ตอนที่ 56 พิษร้ายหนานเคออีเมิ่งสะเทือนวังหลวง

เจ้ากรมสำนักหมอหลวงก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า "พิษชนิดนี้ออกฤทธิ์ช้า ช่วงแรกยากจะสังเกตเห็น ครั้นเมื่อพิษกำเริบ ก็สายเกินแก้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เขาคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ จึงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "ผู้ที่ถูกพิษชนิดนี้ สติปัญญาจะถูกทำลาย เมื่อตัวยาเริ่มออกฤทธิ์ จะเลอะเลือนขาดสติ กิริยาท่าทางคล้ายเด็กเล็ก ร่างกายก็จะทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ รอจนพิษแทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายใน สติจะกลับคืนมาอย่างกะทันหัน ทว่าร่างกายเสียหายจนหมดสิ้น ไม่อาจฟื้นฟูได้อีก มัวเมาเลอะเลือนมาหลายปี ตื่นขึ้นมาเพียงชั่วครู่ จึงได้ชื่อว่าหนานเคออีเมิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเจ้ากรมสำนักหมอหลวงกล่าวจบก็ก้มหน้าโขกศีรษะลงกับพื้น มิกล้าเงยหน้ามองฮ่องเต้

ฮองเฮาลุกขึ้นคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ น้ำตานองหน้า "ฝ่าบาท มีคน... มีคนคิดปองร้ายเจาเอ๋อร์ ซ้ำยังใช้วิธีการชั่วร้ายอำมหิตถึงเพียงนี้ ฝ่าบาทเพคะ..."

ฮ่องเต้ยื่นพระหัตถ์ไปพยุงนางขึ้นมา ให้นั่งลงข้างกายตน "ฮองเฮาอย่าได้กลัว ข้าจะไม่ละเว้นเป็นอันขาด" ตรัสจบก็ก้มลงมองเจ้ากรมสำนักหมอหลวง

"พิษนี้ถอนอย่างไร"

เจ้ากรมสำนักหมอหลวง "เดิมทีพิษชนิดนี้ไร้ยาถอนพ่ะย่ะค่ะ ทว่าองค์รัชทายาทและเด็ก ๆ คล้ายจะดื่มอะไรบางอย่างเข้าไป ซึ่งบังเอิญขับพิษในร่างกายออกไปได้พอดี"

"กระหม่อมตรวจพบผงยาในถุงหอมขององค์รัชทายาท เทียบยานี้กระหม่อมเคยเห็นเพียงในตำรา ฤทธิ์ของผงยานี้อยู่ได้เพียงสองชั่วยาม ยิ่งสัมผัสเวลานานเท่าใดก็ยิ่งต้องพิษลึกเท่านั้น"

"เด็ก ๆ ที่หมดสติไป ล้วนเคยอยู่ใกล้ชิดกับองค์รัชทายาททั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ตรัสถาม "พวกเขาจะฟื้นเมื่อใด"

เจ้ากรมสำนักหมอหลวง "เมื่อพิษในร่างกายถูกขับออกมาจนหมดก็จะฟื้นขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ หากมิใช่เพราะได้ดื่มสิ่งที่ช่วยถอนพิษเข้าไป พิษปริมาณเพียงเล็กน้อยเช่นนี้แทบไม่อาจตรวจพบความผิดปกติได้เลย"

ฮ่องเต้ "สืบรู้ที่มาอันแน่ชัดของพิษหรือยัง"

เจ้ากรมสำนักหมอหลวง "ผงยาในถุงหอมขององค์รัชทายาทจำเป็นต้องใช้ตัวนำยาเพื่อกระตุ้นฤทธิ์ กระหม่อมตรวจพบตัวนำยาในภาชนะใส่น้ำค้างดอกไม้ขององค์รัชทายาท ภาชนะนั้นน่าจะถูกแช่ไว้ในน้ำยามาก่อน หากดื่มลำพังจะไม่เป็นไร แต่ผู้ที่สัมผัสถุงหอม จะมีอาการคล้ายต้องพิษอย่างอ่อนพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮารีบตรัสถาม "จะมีผลกระทบอันใดหรือไม่ หากไร้ยาถอนแล้วจะทำอย่างไรดี"

เจ้ากรมสำนักหมอหลวง "ฮองเฮาโปรดอย่าได้กังวล กระหม่อมและหมอหลวงคนอื่น ๆ พบว่าพิษในร่างขององค์รัชทายาทและคนอื่น ๆ ถูกขับออกมาหมดแล้ว จะค่อย ๆ สลายไปเอง ไม่ส่งผลกระทบใด ๆ พ่ะย่ะค่ะ หากแต่เดิมตรวจไม่พบ ผู้ที่ต้องพิษอ่อน ๆ จะมีเพียงอาการร่างกายอ่อนเพลีย วิงเวียนศีรษะเป็นบางครั้ง แต่นานวันเข้าก็จะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง"

ฮ่องเต้ตบหลังมือฮองเฮาเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม "เด็ก ๆ ปลอดภัยก็ดีแล้ว รอพวกเขาฟื้นขึ้นมาค่อยให้หมอหลวงตรวจดูอีกรอบ"

จากนั้นสุรเสียงก็พลันเย็นเยียบลง "เจ้ากรมศาลฎีกาอยู่ที่ใด ซ่างกงแห่งสำนักช่างกงอยู่ที่ใด"

"กระหม่อม/หม่อมฉันอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ"

สิ้นเสียง คนทั้งสามก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น

"ข้าให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งชั่วยาม ต้องตามตัวผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดมารับโทษให้จงได้"

สำนักช่างกงมีซ่างกงเอกและซ่างกงโทสองคนคอยดูแล คอยช่วยฮองเฮาจัดการดูแลเรื่องราวต่าง ๆ ในฝ่ายใน

ทุกปีงานเลี้ยงในวังล้วนเป็นหน้าที่ของสำนักช่างกง เมื่อเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ซ่างกงทั้งสองจึงคิดเพียงว่าจะต้องรีบหาตัวคนร้ายให้พบโดยเร็วเพื่อไถ่โทษ

สุรเสียงของฮ่องเต้ยังคงราบเรียบ "เยี่ยเจิ้น"

เยี่ยเจิ้นคุกเข่าลง "กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้านำกำลังคนติดตามใต้เท้าทั้งสามไป หากพบผู้ใดต้องสงสัย ให้จับกุมตัวทันที"

เยี่ยเจิ้น "น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ตรัส "ดูท่าปกติข้าจะเมตตาเกินไป พวกเจ้าถึงได้มอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้ข้าในวันปีใหม่เช่นนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จงอยู่รอด้วยกันที่นี่ทั้งหมดเถอะ"

ทุกคนคุกเข่าลง "ขอฝ่าบาททรงระงับพระพิโรธพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ"

ฮ่องเต้ "ลุกขึ้นเถอะ"

ฮองเฮารวบรวมสติแล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม "ฝ่าบาท ในเมื่อเด็ก ๆ ปลอดภัยแล้ว งานเลี้ยงก็ดำเนินต่อไปเถิดเพคะ หม่อมฉันจะให้พวกหมอหลวงคอยเฝ้าไว้ ทุกคนมาอออยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด"

ฮ่องเต้ "เอาตามที่ฮองเฮาว่าก็แล้วกัน"

ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นกลับไปยังที่นั่งของตน หลูจิ้งซูก็ส่งสายตาให้อวี๋ซื่อ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องเป็นกังวล

ที่ฮองเฮาไม่ให้ผู้ใดรั้งอยู่ที่นี่ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครลงมือซ้ำอีก

รอบตำหนักอุ่นยังมีองครักษ์คอยคุ้มกันแน่นหนา ประตูหน้าต่างทุกบานถูกปิดตาย ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าออกทั้งสิ้น

ด้านนอกเสียงดนตรีและการร่ายรำยังคงดำเนินต่อไป ทว่าบรรยากาศของผู้คนกลับอึมครึมลง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกันแว่วมา

สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ดูเป็นปกติ ทว่าฮองเฮาที่ประทับอยู่ข้างกายกลับสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของพระองค์

ฮองเฮายื่นมือไปกุมพระหัตถ์ของฮ่องเต้ไว้ ภายใต้แขนเสื้อกว้างขวางจึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

ฮองเฮาตรัส "ขอฝ่าบาททรงโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ เป็นเพราะหม่อมฉันสะเพร่าเลินเล่อ จึงก่อให้เกิดความวุ่นวายเหล่านี้ขึ้น"

ฮ่องเต้พลิกพระหัตถ์มากุมมือนุ่มที่ทาบอยู่บนหลังพระหัตถ์ของพระองค์ไว้ ตรัสว่า "จะเกี่ยวอันใดกับเซวียนเอ๋อร์เล่า กลอุบายชั่วร้ายเช่นนี้ หากมิใช่เพราะตระกูลของหัวหน้าสำนักหมอหลวงประกอบอาชีพแพทย์มาหลายชั่วอายุคน ย่อมไม่อาจดูออกได้เลย ทั้งสำนักหมอหลวงมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่ามันคืออะไร"

"นับว่าเจาเอ๋อร์ยังมีบุญคุ้มกะลาหัว กระอักเลือดพิษออกมาได้ก็ปลอดภัยแล้ว"

ฮองเฮาตรัส "ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา หลังพ้นปีใหม่ไปแล้ว หม่อมฉันจะจัดระเบียบสำนักช่างกงใหม่เพคะ"

ฮ่องเต้ทรงบีบพระหัตถ์ของนางเบา ๆ "เรื่องเหล่านี้ ฮองเฮาจัดการได้ตามที่เห็นสมควรเถิด ข้าเชื่อใจเจ้า"

ฮองเฮาพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ "เพคะ หม่อมฉันจะไม่ทำให้ฝ่าบาททรงผิดหวังในความไว้วางพระทัยแน่นอน"

เหล่าพระสนมที่มีพระโอรสพระธิดาต่างคอยชะเง้อแลมองไปทางห้องอุ่นเป็นระยะ ส่วนคนที่ไม่มีบุตรก็ไม่อยากดึงดูดความสนใจจากฮ่องเต้ในเวลาเช่นนี้

เมื่อเหล่าองค์ชายองค์หญิงล้วนตกอยู่ในอันตราย ผู้ที่ไม่มีบุตรย่อมตกเป็นผู้ต้องสงสัยมากกว่า

ด้วยว่าหากคำนวณปริมาณยาผิดพลาดไปแม้เพียงนิด เด็กก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ จึงไม่มีผู้ใดกล้าเสี่ยง

ยังมีสายตาบางคู่ที่ทอดมองไปยังสตรีสองคนในที่นี้ที่กำลังตั้งครรภ์อยู่แบบกลาย ๆ

ครรภ์ของเหลิ่งเจาอี๋โตมากแล้ว กำหนดคลอดของนางอยู่ในช่วงไม่กี่วันนี้ ฮองเฮาจึงมีพระเมตตาอนุญาตให้นางมิต้องมาร่วมงานเลี้ยงในวัง

ทว่าเหลิ่งเจาอี๋ปฏิเสธ นางเป็นคนชอบความครึกครื้น ยามตั้งครรภ์ร่างกายแข็งแรงมาโดยตลอด อาการแพ้ท้องก็แทบไม่มี

พอมาถึงช่วงไม่กี่วันนี้กลับนอนหลับได้น้อยลง สู้มาร่วมสนุกครึกครื้นที่นี่เสียยังดีกว่า

ใครจะไปคิดว่าจะต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ รู้อย่างนี้ยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในตำหนักของตนเองเสียยังดีกว่า

เคราะห์ดีที่ลูกในท้องยังคงสงบเรียบร้อยดี ไม่มีวี่แววว่าจะอยากออกมาดูโลกในตอนนี้

ส่วนอีกคนก็คือซูเฟย พระสนมคนโปรดในระยะนี้ นางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว วันนี้สวมชุดพิธีการเต็มยศตามตำแหน่งเฟย ขับเน้นให้ทั่วทั้งร่างดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลอย่างยิ่ง

นางกำลังค่อย ๆ จิบน้ำแกงรังนกที่สาวใช้นำมาให้อย่างช้า ๆ นางไม่กล้าแตะต้องอาหารบนโต๊ะจัดเลี้ยง เนื่องจากเป็นช่วงที่อาการแพ้ท้องรุนแรงจึงกินได้น้อย กินเพียงไม่กี่คำก็รู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมา

ยามปกติแล้วนางจะไม่ดื่มรังนก แต่ในเวลานี้ นางจำเป็นต้องอาศัยเรื่องนี้เพื่อส่งข่าวสารออกไป

เรื่องราวบานปลายเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้ สตรีรอบข้างต่างจับจ้องมาที่นาง ความเคลื่อนไหวเพียงนิดเดียวของนางอาจถูกจับผิดและตีความขยายใหญ่โตได้

รังนกในวันนี้ตุ๋นกับสาลี่หิมะ ทั้งที่ยามปกติแล้วนางจะดื่มเพียงโจ๊กรังนกตุ๋นนมสดเท่านั้น

คำว่า 'หลี' ที่แปลว่าสาลี่ พ้องเสียงกับคำว่า 'หลี' ที่แปลว่าจากลา

นี่หมายความว่าต้องการบอกลานาง เป็นการส่งสัญญาณบอกให้นางยอมสละคนบางคนทิ้งไป เพื่อปกป้องรักษาชีวิตตนเองเอาไว้

เมื่อซูเฟยดื่มเสร็จ ก็ส่งถ้วยกระเบื้องคืนให้สาวใช้ พลางเอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า "วันนี้รังนกหวานไปหน่อย หากลดน้ำตาลลงไปสักสองส่วนคงจะพอดี"

สาวใช้ก้มหน้ารับคำ เก็บถ้วยชามเรียบร้อยแล้วล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

แม้ตำหนักซีเหอจะห้ามผู้คนเข้าออก ทว่าห้องครัวภายในพระที่นั่งยังคงเปิดให้เหล่าสาวใช้และแม่นมจากจวนต่าง ๆ เข้าไปใช้งานได้

ด้วยเหตุที่มีเด็กอยู่มากมาย อาหารของเด็กเล็กจึงจำเป็นต้องนำมาอุ่นร้อนได้

สาวใช้เดินเข้าไปด้านใน เอ่ยกับหญิงรับใช้ร่างท้วมคนหนึ่งว่า "พระสนมตรัสว่า น้ำแกงหวานเลี่ยนเกินไป หากลดน้ำตาลลงสองส่วนจะพอดี"

หญิงรับใช้ผู้นั้นยิ้มจนหน้าบาน "ขอบคุณแม่นางที่บอกเจ้าค่ะ คราวหน้าข้าจะระวังให้มากขึ้น พระสนมยังประสงค์จะรับสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่เจ้าคะ"

สาวใช้ตอบ "ไม่ต้องแล้ว พระสนมไม่หิว เพียงแต่รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย"

หลังจากสาวใช้เดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงรับใช้ก็พลันเหือดหาย นางเดินมุ่งหน้าไปทางหนึ่ง เพียงชั่วครู่ร่างนั้นก็กลืนหายไปท่ามกลางกลุ่มคนรับใช้จำนวนมาก

ด้วยการร่วมมือกันระหว่างศาลฎีกาและสำนักช่างกง ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็จับกุมคนกลุ่มหนึ่งมาได้

ทุกคนเห็นฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จลุกออกไป ก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องราวได้ข้อสรุปแล้ว จึงพากันจับจ้องมองตามไปด้วยความสนใจ

หยางจินสี่สั่งการให้คนไปเก็บกวาดห้องด้านหลังพระที่นั่งเตรียมไว้ล่วงหน้านานแล้ว ที่นี่เป็นสถานที่สำหรับให้ฮ่องเต้ประทับพักผ่อนชั่วคราว

----------------------------------------