ตอนที่ 87 ถ่ายทำเสร็จสิ้น

"ฉู่ คุณช่วยเรียกฉันว่าวาวาได้ไหมคะ" หลังอาหารค่ำ วาเลนตินาเดินเคียงข้างไปกับฉู่ซุ่นพลางเงยหน้าเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"หืม?" ฉู่ซุ่นรอประโยคถัดไป เพราะประโยคหลังจากนี้นี่แหละถึงเป็นประเด็นสำคัญ

"วาวาเป็นชื่อเล่นของฉัน เมื่อก่อนมีแค่แม่คนเดียวที่เรียกแบบนี้ค่ะ" วาเลนตินาเอ่ย

ปฏิกิริยาแรกของฉู่ซุ่นคือ สรุปเธออยากให้ฉันเป็นพ่อเธอเหรอ แต่พอคิดอีกที ชักเลอะเทอะไปใหญ่ ความหมายของวาเลนตินาน่าจะหมายถึงชื่อนี้มีแต่คนที่สนิทกันจริง ๆ ถึงจะเรียกได้ต่างหาก

"ได้สิ วาวา" ฉู่ซุ่นพยักหน้า

เมื่อวาเลนตินาได้ยินแบบนั้น ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้ม จากการเดินสำรวมเรียบร้อยเมื่อครู่ก็กลายเป็นเดินกระโดดดึ๋ง ๆ อย่างร่าเริง

หลังจากอยู่ด้วยกันในกองถ่ายมาครึ่งเดือน ฉู่ซุ่นก็รู้ว่าแม่สาวคนนี้เป็นพวกเก็บอารมณ์ไม่เป็น อารมณ์ทั้งหมดแปะอยู่บนหน้า ซึ่งคงเป็นเพราะชีวิตของเธอราบรื่นไร้อุปสรรคมาโดยตลอด

หน้าตาสวยหยาดเยิ้มยังไม่พอ หุ่นยังเป๊ะปัง แถมยังมีเสน่ห์ออร่าจับ ก้าวเข้าสู่วงการนางแบบตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี ช่างเป็นต้นแบบตัวเอกชีวิตจริงที่แท้ทรู ก้าวหน้าจนกลายเป็นนางแบบที่มีค่าตัวแพงที่สุดในโลก

"ต่อหน้าความเซ็กซี่ ความไร้เดียงสาน่ารักก็กลายเป็นเรื่องไร้ค่าไปเลยแฮะ!" ฉู่ซุ่นคิดฟุ้งซ่านในใจ แม้วาเลนตินาจะมีความคล้ายกับโซฟี มาร์โซอยู่เจ็ดแปดส่วน แต่ฝ่ายหลังจะดูบริสุทธิ์ผุดผ่องกว่า ส่วนฝ่ายแรกเซ็กซี่เย้ายวนกว่ามาก หากเทียบกันแล้วฉู่ซุ่นชอบแบบวาเลนตินามากกว่า

"ถ้าไม่เซ็กซี่ขนาดนี้ ก็คงไม่เหมาะกับบทมาลีนาเหมือนกัน เพราะยังไงมาลีนาก็คือเทพธิดาจุดประกายอารมณ์วัยหนุ่มของใครต่อใครตั้งเท่าไหร่"

เมื่อเดินมาส่งถึงชั้นล่าง วาเลนตินาอ้าปากตั้งใจจะชวนฉู่ซุ่นขึ้นไปนั่งเล่นข้างบน แต่พอนึกขึ้นได้ว่าผู้จัดการอย่างเจนนิเฟอร์ก็อยู่ด้วย คำเชิญชวนจึงเปลี่ยนเป็นคำบอกลาราตรีสวัสดิ์แทน

การถ่ายทำดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เมื่อมาถ่ายทำนอกสถานที่ในต่างประเทศก็จำเป็นต้องจ้างคนท้องถิ่น หากจะขนทีมงานทั้งหมดมาจากจีน รวมค่าตั๋วเครื่องบินและค่าที่พักแล้วคงไม่คุ้มอย่างยิ่ง

พวกนักแสดงสมทบยังพอว่า ฉู่ซุ่นสามารถอธิบายเรื่องการวางตำแหน่งและบล็อกกิ้งได้ แต่ทีมงานเบื้องหลังนี่สิที่ปรับจูนกันยากเหลือเกิน ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ลงมือทำเองซะเลย เมื่อเทียบกับสองเรื่องก่อนหน้า ครั้งนี้เขาคุมกองถ่ายได้อย่างครอบคลุมและเบ็ดเสร็จยิ่งกว่าเดิม

"วาวา คุณเดินแบบนี้ไม่ได้นะ นี่ไม่ใช่การเดินแคตวอล์ก ไม่ต้องเกร็งดัดเรือนร่างขนาดนั้น"

"เอากล้องมาให้ผม ตั้งไว้ตรงนี้ เดี๋ยวคุณค่อยถ่ายมุมกดจากบนลงล่าง จังหวะต้องช้าลงหน่อย"

"นักแสดงสมทบขยับตำแหน่งหน่อย เอาเก้าอี้ตัวนี้ไปวางตรงนู้น วางตรงนี้เดี๋ยวผมต้องจัดองค์ประกอบภาพทางฝั่งขวา ขยับมาอีกนิด"

"ไม่ต้องแสดงออกท่าทางแบบนั้น ตอนนี้คือการสวดภาวนา เป็นการสวดจริง ๆ ไม่ต้องทำหน้าตาเสแสร้ง ปกติแล้วพวกผู้หญิงในเมืองอาจจะนินทาว่าร้าย หาว่ามาลีนาเป็นหญิงแพศยา เป็นเมียน้อยคนอื่น แต่พอเห็นว่าสามีเธอตาย พวกหล่อนก็สวดภาวนาให้ด้วยความจริงจังจริง ๆ"

"รู้จักน้ำตาจระเข้ไหม เพราะไตของจระเข้ไม่ค่อยพัฒนา เวลาที่มันกินอาหาร มันเลยต้องขับเกลือส่วนเกินออกมาทางน้ำตา มันเป็นแค่กลไกทางสรีระ เช่นเดียวกัน การสวดภาวนาอย่างจริงจังในสถานการณ์นี้ก็เป็นแค่ความเคยชิน ไม่ได้แปลว่าเห็นอกเห็นใจจริง ๆ ทำนองเดียวกับที่ก่อนหน้านี้พวกเด็ก ๆ เอาแว่นขยายส่องแดดเผามดจนตาย แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาสวดภาวนาให้มันนั่นแหละ มาลีนาก็คือมดตัวนั้น ผมพูดแบบนี้ พวกคุณเข้าใจหรือยัง"

ต้องรู้ก่อนว่า แม้อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของยุโรปจะไม่เทียบเท่าฮอลลีวูด แต่ก็พัฒนาไปไกลมาก ดังนั้นการแบ่งหน้าที่จึงชัดเจน ละเอียดยิบเป็นสัดเป็นส่วน

อย่างช่างจัดแสง ในจีนปกติจะมีช่างคุมแสงคนหนึ่ง ช่างกำกับแสงคนหนึ่ง บวกกับผู้ช่วยอีกสองคนหรือมากกว่านั้น ทว่าในต่างประเทศกลับไม่เหมือนกัน ปกติจะมีช่างจัดแสงมุมสูง แสงสปอตไลต์ แสงฟลัด และแสงเสา อย่างน้อยสี่คน จะบอกว่าแผนกเทอะทะก็ไม่ได้ เพราะพอแบ่งงานย่อยแล้วประสิทธิภาพการทำงานก็สูงขึ้นจริง ๆ ข้อขัดแย้งระหว่างฝ่ายจัดแสงกับฝ่ายตากล้องก็ลดลงไปมาก

ด้วยเหตุนี้ บรรดาชาวต่างชาติในกองถ่ายจึงพากันตกตะลึง หลายคนที่ทำงานในวงการภาพยนตร์มานับสิบปีก็ยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

"หมอนี่บ้าไปแล้วหรือเปล่า จะทำตัวสารพัดประโยชน์ขนาดนี้ไปเพื่ออะไร" เจ้าหน้าที่ฝ่ายสถานที่ชาวอิตาลีคนหนึ่งอดบ่นไม่ได้

"รอบนี้ผมไม่มีตัวตนในกองถ่ายเลยสักนิด ผมเป็นตากล้องมาเจ็ดแปดปีแล้ว เขาบอกให้ผมส่งกล้องให้เขา ผมแทบไม่อยากจะเชื่อ คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงจะถ่ายได้ดีกว่าผม แต่... ผมไม่อยากยอมรับเลยจริง ๆ ว่าผู้กำกับถ่ายออกมาได้ดีกว่าผม" คนที่พูดประโยคนี้คือชาวโรม ซึ่งก็คือตากล้องที่เพิ่งถูกฉู่ซุ่นยึดกล้องไปเมื่อครู่นั่นเอง

"ผมรู้สึกว่าพวกเราเป็นแค่เครื่องมือ ผู้กำกับไม่ต้องการให้เราเสนอไอเดียอะไรเลย เขาลุยคนเดียวได้สบาย แถมทำได้ดีจริง ๆ เสียด้วย" เบนจามิน ฝ่ายออกแบบเครื่องแต่งกายซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสที่มาทำงานในอิตาลีกล่าว

เสื้อผ้าของตัวละครหลักทั้งเรื่อง ล้วนผ่านการออกแบบโดยฉู่ซุ่นทั้งสิ้น ส่วนเสื้อผ้าของนักแสดงประกอบคนอื่น ๆ เขาก็ตรวจดูทีละชุดด้วยตัวเอง เรียกได้ว่าพิถีพิถันจนเกินพอดี

ฉู่ซุ่นที่มีคู่มือถ่ายทำอย่างละเอียดรู้ดีแก่ใจว่า บทพูดแปลภาษาจีนของหนังเรื่องนี้ในประเทศเดิมค่อนข้างสละสลวย เช่น ตอนที่เรนาโตถามเพื่อนว่าเธอชื่ออะไร คำแปลภาษาจีนส่วนใหญ่มักแปลว่า 'มาลีนา หญิงงามหยาดฟ้าแห่งซิซิลี'

แต่ความจริงแล้ว ถ้าแปลตรงจากภาษาอิตาลี มันคือ 'มาลีนา บั้นท้ายสวยที่สุดในกัสแตล!' ต่างหาก!

เมื่อเทียบกับ 'ไตรภาคกาลเวลา' แล้ว "มาเลน่า" ยังมีอีกหนึ่งสมญานามที่โด่งดังยิ่งกว่าในจีน นั่นคือ 'หนังโป๊อันดับหนึ่ง'

ในจีนนี่อาจจะถือว่าเรตแรงมาก แต่สำหรับยุโรปและอเมริกา ความหวือหวาระดับนี้จัดว่าธรรมดามากจริง ๆ

ไม่เหมือนกับฉู่ซุ่นที่คุมทุกอย่างได้อย่างราบรื่นเหมือนปลาได้น้ำ ทีมงานคนอื่นที่ตามมาด้วยต่างใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เหล่าเหลียง เหลียงผู่ และสื่อเข่าผู้จัดการฝ่ายประสานงานทั่วไปก็แทบจะประสาทกินอยู่แล้ว อาหารการกินที่ต้องเตรียมในแต่ละวันต้องแบ่งออกเป็นหลายแบบ เพราะอย่างไรเสียก็ต้องเคารพความเชื่อทางศาสนาของคนอื่นด้วยไม่ใช่หรือ

อีกด้านหนึ่ง หม่าหวนซึ่งแต่เดิมแทบไม่มีงานติดต่อเข้ามาเลย ก็เริ่มมีงานแสดงติดต่อเข้ามามากขึ้นเพราะกระแสจาก "Let the Bullets Fly"

"พี่หม่าครับ มีซีรีส์ออนไลน์เรื่องหนึ่งได้ทุนสร้างค่อนข้างดีเลยครับ" เสี่ยวฟางผู้จัดการส่วนตัวเอ่ยอย่างลังเล เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน ประโยคถัดมาที่หม่าหวนจะถามต้องเป็นเรื่องทีมนักแสดงแน่นอน

"มีใครแสดงบ้าง" แล้วหม่าหวนก็ถามออกมาตามคาดจริง ๆ

ผู้จัดการถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง เขาเป็นผู้จัดการให้หม่าหวนมาเจ็ดแปดปีแล้ว ถึงแม้จะมีดาราคนอื่นในสังกัดอีก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความผูกพันกัน

ผู้จัดการกับนักแสดงแท้จริงแล้วคือผู้ร่วมหัวจมท้ายกัน สำหรับแฟนคลับแล้ว ผู้จัดการและบริษัทต้นสังกัดยังมีหน้าที่อีกอย่าง นั่นคือการเป็นแพะรับบาป หากมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับศิลปิน เช่น รับเล่นหนังห่วย ก็สามารถก่นด่าผู้จัดการหรือบริษัทเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นได้ ส่วนแฟนคลับก็ยังคงสงสารและเห็นใจตัวศิลปินต่อไป

ล้วนเป็นแผนการเดิม ๆ ทั้งนั้น

"ถึงทีมนักแสดงจะไม่ค่อยดี มีแต่นักแสดงรุ่นใหม่ ไม่มีพวกนักแสดงสายฝีมือเลย แต่เรื่องนี้เป็นโปรเจกต์ระดับ A ของเทนเซ็นต์ วิดีโอ ได้รับการโปรโมตดีมากเลยนะครับ" ในฐานะผู้จัดการ เสี่ยวฟางค่อนข้างคาดหวังกับโปรเจกต์นี้จริง ๆ เพราะทั้งกระแสความสนใจและบริษัทผู้ผลิตล้วนอยู่ในเกณฑ์ที่ดี

กระแสของหนังเรื่องหนึ่งย่อมมีวันจางหายไป ยิ่งไปกว่านั้นหม่าหวนก็ไม่ได้เป็นนักแสดงนำใน "Let the Bullets Fly" เสี่ยวฟางจึงไม่อยากให้หม่าหวนต้องกลับไปตกอยู่ในสภาพที่ต้องตระเวนไปขอคัดตัวเหมือนเมื่อก่อนอีก

ไม่ได้พูดเกินจริงเลย คนในวงการเวลาจะเปิดกล้องหนังจริงจังเขาก็ย่อมมองหานักแสดงมีฝีมืออยู่แล้ว แต่ปัญหาคือตอนนี้หนังจริงจังมีน้อยเกินไป มีแต่ซีรีส์รัก ๆ ใคร่ ๆ ทั้งนั้น

เสี่ยวฟางเห็นหม่าหวนขมวดคิ้ว ก็รู้ทันทีว่าคำถามต่อไปหม่าหวนต้องถามเรื่องบทบาทตัวละครแน่

หม่าหวนถาม "เนื้อเรื่องเกี่ยวกับอะไร ตัวละครมีความท้าทายไหม"

"เป็นศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาครับ ถึงบทจะไม่มีมิติหวือหวาอะไรมาก แต่พี่หม่ายังไม่เคยเล่นบทแบบนี้มาก่อน ผมว่าก็น่าสนใจดีนะครับ" เสี่ยวฟางรีบพูด ปกติแล้วเมื่อถึงจังหวะนี้ เขารู้ดีว่าหม่าหวนจะต้องบอกปัดทันทีว่าไม่สนใจ

"ไม่..." หม่าหวนนึกถึงฉู่ซุ่นขึ้นมา จึงเปลี่ยนคำพูด "เอาบทมาให้ผมดูหน่อย"

"บทเรื่องนี้โอเคจริง ๆ นะครับ ผม..." เสี่ยวฟางเตรียมจะเกลี้ยกล่อมต่อโดยสัญชาตญาณ แต่พูดไปได้ครึ่งทางถึงเพิ่งรู้ตัว

เสี่ยวฟางมองหม่าหวนด้วยความประหลาดใจระคนดีใจพลางถาม "พี่หม่าสนใจเหรอครับ"

"ขอดูบทก่อน" หม่าหวนตอบ

นี่เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเสี่ยวฟางอย่างสิ้นเชิง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจ ก่อนจะรีบหยิบบทละครในกระเป๋าออกมาส่งให้หม่าหวนทันที

"หางาน" เมื่อดูจากชื่อบท หากไม่ทันสังเกตคงคิดว่าเป็นหนังแนวชีวิตคนทำงาน แต่พอเปิดอ่านบทก็ต้องถอนหายใจโล่งอก เพราะแก่นเรื่องยังคงเป็นรักสามเส้าเหมือนเดิม

บทศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาคนนี้ เป็นพระรองที่ทั้งรวยทั้งหน้าตาดี ไม่ได้มีมิติหรือพัฒนาการอะไรในตัวละคร คอยทุ่มเทเพื่อนางเอกโดยไม่หวังผลตอบแทน

ประโยคแรกที่พูดตอนเจอนางเอกคือ "เดินดี ๆ ล้มไปไม่มีใครช่วยพยุงหรอกนะ"

และประโยคสุดท้ายที่พูดในตอนที่นางเอกแต่งงานไปแล้วคือ "เดินดี ๆ ล่ะ ล้มไปไม่มีฉันคอยช่วยพยุงแล้วนะ"

หลังจากหม่าหวนอ่านบทเรื่องนี้จบ ในใจก็รู้สึกว่าบทมันห่วยสิ้นดี ในโลกนี้จะมีรักที่ไร้เหตุไร้ผลแบบนี้ได้อย่างไร แถมยังรักปักใจโดยไม่มีที่มาที่ไปขนาดนี้ เขารู้สึกว่าตัวละครตัวนี้เต็มไปด้วยความไม่สมเหตุสมผล

"บทนี้ผมรับ คิวงานเป็นยังไงบ้าง" หม่าหวนถาม

"เอ๊ะ" เสี่ยวฟางไม่คิดเลยว่าหม่าหวนจะยอมตกลง แต่ท่ามกลางความดีใจก็รีบตอบว่า "ไม่มีปัญหาครับ คิวงานเราไม่มีปัญหาเลย"

"งั้นก็ดี" หม่าหวนพยักหน้า พอตกลงไปแล้ว เขากลับรู้สึกเหมือนทิฐิที่เคยยึดถือพังทลายลงในพริบตา และรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ช่างประหลาดแท้ๆ

เมื่อตกลงแล้ว เสี่ยวฟางก็รีบตอบกลับทางนั้นทันที ตกลงเวลานัดเซ็นสัญญาเบื้องต้นทางโทรศัพท์ ทุกอย่างราบรื่นแทบไม่มีปัญหา

พอจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เสี่ยวฟางก็อึกอักเหมือนอยากพูดอะไร สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะเหตุผลได้จนต้องถามออกไป "พี่หม่า เมื่อก่อนเคยบอกว่าจะไม่รับหนังแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมล่ะครับ"

เพิ่งถามจบ เสี่ยวฟางก็อยากจะตบปากตัวเองสักฉาด โพลงเรื่องที่ไม่ควรแตะแท้ๆ

หม่าหวนตอบว่า "เพราะผู้กำกับฉู่บอกเหตุผลข้อหนึ่งกับพี่"

"ผู้กำกับฉู่ซุ่นเหรอครับ" เสี่ยวฟางได้ยินชื่อที่คุ้นเคยจึงถามต่อ "เหตุผลอะไรครับ"

เสี่ยวฟางเคยเกลี้ยกล่อมหม่าหวนมาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแต่ไม่ได้ผลสักหน ทว่าฉู่ซุ่นพูดแค่ครั้งเดียวกลับสำเร็จ นี่มันเวทมนตร์หรือไง

"เหตุผลของมองโกเลียน่ะ" หม่าหวนพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

คำพูดเดียวกัน พอออกจากปากคนละคน ความรู้สึกก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง อย่างมุกเก่าๆ ที่หมอบอกว่า "อย่านอนดึกนะ" คนฟังจะรู้สึกขอบคุณ แต่ถ้าเพื่อนซี้บอกว่า "อย่านอนดึกนะ" นั่นแปลว่ามันกำลังสงสัยในน้ำยาของผมชัดๆ

ให้นอนเร็วเรอะ คืนนี้กูไม่นอนเว้ย!

อะแฮ่ม ไม่พูดจาสัปดนละ นับตั้งแต่ฉู่ซุ่นเปิดศึกปะทะคารมกับหนิวโจว ในวงการบันเทิงก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นอีก ที่น่าพูดถึงก็คือเรื่องก่อนหน้านี้ว่าฉู่ซุ่นจะได้รางวัลหรือไม่ ทั้งพวกที่ใช้เหตุผลและพวกเป็นกลาง ต่างก็แทบไม่คิดว่าฉู่ซุ่นจะมีโอกาสเลย

ในโต้วป้านและปียหูมีคนตั้งกระทู้ยาวเหยียดวิเคราะห์เรื่องนี้กันยกใหญ่ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป กระแสเรื่องนี้ก็ค่อยๆ ซาลง

ที่เกาะซิซิลี การถ่ายทำดำเนินไปอย่างราบรื่นภายใต้การควบคุมของฉู่ซุ่น เดิมทีกำหนดการถ่ายทำคือครึ่งปี แต่กลับใช้เวลาเพียงสามเดือนครึ่งก็ปิดกล้องทั้งหมด

"ฉู่ ถ้ามีโอกาส ฉันจะไปทำงานที่ประเทศจีนแน่นอนค่ะ" วาเลนตินากล่าวกับฉู่ซุ่นในตอนที่ต้องร่ำลากัน

ฉู่ซุ่นตอบว่า "น่าเสียดายที่ยังไม่มีโอกาสได้ชวนคุณไปดื่มที่ห้องผมเลย"

"แค่ดื่มเหล้าเหรอคะ" วาเลนตินายิ้มพลางถาม

"ไม่ใช่แค่ดื่มเหล้าอยู่แล้วครับ" ฉู่ซุ่นตอบ

"ฮ่าๆๆ ตั้งตารอเลยค่ะ" วาเลนตินาสวมกอดฉู่ซุ่น

หลังจากปิดกล้องแล้ว ฉู่ซุ่นไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ก็ตัดสินใจเลือกเทศกาลภาพยนตร์เวนิส หากเป็นเทศกาลภาพยนตร์เบอร์ลินล่ะก็... หนังเรื่องนี้มีเนื้อหาต่อต้านสงครามและกล่าวถึงเรื่องสงครามโลกครั้งที่สองของเยอรมนี ตอนนี้ฉู่ซุ่นยังไม่ถึงขั้นที่สะกิดแผลเก่าของประเทศอื่นแล้วประเทศนั้นจะยังยอมมอบรางวัลให้อย่างเป็นธรรมและว่าง่าย จึงต้องถอยมารองลงมาและเลือกเทศกาลภาพยนตร์เวนิสแทน

ส่วนเทศกาลภาพยนตร์คานส์นั้น เจ้านี่จัดจบไปตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคมแล้ว เทศกาลภาพยนตร์เวนิสจึงเป็นตัวเลือกสุดท้าย