ตอนที่ 92 สไตล์ภาพยนตร์ตามใจ

พิธีปิดเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสนั้นคึกคักยิ่งกว่าพิธีเปิดเสียอีก ยกตัวอย่างเช่นภาพยนตร์ทั้งยี่สิบเรื่องที่ผ่านเข้ารอบสายประกวดหลัก ในพิธีเปิดนั้นทีมงานแทบจะมากันไม่ครบ ทว่าในพิธีปิดซึ่งเป็นช่วงมอบรางวัล ทุกคนแทบจะมารวมตัวกันพร้อมหน้า

"ผู้กำกับหล่อขึ้นทุกวันเลยนะครับ"

"ในที่สุดพรสวรรค์ของผู้กำกับฉู่ซุ่นก็ได้รับการยอมรับจากเทศกาลหนังแล้ว"

"ผู้ชายที่คนเดียวแบกงานได้เทียบเท่ากับทีมงานครึ่งกองถ่าย"

บรรดาทีมงานหลักต่างพากันเข้ามาทักทาย ฉู่ซุ่นก็พยักหน้ารับพลางเอ่ยขึ้น "นี่พวกคุณยังอุตส่าห์มองออกอีกนะ ไม่เจอกันแค่เดือนเดียว ทำไมสายตาถึงได้เฉียบคมขึ้นขนาดนี้"

เขาชอบคุยกับสมาชิกชมรมอวยพวกนี้อยู่แล้ว ฉู่ซุ่นจึงเอ่ยปากชมสายตาอันเฉียบแหลมของทุกคนกลับไป

กองถ่ายของฉู่ซุ่นนับว่าแปลกที่สุด ทีมงานหลักครึ่งหนึ่งเป็นคนจีน อีกครึ่งเป็นคนอิตาลี โดยทั่วไปแล้วทีมงานหลักของภาพยนตร์เรื่องหนึ่งจะมีประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน แต่กองถ่าย "มาเลน่า" มีน้อยกว่านั้น มีเพียงสิบแปดคนเท่านั้น

"ถือกระเป๋าใบใหญ่ขนาดนี้มาทำไมเนี่ย" ฉู่ซุ่นมองวาเลนตินาที่ถือกระเป๋าลายตารางหมากรุก แม้รูปทรงจะดูดี แต่เขารู้สึกว่ามันใหญ่เกินไปจริง ๆ

วาเลนตินาตอบว่า "เอาไว้เป็นเครื่องประดับเป็นหลักน่ะค่ะ"

"งั้นช่วยใส่หัวแปลงปลั๊กกับสายชาร์จของผมเข้าไปหน่อยสิ" ฉู่ซุ่นไม่ชินกับการพกกระเป๋า การใส่สูทผูกไทเต็มยศแต่มีสายชาร์จตุงอยู่ในกระเป๋าเสื้อผ้ารู้สึกดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร

หากออกจากบ้านโดยไม่มีสายชาร์จ ฉู่ซุ่นจะรู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย ยิ่งในต่างประเทศไม่มีพาวเวอร์แบงก์ให้เช่าใช้ร่วมกันแบบที่บ้านเกิดด้วย

"ได้แน่นอนค่ะ" ในกระเป๋าของวาเลนตินามีของอยู่น้อยมาก หากใส่ของเยอะเกินไปจะทำให้กระเป๋าเสียทรงและลายกระเป๋าจะดูไม่สวยงาม

ไม่ใช่แค่กระเป๋าเท่านั้นที่พิถีพิถัน วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวแบบสุ่มสี่สุ่มห้า วาเลนตินาเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ระดับโลกของเสื้อผ้าสตรีดิออร์ ในสัญญาระบุไว้ชัดเจนว่าต้องสวมใส่ชุดของดิออร์เท่านั้นเมื่อออกงานสาธารณะ ส่วนเครื่องประดับบนเรือนร่างก็เป็นของทิฟฟานี

เธอแต่งกายอย่างหรูหราอลังการด้วยชุดราตรีเปิดหลังลึกสีเงินที่ตัดเย็บพิเศษจากดิออร์ ชายกระโปรงทรงหางปลาพลิ้วไหวราวกับเกลียวคลื่น ขนาดหน้าอกที่อวบอิ่มขับเน้นให้ชุดราตรีทิ้งตัวเป็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงาม จี้หงส์ฝังเพชรทอดตัวยาวลงมาถึงร่องอกพอดี ไม่ว่าจะมองส่วนบนหรือส่วนล่างก็ไม่อาจละสายตาได้ แม้ว่าในพิธีปิดจะเต็มไปด้วยดวงดาราระยิบระยับ และดาราสาวทุกคนต่างก็อยากจะประชันความงามเพื่อข่มคนอื่น ทว่าคืนนี้วาเลนตินาก็จัดอยู่ในระดับที่สวยสะกดข่มรัศมีทุกคนได้อย่างแท้จริง

ในทางกลับกัน ฉู่ซุ่นสวมชุดสูทสั่งตัด รูปทรงของสูทไม่มีอะไรให้พลิกแพลงมากนัก จึงไปเน้นหนักที่การเลือกสรรเนื้อผ้าแทน เขามาในชุดโทนสีน้ำเงิน ข้อมือเสื้อและคอเสื้อปักลวดลายกิ่งมะกอก ส่วนเข็มกลัดเนคไทก็เป็นรูปนกพิราบที่เข้าคู่กัน ดูดีไม่น้อยเลยทีเดียว

เสื้อผ้าสั่งตัดชุดนี้ วาเลนตินาเป็นคนจัดการให้ โดยฉู่ซุ่นเป็นคนบอกขนาดรูปร่างของตนให้เธอทราบ

กองถ่าย "มาเลน่า" จัดเป็นทีมเต็งที่มีลุ้นคว้ารางวัล ทางเทศกาลภาพยนตร์จึงจัดรถรับส่งให้เป็นพิเศษ เพื่อรับประกันว่าจะไม่ถูกนักข่าวรบกวนระหว่างทาง

นอกจากนี้ บนพรมแดงยังมีแฟนคลับจากหลากหลายประเทศ เรื่องการตามกรี๊ดดารานั้นไม่ว่าที่ไหนก็เหมือนกันหมด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทำได้เพียงควบคุมความสงบเรียบร้อยอย่างทุลักทุเล

ตามหลักแล้วควรจะเป็นพระเอกกับนางเอกที่นั่งรถคันเดียวกันแล้วเดินเข้างานพร้อมกัน ทว่าดูแบนด์ยังเป็นแค่เด็ก หากให้เดินพรมแดงคู่กับวาเลนตินาก็ดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย ฉู่ซุ่นจึงต้องยอมรับหน้าที่เดินควงคู่ไปเองอย่างช่วยไม่ได้

ทันทีที่ทั้งสองคนปรากฏตัว ทุกคนบนพรมแดงก็พลันหม่นหมองไร้สีสันไปในพริบตา

อันที่จริงคำพูดนี้อาจจะไม่ถูกต้องนัก มันให้ความรู้สึกเหมือนกับมีคนบอกว่า ถ้าเอาตัวฉันไปรวมกับเบโซส บัฟเฟตต์ และซักเคอร์เบิร์ก พวกเราสามารถสั่นคลอนแวดวงการเงินโลกได้เลยทีเดียว

แชะ!

เหล่านักข่าวต่างพากันถ่ายภาพเก็บไว้ให้ได้มากที่สุด ราวกับกำลังแย่งคูปองส่วนลดฟรีที่หากแย่งไม่ทันจะต้องเสียผลประโยชน์ พวกเขากดชัตเตอร์กันอย่างบ้าคลั่ง

ภาพถ่ายพรมแดงของดารานั้นจะไม่ถ่ายให้ติดสองข้างทาง เพราะมันจะดูหลุดอารมณ์เกินไป ในเวลานี้พื้นที่สองฝั่งเต็มไปด้วยนักข่าว อัดแน่นจนแตกต่างจากหอจัดแสดงเมื่อวานราวฟ้ากับเหว ไม่ว่าจะเป็น "ชิคาโก เอนเตอร์เทนเมนต์", "บางกอก ฮอตสปอต", "อิซเวสเตีย", "คิเนมะ จุมโป", "เตี้ยนอิ่งโจวคาน" และอื่น ๆ อีกมากมาย สื่อสิ่งพิมพ์บันเทิงชื่อดังระดับสากลต่างเดินทางมากันครบครัน

นอกจากสื่อสิ่งพิมพ์กระแสหลักแล้ว สื่อออนไลน์จากชาติต่าง ๆ ก็ไม่ขาดสายเช่นกัน อย่างเช่น ซินล่าง แต่ไม่ว่าจะเป็นสื่อสิ่งพิมพ์หรือสื่อออนไลน์ ทุกคนต่างก็รัวชัตเตอร์ใส่วาเลนตินากันทั้งนั้น

"อย่ามัวแต่ถ่ายเทพีสิวะ ไม่รู้หรือไงว่าอะไรคือกระแสในประเทศเราน่ะ?" เหล่าอี้เห็นคู่หูเอาแต่ถ่ายรูปวาเลนตินาจึงรีบสะกิดเตือน

"เออๆๆ ลืมตัวไปหน่อย ผู้หญิงคนนี้โคตรสวยเลยว่ะ" คู่หูได้สติกลับมาแล้วเริ่มหันเลนส์ไปถ่ายฉู่ซุ่นแทน

ทั้งสองคนเป็นนักข่าวจาก "เตี้ยนอิ่งโจวคาน" ในฐานะหนึ่งในนิตยสารรายสัปดาห์สายบันเทิงที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ เรื่องแบบนี้ย่อมต้องมีข้อมูลวงในระดับมือหนึ่งจากสถานที่จริงอยู่แล้ว

"วาเลนตินาสวยจริงนั่นแหละ แต่ที่ฉันตกใจยิ่งกว่าคือ ไอ้นี่มันดันเข้าชิงสายประกวดหลักได้จริงๆ แถมยังเป็นตัวเต็งรางวัลอีกต่างหาก" เหล่าอี้อดพูดไม่ได้ "ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าแค่มีมือก็ทำได้ ตอนนั้นในใจฉันยังแอบแซะอยู่เลยว่าหมอนี่มั่นหน้าเกินไป ในการโหวตบนเวยป๋อฉันก็กาช่องไม่ได้รางวัลไป แต่ผลคือเมื่อสัปดาห์ก่อน เทศกาลภาพยนตร์เวนิสประกาศออกมาโต้งๆ ว่าเลือก 'มาเลน่า' เป็นภาพยนตร์เปิดเทศกาล ทำเอาฉันอึ้งไปเลย"

"คนที่อึ้งไม่ได้มีแค่นายคนเดียวหรอกเหล่าอี้ วันนี้บนเทรนด์ค้นหายอดนิยมของเวยป๋อยังมีแฮชแท็ก #มาเลน่าจะได้รางวัลหรือไม่ อยู่เลย กระแสนี้ลากยาวมาทั้งอาทิตย์แล้วโดยไม่มีทีท่าว่าจะแผ่วลงสักนิด" คู่หูพูด "ถ้าเกิดฉู่ซุ่นคว้าภาพยนตร์รางวัลนี้ไปได้ ฉันว่าในประเทศคงได้ระเบิดตูมตามแน่"

เหล่าอี้แก้คำพูด "ไม่ๆๆ ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนที่คณะกรรมการเทศกาลภาพยนตร์เวนิสประกาศรายชื่อบนเว็บไซต์ทางการ โลกออนไลน์ก็ระเบิดไปรอบหนึ่งแล้ว ถ้าได้รางวัลขึ้นมาจริง คงได้ทะยานขึ้นฟ้าไปเลยมากกว่า"

"ฉันว่าคงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง คงไม่ให้รางวัลกันตั้งแต่ชิงครั้งแรกหรอก" คู่หูกล่าว "คนอื่นที่ได้รางวัล ใครบ้างล่ะที่ไม่ต้องเข้าชิงตั้งหลายรอบกว่าจะได้"

"เดี๋ยวนี้การแจกรางวัลเน้นแบ่งเค้กเป็นหลัก ไม่ใช่แค่ดูที่ตัวหนัง แต่ยังต้องดูอาวุโสและประวัติผลงานด้วย จุดนี้ผู้กำกับฉู่เสียเปรียบอยู่บ้าง" เหล่าอี้เปลี่ยนน้ำเสียง "แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็นับว่าระดับตำนานแล้ว เทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ทั้งสาม บอกจะเข้าชิงก็เข้าชิงได้จริงๆ"

"ผู้กำกับฉู่น่าจะเป็นผู้กำกับที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ทั้งสามแล้วล่ะมั้ง แถมในมือยังมีหนังที่ทำรายได้กว่าสองพันล้านหยวนอีก ทั้งกวาดรางวัลได้ทั้งดึงรายได้เข้าเป้า คำว่าอนาคตไร้ขีดจำกัดมันต้องแบบนี้แหละ" คู่หูพูด "ไม่รู้เหมือนกันว่า 'มาเลน่า' ถ่ายเกี่ยวกับอะไร อยากรู้ชะมัด"

เหล่าอี้ตอบ "จะอยากรู้ไปทำไม พอเทศกาลภาพยนตร์จบยังไงก็ต้องเข้าฉายในประเทศอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยซื้อตั๋วไปดูก็จบ"

ความจริงแล้วทีมงานจากจีนที่มาเทศกาลภาพยนตร์เวนิสในครั้งนี้ ยังมีอีกทีมหนึ่งคือทีมงานเรื่อง "ต้าตี้" กำกับโดยเจิ้งตู้ ผู้กำกับชื่อดังของจีน ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเกียรติยศคณะกรรมการ หรือที่เรียกกันว่ารางวัลสิงโตเงิน เพียงแต่กระแสความสนใจถูกกลบไปจนมิด

สื่อมวลชนวิ่งตามกระแส ชาวเน็ตเองก็ย่อมชอบเผือกเรื่องที่ใหญ่และน่าสนใจกว่า ฉู่ซุ่นมีประเด็นร้อนติดตัวมากเกินไป นับตั้งแต่เทศกาลภาพยนตร์ประกาศรายชื่อผู้เข้าชิง หนิวโจวที่ปกติโพสต์เวยป๋อวันละสองสามโพสต์ ก็เงียบหายไปนานร่วมสัปดาห์สองสัปดาห์แล้ว

เมื่อเข้ามาในสถานที่จัดงานและเซ็นชื่อบนแบ็กดร็อปหลัก สิ่งที่ทำให้ประทับใจมากที่สุดระหว่างนั้นคือธงชาติของชาติต่างๆ ที่ปักอยู่บนหลังคา ขณะที่เขาจูงวาเลนตินาเดินไปยังห้องโถงใหญ่ก็บังเอิญพบกับทีมงานเรื่อง "ต้าตี้" ผู้กำกับฝ่ายนั้นจึงรีบเข้ามาทักทายฉู่ซุ่นทันที

"ผู้กำกับฉู่ ยินดีที่ได้พบครับ ก่อนหน้านี้ในพิธีเปิดผมอยากคุยกับคุณอยู่พอดี แต่ตอนนั้นคุณไม่ได้อยู่ในงาน"

ปีนี้เจิ้งตู้อายุสี่สิบกว่าปีแล้ว แต่หน้าตาค่อนข้างแก่กว่าวัย ดูเผินๆ แก่กว่าอายุจริงไปสักสิบปี ตอนพูดจาใบหน้ามักประดับด้วยรอยยิ้มเสมอ

ฉู่ซุ่นเอ่ยว่า "ผลงานเรื่อง 'อวิ๋น' ของผู้กำกับเจิ้ง ตอนที่ผมเรียนตัดต่ออยู่ที่เป่ยอิ่ง ถูกยกให้เป็นแบบเรียนประจำวิชาเลยครับ"

"ผมว่าบทพูดของ 'Let the Bullets Fly' ต่างหากที่เป่ยอิ่งควรพิจารณาบรรจุเข้าตำราบทพูด ถ้ามีนักศึกษาคนไหนท่องบทพูดเรื่องนี้แล้วได้รสชาติสักสามสี่ส่วน จบออกไปก็ถือเป็นนักแสดงสายฝีมือได้สบายๆ แล้ว" เจิ้งตู้โบกมือปฏิเสธ ไม่ได้ติดใจเรื่องที่ผลงานของตนถูกนำไปสอนในห้องเรียนเป่ยอิ่ง แต่กลับวกมาพูดถึงหนังของฉู่ซุ่นแทน

"ไปรอผมที่ที่นั่งก่อนนะ" ฉู่ซุ่นหันไปบอกวาเลนตินา การคุยเป็นภาษาจีนเธอฟังไม่รู้เรื่อง ให้มายืนอยู่ตรงนี้ก็คงเมื่อย สวมส้นสูงแบบนี้ถ้าได้นั่งก็นั่งเถอะ

"เข้าใจแล้วค่ะ" วาเลนตินาพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปหาที่นั่งของตัวเอง ที่นั่งของเหล่าดาราดังในพิธีมอบรางวัลล้วนถูกจัดสรรไว้อย่างเคร่งครัดแน่นอนอยู่แล้ว

โดยพื้นฐานจะยึดตามหลักการที่ว่า ยิ่งชื่อเสียงโด่งดังมากเท่าไรก็ยิ่งได้นั่งแถวหน้ามากเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีกฎตายตัวอีกข้อคือ คนที่มีชื่อเข้าชิงรางวัลก็จะได้นั่งแถวหน้าเช่นกัน

เจิ้งตู้คุยกับฉู่ซุ่นเรื่องการถ่ายทำ เขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนคลั่งไคล้ภาพยนตร์ขนานแท้ เพราะตลอดการพูดคุยยาวนานครึ่งชั่วโมง มีแต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์ทั้งนั้น ไม่มีเรื่องอื่นเลยแม้แต่ประโยคเดียว

"หลังจากผมดู 'มาเลน่า' จบ ผมก็คิดว่าชื่อเรื่องนี้อาจจะตีความได้สองแบบครับ" เจิ้งตู้กล่าว "แบบแรกคือ [ความงดงามของซิซิลี เป็นเพียงตำนาน] ซึ่งหมายถึงตัวนางเอก สำหรับเธอนั้นความงดงามของซิซิลีไม่เคยเปิดรับเธอเลย ทั้งหมดจึงเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง ส่วนแบบที่สองคือ [ตำนานอันงดงาม แห่งซิซิลี] ซึ่งหมายถึงสถานที่ถ่ายทำที่มีทัศนียภาพงดงามตระการตา"

"คุณเจิ้งตู้ตีความได้ยอดเยี่ยมมากครับ" ฉู่ซุ่นพยักหน้า ในใจเขารู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ในฐานะที่เคยเป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ในชาติก่อน วิธีการตีความแบบนี้แม้แต่เขาก็ยังคิดไม่ถึง

แต่ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ฉู่ซุ่นฉุกคิดขึ้นมาได้ ชื่อเดิมของหนังเรื่องนี้คือ 'มาเลน่า' ทอร์นาทอเรไม่มีทางมีความคิดแบบนี้แน่ ทว่าผู้กำกับฉู่อย่างเขาสามารถมีความคิดแบบนี้ได้

"เมื่อไม่นานมานี้ผมเพิ่งดู 'Let the Bullets Fly' จบไป เป็นหนังที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายความเป็นชายชาตรีอย่างล้นทะลัก ยากจะเชื่อเลยว่าหนังที่มีสไตล์สว่างไสวแต่แฝงความเศร้าสร้อยเรื่องนี้จะมาจากผู้กำกับคนเดียวกัน สำหรับคนเป็นผู้กำกับต่างก็มีความเคยชินในการถ่ายทำของตัวเอง มันดูขัดกับตรรกะมากเลยครับ" เจิ้งตู้กล่าว "แต่ต่อมาผมก็คิดตก เป็นเพราะการควบคุมจัดแจงนั่นเอง ผู้กำกับฉู่รวบทำทั้งดนตรีประกอบ ตัดต่อ เสื้อผ้าหน้าผมอุปกรณ์ประกอบฉาก ไปจนถึงการถ่ายทำไว้ในมือคนเดียว จนหล่อหลอมกลายเป็นสไตล์ที่สุดโต่งขึ้นมา นั่นก็คือ [รังสรรค์ตามภาพยนตร์] ผมเรียกมันว่ารังสรรค์ตามภาพยนตร์ก็ไม่รู้ว่าจะเหมาะสมไหม ปรับเปลี่ยนตัวเองไปตามสไตล์ของภาพยนตร์เรื่องนั้นๆ คนอื่นไม่มีทางทำได้เลย เพราะพวกเขาไปไม่ถึงจุดที่สุดโต่งขนาดนี้"

ยอดเยี่ยมมาก ตัวอวยฉู่ซุ่นอันดับหนึ่งในอนาคต อีกทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้ง "สมาคมวิจัยภาพยนตร์ของฉู่" ได้ตื่นรู้ขึ้นมาในวินาทีนี้แล้ว

"รังสรรค์ตามภาพยนตร์..." ฉู่ซุ่นพยักหน้า "ผมรู้สึกว่าชื่อนี้โดนใจผมเข้าอย่างจังเลยครับ"

พิธีการใกล้จะเริ่มต้นขึ้น ทั้งสองจึงยุติการพูดคุยแล้วเดินไปที่ที่นั่งพร้อมกัน เจิ้งตู้อยู่แถวที่หก ส่วนฉู่ซุ่นอยู่แถวที่สอง ข้างกายวาเลนตินา

ทีมงานบนเวทีกำลังทดสอบไมโครโฟนเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ได้มีการจัดฉากอะไร มีเพียงขาตั้งไมค์ตัวเดียวเท่านั้น

"ฉู่ คุณกินลูกอมไหมคะ" วาเลนตินาถามเสียงเบา

"ผมไม่กินของหวานครับ" ฉู่ซุ่นตอบ

"เข้าใจแล้วค่ะ" วาเลนตินาหยิบลูกอมเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือแล้วเอาเข้าปาก ฉู่ซุ่นคิดว่าคงเป็นเพราะนางแบบต้องคุมอาหาร พอมีอาการน้ำตาลตกถึงได้หยิบออกมากินสักเม็ด

นี่คือเวทีเข้าสังคมขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จักกัน ต่างก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนม เวลาสองทุ่มตรงตามเวลากรุงโรม หรือบ่ายสองโมงตามเวลาปักกิ่ง พิธีมอบรางวัลก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ผู้ดำเนินรายการคือพิธีกรรายการชื่อดังของอิตาลี แต่ฉู่ซุ่นไม่รู้จัก

"ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่พิธีมอบรางวัลเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ครั้งที่ 77..."