ตอนที่ 54 คลื่นใต้น้ำในงานเลี้ยงต้อนรับปีใหม่

แน่นอนว่าฮองเฮาย่อมทรงห่วงใยหรงอวิ๋นหลานน้องชายคนเล็ก พระองค์เชื่อว่าท่านแม่ทำเช่นนี้ย่อมต้องมีเหตุผลของตนเอง

ทว่าก็ยังอดเป็นกังวลไม่ได้ เทศกาลปีใหม่แท้ ๆ กลับไม่ได้กลับบ้าน น้องชายคงจะเดียวดายยิ่งนัก

หรงอวิ๋นหลาน หรือก็คือเอ้อร์จู้จื่อ ค่ำคืนนี้ก็ได้ร่วมกินอาหารมื้อพิเศษที่ดีกว่าเดิมพร้อมกับพวกคนงานรับใช้คนอื่น ๆ

ช่วงนี้เขาถูกทุบตีลดน้อยลงเรื่อย ๆ คนพวกนั้นเริ่มจะจับตัวเขาไม่ทันแล้ว

หรงอวิ๋นเช่อรู้สึกว่าตนเองมีพละกำลังเพิ่มขึ้น สมรรถภาพร่างกายพัฒนาไปมากโข

สติปัญญาก็ปลอดโปร่งแจ่มใสขึ้นบ้าง

ผู้ดูแลเซี่ยยังคงบังคับให้เขาท่องตำราเหล่านั้นทุกวัน เมื่อท่องไปมากเข้า เขาก็เริ่มเข้าใจความหมายข้างในนั้นอย่างถ่องแท้จริง ๆ

นาน ๆ ครั้งที่ได้สนทนากับผู้ดูแลเซี่ยไม่กี่ประโยค ก็ยังได้รับคำชมเชยอีกด้วย

จากนั้นก็จะมีเนื้อหาใหม่ ๆ เพิ่มเข้ามาเรื่อย ๆ

แปลงผักที่เขารับผิดชอบได้ผลผลิตงอกงาม ได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าในจวนชอบอกชอบใจมาก

พอเขาได้ยินเข้าก็น้ำตาแทบจะร่วงเผาะลงมาตรงนั้น

เขาคิดถึงท่านแม่เหลือเกิน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องฉลองปีใหม่ข้างนอก ไม่รู้ว่าคนในครอบครัวจะคิดถึงเขาบ้างหรือไม่

ขณะที่กำลังเศร้าซึมอยู่นั้น น่องไก่ชิ้นโตก็ตกลงมาจากฟากฟ้า หล่นใส่ชามของเขาพอดิบพอดี

ผู้ดูแลเซี่ยมีสีหน้าราบเรียบ "เอ้อร์จู้จื่อ มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบกินเสียสิ"

เอ้อร์จู้จื่อหัวเราะแหะ ๆ อย่างซื่อ ๆ ก่อนจะหยิบน่องไก่ขึ้นมากัดกิน

หอมอร่อยจริงแท้!

……

งานเลี้ยงในวังเริ่มต้นขึ้น ฮ่องเต้และฮองเฮาสวมฉลองพระองค์ทางการสีดำ เสด็จนำเหล่าพระสนมเข้าสู่งาน

ทุกคนลุกขึ้นยืนแล้วคุกเข่ากราบถวายบังคม

ทั้งสองพระองค์ประทับนั่งบนตั่งหลัวฮั่นลายมังกรหงส์มงคลบนแท่นยกสูง

ครั้นทรงมีรับสั่งให้ลุกขึ้นได้ องค์รัชทายาทก็นำเหล่าองค์ชายและองค์หญิงถวายพระพรปีใหม่แด่ฮ่องเต้และฮองเฮา

ปีนี้ฮ่องเต้ทรงกำชับไว้ล่วงหน้า ให้ที่ประทับขององค์รัชทายาทอยู่เหนือองค์ชายทั้งปวง ระดับพิธีการเป็นรองเพียงองค์ประมุขเท่านั้น

องค์รัชทายาททรงมีท่วงท่าสง่าผ่าเผย กิริยาทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยท่วงทำนองแห่งเชื้อพระวงศ์ จนฮ่องเต้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมเชยไปหลายประโยค

คนอื่น ๆ ต่างพากันเออออรับคำ ทว่าในใจจะคิดเช่นไร มีเพียงตัวพวกเขาเองเท่านั้นที่รู้

ในบรรดาพระสนม ที่นั่งของซูเฟยอยู่ถัดลงมาจากเสียนเฟย แต่ฮ่องเต้ก็ทรงกำชับเป็นพิเศษให้คนคอยดูแลอาการของนางให้ดี

ซูเฟยอวิ๋นเจินเพิ่งเปิดเผยเรื่องที่นางตั้งครรภ์ได้สามเดือนระหว่างการเข้าเฝ้าถวายบังคมเมื่อสามวันก่อน

ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ประทานรางวัลให้มากมาย แต่ไม่ได้เลื่อนตำแหน่งให้แก่นาง

ในเส้นเวลาเดิม อวิ๋นเจินในยามนี้ได้เป็นซูกุ้ยเฟยไปแล้ว

ย่อมแสดงว่าในพระทัยของฮ่องเต้ ฮองเฮายังคงเป็นมารดาแห่งแผ่นดินและภรรยาที่เพียบพร้อม พระองค์เคยตรัสกับฮองเฮาเป็นการส่วนพระองค์ว่า รอให้อวิ๋นเจินคลอดเด็กออกมาก่อน จึงจะเลื่อนตำแหน่งให้นางเป็นเต๋อเฟย

ก็นับเป็นหนึ่งในสี่พระสนมเอกเช่นกัน

ฮองเฮาย่อมไม่คัดค้านสิ่งใด พระองค์ทรงเรียนรู้ที่จะปล่อยวางเรื่องสตรีคนโปรดของฮ่องเต้ได้แล้ว

ฮองเฮาทรงตระหนักดีว่า ฮ่องเต้ไม่มีทางมีสตรีเพียงคนเดียว นอกจากซูเฟยแล้ว ในวังหลังยังมีอี๋ผิน เหลิ่งเจาอี๋ หลานเหม่ยเหริน ล้วนเป็นทั้งคนโปรดคนใหม่และคนรักเก่าของฮ่องเต้

ในภายภาคหน้าก็ย่อมมีคนอื่นเข้ามาอีก

ฝ่ายฮ่องเต้เองก็ทรงระมัดระวังขอบเขตเป็นอย่างดี ไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายการดูแลวังหลังของฮองเฮา และตำหนักที่เสด็จไปบ่อยที่สุดก็ยังคงเป็นตำหนักเฟิ่งอี๋

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

……

ฮองเฮาได้ยินคำกำชับที่ฮ่องเต้มีต่อซูเฟย จึงแย้มสรวลพลางรับสั่งให้คนคอยดูแลเพิ่มขึ้นเช่นกัน

งานเลี้ยงที่คนมากหน้าหลายตาเช่นนี้ มักจะมีคนคอยฉวยโอกาสสร้างความวุ่นวายเสมอ เมื่อไม่กี่วันก่อนฮองเฮาก็เพิ่งจัดการนางกำนัลและขันทีที่ไม่สงบเสงี่ยมไปหลายคน

วันนี้ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้เยี่ยเจิ้นจัดกำลังทหารหลายหมวดคอยผลัดเวรกันลาดตระเวน

ในส่วนของสตรีฝ่ายในก็จัดให้นางกำนัลและขันทีมาคอยปรนนิบัติรับใช้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

กำหนดให้นางกำนัลและขันทีต้องเดินไปด้วยกันเป็นคู่ เพื่อคอยจับตาดูซึ่งกันและกัน

ฝั่งของพระประยูรญาติไม่ได้แยกโต๊ะระหว่างชายหญิง ส่วนใหญ่สามีภรรยาจะนั่งเคียงคู่กัน โดยมีบุตรหลานนั่งอยู่ด้านหลัง

หลูจิ้งซูยังได้พบกับรุ่ยอ๋อง ผู้มีชันษาเกือบเก้าสิบปีในปีนี้

พระองค์เป็นเสด็จอาของอดีตจักรพรรดิ และเป็นเชษฐาของโหรวเจียฉางกงจู่ หากนับตามลำดับอาวุโสแล้ว หลูจิ้งซูยังต้องขานเรียกพระองค์ว่าท่านลุงรุ่ยอ๋อง

เมื่อได้ยินท่านผู้เฒ่าเอ่ยเรียกตนว่า "แม่หนูซู" คำแล้วคำเล่า หลูจิ้งซูก็ได้แต่ขานรับอย่างว่าง่าย คอยอยู่ปรนนิบัติพูดคุยกับท่านผู้เฒ่าอยู่นานสองนาน ทั้งยังสนทนากันถึงเคล็ดลับการมีอายุยืนยาวอีกด้วย

ผู้ใดกันหนอที่อายุปาเข้าไปจนได้เป็นคุณย่าแล้ว แต่กลับยังถูกมองว่าเป็นเด็กสาวตัวน้อยอยู่อีก

เป็นผู้ใดกันนะ นางไม่บอกหรอก

ทว่าท่านลุงรุ่ยอ๋องช่างมือเติบจริงแท้ เงินรับขวัญปีใหม่นี้ให้มามากมายเหลือเกิน

คืนนี้พวกเขาต้องอยู่เฝ้าส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ในวังหลวง กระทั่งถึงยามโฉ่วจึงจะแยกย้ายกันกลับได้

คนรุ่นก่อนมักเคยชินกับการแจกเงินรับขวัญล่วงหน้า มิเช่นนั้นคงได้ผล็อยหลับไปเสียก่อนแน่

องค์รัชทายาทวัยยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะเสวยสุรา จึงใช้น้ำหวานดอกไม้ที่เด็ก ๆ ในวังดื่มกันแทนสุรา เดินคารวะบรรดาผู้อาวุโสทั้งหลาย

ทางฝั่งนี้ทุกคนต่างยิ้มแย้มรับดื่มจนหมด จากนั้นก็หยิบถุงผ้าสีแดงมอบให้แก่องค์รัชทายาท

เมื่อเหล่าองค์ชายเดินคารวะสุรากันจนครบถ้วนแล้ว ต่อไปก็ถึงคราวของเหล่าองค์หญิง

องค์หญิงสามยังเป็นทารกวัยเพียงสองขวบ จึงมีเพียงองค์หญิงสองพระองค์เดินมาด้วยกัน

ไม่ไกลออกไปนอกลานเรือน มีจุดที่จัดไว้สำหรับจุดดอกไม้ไฟโดยเฉพาะ หลูจิ้งซูเคยเห็นดอกไม้ไฟในยุคปัจจุบันมานับไม่ถ้วน แต่ดอกไม้ไฟในวังหลวงนั้นกลับมีลูกเล่นแปลกตาไปอีกแบบ

วันนี้นางดื่มไปหลายจอก ใบหน้าจึงแดงระเรื่อเล็กน้อย เลยพาซู่เหมยออกมาสัมผัสลมหนาวเพื่อสร่างเมา

หรงเจียซู่กับหรงจิ่นเหยานั่งโต๊ะเดียวกับนาง จึงพลอยเดินตามออกมาด้วย

สองพี่น้องฝาแฝดยังติดแม่ อวี๋ซื่อจึงคอยดูแลพวกนางอยู่ทางฝั่งฮูหยินขุนนาง

หรงซื่อลวี่กับหรงซื่อเจินสองพี่น้องติดตามบิดาอยู่อีกด้านหนึ่ง คราวนี้หรงอวิ๋นเช่อกลายเป็นคนดังไปเสียแล้ว รอบกายจึงมีผู้คนรายล้อมไม่น้อย พลอยทำให้สองพี่น้องได้เพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นมาด้วย

ทว่าหรงอวิ๋นเช่อก็ยังคงเป็นคนซื่อบื้อแบบเดิม ผู้ใหญ่หลายคนเอ่ยปากแฝงความประชดประชัน แดกดันกระแทกกระทั้นสารพัด เขากลับฟังไม่ออกสักนิด ยังนึกว่าคนพวกนั้นกำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับตนจริง ๆ

ดึงตัวอีกฝ่ายมาชวนคุยอยู่ครึ่งค่อนวัน

ปากก็พล่ามไปว่า ข้าเองก็คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่ามันจะได้ผล

ตอนนั้นข้ายังตกตะลึงไปเลย

บังเอิญล้วน ๆ อะไรงี้เป็นต้น

คนพวกนั้นยิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งบูดเบี้ยว หากไม่รู้เช่นเห็นชาติว่าเจิ้นกั๋วกงเป็นคนเช่นไร พวกเขาคงนึกสงสัยไปแล้วว่าคนผู้นี้จงใจแขวะพวกเขาหรือเปล่า

แต่พอเห็นสีหน้าจริงใจไร้เดียงสาของอีกฝ่าย พวกเขาก็...ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

หรงซื่อลวี่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นบิดาพูดไม่กี่คำก็ไล่คนไปได้ทั้งกลุ่ม ในใจพลันตระหนักได้ถึงอานุภาพทำลายล้างของความบื้อโดยกำเนิด

ยามขันทีข้างกายองค์รัชทายาทมาตามสองพี่น้อง ทั้งคู่ยังคงตั้งรับไม่ทันอยู่บ้าง

พอไปถึงกลับพบว่าองค์รัชทายาทกำลังนอนอยู่ในห้องอบอุ่นที่ใช้พักผ่อน สีหน้าซีดขาว มุมปากยังมีรอยเลือดติดอยู่สายหนึ่ง

หรงซื่อลวี่/หรงซื่อเจิน : อ๊ากกก

ตอนขันทีขององค์รัชทายาทมาเชิญ ยังบอกอยู่เลยว่าองค์รัชทายาทเชิญพวกเขาทั้งสองมานั่งพักผ่อนพูดคุยเล่นที่นี่

แล้วสภาพเจียนตายเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน

หรงซื่อเจินคิดจะหันหลังวิ่งไปตามคนแล้ว แต่ถูกหรงซื่อลวี่คว้าตัวไว้หมับ

เห็นได้ชัดว่าองค์รัชทายาทไม่อยากให้คนอื่นล่วงรู้

หรงซื่อลวี่ "พระองค์ไม่เป็นอะไรแน่หรือพ่ะย่ะค่ะ"

องค์รัชทายาท "ไม่เป็นไร เพียงแค่ต้องพักสักประเดี๋ยว ข้าไม่อาจปลีกตัวมานานเกินไป จึงต้องหาพี่ชายลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนมาช่วยบังหน้าไว้"

หรงซื่อลวี่ "เช่นนั้นให้น้องรองอยู่เป็นเพื่อนพระองค์ที่นี่ ส่วนข้าจะไปตามท่านย่า"

องค์รัชทายาทเองก็อยากหาคนไปแจ้งหลูจิ้งซูเช่นกัน แต่คนของเขามีสายตาหลายคู่คอยจับจ้องอยู่ จึงไม่สะดวก

นึกไม่ถึงว่าพี่ชายคนโตคนนี้จะเฉียบไวนัก

หรงซื่อลวี่ : มีเรื่องคิดไม่ตกก็ต้องเรียกกำลังเสริม ในบ้านมีเพียงท่านย่าเท่านั้นที่พึ่งพาได้

ไม่นานนักหลูจิ้งซูก็ได้หลานชายคนโตแสนดีมาทำตัวออดอ้อนใส่

หรงซื่อลวี่ "ท่านย่า~ ท่านย่ามาอยู่นี่เองหรือขอรับ ทำเอาหลานตามหาเสียแทบแย่ พวกเราเล่นเกมกันแล้วตัดสินไม่ลงตัว ท่านย่าไปดูให้หน่อยสิขอรับ ช่วยตัดสินให้พวกเราทีว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ชนะ นะขอรับ ข้าไม่เคยแพ้ใครมาก่อนเลย ท่านย่าต้องให้ความเป็นธรรมกับข้านะขอรับ ท่านย่า"

เด็กหนุ่มในชุดสีแดงดึงแขนเสื้อของนางพลางเขย่าไปมา สายตาจ้องมองนางตาละห้อย

หลูจิ้งซูทนลูกอ้อนแบบนี้ไม่ได้แม้แต่น้อย

ท่ามกลางสายตาเอ็นดูแกมหยอกเย้าของเหล่าฮูหยินและหวังเฟยโดยรอบ หลูจิ้งซูก็ถูกดึงตัวออกไป

ครั้นมาถึงที่หมาย หลูจิ้งซูถึงได้รู้สึกว่าหรงซื่อลวี่ผ่อนคลายลง

หลูจิ้งซูเดินเข้าไปก็เห็นหลานชายนอกคนดีที่เป็นองค์รัชทายาทหน้าซีดเผือด ทั้งยังมีหรงซื่อเจิน หลานชายคนที่สองที่ร้อนใจจนเดินวนเป็นหนูติดจั่น แต่จำต้องนั่งลงแสร้งทำเป็นเล่นหมากรุกอยู่

พอเห็นนาง ดวงตาของทั้งคู่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ขันทีขององค์รัชทายาทออกไปเฝ้าข้างนอก ซู่เหมยก็คอยดูต้นทางอยู่หน้าประตูเช่นกัน

องค์รัชทายาท "ท่านยาย ข้ากระอักเลือด"

----------------------------------------