ตอนที่ 53 กำเนิดเขื่อนหรงกงสร้างชื่อสะท้านเมือง

แม้แต่จิ้งอ๋องยังเสด็จมาตบไหล่หรงอวิ๋นเช่อเบา ๆ

คราวนี้เมื่อตั้งชื่อเขื่อนว่า "เขื่อนหรงกง" จึงไม่มีผู้ใดกังขาอีกเลย

ภายหลังฝ่าบาทยังทรงพระอักษรด้วยพระองค์เอง รับสั่งให้สลักลงบนศิลาจารึก แล้วนำไปตั้งไว้ข้างเขื่อน

ทุกวันหนึ่งค่ำและสิบห้าค่ำ จะมีชาวบ้านนำสิ่งของมากราบไหว้ที่ศิลาจารึกนี้มิได้ขาด

โดยเฉพาะชาวหมู่บ้านเซียงเหมียว ยามใดที่บ้านมีเรื่องมงคลก็มักจะมากราบไหว้ที่นี่เพื่อความสบายใจ

คนรุ่นหลังยังขนานนามที่แห่งนี้ว่าเขื่อนคนงาม ด้วยเล่าลือกันว่าหากพาเด็กเล็กมาเดินเล่นที่นี่ เติบใหญ่ขึ้นมาจะรูปงาม

เพราะหรงอวิ๋นเช่อเป็นบุรุษรูปงามที่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังเคยเอ่ยชมด้วยพระองค์เองว่า "สง่างามนุ่มนวล กิริยาผึ่งผายประดุจเซียน"

แม้ในกาลต่อมาเขื่อนหรงกงจะเลิกใช้งานไปแล้ว แต่ก็ยังมิได้ถูกรื้อทิ้ง จนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังในยุคหลัง

หลูจิ้งซูเองก็ประหลาดใจนักที่บุตรชายคนโตของตนไปคราวนี้กลับสร้างเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้

นางคิดเพียงแค่อยากให้เจ้าหมอนี่ไปแล้วพอจะพูดคุยออกความเห็นเวลาร่วมหารือกับผู้อื่นได้บ้าง ใครจะไปนึกว่าเขาจะเล่นใหญ่ปานนี้

เรื่องพรรค์นี้เผลอนิดเดียวก็อาจจารึกชื่อสืบทอดไปนับพันปีเชียวนะ

ย่อมแน่นอนว่าขุนนางคนอื่น ๆ ต่างก็ลงแรงมิใช่น้อย บนศิลาจารึกที่ฝ่าบาทรับสั่งให้สลักไว้จึงจดบันทึกรายนามของผู้มีส่วนร่วมทุกคน

เพียงแต่นำชื่อ "เขื่อนหรงกง" มาใช้เป็นชื่อเขื่อนเท่านั้น

เพราะในที่นั้นนอกจากจิ้งอ๋องแล้ว ก็มีบุตรชายคนโตนี่แหละที่มีฐานะสูงศักดิ์ที่สุด และคาดว่าคงเกี่ยวกับหน้าตาของเขาด้วยกระมัง

ไม่ว่าจะอย่างไร บุตรชายคนโตก็ชุบตัวเสร็จสิ้นอย่างราบรื่น อีกไม่กี่วันก็จะเดินทางถึงเมืองหลวงแล้ว

เมืองหลวงเริ่มคึกคักขึ้นมาเช่นกัน

ใกล้จะปีใหม่แล้ว!

หลังจากเร่งเดินทางอย่างไม่หยุดพัก หรงอวิ๋นเช่อก็กลับถึงเมืองหลวงก่อนงานเลี้ยงในวังสองวันจนได้ และเข้าวังไปถวายรายงานพร้อมกับจิ้งอ๋อง

มหาอุทกภัยแถบเจียงหนานที่ผ่านเรื่องราวคดเคี้ยวพลิกผัน ในที่สุดฝุ่นควันก็สงบลงเสียที

สงจ้งกับพวกถูกคุมตัวส่งกลับมายังเมืองหลวงเช่นกัน

ข้าหลวงเจียงโจวผู้นั้นแม้จะมิใช่คนตระกูลสง ทว่าน้องชายของเขากลับแต่งแม่นางที่เป็นญาติของตระกูลสงเข้ามา

การที่ได้เป็นข้าหลวงเจียงโจว ย่อมขาดแรงผลักดันจากคนตระกูลสงไปไม่ได้

ประมุขตระกูลสงยอมตัดหางเพื่อเอาชีวิตรอด หมายจะยอมมอบทรัพย์สินสองในสามส่วนของตระกูลให้ราชสำนัก เพื่อแลกกับโอกาสรอดชีวิตสักสายหนึ่งของตระกูล

ฮ่องเต้มิทรงยินยอม ทรงออกราชโองการติดกันถึงสามฉบับ สั่งให้จิ้งอ๋องริบทรัพย์ประหารตระกูลทันที

ข้าวของที่ค้นยึดได้จากจวนตระกูลสง ทำเอาจิ้งอ๋องยังต้องตกตะลึง

สิ่งที่เรียกว่า "ในวังมีหนึ่งชิ้น ข้าก็มีหนึ่งชิ้น" นั้นเป็นเช่นนี้เอง

หากมิใช่มหาอุทกภัยเจียงหนานครานี้ ก็ไม่รู้ว่าตระกูลสงจะทำตัวเช่นนี้ไปอีกนานเท่าใด

เพราะภาษีอากรในแต่ละปีของเจียงโจวล้วนสูงที่สุด ทั้งยังมีเงินทองก้อนมหึมาขนส่งเข้าเมืองหลวงเป็นประจำ

ใครเล่าจะรู้ว่าตระกูลสงต่างหากที่กอบโกยส่วนใหญ่ไป

ผู้ที่จะมารับตำแหน่งข้าหลวงคนใหม่ของที่นี่ ฮ่องเต้ยังมิได้ทรงคัดเลือก จึงให้จางหวยรักษาการไปพลางก่อน

คหบดีที่นี่มีค่อนข้างมาก จำต้องเป็นคนที่มีภูมิหลังแข็งแกร่งพอทั้งยังมีความสามารถไปประจำการ

จางหวยใจเด็ดเดี่ยวไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ทว่าฐานะยังไม่เพียงพอ เขาผ่านการสอบขุนนางมาด้วยตนเองอย่างแท้จริง บรรพบุรุษหลายชั่วคนล้วนเป็นชาวนา มีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นบัณฑิต

ย่อมไม่อาจกดข่มคนเหล่านั้นในเจียงโจวได้

อีกทั้งยังต้องเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ด้วย เมื่อใกล้สิ้นปี ฮ่องเต้จึงตัดสินพระทัยพักเรื่องนี้ไว้ก่อน เพราะจากเหตุการณ์ครานี้ ตำแหน่งที่ว่างลงมิได้มีเพียงข้าหลวงแค่ตำแหน่งเดียว

ผู้เกี่ยวข้องหลายคนที่พัวพันในคดีถูกคุมตัวส่งเมืองหลวง ส่วนครอบครัวของพวกเขาก็ถูกคุมขังไว้ในคุกของเจียงโจว

คุกขังไม่พอ ยังต้องกระจายไปขังตามอำเภอข้างเคียงอีกส่วนหนึ่ง

เจียงโจวประสบภัยพิบัติสาหัส ทว่าคนพวกนี้กลับไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย แต่ละคนหลบอยู่แต่ในบ้าน มีเสื้อผ้าสวมใส่ มีข้าวปลาอาหารกิน ตอนน้ำท่วมนั้นเข้าสู่ต้นฤดูหนาวแล้ว ผู้คนจำนวนมากต่างก็ล้มป่วยด้วยความหนาวเย็นจนถึงแก่ความตาย

คนพวกนี้น่าชิงชังนัก ไม่รู้ว่ายามตื่นขึ้นมากลางดึกจะรู้สึกละอายใจบ้างหรือไม่

ฮ่องเต้ทรงเรียกพบขุนนางหลายท่านที่กลับมาจากเจียงหนาน จากนั้นก็ทรงมีพระบรมราชโองการลงโทษสงจ้งกับพวกทันที

ประหารเก้าชั่วโคตรสงจ้ง

ประหารเก้าชั่วโคตรจูเจี้ยน ข้าหลวงเจียงโจว

ขุนนางคนอื่นที่พัวพันในคดี ชายฉกรรจ์ถูกบั่นศีรษะ ที่เหลือถูกริบทรัพย์และเนรเทศ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้สั่งประหารคนมากมายถึงเพียงนี้ ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าทูลทัดทาน และไม่มีผู้ใดยินดีจะทัดทานด้วย

เมื่อนึกถึงราษฎรนับแสนชีวิตที่ต้องล้มตาย คนพวกนี้มิได้ถูกใส่ร้ายหรือตายอย่างอยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย

ฮ่องเต้มิทรงประสงค์จะรอคอยแม้แต่น้อย วันรุ่งขึ้นก็ทรงสั่งประหารเหล่าขุนนางที่ถูกคุมตัวเข้าเมืองหลวงทันที

ช่วงปีใหม่นี้ ให้ใช้โลหิตของคนชั่วช้าเหล่านี้ปลอบประโลมดวงวิญญาณของผู้บริสุทธิ์บนสรวงสวรรค์

เก้าชั่วโคตรของสงจ้งและจูเจี้ยนส่วนใหญ่อยู่ในแถบเจียงหนาน จึงกำหนดวันประหารในวันที่สิบเดือนหนึ่ง ข้าหลวงผู้แทนพระองค์ผู้อัญเชิญราชโองการออกจากเมืองหลวงในวันที่สี่ ก็พอดีทันการลงทัณฑ์ในวันที่สิบ

คนพวกนี้กล้ากระทำการอุกอาจในท้องที่ ย่อมต้องมีสายสัมพันธ์โยงใยกับคนในเมืองหลวงอย่างแน่นอน

ทว่าช่วงนี้ฮ่องเต้เพิ่งจะทรงกวาดล้างไปกลุ่มหนึ่ง ชั่วคราวนี้จึงยังมิควรเคลื่อนไหวอีก

มากเกินไปย่อมเกิดผลเสีย

ภายภาคหน้าย่อมมีเวลาไปสะสางกับพวกเขาแน่นอน

งานเลี้ยงในวังหลวงของทุกปี ขุนนางขั้นสามขึ้นไปสามารถพาครอบครัวเข้าวังได้ ทั้งฮูหยินที่มีบรรดาศักดิ์แต่งตั้งก็สามารถไปร่วมงานได้เช่นกัน

งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ตำหนักซีเหอ ตำหนักแห่งนี้โอ่โถงกว้างขวางยิ่ง ทุกคราที่มีงานเลี้ยงใหญ่ล้วนจัดขึ้นที่นี่

ที่นี่ตั้งอยู่ชั้นนอกสุดของวังหลวง อยู่ตรงข้ามมองเห็นตำหนักเซวียนเจิ้งที่เหล่าขุนนางเข้าเฝ้าว่าราชการอยู่ไกลลิบ สามารถจุคนได้นับพัน

เพื่อเพิ่มความครึกครื้น จึงอนุญาตให้พาลูกหลานในบ้านไปด้วยได้

หลูจิ้งซูเตรียมพาลูกหลานรุ่นเยาว์ในจวนเข้าวังไปด้วยกันทั้งหมด ฝาแฝดคู่นั้นพระราชินีเคยเห็นเพียงตอนเพิ่งคลอดเท่านั้น

ผ่านมาหลายปีเพียงนี้ เจ้าตัวเล็กทั้งสองยังไม่เคยพบหน้าเสด็จป้าเลย

ปีก่อนๆ ยังมีเด็กๆ อยู่ ปีนี้ในจวนจึงเหลือเพียงอันอี๋เหนียงกับต่งอี๋เหนียง หลูจิ้งซูจึงสั่งให้คนจัดสำรับอาหารให้พวกนางโต๊ะหนึ่ง

จริงสิ ยังมีเจ้าตัวเล็กอีกคนหนึ่ง บุตรชายที่ถานเหยาคลอดออกมา

นางพบวิธีตรวจสายเลือดในคลังของสวนไป่เฉา เจ้าตัวเล็กคนนี้เป็นลูกของจ้าวกวาง

การมีพ่อแม่เช่นนี้มิใช่เรื่องดีสำหรับเด็กเลย เมื่อรู้ว่าเขาไม่ใช่ลูกของหรงอวิ๋นเช่อ ในใจของหลูจิ้งซูกลับโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

หากเป็นลูกของหรงอวิ๋นเช่อขึ้นมาจริงๆ ฐานะของเขาย่อมกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

นางเพิ่งจะได้หญ้าจี๋ที่ใช้ตรวจมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ทั้งยังวานให้เยี่ยเจิ้นช่วยไปเอาเลือดของจ้าวกวางมา ใช่แล้ว จ้าวกวางถูกตัดสินโทษให้ไปใช้แรงงานหนักสิบปี ซ้ำยังถูกถอดถอนชื่อในทำเนียบบัณฑิตออกจนหมดสิ้น

โทษใช้แรงงานหนักถึงเพียงนั้นแทบจะไม่มีหวังรอดชีวิต ต่อให้รอดออกมาได้ก็คงกลายเป็นคนพิการไปแล้ว

หลูจิ้งซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าตัวเล็กชื่ออะไร นางตั้งใจว่าหลังพ้นปีใหม่จะส่งคนไปยังที่ห่างไกลจากเมืองหลวง หาคู่สามีภรรยาที่แต่งงานมาหลายปีแต่ไร้บุตร แล้วมอบเด็กให้พวกเขาช่วยเลี้ยงดู

ปล่อยให้เขาได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสถานที่แห่งใหม่เถิด

……

มาถึงยามนี้ หลูจิ้งซูถึงเพิ่งรู้สึกถึงสถานะจวิ้นจู่ของตนเองอย่างแท้จริง

นางถูกจัดให้นั่งในฝั่งสตรีสูงศักดิ์เชื้อพระวงศ์ ส่วนอวี๋ซื่อรั้งอยู่ที่ตำหนักข้างซึ่งเป็นที่ของครอบครัวขุนนาง

งานเลี้ยงจัดขึ้นตอนค่ำ พวกนางเข้าวังมาตั้งแต่ช่วงบ่าย จึงตรงไปพักอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ก่อน พอถึงเวลาค่อยไปยังตำหนักซีเหอ

พระราชินีทรงโปรดปรานหลานชายหลานสาวฝาแฝดยิ่งนัก ทรงผลัดกันกอดทีละคนอยู่นาน

เห็นพวกเขาทั้งสองก็พลอยนึกถึงเรื่องราวในวัยเยาว์ของตนเองกับน้องชาย

โดยเฉพาะหรงเจียอิ๋งที่มีเค้าหน้าคล้ายพระองค์อยู่หลายส่วน ขนาดองค์หญิงสองยังมิได้ละม้ายถึงเพียงนี้

องค์หญิงสองเองก็ทรงพระเกษมสำราญยิ่งที่มีพี่ชายน้องสาวมาร่วมเล่นด้วยมากมาย

พวกเด็กๆ เกาะกลุ่มคลุกคลีกันอย่างครึกครื้นตลอดช่วงบ่าย

ครั้นพระราชินีทอดพระเนตรเห็นอวี๋ซื่อก็ทรงประหลาดพระทัยยิ่ง ยามนี้อวี๋ซื่อมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง สีหน้าดูดีขึ้นมาก และรูปโฉมก็งดงามผุดผ่องขึ้นไม่น้อย

แต่ก่อนทุกคราที่พบหน้า พระราชินีล้วนรู้สึกว่าน้องสะใภ้ผู้นี้ร่างกายอ่อนแอจนน่าใจหาย ราวกับลมพัดวูบเดียวร่างก็จะปลิวหายไปอย่างไรอย่างนั้น

ครานี้ในที่สุดก็ดูดีขึ้นมากแล้ว

ช่างสมกับเป็นท่านแม่ที่รู้วิธีเลี้ยงดูคนจริงๆ

องค์รัชทายาทมิได้อยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ พระองค์ถูกฮ่องเต้หิ้วตัวไปช่วยงานที่ตำหนักจื่อเฉิน

เป็นการหิ้วไปจริงๆ องค์รัชทายาทคิดจะแอบมาอู้ข้างกายเสด็จแม่ ฮ่องเต้จึงเสด็จมาตามจับตัวด้วยพระองค์เอง

จากนั้นก็ทรงคว้าคอเสื้อด้านหลังหิ้วตัวจากไป

พระราชินีทำเป็นมองไม่เห็น สองพ่อลูกคู่นี้คุ้นชินกับการปฏิบัติต่อกันเช่นนี้มานานแล้ว พระนางจึงไม่คิดจะสอดมือเข้าไปห้ามปราม

กฎระเบียบอันใดนั่น กินเข้าไปก็ไม่ได้เสียหน่อย

แม้จะถูกหิ้วคอเสื้ออยู่ องค์รัชทายาทก็ยังคงรักษาท่วงท่าสง่างามของตนไว้ได้มิเสื่อมคลาย

ฮ่องเต้... ฮ่องเต้ทรงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห จึงเพิ่มงานที่แบ่งให้องค์รัชทายาททำขึ้นอีกเท่าตัว

หากทำไม่เสร็จพรุ่งนี้ก็ทำต่อ ข้าผู้เป็นถึงเจ้าผู้ครองแผ่นดินยังมิได้พักผ่อน แล้วองค์รัชทายาทจะมานั่งสบายใจเฉิบเช่นนี้ได้อย่างไร

หากทำไม่เสร็จก็ไม่ต้องกลับไป ช่วงสองสามวันนี้ก็พักอยู่ที่ตำหนักจื่อเฉินเสียเลย

ไม่ถูกสิ ช่วงสองสามวันนี้พระองค์ต้องไปค้างที่ตำหนักเฟิ่งอี๋นี่นา

เช่นนั้นก็ขนงานราชการทั้งหมดไปทำที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ องค์รัชทายาทยังเด็ก ให้อยู่ร่วมกับเสด็จพ่อเสด็จแม่ย่อมสมควร

ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด

----------------------------------------