ตอนที่ 86 อะไรที่เรียกว่าพรสวรรค์

ฉู่ซุ่นมองส่งดาราเด็กกับพ่อของดูแบนด์จากไปด้วยความครุ่นคิด เขาไม่ได้โมโหอะไร ทว่ารองผู้กำกับเหลียงผู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับโกรธจนควันออกหู

เหลียงผู่เอ่ยขึ้น "ผู้กำกับครับ แบบนี้มันเกินไปแล้ว เริ่มถ่ายเก้าโมงเช้าทุกวัน แถมทำแค่วันละเจ็ดชั่วโมงก็เกินพอแล้ว นี่ขนาดขอให้ช่วยถ่ายซ่อมให้นิดเดียวยังไม่ยอมเลย"

"ตอนเซ็นสัญญาก็ตกลงกันไว้แบบนี้ ถ้าเขายอมถ่ายซ่อมให้ก็ต้องขอบคุณ แต่ถ้าไม่ยอม เขาก็แค่ทำตามสัญญา ไม่มีอะไรต้องโมโหหรอก สัญญาของดาราเด็กต่างชาติแบบนี้ไม่ได้เจาะจงเล่นงานกองเรา ทุกกองก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหมด" ฉู่ซุ่นปลอบเหลียงผู่ "พูดอีกอย่างก็คือ ถึงดูแบนด์จะยอมถ่ายเกินเจ็ดชั่วโมง ผมก็ไม่ยอมอยู่ดี ผมยังไม่อยากโดนองค์กรคุ้มครองเด็กเพ่งเล็งหรอกนะ"

ก่อนหน้านี้ฉู่ซุ่นเคยเจอดาราหนุ่มหน้าใสที่มาแค่วันละสองชั่วโมง แถมยังมีสแตนด์อินสำหรับฉากทั่วไปอีก ที่นี่ให้ตั้งเจ็ดชั่วโมง ถือเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย

เหลียงผู่มองฉู่ซุ่น พลางพบว่าผู้กำกับไม่ได้โกรธจริงๆ ในใจก็นึกสงสัยว่าผู้กำกับอารมณ์ดีขนาดนี้เชียวหรือ ถึงเหตุผลจะเป็นอย่างนั้น แต่การยอมรับด้วยเหตุผลกับการยอมรับทางอารมณ์มันคนละเรื่องกัน

"ผู้กำกับ คุณไม่โกรธจริงๆ หรือครับ นี่มันทำให้กำหนดการถ่ายทำล่าช้านะครับ" เหลียงผู่ถาม

"มีผมอยู่ทั้งคน จะมีคำว่าล่าช้าได้ยังไง" ฉู่ซุ่นตบไหล่เหลียงผู่เบาๆ "ถึงจะโกรธ นายก็ดึงตัวเขากลับมาไม่ได้อยู่ดี"

ฉู่ซุ่นกล่าวต่อ "เอาเถอะ ฉากเผามดค่อยว่ากันพรุ่งนี้ กองถ่ายไม่ได้ขาดเขาแล้วจะเดินหน้าต่อไม่ได้สักหน่อย มาถ่ายอีกฉากกันดีกว่า"

ว่าแล้วทีมงานก็เริ่มเตรียมตัว ฉากต่อไปเป็นฉากในร่ม มาลีนาที่รับบทโดยวาเลนตินาจะเปิดตัวเพียงครึ่งเดียว ที่ว่าเปิดตัวครึ่งเดียวก็เพราะช่วงแรกมีเพียงช็อตหวีผมกับช็อตถุงน่องสายรัดเท่านั้น

"คัต!"

"เหมยเหมย ตอนนี้ไม่ได้กำลังถ่ายโฆษณาแชมพูอยู่นะ ไม่ต้องจงใจโปรยเสน่ห์ขนาดนั้น เธอแค่หวีผมตามปกติก็พอ" ฉู่ซุ่นกล่าว

วาเลนตินาพยักหน้ารับว่าเข้าใจ เส้นผมของเธอสุขภาพดีกว่าโมนิกามาก ช็อตนี้พอถ่ายออกมาจึงดูงดงามยิ่งขึ้น ในช็อตไกลนั้นผมของโมนิกาค่อนข้างแห้งกรอบเล็กน้อย

"แอ็กชัน"

"คัต!"

ฉู่ซุ่นสัมผัสได้ว่าวาเลนตินาน่าจะถ่ายโฆษณามาเยอะมาก เธอจึงระมัดระวังและคอยสนใจกล้องอยู่ตลอด

"เหมยเหมย มาคุยกันหน่อย" ฉู่ซุ่นกวักมือเรียกวาเลนตินาที่กำลังทำหน้างุนงง ชัดเจนว่าเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงสั่งคัตอีกแล้ว

พอมาถึง วาเลนตินาก็เอ่ยถามทันที "ฉู่ ฉันทำผิดอีกแล้วเหรอคะ"

"เหมยเหมย เธอรู้ไหมว่าจุดต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างการเล่นหนังกับการถ่ายโฆษณาคืออะไร" ฉู่ซุ่นถาม

"หนังยาวกว่าค่ะ" วาเลนตินาโพล่งออกมา คำตอบนี้ทำเอาคนฟังเถียงไม่ออกเลยทีเดียว

"ถ้าไม่นับโฆษณาความยาวหกชั่วโมงที่บริษัทบางแห่งถ่ายส่งไปให้มนุษย์ต่างดาวดูละก็ มันก็จริงของเธอ" ฉู่ซุ่นพูดตรงๆ "โฆษณาเธอไม่ต้องสวมบทบาทเป็นใคร เธอใช้ตัวตนของเธอเอง ในฐานะซูเปอร์โมเดลวาเลนตินาเพื่อแนะนำสินค้านี้ให้ผู้ชม แต่การเล่นหนัง เธอคือกำลังสวมบทบาทเป็นมาลีนา ถ้าผู้กำกับไม่ได้มีคำสั่งเป็นพิเศษ เธอจะต้องไม่แสดงออกเลยว่าเธอรู้ว่ากล้องตั้งอยู่ตรงไหน"

"เมื่อกี้ถึงจะไม่เห็นหน้า แต่ภาษากายของเธอกำลังบอกทุกคนว่ามีกล้องอยู่ตรงนี้" ฉู่ซุ่นพูดพลางเลียนแบบท่าทางเมื่อครู่ของวาเลนตินาคร่าวๆ

"ขอโทษด้วยค่ะ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าจะเล่นยังไง"

วาเลนตินารู้สึกว่าตัวเองทำได้แล้ว ทว่าพอเอาเข้าจริงก็ยังไม่ได้เรื่อง และโดนสั่งคัตอีกรอบ

"การมองกล้องกลายเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติของร่างกายไปแล้วสินะ" ฉู่ซุ่นไม่ได้เก่งแค่ฝีปาก แต่ยังเป็นตัวท็อปในแง่ของการลงมือทำ ทางหนึ่งไปไม่รอด ก็เปลี่ยนไปใช้อีกทาง

"ฝ่ายพร็อพ มีวิกผมไหม เอาวิกผมมาให้ผมอันหนึ่ง เป็นวิกผมนะไม่ใช่กุ้ย" ฉู่ซุ่นขอยืมวิกผมจากฝ่ายอุปกรณ์ แล้วยังแอบหยอดมุกเจ้าเล่ห์ที่ไม่มีใครในโลกนี้เก็ตสักคน

เมื่อได้วิกผมมาสวมบนหัวตัวเองแล้ว ฉู่ซุ่นก็กล่าวว่า "เหมยเหมย ไม่ต้องไปคิดเรื่องกล้องแล้ว บางครั้งยิ่งคิดก็ยิ่งพะวง เธอเลียนแบบท่าทางของผมก็พอ"

พูดจบ ฉู่ซุ่นก็แสดงฉากเปิดตัวครึ่งเดียวของมาลีนานางเอกของเรื่องให้ดูตั้งแต่ต้นจนจบหนึ่งรอบ

การเลียนแบบเป็นวิธีที่ดีอย่างเห็นได้ชัด วาเลนตินาทำตามทุกกระเบียดนิ้ว เพียงแค่สองเทกก็ผ่านฉลุย

วันแรกถือเป็นการปรับจูนเข้าหากัน จึงไม่ได้ถ่ายทำอะไรมากนัก

หลังเลิกกอง วาเลนตินาเดินมาหาฉู่ซุ่นแล้วเอ่ยขอโทษอย่างจริงจัง "วันนี้ฉันทำผิดพลาดตลอดเลย ทำให้คุณฉู่เสียเวลาไปเยอะมากค่ะ"

ช่วงเช้าฉากของซูเกอร์และคนอื่นๆ ผ่านไปได้ด้วยดี วาเลนตินารู้สึกว่าตนเองเป็นคนที่ทำพลาดมากที่สุด

"เหมยเหมย คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกซะทีเดียว คุณไม่ได้ทำให้ผมเสียเวลาคนเดียวหรอก แต่คุณทำให้ทีมงานในกองอีกร้อยกว่าชีวิตต้องเสียเวลาไปด้วยต่างหาก" คำพูดของฉู่ซุ่นทำเอาสีหน้าของวาเลนตินาชะงักค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นลูกแมวน้อยผู้น่าสงสารที่ถูกทอดทิ้ง

"ผมไม่ได้กำลังตำหนิคุณ แค่พูดความจริงเฉยๆ คุณไม่ใช่นักแสดงมืออาชีพ เพิ่งเล่นหนังเรื่องแรกแล้วทำผิดพลาดบ้างก็เป็นเรื่องปกติมาก" ฉู่ซุ่นมองวาเลนตินา ดวงตาของแม่สาวคนนี้สวยจริงๆ เขาเอ่ยต่อ "แต่ทัศนคติของคุณตั้งใจมาก แล้วก็มีพัฒนาการที่เห็นได้ชัด เยี่ยมมากแล้วครับ"

"จริงเหรอคะ" วาเลนตินามองฉู่ซุ่นอย่างตั้งอกตั้งใจ

"ผมหลอกคุณแล้วจะได้อะไรล่ะ" ฉู่ซุ่นถามกลับ

วาเลนตินาที่แทบจะคัตเสียทั้งบ่ายจนหมดความมั่นใจ พอได้ยินคำชมก็รู้สึกว่าตัวเองกลับมาฮึดสู้อีกครั้งทันที รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"พรุ่งนี้ฉันจะพยายามสร้างปัญหาให้ผู้กำกับกับกองถ่ายน้อยลงแน่นอนค่ะ" วาเลนตินาบอก

ฉู่ซุ่นพยักหน้า "ผมจะรอดูนะ"

วันที่สอง ฉู่ซุ่นยังค่อนข้างสำรวมท่าทีอยู่

วันที่สาม ฉู่ซุ่นก็เริ่มพฤติกรรมเหนือมนุษย์อีกครั้ง

"จักรยานใหม่เกินไป"

"บอกผมทีว่าเกาะซิซิลียุคสี่ศูนย์มีรองเท้ากีฬาไนกี้ด้วยเหรอ แบรนด์นี้เพิ่งจะตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่าไนกี้ตอนยุคเจ็ดศูนย์เองนะ เสื้อผ้าเตรียมงานไม่รอบคอบเลย"

"ตากล้อง คุณถ่ายตรงไหนเนี่ย ให้ถ่ายหน้าอก รู้เรื่องไหม"

"ตรงนี้ไม่ได้ ผู้จัดการกองถ่ายมาจดไว้ คืนนี้จัดสถานที่ตรงนี้ใหม่หมด"

"หาโทรโข่งขนาดใหญ่ตามลานจัตุรัสได้ไหม ถ้าหาไม่ได้ก็ไปหาที่ตลาดขายของเก่าในโรม"

"ไม่ได้ ตรงนี้ไม่ได้ ลองจัดแสงย้อนดูซิ"

...

เดิมทีวาเลนตินากำลังอ่านบทอยู่ ทว่าไม่นานเธอก็ถูกฉู่ซุ่นที่วิ่งวุ่นไปทั่วกองถ่ายดึงดูดสายตาเข้าให้ เห็นแต่ผู้กำกับคนนี้เป็นคนควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายทำ มุมจัดแสง การบล็อกกิ้งของนักแสดง หรือแม้แต่การจัดวางพร็อพ

เธอพลันนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของฉู่ซุ่นขึ้นมา เพื่อถ่ายทอดศิลปะในใจออกมาให้สมจริงที่สุด

"คุณเหลียงคะ ผู้กำกับชาวหัวเซี่ยของคุณเป็นแบบนี้ทุกคนเลยเหรอคะ" วาเลนตินาถาม

เธอถามเป็นภาษาอังกฤษ ทว่าภาษาอังกฤษของเหลียงผู่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ บวกกับวาเลนตินาพูดเร็วเกินไป เธอจึงต้องทวนคำถามซ้ำอีกรอบ

"ไม่ๆๆๆ เป็นไปได้ยังไงกันครับ" เหลียงผู่ส่ายหัวเป็นพัลวันแล้วเอ่ย "นอกจากผู้กำกับฉู่ซุ่นแล้ว ผมยังไม่เคยเห็นผู้กำกับคนไหนที่เขียนบทเอง กำกับเอง แถมยังพ่วงตำแหน่งผู้กำกับศิลป์ ผู้กำกับภาพ ออกแบบเสื้อผ้าหน้าผมและพร็อพ รวมไปถึงทำดนตรีประกอบเองอีก ผมไม่เคยเห็นเลยจริงๆ ครับ"

วาเลนตินารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฟังเรื่องเล่าในตำนาน "อะไรนะคะ"

"คุณฉู่ยังเป็นผู้กำกับศิลป์ ทำดนตรีประกอบ เป็นผู้กำกับภาพ แล้วก็คนเขียนบทของหนังเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ" วาเลนตินาถามเพื่อความแน่ใจ

"ใช่แล้วครับ" เหลียงผู่พยักหน้ายืนยัน

"ที่แท้ภาพยนตร์ก็กลายเป็นศิลปะของคนคนเดียวได้จริงๆ เหรอเนี่ย" วาเลนตินาทึ่งในพรสวรรค์ของผู้กำกับคนนี้ นี่ไม่ได้เรียกว่าพรสวรรค์ล้นเหลือแล้ว แต่เรียกว่าพรสวรรค์เอ่อล้นจนห่อไม่อยู่แล้วต่างหาก

อันที่จริงเสื้อผ้าหน้าผมและพร็อพใน มาเลน่า ฉบับดั้งเดิมนั้นสมจริงมาก ทีมงานเบื้องหลังทรงพลังสุดขีด ผู้กำกับศิลป์คือฟรานเชสโก ฟริเจรี ออกแบบเครื่องแต่งกายคือเมาริซิโอ มิลเลนอตติ ผู้กำกับภาพคือลาโยส โคลไต ทว่าตอนนี้ฉู่ซุ่นรับหน้าที่ทั้งหมดนั้นคนเดียว

ภายใต้การควบคุมที่แข็งแกร่งของฉู่ซุ่น ความคืบหน้าในการถ่ายทำจึงเร่งเร็วขึ้นมาได้

มีบทอยู่ฉากหนึ่ง เมื่อเรนาโตตัวเอกชายได้พบกับมาลีนาเป็นครั้งแรกตอนอายุสิบสองขวบ เขาถูกกระตุ้นจนแข็งตัวขึ้นมาทันที นักแสดงคนอื่นๆ เตรียมพร้อมกันหมดแล้ว ทว่าพ่อของดูแบนด์กลับก่อเรื่องขึ้นมาซะอย่างนั้น

"ฉากนี้ส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของดูแบนด์ ต้องแก้บท ไม่อย่างนั้นพวกเราจะถอนตัว" พ่อของดูแบนด์พูดจาแข็งกร้าว ไม่ว่าเหลียงผู่จะพูดยังไงก็ไม่ได้ผล

ฉู่ซุ่นกล่าว "คุณฮาดา ก่อนเซ็นสัญญาพวกเราได้ระบุเนื้อหาการถ่ายทำไว้อย่างชัดเจนแล้ว และก็ได้รับความยินยอมจากคุณที่เป็นผู้ปกครองแล้วด้วย ถ้าตอนนี้คุณมาขัดขวางการถ่ายทำ จะถือว่าเป็นการผิดสัญญานะครับ"

น้ำเสียงของผู้กำกับหนุ่มตรงหน้านี้ไม่ได้ดัง ทว่าท่าทีก้าวร้าวคุกคามของฮาดาผู้เป็นพ่อของดูแบนด์กลับอ่อนลงไปทันที

"นั่นมันตอนก่อนเซ็นสัญญา ผมยังคิดไม่รอบคอบ ฉากนี้ถ่ายไม่ได้เด็ดขาด" ฮาดายังคงพูดปากแข็ง

แปะ แปะ แปะ ฉู่ซุ่นปรบมือ มองฮาดาราวกับมองคนสติไม่ดี "ถึงผมจะรู้ว่าคุณฮาดาต้องการใช้วิธีนี้เรียกร้องผลประโยชน์ให้ดูแบนด์มากขึ้น ในฐานะคนเป็นพ่อ ผมเข้าใจการกระทำของคุณ แต่ในมุมมองส่วนตัวของผม นานมากแล้วจริงๆ ที่ไม่ได้ยินคำพูดที่โง่เง่าจนสดใหม่เปิดหูเปิดตาขนาดนี้"

"ก่อนเซ็นสัญญาผมยังคิดไม่รอบคอบก็เลยไม่นับงั้นเหรอ ผมว่าฆาตกรหลายคนก่อนลงมือฆ่าก็คงยังไม่ได้คิดให้ดีเหมือนกัน แบบนั้นก็ถือว่าเขาไม่ผิดกฎหมายด้วยสิครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว "เซ็นสัญญากันแล้ว พวกเราปฏิบัติตามสัญญา ก็ขอให้คุณฮาดาปฏิบัติตามด้วย ถ้าคุณมีความเห็นอะไรจริงๆ ผมก็จะใช้เงื่อนไขข้อสุดท้าย หากฝ่ายบีเป็นเหตุทำให้กองถ่ายไม่สามารถถ่ายทำได้ตามปกติ ทางกองถ่ายของเรามีสิทธิ์ยกเลิกสัญญา และความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฝ่ายบีจะต้องเป็นผู้ชดใช้"

"นักแสดงถึงจะหายาก แต่เปลี่ยนตัวนักแสดงก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้นะครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว "คุณฮาดา หน้าตาคุณทำไมถึงดูไม่สอดคล้องกับจิตวิญญาณแห่งพันธสัญญาเอาเสียเลยล่ะครับ"

ฮาดาหงอลงทันที เดิมทีนึกว่าคนหัวเซี่ยจะคุยง่าย เลยกะจะฉวยโอกาสเรียกร้องข้อเสนอสักหน่อย แต่ไม่นึกเลยว่าจะแข็งกร้าวขนาดนี้

"คุณฉู่ ผมคิดดูแล้ว ฉากนี้ถ่ายได้ครับ เมื่อกี้ความคิดผมคงมีปัญหาไปหน่อย" ถึงกับทำให้ภาษาอังกฤษที่หลุดจากปากฮาดาเริ่มพูดตะกุกตะกัก

"งั้นก็หวังว่าความคิดของคุณฮาดาจะไม่มีปัญหาทำนองนี้เกิดขึ้นอีกนะครับ" ฉู่ซุ่นกล่าว

"ผมรับรองครับ" ฮาดาเอ่ย

เมื่อแก้ปัญหาได้แล้วก็เริ่มถ่ายทำ ฉู่ซุ่นค่อนข้างชื่นชมนักแสดงเด็กอย่างดูแบนด์ เพราะฝีมือการแสดงได้มาตรฐานจริงๆ พูดได้เลยว่านอกจากซูเกอร์แล้ว เขาก็คือคนที่เทคหลุดน้อยที่สุด

"ยังคงเป็นผู้กำกับที่มีวิธีจัดการ" เหลียงผู่พูดจาหว่านล้อมทั้งไม้อ่อนไม้แข็งแล้ว ก็ยังเกลี้ยกล่อมพ่อของดูแบนด์ไม่ได้ เรียกว่าพูดจนหมดคำจะพูดแล้วจริงๆ

"อยู่ในเล้าหมู จะไปใส่ใจมารยาทมนุษย์ทำไมกัน คุยเรื่องสัญญาก็พอแล้ว" ฉู่ซุ่นตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางคิดว่าความเร็วในการถ่ายทำตอนนี้ควรจะเร่งให้กระชับขึ้นอีกนิด ไม่อย่างนั้นจะไปไม่ทันกำหนดเปิดเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ทั้งสามแห่ง เพราะการส่งผลงานสมัครต้องส่งล่วงหน้าหนึ่งเดือน

"ก่อนหน้านี้ผู้กำกับฉู่บอกว่าดูแล้วแข็งเป๊ก ผมก็นึกว่าเป็นแค่คำเปรียบเปรย" พี่ชุยที่อยู่ข้างๆ พอดูการถ่ายทำฉากนี้จบก็เอ่ยปากทอดถอนใจ "ผลปรากฏว่าตอนนี้ผมถึงได้รู้ ที่แท้นี่คือเนื้อเรื่องจริงๆ ยอดฝีมือ นี่มันยอดฝีมือชัดๆ"