ตอนที่ 88 เทศกาลภาพยนตร์เริ่มต้น

"ผมเป็นคนซื่อๆ จริงๆ พวกคุณจะมองว่าผมเป็นคนดีก็ได้ แต่ไม่มีทางเป็นพวกชอบแย่งแฟนชาวบ้านเด็ดขาด" ฉู่ซุ่นพึมพำกับตัวเอง

ในงานเลี้ยงปิดกล้อง ไม่ว่าจะเป็นชาวอิตาลีหรือชาวอังกฤษต่างก็ดึงตัวฉู่ซุ่นไปพูดคุยยืดยาว ซึ่งสรุปใจความได้ว่า ผู้กำกับเป็นคนดีมาก

"ซิซิลีสวยก็จริง แต่ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไรเลย อยู่ไปนานๆ จนเบื่อจะแย่ ในที่สุดหนังก็ถ่ายเสร็จสักที ไม่ได้กินหม้อไฟมาตั้งนาน คิดถึงชะมัด" ขณะนั่งอยู่บนเครื่องบินขากลับประเทศ ฉู่ซุ่นรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างจริงๆ

ได้ยินคนในกองถ่ายพูดกัน คนอื่นในกองถ่ายพูดจริงๆ นะ ว่าบริการอย่างว่าของซีรากูซาดันไม่ให้บริการชาวต่างชาติ นี่มันทำให้ฉู่ซุ่นรู้สึกถึงการเลือกปฏิบัติอย่างโจ่งแจ้งสิ้นดี

พอกลับถึงมหาวิทยาลัย ก็เป็นช่วงที่เป่ยอิ่งมอบรางวัลปลายภาคเรียนพอดี ฉู่ซุ่นได้รับรางวัลนักศึกษาดีเด่น ได้ใบประกาศเกียรติคุณหนึ่งใบพร้อมเงินรางวัลสองหมื่นหยวน

พอถึงช่วงกลางเดือนสิงหาคม ฉู่ซุ่นก็ได้รับจดหมายเชิญจากเทศกาลภาพยนตร์เวนิส ซึ่งหมายความว่า "มาเลน่า" ได้รับเลือกให้เข้าชิงรางวัลแล้ว

จริงๆ แล้วเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ทั้งสามแห่งไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ จ่ายแค่สองหมื่นหยวนก็เข้าร่วมได้แล้ว ไม่ว่าใครก็ตาม บัตรเชิญของเทศกาลภาพยนตร์แบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ บัตรเชิญสำหรับทีมงานของผลงานภาพยนตร์ บัตรเชิญจากสปอนเซอร์ และบัตรเชิญพิเศษ ขอแค่จ่ายเงินสองหมื่นหยวนก็เอาไปคุยโวได้ว่าตัวเองได้รับบัตรเชิญจากเทศกาลภาพยนตร์ แล้วค่อยกลับมาประโคมข่าวโปรโมต นี่เป็นกลอุบายที่พวกเน็ตไอดอลกับดาราเกรดสามเกรดสี่ชอบใช้กันเป็นประจำ

ที่น่าสนใจคือ บัตรเชิญพิเศษจะเขียนรายละเอียดร่ายยาวเป็นพรืด กำหนดแม้กระทั่งข้อกำหนดเรื่องเครื่องแต่งกายอย่างชัดเจน ส่วนบัตรเชิญสำหรับผลงานภาพยนตร์กลับเรียบง่ายมาก

ในคืนที่ได้รับบัตรเชิญ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากทางเทศกาลภาพยนตร์เวนิส

"ขอเรียนถาม ใช่ผู้กำกับฉู่ซุ่นไหมครับ"

"ผมเองครับ"

"ผู้กำกับฉู่ซุ่นครับ ผมชื่อทอมจากฝ่ายวางแผนกิจกรรมของเทศกาลภาพยนตร์เวนิส มีเรื่องหนึ่งอยากจะขอความเห็นจากผู้กำกับฉู่ครับ"

"ผมฟังอยู่ เชิญพูดได้เลยครับ" ฉู่ซุ่นพอจะเดาออกคร่าวๆ ว่าเป็นเรื่องอะไร

""มาเลน่า" เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมมาก ทางคณะกรรมการจัดงานจึงตัดสินใจอยากนำภาพยนตร์เรื่องนี้มาใช้เป็นภาพยนตร์เปิดเทศกาล เลยติดต่อมาเพื่อขอความเห็นชอบจากผู้กำกับฉู่ครับ" ทอมพูดเข้าประเด็นทันที

ฉู่ซุ่นตอบว่า "ผมตกลงครับ"

"ขอบคุณมากครับผู้กำกับฉู่ ที่ให้การสนับสนุนการทำงานของเทศกาลภาพยนตร์เรา" ทอมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในฐานะทีมงานที่ต้องประสานงานกับผู้กำกับ ทอมบอกได้เลยว่าตัวเองเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ

แม้ว่าเทศกาลภาพยนตร์เวนิสจะมีสถานะสูงส่งมากในวงการบันเทิง แต่คุณก็ห้ามความเอาแต่ใจของผู้กำกับชื่อดังไม่ได้อยู่ดี เหมือนอย่างบนโลกเดิมที่มีผู้กำกับชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งถามเทศกาลภาพยนตร์เวนิสว่ามีนัตโตะไหม

เทศกาลภาพยนตร์มีงานเลี้ยงอาหารค่ำก็จริง แต่มันจะมีนัตโตะได้ยังไงล่ะ จากนั้นผู้กำกับคนนั้นก็บอกว่าจะไม่มาร่วมงาน จนทำให้เทศกาลภาพยนตร์คานส์ทั้งงานต้องวิ่งวุ่นหาซื้อนัตโตะกันยกใหญ่...

ฉู่ซุ่นนึกว่าปลายสายจะวางไปแล้ว แต่กลับได้ยินเจ้าหน้าที่ฝ่ายวางแผนพูดขึ้นมาอีกว่า "เอ่อ ผู้กำกับฉู่ครับ ผมมีคำถามหนึ่งที่อาจจะเสียมารยาทไปสักหน่อย..."

"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องถามแล้วครับ" ฉู่ซุ่นพูดขัดทอมขึ้นมาทันที

"..." การพูดอะไรค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ ทำให้คนฟังอึดอัดจนแทบบ้า แต่การที่คำพูดจ่ออยู่ที่ปากแล้วพูดไม่ออก นั่นแหละที่ทำเอาตัวเองอึดอัดแทบตายยิ่งกว่า

"ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้วผมวางสายนะ" ฉู่ซุ่นกดตัดสายไป

ทอมมองโทรศัพท์มือถือที่ยุติการสนทนาไปแล้ว เดิมทีเขาแค่อยากจะถามว่า ผู้กำกับเป็นชาวจีนโพ้นทะเลที่อาศัยอยู่ในอิตาลีหรือเปล่า เพราะสำหรับเรื่อง "มาเลน่า" แล้ว เขาอินกับมันมากจริงๆ อีกทั้งรายละเอียดหลายๆ อย่างก็ให้ความรู้สึกว่า มีเพียงคนที่หลงรักเกาะซิซิลีอย่างแท้จริงเท่านั้นถึงจะถ่ายทอดมันออกมาได้แบบนี้

""มาเลน่า" มีโอกาสสูงมากที่จะคว้ารางวัลสิงโตทองคำ" ทอมไม่รู้เรื่องการตัดสินภายในของคณะกรรมการ รู้เพียงแค่ว่ากลุ่มกรรมการตัดสินชื่นชอบผลงานเรื่องนี้กันมากทีเดียว

ตัดกลับมาที่ฝั่งฉู่ซุ่น ขณะที่เขากำลังเปิดศึกปะทะคารมกับชาวเน็ตอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ตบหน้าผากตัวเองเมื่อนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

เขากดโทรศัพท์หาพี่ชุย หลังจากการร่วมงานกันมาหลายครั้ง ฉู่ซุ่นก็ค้นพบข้อดีอย่างหนึ่งของพี่ชุย นั่นคือไม่ว่าจะโทรหาพี่ชุยตอนไหน อีกฝ่ายก็รับสายได้ทันท่วงทีเสมอ แม้กระทั่งตอนเช้ามืดก็ตาม

ฉู่ซุ่นอดคิดไม่ได้ว่า พี่ชุยไม่มีชีวิตเซ็กส์บ้างเลยเหรอไง

"ผู้กำกับฉู่ มีเรื่องอะไรเหรอครับ" เสียงสัญญาณดังไม่ถึงสองครั้ง ทางนั้นก็กดรับสายแล้ว

"วันที่สามสิบสิงหาคม ไปเทศกาลภาพยนตร์เวนิส นายแจ้งคนในกองถ่ายด้วย ให้พวกเขาเคลียร์คิวไว้" ฉู่ซุ่นเอ่ย "จริงสิ ฉันเหลือบดูผ่านๆ เหมือนจะพาคนในครอบครัวไปด้วยไม่ได้ อย่าลืมบอกให้ชัดเจนล่ะ"

ในอดีต เทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ทั้งสามสามารถพาครอบครัวไปด้วยได้ แต่ตั้งแต่หลังปี 2010 เป็นต้นมา ก็เปลี่ยนกฎใหม่

พี่ชุยดีใจขึ้นมาทันที "พวกเราได้เข้าสายประกวดหลักเหรอครับ"

"นี่นายกำลังสงสัยในฝีมือฉันอยู่หรือไง" ฉู่ซุ่นตอบ "ไม่ใช่แค่ได้เข้าสายประกวดหลัก แต่หนังของพวกเรายังเป็นหนังเปิดเทศกาลด้วย"

อันที่จริง พี่ชุยเชื่อมั่นมาตลอดว่าฉู่ซุ่นมีเซนส์เรื่องรายได้อย่างเฉียบคม แต่การใช้นางแบบสาวสวยที่เป็นแค่แจกันดอกไม้ แล้วไปถ่ายทำที่เกาะซิซิลี จะสามารถสร้างหนังสายรางวัลระดับเทศกาลภาพยนตร์เวนิสออกมาได้จริงน่ะหรือ

พี่ชุยทำได้เพียงพูดออกมาว่า "ผู้กำกับฉู่ โคตรสุดยอดเลยครับ!"

"แน่นอนสิ นายเชื่อในตัวไป่หลี่เสวียนเช่อของฉันได้เสมอแหละ" ฉู่ซุ่นรับคำชมอย่างหน้าชื่นตาบาน

"เจ๋งเป้งเลยครับ ตัวเปิดทีมไฟต์ของจริง" พี่ชุยเองก็รู้ว่าฉู่ซุ่นไม่มีนิสัยชอบคุยสัพเพเหระ พอคุยธุระเสร็จ จึงวางสายไป

ก่อนหน้านี้พี่ชุยกำลังไถเวยปั๋วอยู่ บนหน้าจอเป็นผลโหวต

"มีคนถึงหกสิบสามเปอร์เซ็นต์ที่คิดว่าผู้กำกับฉู่จะแพ้เนี่ยนะ พวกแกไม่เคยสัมผัสกับความหวาดกลัวยามถูกผู้กำกับฉู่ครอบงำเลยสินะ" พี่ชุยกดเข้าไปที่เวยปั๋วของหนิวโจวอีกครั้ง

ในช่วงแรกหนิวโจวยังค่อนข้างเงียบอยู่ แต่พอเวลาผ่านไป เขากลับยิ่งออกตัวแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำชัยชนะไว้ในมือแล้ว อาจเป็นเพราะได้ลิ้มรสผลประโยชน์จากยอดเอนเกจเมนต์ จึงขยันออกมาแสดงความคิดเห็นถี่ยิบ

หนิวโจว: [การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้มีปัญหาอย่างแน่นอน ผู้กำกับต้องมีความคิดเป็นของตัวเอง]

นี่คือบทวิจารณ์ของเขาที่มีต่อหนังที่เพิ่งเข้าฉายเรื่องหนึ่ง ที่สำคัญคือใต้โพสต์ยังมีคนตามยกยอสรรเสริญกันยกใหญ่ คนยิ่งดังก็ยิ่งมีคนคอยจ้องโจมตี ยิ่งดังมากก็ยิ่งมีแอนตี้แฟนมาก

เหมือนอย่างเอ็มเจที่มีคนเกลียดเขา มากกว่าจำนวนแฟนคลับของดาราหลายๆ คนเสียอีก ในแง่หนึ่ง การไม่มีคนด่าก็แปลว่าคุณยังไม่ดังพอ และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีคนทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้มากมายขนาดนั้น

ใต้เวยปั๋วของหนิวโจว แทบจะกลายเป็นแหล่งรวมตัวของพวกแอนตี้ฉู่ซุ่นไปแล้ว

"ฉันก็คิดเหมือนกัน อยากได้ทั้งตลาดทั้งศิลปะ มันเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด เพราะงั้นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ฉันสนับสนุนผู้กำกับหนิว ผู้กำกับสมัยนี้ไม่รู้ถ่ายตัวอะไรออกมา"

"คนในประเทศตอนนี้ก็เป็นแบบนี้กันหมด ใจร้อนเกินไป พอมีผลงานนิดหน่อยก็เหิมเกริม ไอ้ฉู่ซุ่นอะไรนั่นคราวก่อน ยังกล้าพูดเลยว่ามีมือก็ทำได้"

"เมนต์บนพูดจาอะไรเนี่ย มีมือก็ทำได้งั้นเหรอ ฉู่ซุ่นไม่มีมือหรือไง"

"ก็ต้องมีรุ่นพี่แบบผู้กำกับหนิวคอยชี้แนะนี่แหละ ไม่อย่างนั้นวงการคงเละเทะไม่รู้เป็นยังไง"

...

"พวกนี้นี่ ปัญญาอ่อนกันจริงๆ พองานเทศกาลภาพยนตร์เวนิสประกาศรายชื่อเข้าชิงเมื่อไหร่ จะตบหน้าพวกแกให้หงายในไม่กี่นาทีเลย" พี่ชุยสบถด่าไปเรื่อย ยิ่งดูก็ยิ่งโมโห แต่เขาไม่กล้าตอบโต้ เพราะกลัวคนขุดคุ้ยตัวตน

"อวี๋หมิ่นนี่ใจเด็ดจริงๆ เรื่องที่เกี่ยวกับผู้กำกับฉู่ เวลาโดนนักข่าวสัมภาษณ์ทีไร กล้าฟาดกลับตรงๆ ทุกรอบ" พี่ชุยไม่ได้ดูต่ออีก เริ่มหันมาติดต่อทีมงานหลักของกองถ่าย

เขาลงมืออย่างรวดเร็ว คนในประเทศก็แจ้งผ่านกลุ่มวีแชต ชาวต่างชาติก็ส่งอีเมล เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนได้รับข่าวสาร พี่ชุยส่งคำเชิญให้ทุกคน ยกเว้นวาเลนตินา เขาคิดว่าเรื่องนี้ฉู่ซุ่นควรเป็นคนโทรบอกเองจะดีกว่า

ดังนั้นเรื่องนี้จึงตกมาอยู่ในมือของฉู่ซุ่น

"เจ้าพี่ชุยนี่ รู้จักเล่นเป็นแฮะ" ฉู่ซุ่นพึมพำกับตัวเอง

โทรศัพท์ส่งเสียงสัญญาณอยู่นานมากแต่ก็ไม่มีคนรับสาย ซึ่งความจริงแล้วเป็นเรื่องปกติ เวลาทำงานนางแบบส่วนใหญ่จะพกโทรศัพท์ติดตัวไม่ได้

จนกระทั่งช่วงค่ำของทางฝั่งนั้น วาเลนตินาถึงโทรกลับมา

"ฉู่ วันนี้ฉันถ่ายแบบลงนิตยสารทั้งวันเลยค่ะ ก็เลยไม่ได้ดูโทรศัพท์" วาเลนตินาอธิบายก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงเอ่ยว่า "ฉู่ ฉันพบว่าตัวเองคิดถึงคุณแล้วสิ"

เมื่ออีกฝ่ายพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ ฉู่ซุ่นย่อมไม่ยอมแพ้ "งั้นวาวาอยากเจอฉันไหมล่ะ"

"คุณอยู่ที่ลอสแอนเจลิสเหรอคะ" วาเลนตินาถามด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

ฉู่ซุ่นตอบ "ฉันไม่ได้อยู่ลอสแอนเจลิส แต่วันที่สามสิบสิงหาคม มีงานประกาศรางวัลเทศกาลภาพยนตร์เวนิส หนังของพวกเราได้เข้าชิงสายประกวดหลัก ในฐานะนางเอก วาวา เธอต้องไปให้ได้นะ"

"นั่นมันวิเศษมากเลยค่ะ" ฟังจากเสียงปลายสายก็รู้ว่าวาเลนตินาดีใจมากแค่ไหน

วาเลนตินาถามต่อ "ฉู่จะไปถึงเวนิสตอนไหนคะ ฉันไปล่วงหน้าได้นะ"

"ฉันไปถึงวันที่ยี่สิบเก้า"

"งั้นเราเจอกันวันที่ยี่สิบเก้านะคะ"

ทั้งสองคุยกระหนุงกระหนิงกันต่ออีกพักใหญ่ ถึงได้วางสายไป

ลืมบอกไป ส่วนแบ่งรายได้ของ "Let the Bullets Fly" เข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้จะเรียกว่าฉู่ซุ่นมีอิสรภาพทางการเงินแล้วก็ว่าได้ เขาจึงโอนเงินให้พ่อแม่ไปสิบล้านหยวน

พร้อมทั้งสร้างอาคารฉู่ซุ่นขึ้นมาสามหลัง และโรงเรียนแห่งความหวังอีกหนึ่งแห่ง อีกทั้งยังริเริ่มโครงการ "ครูชนบทฉู่ซุ่น" โดยมีทางการช่วยออกเงินสนับสนุนส่วนใหญ่

ส่วนโครงการอ้ายเสี่ยวหยาก็ไม่ได้ละเลย ยังคงผลักดันอย่างต่อเนื่อง

"จิ๊ๆ ตอนนี้เรากำลังสร้างภาพลักษณ์ชุบทองให้ตัวเองอยู่ ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ รอถึงเวลาค่อยให้นักข่าวบังเอิญมาค้นพบเรื่องนี้เข้าก็พอ" ฉู่ซุ่นพอใจกับแผนการของตัวเองมาก

เวลาผ่านไปไม่กี่วันในพริบตา

วันที่ยี่สิบเก้าสิงหาคม ฉู่ซุ่นเดินทางมาถึงเวนิสล่วงหน้าหนึ่งวัน สถานที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์คือเกาะลีโดมาโดยตลอด ซึ่งก็คือเกาะบริวารทางตอนใต้ ตัวเกาะมีรูปร่างคล้ายไส้เดือน

เขาไม่ได้จองโรงแรมบนเกาะลีโด เพราะสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานของลีโดเทียบกับเกาะหลักไม่ได้เลย หากไม่ใช่ช่วงเปิดเทศกาลภาพยนตร์ บนท้องถนนจะมีคนน้อยมาก ไม่ใช่แค่นักท่องเที่ยวที่น้อย แม้แต่คนท้องถิ่นก็น้อยเช่นกัน อีกอย่าง นั่งเรือจากเกาะหลักไปลีโดก็ใกล้แค่นิดเดียว

ขออธิบายสักนิด ข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างเทศกาลภาพยนตร์กับงานมอบรางวัลภาพยนตร์ก็คือ งานมอบรางวัลจะจัดแค่วันเดียวจบ แต่เทศกาลภาพยนตร์จะกินเวลาราวหนึ่งถึงสองสัปดาห์แล้วแต่กรณี จุดประสงค์หลักคือการจัดฉายภาพยนตร์

มีทั้งสายประกวดหลัก สายออริซอนติ สายประกวดวีอาร์ สายทดลอง สายจัดฉายนอกสายประกวด และอื่นๆ อีกมากมาย แต่ถ้าว่ากันตามตรง นอกจากสายประกวดหลักแล้ว สายอื่นก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

บรรดาค่ายหนังและตัวแทนจัดจำหน่ายต่างมุ่งความสนใจไปที่สายประกวดหลักเป็นหลัก สื่อมวลชนเองก็แทบไม่ทำข่าวเรื่องสายอื่นเหมือนกัน

เทศกาลภาพยนตร์เวนิสยังคงตามเทคโนโลยีทันเสมอ แต่จะว่าไป หนังวีอาร์ที่ฉู่ซุ่นเคยดูล้วนแต่เป็นหนังเรตผู้ใหญ่ทั้งนั้น

จริงๆ แล้วเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสมีกำหนดจัดงานตั้งแต่วันที่ยี่สิบเอ็ดถึงสามสิบเอ็ดสิงหาคม ส่วนวันที่สามสิบที่ฉู่ซุ่นพูดถึงนั้นเป็นเพียงวันมอบรางวัล

"ฉู่ ทางนี้ ทางนี้ค่ะ!" วาเลนตินาชูมือเล็กๆ โบกไปมาสุดแขน