ตอนที่ 94 เพื่อนพ้องในประเทศถึงกับอึ้งกิมกี่

อันที่จริง สำหรับบุคคลระดับเทพ นอกจากผลงานของตัวเองจะยอดเยี่ยมไร้ที่ติแล้ว ยังมีอีกหนึ่งเกณฑ์สำคัญ นั่นก็คืออิทธิพล คุณมีกลุ่มผู้ติดตามมากแค่ไหน ผลงานของคุณตกแฟนคลับระดับเทพมาได้กี่คน และมีปรมาจารย์กี่คนที่ได้รับอิทธิพลจาก "คุณ"

อย่างเช่นหลู่ซวิ่นที่เรามักเอ่ยถึงกันบ่อยๆ หลายคนบอกว่าหลู่ซวิ่นดังได้เพราะถูกยกยอ แถมยังมีปัจจัยเรื่องยุคสมัยที่เขาเกิด บลาๆๆ

ตอนเด็กๆ ฉู่ซุ่นต้องท่องจำบทความของเขาเต็มเรื่องอยู่บ่อยเกินไป พอโตขึ้นความประทับใจพื้นฐานที่มีต่อหลู่ซวิ่นจึงกลายเป็นพวกชอบด่าคน จากนั้นก็เป็นพวกวัยรุ่นเลือดร้อน ข้อสอบชอบบังคับให้ตีความคำพูดไร้สาระมากมาย คุณค่าทางวรรณกรรมยังสู้เสิ่นฉงเหวินกับเหล่าเส่อไม่ได้

จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉู่ซุ่นที่ว่างจนเบื่อเปิดอ่าน "บันทึกประจำวันของคนบ้า" ถึงได้เปลี่ยนความคิด หากวัดกันที่ฝีไม้ลายมือและอารมณ์ความรู้สึกที่เทลงไปในผลงานอย่างแท้จริง ยุคใกล้และยุคปัจจุบันของจีนไม่มีใครเทียบเขาได้เลย

พลังปลายปากกาของหลู่ซวิ่นไม่ใช่สิ่งที่จะเห็นได้จากประโยคคมคายในผลงานแค่ประโยคสองประโยค อย่างใน "บันทึกประจำวันของคนบ้า" ทุกคนล้วนรู้จักประโยคที่ว่า [ฉันเปิดดูประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์นี้ไม่มีการระบุศักราช ทุกหน้าเขียนตัวหนังสือเอียงกะเท่เร่ว่า "คุณธรรมความดี" ฉันนอนพลิกไปพลิกมาอย่างไรก็ไม่หลับ อ่านอย่างละเอียดไปครึ่งค่อนคืน ถึงได้เห็นตัวหนังสือที่แทรกอยู่ระหว่างร่องอักษร ทั้งเล่มเขียนไว้เพียงคำสองคำว่า "กินคน"!]

ท่อนนี้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ แต่ถ้าไม่ได้อ่านเนื้อหาทั้งหมด จะรู้ได้อย่างไรว่าหลู่ซวิ่นใช้ตัวอักษรเพียงไม่กี่คำ ก็ถ่ายทอดออกมาได้ว่าตัวฉันคือ "คนบ้า"

"พี่ใหญ่บอกว่า หากพ่อแม่ล้มป่วย คนเป็นลูกต้องเฉือนเนื้อตัวเองออกมาแผ่นหนึ่ง ต้มให้สุกแล้วเชิญให้ท่านกิน ถึงจะนับเป็นคนดี"

"ตัวฉันที่มีประวัติกินคนมาสี่พันปี แม้ตอนแรกจะไม่รู้ ทว่าตอนนี้เข้าใจแล้ว คงยากที่จะได้พบคนจริงๆ สักคน!"

นี่แหละที่เรียกว่าฝีไม้ลายมือ นักเขียนจำนวนมากใช้ตัวอักษรสองสามแสนคำก็ยังไม่อาจปั้นให้ตัวละครกลายเป็น "คนบ้า" ได้ แต่หลู่ซวิ่นกลับบรรลุเป้าหมายได้ด้วยถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยค นี่เองจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีชื่อเสียงโด่งดังอย่างมหาศาลทั้งในและต่างประเทศ

มุราคามิ ฮารูกิ และโอเอะ เคนซาบุโร่ ต่างก็เป็นแฟนคลับของเขา ดาไซ โอซามุก็นับเป็นครึ่งหนึ่ง อาคิวเป็นหนึ่งในสี่ตัวละครคลาสสิกของโลก และวรรณกรรมทั่วทั้งเอเชียมีอาคิวเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

กลับเข้าเรื่องกันดีกว่า โอเดียร์กลายเป็นผู้กำกับชื่อดังต่างชาติคนแรกที่ฉู่ซุ่นพิชิตใจได้สำเร็จ

การเป็นผู้กำกับที่มีแฟนคลับระดับปรมาจารย์มากที่สุดในโลก มันไม่ดีตรงไหนกัน

ฉู่ซุ่นเดินฝ่าเสียงปรบมือกลับมายังที่นั่งของตนอย่างสงบเยือกเย็น โดยเฉพาะเมื่อมองเห็นวาเลนตินา สายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนของเธอแทบจะกลั่นออกมาเป็นรูปธรรมได้อยู่แล้ว

เมื่อฉู่ซุ่นนั่งลง วาเลนตินาก็เอ่ยถามอย่างอดรนทนไม่ไหวทันที "คุณฉู่คะ ถ้ามีโอกาสลองไปเที่ยวอาร์เจนตินาดูสิ ทะเลที่มาร์เดลปลาตาก็สวยงามมากเหมือนกันนะ"

พอได้ยินว่าฉู่ซุ่นพักอยู่ที่เกาะซิซิลียี่สิบกว่าวันก็คิดโครงเรื่องผลงานรางวัลสิงโตทองคำได้แล้ว ไม่แน่ว่าถ้าไปอยู่อาร์เจนตินาสักยี่สิบกว่าวัน อาจจะได้หนังเกี่ยวกับบ้านเกิดของเธอขึ้นมาสักเรื่อง วาเลนตินาคิดเช่นนี้

"คราวหน้าแน่นอนครับ" ฉู่ซุ่นพยักหน้า พูดถึงอาร์เจนตินาแล้ว ในชีวิตก่อนสิ่งที่ทิ้งความประทับใจลึกซึ้งที่สุดให้กับนักวิจารณ์หนังอย่างเขาก็คือ The Secret in Their Eyes และ The Journey

ไม่สิ หนังเรื่องนี้ของผู้กำกับเฟอร์นันโดจะนับเป็นหนังอาร์เจนตินาได้หรือเปล่านะ

ฉู่ซุ่นเลิกคิดมากเรื่องนี้ในใจ หากเปรียบอิตาลีเป็นคนรัก วันหน้าถ้าจะเปิดโปงแผลเป็นของอเมริกา ก็บอกว่าคิดเสียว่าเป็นน้องชาย เป็นไอ้น้องชายตัวแสบ จากนั้นถ้าจะให้ฝรั่งเศสเป็นภรรยาน้อยก็คงไม่เกินไปใช่ไหม

อังกฤษต้องเป็นน้องสาว ส่วนเยอรมนี ตำแหน่งลูกพี่ลูกน้องยังมีเหลืออีกเพียบ

"คราวหน้าคือเมื่อไหร่คะ ช่วงเวลานั้นฉันจะได้ไม่รับงาน มาเป็นไกด์พาคุณเที่ยว" วาเลนตินาถามอย่างจริงจัง

ชาวต่างชาติไม่เข้าใจมุก 'คราวหน้าแน่นอน' ฉู่ซุ่นจึงอดหัวเราะไม่ได้แล้วพูดว่า "ถึงตอนนั้นผมจะโทรศัพท์หาคุณล่วงหน้านะครับ"

วาเลนตินาพยักหน้า "เข้าใจแล้วค่ะ"

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ตรงนี้ ที่จริงแล้วฉู่ซุ่นไม่ได้สังเกตเลยว่า ถึงแม้เขาจะกลับมานั่งที่เดิมแล้ว สายตาของคนจำนวนมากก็ยังคงจับจ้องมาที่เขา

เหล่านักแสดงไม่ว่าหญิงหรือชายต่างก็อยากจำตำแหน่งที่นั่งของผู้กำกับคนนี้ไว้ เผื่อว่าหลังงานเลิกจะได้เข้าไปพูดคุยทักทายสักสองสามประโยค ผู้กำกับที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ขนาดนี้ จะไม่ให้สนใจได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนักแสดง ผู้กำกับที่สามารถดึงเอาความงดงามของนักแสดงหญิงออกมาเฉิดฉายในภาพยนตร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบนั้น ช่างหาได้ยากยิ่งนัก!

เมื่อเทียบกับนักแสดงแล้ว สายตาของบรรดาผู้จัดจำหน่ายภาพยนตร์กลับยิ่งเร่าร้อนกว่า ก็มองดูดอลลาร์อยู่นี่นา ไม่เร่าร้อนสิถึงจะแปลก

"ผู้กำกับชาวจีนคนนั้นได้รางวัลจริง ๆ ด้วย กู—" ตรงนี้ขอละเว้นไว้หลายร้อยคำ คนที่กำลังพูดอยู่คือโคโร บอสใหญ่แห่งบริษัทภาพยนตร์โคโร อย่าเห็นว่าเขาอ้วนกลมจนดูเหมือนกินเบอร์เกอร์มากเกินไปจนแค่เดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อย เพราะการซื้อลิขสิทธิ์หนังเขายังคงลงมือจัดการด้วยตัวเอง นั่นก็คือเป็นตัวแทนจัดจำหน่ายภาพยนตร์

ตัวแทนจัดจำหน่ายในเทศกาลภาพยนตร์เวนิสเดิมทีก็มีน้อยกว่าอีกสองเทศกาลใหญ่อยู่แล้ว อันที่จริงในฐานะเทศกาลภาพยนตร์แห่งแรกของโลก การที่ช่วงเวลาหนึ่งเคยใช้ชื่อว่ามุสโสลินีคัพ ทำให้ความน่าเชื่อถือถูกลดทอนลงไปอย่างมหาศาล จึงไม่อาจก้าวขึ้นเป็นเทศกาลภาพยนตร์อันดับหนึ่งของโลกได้

"โคโร นายเป็นอะไรไปน่ะ" เมนเกเล ตัวแทนจัดจำหน่ายที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"หนังเรื่องนี้น่ะ ตอนที่ฉายเปิดเทศกาล ฉันดูรอบแรกก็อยากซื้อทันทีแล้ว แต่ฉันตามหาตัวกับทีมงานทั่วทั้งงาน ก็ยังหาผู้กำกับชาวจีนคนนี้ไม่เจอเลย" ในใจของโคโรก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเช่นกัน

เมนเกเลกว้านซื้อลิขสิทธิ์เรื่อง "The Harvest Skirt" รวมถึงหนังเรื่องอื่น ๆ แบบเหมารวมไปแล้ว สำหรับภาพยนตร์เปิดเทศกาลเขาไม่ได้คิดถึงเลย เพราะต้องมีคู่แข่งแย่งชิงกันเพียบแน่นอน แต่ว่าการจะซื้อหนังทำไมต้องไปตามหาตัวผู้กำกับด้วยเล่า

โคโรดูออกว่าเมนเกเลสงสัย จึงอธิบายว่า "หนังเรื่องนี้ผู้กำกับชาวจีนออกทุนคนเดียว เขาเป็นผู้อำนวยการสร้างเองเลย"

"พระเจ้านี่ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย เรื่องดี ๆ ให้คนคนเดียวเหมาหมดเลยนะ" เมนเกเลถอนหายใจยาวพลางกล่าวว่า "หนังเรื่องนี้ฉันดูแล้ว ทุนสร้างไม่น้อยเลย การที่กล้าลงทุนเองคนเดียวมันพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่าเขามั่นใจในผลงานของตัวเองขนาดไหน แล้วความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าถ่ายทำออกมาได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ เพราะงั้นถ้าคิดจะคว้ามาให้ได้ก่อนพิธีมอบรางวัลน่ะ มันยากเกินไปแล้ว"

โคโรพยักหน้า ที่พูดมาก็มีเหตุผล เพราะไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ไม่เจอหน้าผู้กำกับชาวจีน ตัวแทนจัดจำหน่ายจากประเทศอื่นก็ไม่มีใครเคยได้ยินว่าเข้าถึงตัวได้เลย ผู้กำกับชาวจีนคนนั้นราวกับแมวที่เป็นของเหลว ไม่รู้ว่าไปแอบมุดหัวอยู่ที่ไหน

"แต่ว่านะ หนังรางวัลสิงโตทองคำ ถ้าจะซื้อแบบเหมาจ่าย ราคาก็คงจะสูงลิบลิ่วแน่ ๆ" โคโรรู้สึกว่าด้วยกำลังทรัพย์ของตนเอง สามารถให้ราคาสูงได้ เพราะในฮอลลีวูด แค่ใช้คำว่า 'ภาพยนตร์อีโรติกที่คว้ารางวัลสิงโตทองคำ' มาเป็นจุดขายในการโปรโมตก็คุ้มค่าอย่างแน่นอน

มันก็เป็นความจริง ในแวดวงภาพยนตร์แนวอีโรติก นอกจากเรื่อง "Bitter Moon" แล้ว เมื่อกวาดตามองทั่วประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ของโลก ก็ไม่มีเรื่องไหนสามารถนำมาเปรียบเทียบได้อีกเลย

เมื่อรางวัลหลักของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสถูกประกาศออกไปจนหมด บรรยากาศในงานก็เริ่มผ่อนคลายลงมาก มาถึงตรงนี้ก็แทบจะจบสิ้นแล้ว เหลือเพียงรางวัลเกียรติยศแห่งความสำเร็จในชีวิตอีกแค่รางวัลเดียว

นักข่าวในพิธีต่างเร่งรีบส่งข่าวสารมือหนึ่งกลับไปยังประเทศของตน ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเหล่าอี้กับคู่หูจาก "เตี้ยนอิ่งโจวคาน" กำลังรายงานข่าวสด ๆ ส่งกลับไปแบบเรียลไทม์

"เหล่าอี้ ฉู่ซุ่นกำลังจะบินทะยานขึ้นฟ้าจริง ๆ แล้วว่ะ" คู่หูพูดออกมาได้แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว

"เชี่ย โคตรสุดเลยว่ะ" นอกจากความตกตะลึงแล้ว มือของเหล่าอี้ที่กำลังส่งข้อมูลข่าวสารก็ไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย

สองนาทีต่อมา—

"ฉู่ซุ่น ผู้กำกับชาวจีน คว้าสิงโตทองคำมาครอง กลายเป็นผู้คว้ารางวัลสิงโตทองคำที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์!"

ก่อนหน้านี้เคยบอกไปแล้วว่า แค่เพียงเพราะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ชาวเน็ตก็จับตามองเป็นพิเศษอยู่แล้ว ตอนนี้จึงระเบิดตูมขึ้นมาทันที

"ตู้มมม!"

ข้อความที่ทะลักล้นหน้าจอขึ้นมาในพริบตานั้น ราวกับจะได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นจริง ๆ

"เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย ฉันต้องสบถคำว่าเชี่ยสี่รอบถึงจะระบายความรู้สึกออกมาได้หมด" — ข่าข่าซีข่า

"ก่อนหน้านี้ฉันดันคิดไปเองว่าผู้กำกับฉู่จะต้องเสียใจ เดือนก่อนยังเตรียมจะส่งข้อความส่วนตัวไปปลอบใจอยู่เลย โชคดีจริง ๆ ที่ยังไม่ได้กดส่งออกไป" — กบทะเลทหารหน่วยจู่โจม

"คนข้างบน นายยังดีที่ไม่ได้ส่ง ของฉันสิ ส่งข้อความส่วนตัวหาผู้กำกับฉู่ไปตั้งแต่สามสัปดาห์ก่อนว่า [ผู้กำกับฉู่ครับ การจะได้รางวัลมันต้องใช้เวลาสะสมประสบการณ์ ไม่เป็นไรนะครับ อีกไม่กี่ปีพวกเราจะต้องถ่ายหนังที่คว้ารางวัลจากสามเทศกาลใหญ่ได้แน่นอน] จริง ๆ เลยนะ ตอนนี้พอย้อนกลับไปเห็นข้อความตัวเองแล้วแม่งโคตรกระอักกระอ่วนเลยว่ะ ข้อความส่วนตัวมันกดยกเลิกได้ไหมเนี่ย?!" — คนเก่าแก่แห่งถนนสายโบราณ

"ฮ่าๆๆๆๆ โคตรกระอักกระอ่วนจริง ๆ ด้วย แต่นายวางใจเถอะ วัน ๆ หนึ่งมีคนส่งข้อความส่วนตัวหาคนดังตั้งเยอะแยะ เขาคงมองไม่เห็นหรอก" — แอบดูแต่ไม่โหวต ตอบกลับ คนเก่าแก่แห่งถนนสายโบราณ

"เอ่อ คือว่า ที่นายพูดมามันก็มีเหตุผลนะ แต่ฉันควรจะต้องดีใจใช่ไหมเนี่ย? (หัวเราะทั้งน้ำตา)" — คนเก่าแก่แห่งถนนสายโบราณ ตอบกลับ แอบดูแต่ไม่โหวต

"ฉันน่ะเกลียดพวกที่ขี้โม้กว่าฉันที่สุด ตอนที่เห็นฉู่เหนือมนุษย์ตอกกลับหนิวโจว ฉันไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้น แต่แค่หมั่นไส้คนที่ขี้โม้กว่าตัวเอง ที่บอกว่าแค่มีมือก็ถ่ายหนังคว้ารางวัลสามทองคำได้แล้วเนี่ย พูดแบบนี้แล้วพวกผู้กำกับที่ทุ่มเทเวลาค่อนชีวิตวิ่งไล่ตามรางวัลพวกนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? แต่ว่า... ขอโทษครับผู้กำกับฉู่ ท่านไม่ได้ขี้โม้เลย ท่านแม่งเจ๋งจริงว่ะ!" — [ดูเหมือนจะเป็นยอดฝีมือ]

"รางวัลสามทองคำอะไรกัน? สามทองคำมันไม่ใช่สิงโตทองคำ ปาล์มทองคำ แล้วก็หมีทองคำหรอกเหรอ? (หัวเราะเยาะ)" — หมิงซีอวิ๋นเจวี้ยน

ต้องรู้ก่อนว่า ข่าวแรก ๆ ที่แพร่สะพัดออกมามีความยาวเพียงไม่กี่สิบตัวอักษรเท่านั้น เพราะต้องส่งข่าวด่วนที่สั้นและเร็วที่สุดเพื่อแย่งชิงความสนใจของคนอ่านทุกวินาที

ทว่ารายงานข่าวฉบับละเอียดก็ตามมาติด ๆ ราวครึ่งชั่วโมงให้หลัง รายงานข่าวฉบับเต็มพร้อมรูปถ่ายก็ปรากฏขึ้น

"ใช้เวลาแค่ยี่สิบกว่าวันคิดพล็อตหนังรางวัลสิงโตทองคำ อัจฉริยะแห่งวงการหนังคืออะไร? นี่แหละคือของจริง!" — เวยปั๋วภาพยนตร์

"ผู้กำกับชื่อดังฉู่ซุ่นประกาศหาคนรักต่อหน้าสาธารณชน ทั้งยังอ้างว่าหนังรางวัลสิงโตทองคำคือของขวัญที่มอบให้คนรัก" — ข่าวเด่นประเด็นร้อน

"หากวงการภาพยนตร์มีคำว่าอัจฉริยะ ฉันคิดว่าคงเป็นเขาจริง ๆ" — ข่าวเพนกวิน

"เอาชนะผู้กำกับชื่อดังอย่างโอเดียร์และฮิวม์ ฉู่ซุ่นกลายเป็นผู้กำกับคนที่สามของจีนที่คว้าเตอร์รางวัลสิงโตทองคำ" —— หัวข้อร้อนแรงบนโต่วอิน

ชาวเน็ตทั้งหลาย ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่เมื่อโดนพาดหัวข่าวถล่มทลายแบบนี้เข้าไปก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ จึงพากันกดเข้าไปดูในซินล่างภาพยนตร์ที่พาดหัวข่าวดูน่าเชื่อถือที่สุด

[เวลา 15:27 น. ตามเวลาปักกิ่ง ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติครั้งที่ 77 ภาพยนตร์เรื่อง "มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก" ของผู้กำกับชาวจีนฉู่ซุ่น สามารถคว้ารางวัลสูงสุดอย่างรางวัลสิงโตทองคำมาครองได้สำเร็จ

ในครั้งนี้มีภาพยนตร์ยอดเยี่ยมเข้าชิงหลายเรื่อง เช่น "เบ็ตตี้", "กระโปรงแห่งการเก็บเกี่ยว" เป็นต้น แต่ "มาเลน่า ผู้หญิงสะกดโลก" ก็ยังคงเอาชนะใจคณะกรรมการได้ จนถึงขั้นอยากรู้เป็นอย่างยิ่งว่าฉู่ซุ่นอยู่บนเกาะซิซิลีนานแค่ไหน ถึงได้สร้างสรรค์ผลงานอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้

เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ ฉู่ซุ่นตอบกลับไปว่า "ตอนที่ตัดสินใจจะถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ ผมอยู่ที่เกาะซิซิลีรวมกันแค่ยี่สิบกว่าวันเท่านั้นครับ"

สิ้นเสียงนี้ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งงาน ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างได้ร่วมเป็นประจักษ์พยานถึงความน่าสะพรึงกลัวยามที่แรงบันดาลใจของอัจฉริยะปะทุขึ้นมา

ในฐานะนักศึกษาชั้นปีที่สองของเป่ยอิ่ง ฉู่ซุ่นเป็นผู้กำกับที่น่าจับตามองที่สุดในช่วงสองปีที่ผ่านมาอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าจะเป็นความโด่งดังเป็นพลุแตกบนโลกอินเทอร์เน็ตของ "คิลบิล" หรือรายได้สองพันสามร้อยล้านของ "Let the Bullets Fly" ล้วนเป็นประเด็นร้อนแรงอย่างแท้จริง และการคว้ารางวัลสิงโตทองคำมาได้ในครั้งนี้ ก็พิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งถึงพรสวรรค์ด้านภาพยนตร์อันหาตัวจับยากของผู้กำกับฉู่ซุ่น!]

มีทั้งภาพ มีทั้งความจริง และยังมีคลิปวิดีโอสั้น ๆ แนบมาด้วย ซึ่งบันทึกภาพตั้งแต่ตอนที่ฉู่ซุ่นขึ้นไปรับรางวัล กล่าวความรู้สึก ไปจนถึงคำถามช่วงท้ายของพิธีกรเอาไว้ได้อย่างคมชัดเจน

เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ หัวข้อที่เดิมทีก็ร้อนแรงอยู่แล้ว พอยิ่งมีรูปภาพและคลิปวิดีโอปล่อยออกมา ก็ยิ่งทวีความร้อนแรงระเบิดเถิดเทิงเข้าไปใหญ่