ตอนที่ 55 ถุงหอมต้องสงสัยในตำหนักซีเหอ

หลูจิ้งซูฟังจบกลับสงบลงได้ นางเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "ไม่เป็นไร อาเจียนออกมาได้ก็ดีแล้ว"

หรงซื่อลวี่กับหรงซื่อเจินทำหน้าตกตะลึง อะ...ท่านย่า ท่านพูดอะไรนะ

องค์รัชทายาทพยักหน้า "จริงด้วย อาเจียนออกมาแล้วโล่งขึ้นมากพ่ะย่ะค่ะ"

หลูจิ้งซูเอ่ยถาม "เจาเอ๋อร์ไปสัมผัสสิ่งใดมาหรือไม่"

องค์รัชทายาทตรัสว่า "นี่คือเหตุผลที่หลานให้เชิญท่านยายมา ก่อนมาที่นี่หลานเสวยอาหารกับเสด็จพ่อไปบ้างแล้ว ในงานเลี้ยงตลอดทั้งงานก็ดื่มแค่น้ำหวานเกสรดอกไม้พ่ะย่ะค่ะ" ทรงนึกครู่หนึ่งแล้วตรัสต่อ "เมื่อเช้าชิงเหอปรนนิบัติหลานสวมเสื้อผ้า นางผูกถุงหอมนี้ให้ บอกว่าองค์ชายและองค์หญิงทุกคนล้วนมีเหมือนกัน"

องค์รัชทายาทปลดถุงหอมที่เอวส่งให้หลูจิ้งซู

หลูจิ้งซูรับมาจรดปลายจมูก สูดดมเบา ๆ

คนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงบ่อย ๆ ย่อมรู้ดีว่า อาหารในงานมักจะดูดีแต่รสชาติไม่ได้เรื่อง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาด จึงต้องจัดแต่งจานไว้ล่วงหน้า แล้วนำมาอุ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยังดีที่ทุกคนไม่ได้ตั้งใจมากินอาหารที่นี่อยู่แล้ว

มีเพียงผู้ยิ่งใหญ่ไม่กี่คนในวังเท่านั้นที่ได้เสวยอาหารปรุงสดใหม่ องค์รัชทายาทในยามนี้รอบคอบระมัดระวังยิ่ง อาหารพวกนั้นพระองค์จึงไม่แตะต้องเลย

น้ำหวานเกสรดอกไม้เป็นสิ่งที่องค์ชายและองค์หญิงทุกคนได้ดื่ม

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่อง ตำหนักซีเหอจึงไม่จุดเครื่องหอมเลยแม้แต่น้อย ใช้เพียงผลไม้ที่มีกลิ่นหอมเพื่อปรับอากาศให้สดชื่นเท่านั้น

จากนั้นก็เป็นดอกเหมยหลากหลายชนิดที่ปักไว้ในแจกัน

ท่อทำความร้อนใต้พื้นในตำหนักเผาผลาญจนอุ่นจัด หน้าต่างเปิดไว้รอบด้าน ภายในห้องจึงได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้และผลไม้

กลิ่นของถุงหอมบางเบายิ่ง เมื่อผสมผสานกับกลิ่นหอมภายในห้อง ก็นับว่าเป็นกลิ่นที่เด็ก ๆ ชื่นชอบจริง ๆ

หลูจิ้งซูคาดเดาในใจได้บ้างแล้ว ขึ้นอยู่กับว่าจะลงมือจัดการอย่างไร

หนังสือนิยายไม่หลอกข้าจริง ๆ งานเลี้ยงย่อมต้องเกิดเรื่องจนได้

เห็นได้ชัดว่าองค์รัชทายาทเองก็ทรงลางสังหรณ์อยู่ก่อนแล้ว ในยามนี้จึงให้ความรู้สึกเหมือนเรื่องราวที่ค้างคาได้ข้อยุติเสียที

หลูจิ้งซูครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เจาเอ๋อร์อยากจะทำอย่างไรหรือ"

องค์รัชทายาทจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย นั่งตัวตรงอย่างสง่างาม "ท่านยาย ในช่วงเทศกาลเช่นนี้ การแสดงที่ยอดเยี่ยมที่สุดย่อมต้องให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

หากปัญหาอยู่ที่ถุงหอม ย่อมส่งผลกระทบผ่านทางกลิ่น แล้วคนอื่นที่ได้สัมผัสจะมีอาการด้วยหรือไม่เล่า

ของที่องค์รัชทายาทใช้ ล้วนผ่านการตรวจตราจากหมอหลวงมาแล้วทั้งสิ้น เห็นได้ชัดว่าต้องผสมรวมกันหลายอย่างจึงจะออกฤทธิ์

หลูจิ้งซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดึงปิ่นเล่มหนึ่งลงมาจากศีรษะ หมุนเปิดไข่มุกด้านบนออกอย่างแผ่วเบา

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของเด็กทั้งสาม นางก็เทยาเม็ดกลมออกมาสองสามเม็ด

ยาเม็ดเล็กเป็นสีขาว ซ้ำยังมีประกายเรืองรอง ดูราวกับไข่มุกเม็ดจริง

นี่คือยาบำรุงความงามรุ่นปรับปรุงของนาง สามารถขับสิ่งเจือปนในร่างกายออกมาได้ ผลข้างเคียงก็คือจะหลับใหลไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ

อื้ม ก็น้ำแกงยาที่หรงอวิ๋นเช่อเคยดื่มในฉบับอัปเกรดนั่นแหละ

พิษก็ถือเป็นสิ่งเจือปนชนิดหนึ่ง กินเข้าไปย่อมได้ผลเช่นกัน

องค์รัชทายาทได้พักผ่อนนานเพียงนี้ก็ฟื้นคืนเรี่ยวแรงกลับมา ทรงถือคนโทน้ำหวานเกสรดอกไม้ที่ใส่บางอย่างเพิ่มเข้าไป เสด็จออกไปคารวะสุราทีละคน

หรงซื่อเจินกับหรงซื่อลวี่ก็ขอแบ่งมาหนึ่งขวดต่อหน้าทุกคน จากนั้นก็แยกย้ายไปหาสหายใหม่ของตนเพื่อร่วมชิม

หลูจิ้งซูไม่กล้ามองดู นางปวดใจจนแทบกระอัก

เพื่อให้เห็นผล นางจึงมอบยาที่เหลืออีกหกเม็ดให้องค์รัชทายาทไปจนหมด

นอกจากจะรู้สึกเสียดายแล้ว นางยังต้องให้ความร่วมมือกับการกระทำของเจ้าเด็กพวกนี้ เพื่อตามหาบุตรสาวคนโตแสนดีของตนด้วย

วันนี้งานเลี้ยงในวังมีเครื่องดื่มมากมาย หนึ่งในนั้นมีชาดอกไม้ผลไม้ที่หลูจิ้งซูส่งเข้าวังมาด้วย นี่เป็นเอกลักษณ์ของหอเยวี่ยซี แขกทุกคนที่ดื่มแล้วต่างรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ ร่างกายก็อบอุ่นขึ้นมา

ชานี้ตั้งชื่อไว้อย่างไพเราะว่า น้ำค้างรวมใจ

ฮองเฮาได้รับสัญญาณจากหลูจิ้งซู ชารอบใหม่ที่ยกมาเสิร์ฟจึงเป็นน้ำค้างรวมใจทั้งหมด ซึ่งหมอหลวงได้ตรวจดูแล้วเช่นกันว่ามีสรรพคุณในการบำรุงร่างกายจริง

...

ยังไม่ทันสิ้นสุดการอยู่ข้ามปี เด็ก ๆ รอบกายก็เริ่มทยอยเข้าสู่ห้วงนิทรา

เรื่องเช่นนี้ในงานเลี้ยงของวังหลวงมีให้เห็นทุกปี พวกเขาจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ

ต่อให้ฮ่องเต้ทรงทราบก็จะไม่ตรัสสิ่งใด

ทว่าพระองค์กลับพบว่าลูก ๆ ของตนต่างก็เริ่มหนังตาหย่อนลงเรื่อย ๆ แล้วค่อย ๆ ฟุบหลับไปทีละคน

แม้แต่องค์รัชทายาทก็เป็นเช่นนี้ เมื่อครู่เพิ่งจะมาคารวะสุราให้รอบหนึ่ง พริบตาเดียวก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเสียแล้ว

เจ้าเด็กเหลวไหลนี่ อาศัยว่าข้าตามใจถึงกับเริ่มแกล้งหลับเชียวหรือ

ต่อให้ทำเช่นนี้ก็หนีไม่พ้นหรอก พรุ่งนี้ต้องตื่นมาช่วยข้าสะสางราชการอยู่ดี

ฮ่องเต้ส่งสายตาให้หยางจินสี่ไปดู เพื่อปลุกให้ตื่น

ขันทีสองคนร้องเรียกอยู่นาน องค์รัชทายาทก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง หยางจินสี่จึงรีบสั่งให้คนประคององค์รัชทายาทขึ้นมา เพื่อพาไปพักผ่อนที่ห้องอุ่น

พอประคองขึ้นมา พระพักตร์ขององค์รัชทายาทก็ปรากฏชัด สีหน้าขาวซีดไร้สีเลือด มุมปากยังมีคราบโลหิตไหลซึม

ขันทีทั้งสองตกใจแทบสิ้นสติ เกือบทำองค์รัชทายาทร่วงหล่นลงพื้น ยังดีที่หยางจินสี่ตาไว มือไวยื่นไปคว้าตัวองค์รัชทายาทไว้ได้ทัน แล้วดึงมาพิงไว้กับตัวเขา

เสียงแหลมเล็กของหยางจินสี่ดังขึ้น "องค์รัชทายาท พระองค์ทรงเป็นอันใดไปพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท! องค์รัชทายาทกระอักพระโลหิตพ่ะย่ะค่ะ!"

เดิมทีฮ่องเต้ก็จับตาดูทางนี้อยู่แล้ว พอเสียงร้องของหยางจินสี่ดังขึ้น พระองค์ก็ลุกขึ้นสาวเท้าก้าวตรงมาทันที

ครั้นทอดพระเนตรเห็นโอรสที่ช่วงนี้ยิ่งมองก็ยิ่งถูกพระทัยสลบไสลไปทั้งที่มีคราบโลหิตติดมุมปาก ฮ่องเต้ก็ทรงอุ้มองค์รัชทายาทขึ้นมาด้วยพระองค์เอง แล้วสาวเท้ายาวมุ่งตรงไปยังห้องอุ่นทันที

"ตามหมอหลวง!"

ตำหนักซีเหอมีหมอหลวงคอยเข้าเวรอยู่แล้ว หมอหลวงหลายคนจึงรุดมาถึงห้องอุ่นในเวลาอันรวดเร็ว

ทางนี้ยังไม่ทันวินิจฉัยผลออกมา ด้านนอกก็มีขันทีมารายงานอีกว่า องค์หญิงและองค์ชายอีกหลายพระองค์ก็หมดสติไม่ฟื้นเช่นกัน

จากนั้นบรรดาคุณหนูและคุณชายจากจวนขุนนางอีกหลายแห่งก็เริ่มมีอาการหมดสติตามๆ กัน

แต่ละคนใบหน้าซีดเผือด สีหน้าดูเจ็บปวดทรมานยิ่งนัก

ฮองเฮาไม่อาจห่วงแต่โอรสของตนได้ จึงรีบสั่งให้จัดห้องอุ่นทุกห้อง แล้วให้คนหามเด็กๆ เหล่านั้นเข้าไป

"ซ่งมามา เจ้าพาปี้ลั่วไปดูแลคุณหนูเหล่านั้นที่ห้องข้างๆ"

"ฮวาไต้ เจ้าพาหลิวจินอยู่ดูและเหล่าองค์ชายองค์หญิงที่นี่"

"ที่เหลือตามข้าไปดูว่าคุณชายจวนอื่นๆ อาการเป็นอย่างไรบ้าง"

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรฮองเฮาจัดการผู้คน ทั้งยังบอกให้หยางจินสี่ยืมตัวหยวนเป่าไปช่วยทางนั้นด้วย

เยี่ยเจิ้นได้รับคำสั่งเช่นกัน จึงนำกำลังปิดล้อมตำหนักซีเหอทั้งหมดเพื่อค้นหาผู้ต้องสงสัย

องครักษ์สะพายดาบสวมชุดดำคลุมหน้าหลายคนยืนอารักขาอยู่ข้างพระวรกายฮ่องเต้

วันนี้ไม่มีใครในสำนักหมอหลวงได้หยุดพัก เพราะวันหยุดของพวกเขาจะเริ่มตั้งแต่วันขึ้นหนึ่งค่ำเป็นต้นไป

งานเลี้ยงในวังวันนี้ทุกคนจึงต้องประจำการอยู่ในวัง

ไม่นานหมอหลวงที่เฝ้าสำนักหมอหลวงก็เร่งมาถึง แล้วทยอยจับชีพจรให้เด็กคนอื่นๆ ทีละคน

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาต้องตรวจชีพจรให้เด็กพร้อมกันมากขนาดนี้ นอกจากเด็กเล็กที่ยังต้องอุ้มอยู่ เด็กคนอื่นๆ แทบจะมารวมกันอยู่ที่นี่จนหมด

ในบรรดาโอรสธิดา แม้แต่องค์หญิงสาม องค์หญิงสี่ และองค์ชายสี่ที่เพิ่งจะมีพระชนมายุสองชันษาก็ยังสลบไสลไม่ฟื้น

อย่างไรเสียที่นี่ก็คือในวัง แม้คนในครอบครัวของเด็กๆ จะร้อนใจแทบตาย ก็ไม่กล้าร้องไห้คร่ำครวญออกมา หรือแม้แต่น้ำตาไหลก็ต้องแอบซับทิ้งอย่างเงียบๆ

เจ้ากรมสำนักหมอหลวงปรึกษาหารือกับเหล่าหมอหลวงครู่หนึ่ง จากนั้นก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าฮ่องเต้และฮองเฮา

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมทั้งหลายตรวจดูแล้ว บรรดาองค์ชาย องค์หญิง ตลอดจนเหล่าคุณหนูและคุณชายทั้งหลาย ต่างต้องพิษชนิดเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ"

"องค์รัชทายาททรงได้รับพิษรุนแรงที่สุด จึงกระอักพระโลหิตและหมดสติไป"

"ทว่า กระหม่อมพบว่าพวกเด็กๆ น่าจะได้กินของแก้พิษเข้าไป ร่างกายทนรับไม่ไหวจึงสลบไสลไม่ฟื้นพ่ะย่ะค่ะ"

"รอให้พิษในกายสลายไป ก็จะฟื้นขึ้นมาเองพ่ะย่ะค่ะ"

หลูจิ้งซูที่อยู่ดูแลองค์รัชทายาทและองค์หญิงสองอยู่ที่นี่ พอได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น เจ้ากรมผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ในเวลาสั้นๆ เพียงเท่านี้กลับมองสาเหตุความผิดปกติของพวกเด็กๆ ออกทะลุปรุโปร่ง

ฮ่องเต้ตรัสถาม "สืบรู้หรือไม่ว่าเป็นพิษชนิดใด"

เจ้ากรมสำนักหมอหลวงทูล "ทูลฝ่าบาท นี่คือพิษประหลาดที่ตระกูลฟางซึ่งเป็นตระกูลแพทย์แห่งแคว้นซีเหลียงคิดค้นขึ้น มีชื่อว่าหนานเคออีเมิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ "หนานเคออีเมิ่ง นี่มันพิษอะไรกัน"

องค์รัชทายาทต้องพิษรุนแรงที่สุด นางจำต้องควบคุมสถานการณ์ตรงนี้ให้มั่นคง ไม่อาจเฝ้าอยู่ข้างกายโอรสได้เพียงอย่างเดียว หากไม่ใช่เพราะมีมารดาคอยเฝ้าอยู่ที่นี่ นางก็คงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเช่นกัน

เวลานี้นางอยากรู้เหลือเกินว่า นี่มันคือพิษอะไรกันแน่

----------------------------------------