ตอนที่ 57 ไต่สวนคดีวางยาในตำหนักลวี่เจิ้ง

ยามนี้ ณ ห้องโถงชั้นนอกของตำหนักหลัง ผู้คนคุกเข่ากันระเกะระกะเต็มพื้น มีทั้งขันที สาวใช้ ขุนนางสตรี และองครักษ์

แต่ละคนถูกอุดปาก แขนทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง

ฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จผ่านระเบียงยาวเข้ามายังตำหนักหลัง เจ้ากรมศาลฎีกาคุกเข่าลงกราบทูลรายงาน "ทูลฝ่าบาท คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ต้องสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจับกุมตัวมาทั้งหมดแล้ว ผู้ใดที่เคยแตะต้องน้ำอบดอกไม้ล้วนอยู่ที่นี่ทั้งสิ้น"

หลี่ซ่างกงคุกเข่าลงกราบทูลรายงาน "ทูลฝ่าบาท คนของสำนักช่างกงที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดก็อยู่ที่นี่แล้วเช่นกันเพคะ น้ำอบดอกไม้นั้นจัดซื้อมาจากนอกวัง ใต้เท้าเยี่ยส่งคนไปจับกุม พบว่าภรรยาและบุตรของพ่อค้าผู้นั้นหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ส่วนตัวเขาเองกินยาพิษฆ่าตัวตาย ทว่าใต้เท้าเยี่ยขัดขวางไว้ได้ทัน และให้หมอหลวงปรุงยาถอนพิษแล้วเพคะ"

ฮ่องเต้ตรัส "แล้วเรื่องถุงเครื่องหอมขององค์รัชทายาทเล่า เป็นมาอย่างไร"

จ้าวซ่างกงกราบทูลรายงาน "ทูลฝ่าบาท ถุงเครื่องหอมนั้นสำนักช่างฝูเป็นผู้จัดสรรให้ช่างปักเย็บขึ้นมาเหมือนกันทั้งหมด เครื่องหอมที่อยู่ด้านในก็ผ่านการตรวจตราของหมอหลวงก่อนส่งไปยังแต่ละตำหนัก หม่อมฉันสงสัยว่าจะเป็นฝีมือของคนในตำหนักลวี่เจิ้ง จากการตรวจสอบพบว่า หลายวันมานี้ ลวี่ฉี นางกำนัลในตำหนักลวี่เจิ้งเคยลากลับบ้านไปจัดงานศพเนื่องจากบิดาป่วยหนักเพคะ ท่านอาหญิงของลวี่ฉีแต่งงานกับพ่อค้าชาวซีเหลียง เมื่อหนึ่งปีก่อนเคยกลับมาเยี่ยมญาติและพำนักอยู่บ้านเกิดหลายเดือน"

ฮองเฮาตรัสถาม "ลวี่ฉีอยู่ที่ใด"

ชั่วครู่ต่อมา องครักษ์สองนายก็คุมตัวหญิงสาวในชุดนางกำนัลสีเขียวอมฟ้าเข้ามา

หน้าผากของนางอาบไปด้วยเลือดสด ทั้งยังมีผงแป้งสีขาวติดอยู่ประปราย ตอนถูกจับได้นางกำลังวิ่งเอาหัวชนกำแพง

เคราะห์ดีที่นางคงจะกลัวเจ็บ แรงกระแทกจึงไม่มากพอ ทำได้เพียงหน้าผากแตกเลือดอาบ หาได้สิ้นใจตายคาที่แต่อย่างใด

องครักษ์ดึงเศษผ้าออกจากปากนาง แต่ยังคงกดตัวนางไว้อย่างแน่นหนา ด้วยเกรงว่านางจะคิดสั้นฆ่าตัวตายอีก

ฮองเฮาตรัสถาม "ลวี่ฉี เจ้าคิดปองร้ายองค์รัชทายาทและเหล่าองค์ชายด้วยเหตุใด"

ลวี่ฉีส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย "หม่อมฉันไม่ได้ทำเพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้าย"

จ้าวซ่างกงตวาดเสียงเข้ม "ฝ่าบาทและฮองเฮาประทับอยู่ตรงนี้ เจ้ายังไม่รีบพูดความจริงอีกหรือ เครื่องหอมที่เจ้านำมาจากบ้านหายไปที่ใด สำนักช่างกงมีบันทึกไว้หมด เจ้ายังกล้าปฏิเสธว่าไม่ได้ทำอีกรึ"

ลวี่ฉีกล่าว "หม่อมฉันไม่รู้จริง ๆ เพคะว่าเครื่องหอมนั่นคืออะไร หม่อมฉันถูกใส่ร้ายนะเพคะ"

จ้าวซ่างกงกล่าว "หากถูกใส่ร้าย เหตุใดจึงไม่ชี้แจงต่อสำนักช่างกง แต่กลับคิดจะฆ่าตัวตาย เจ้ากำลังปกปิดความผิดให้ผู้ใด หรือว่าตัวเจ้าเองมีชนักติดหลัง"

หลี่ซ่างกงกล่าวสำทับ "เจ้าคิดว่าตัวเองตายไปแล้วเบาะแสจะขาดลงจนไม่มีใครสืบสาวเอาความหรือ การปองร้ายองค์ชายมีโทษถึงประหารเก้าชั่วโคตร มารดาและลูกหลานในครอบครัวเจ้าไม่มีทางหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว หากเจ้าไม่ยอมสารภาพ เจ้าก็คือตัวการใหญ่ นี่เป็นโทษหนักถึงขั้นสิ้นตระกูล เจ้าแน่ใจหรือว่าตนเองจะแบกรับไหว มารดาชราของเจ้าตาบอดทั้งสองข้าง บิดาชราก็เพิ่งลงหลุมไป เจ้าคงไม่อยากให้มารดาถูกแล่เนื้อพันชิ้น หรือให้คนไปขุดศพบิดาขึ้นมาโบยหรอกกระมัง"

ลวี่ฉีตกใจแทบสิ้นสติ "ไม่...ไม่ อย่าทำเช่นนั้น พวกเขาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วย"

จ้าวซ่างกงกล่าว "พวกเขาไม่รู้อิโหน่อิเหน่จริง แต่เรื่องที่เจ้าทำน่ะ หาได้บริสุทธิ์ไม่ ลวี่ฉี เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่ยอมคายความจริงออกมาอีกหรือ ต้องรอให้เห็นหัวคนในครอบครัวเจ้าหลุดจากบ่าก่อนใช่หรือไม่ เจ้าถึงจะยอมพูดความจริง"

ลวี่ฉีดิ้นรนสุดชีวิตหมายจะคลานเข้าไปหาฮองเฮา ทว่าถูกองครักษ์สองนายด้านหลังกดร่างแนบลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

ฮองเฮาตรัส "ลวี่ฉี ตั้งแต่ข้าแต่งเข้าวังอ๋อง เจ้าก็คอยปรนนิบัติข้ามาโดยตลอด ต่อมาเห็นว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์เจียมตน จึงวางใจให้เจ้าไปดูแลองค์รัชทายาท นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกถึงเพียงนี้ ตอนองค์รัชทายาทประสูติ เจ้ายังเคยอุ้มเขาอยู่บ่อยครั้ง มาบัดนี้เจ้ากลับคิดจะเอาชีวิตเขา ช่างใจดำอำมหิตนัก เสียแรงที่เปิ่นกงเมตตาเจ้าสารพัด แม้แต่ครอบครัวเจ้า เปิ่นกงก็ยังคอยเกื้อหนุนดูแล"

ฮองเฮาทรงเสียพระทัยอย่างยิ่ง นางกำนัลผู้นี้ติดตามพระองค์มาเกือบสิบปี นึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นงูพิษไปได้ ความรู้สึกนี้ชวนให้เจ็บปวดรวดร้ายยิ่งกว่าการทรยศของชิงเหอเสียอีก

ลวี่ฉีน้ำตานองหน้า "ฮองเฮาเพคะ ฮองเฮา หม่อมฉันผิดไปแล้ว แต่หม่อมฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายองค์รัชทายาทจริง ๆ นะเพคะ พวกเขาบอกว่านั่นเป็นเพียงเครื่องหอมธรรมดา หม่อมฉันถึงได้เอามาใช้กับองค์รัชทายาทเพคะ"

จ้าวซ่างกงซักต่อ "พวกเขาคือใคร"

ใบหน้าของลวี่ฉีซีดเผือดประหนึ่งไร้ชีวิต "เป็นน้องชายกับน้องสะใภ้ของหม่อมฉันเพคะ เขาไปทำการค้ากับสามีของท่านอา เดิมทีหาเงินได้ไม่น้อย ฐานะทางบ้านก็ดีขึ้น จากนั้น...จากนั้นเขาก็ไปคบคนพาลจนติดการพนัน ไม่เพียงเล่นเสียจนหมดตัว แต่ยังเอาบ้านไปจำนองไว้อีกเพคะ"

"ท่านพ่อก็ล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้นเพราะเรื่องนี้ ทว่าหม่อมฉันมีน้องชายคนนี้เพียงคนเดียว ก่อนท่านพ่อจะสิ้นใจได้กำชับให้หม่อมฉันช่วยเขาให้ได้ จากนั้นคนทางบ้านเดิมของน้องสะใภ้ก็บอกว่ายินดีจะช่วยเขาใช้หนี้พนันทั้งหมดเพคะ"

"ข้อแม้เพียงอย่างเดียวก็คือ...คือให้หม่อมฉันใส่เครื่องหอมนี้ลงในถุงหอมขององค์รัชทายาทเพคะ"

"พวกเขาพากันคุกเข่าอ้อนวอนหม่อมฉัน ทั้งยังบอกว่าเครื่องหอมนี้ไม่มีปัญหาอันใด เพียงแต่จะทำให้องค์รัชทายาทอ่อนเพลียไปสองสามวัน ล้มป่วยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตอนหม่อมฉันกลับมาถึงเมืองหลวงก็ยังเอาไปให้ร้านหมอตรวจดู มันเป็นแค่เครื่องหอมธรรมดาจริง ๆ หม่อมฉันถึงได้กล้าทำเรื่องเช่นนี้ลงไปเพคะ"

"หม่อมฉันไม่ได้คิดร้ายต่อองค์รัชทายาทจริง ๆ นะเพคะ ฮองเฮา โปรดทรงเชื่อหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ"

ฮองเฮาทรงนิ่งเงียบไม่ตรัสสิ่งใด ฮ่องเต้จึงส่งสัญญาณให้จ้าวซ่างกงซักถามต่อ

จ้าวซ่างกงเอ่ย "เครื่องหอมมิได้เป็นท่านอาของเจ้านำมาจากซีเหลียงหรอกหรือ"

ลวี่ฉีตอบ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่านอาเพคะ ตอนที่หม่อมฉันได้เครื่องหอมมา ท่านอาก็เดินทางออกจากราชวงศ์ต้าหยงไปนานแล้วเพคะ"

จ้าวซ่างกงถาม "เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายในชีวิตประจำวันขององค์รัชทายาทล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของเจ้า ไฉนวันนี้จึงเป็นชิงเหอที่ปรนนิบัติเล่า"

ลวี่ฉีตอบ "ช่วงบ่ายหม่อมฉันปวดท้องอย่างรุนแรงขึ้นมากะทันหัน เกรงว่าจะเสียกิริยาจึงได้สับเปลี่ยนเวรกับชิงเหอเพคะ ชิงเหอพักอยู่ห้องเดียวกับหม่อมฉัน นางจึงรู้ว่าหม่อมฉันไม่สบาย ทั้งยังช่วยไปตามหมอหลวงมาให้ หมอหลวงบอกว่ากินของผิดสำแดงจึงเป็นเช่นนี้ หลังจากดื่มยาหม่อมฉันก็นอนหลับไปเพคะ"

"พอลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าท่านซ่างกงกำลังจับกุมคน ในใจหม่อมฉันหวาดกลัวนัก จึงคิดจะวิ่งชนกำแพงฆ่าตัวตายเพคะ"

จ้าวซ่างกงกล่าว "ถ้าพูดเช่นนี้ เจ้าก็ไม่รู้สินะว่านี่คือยาพิษอันใด"

ลวี่ฉีตกใจยิ่งนัก "เป็นยาพิษหรือเพคะ หม่อมฉันไม่รู้จริง ๆ เพคะ หม่อมฉันยังเคยเอาไปให้ไก่กิน ไก่ก็ยังกระโดดโลดเต้นมิได้เป็นอะไรเลยนะเพคะ"

จ้าวซ่างกงถึงกับพูดไม่ออก ลวี่ฉีผู้นี้ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง

ฮ่องเต้มีรับสั่ง "นำตัวลวี่ฉีไปขังไว้ที่สำนักเย่ถิงก่อน พ่อค้าหัวน้ำหอมอยู่ที่ใด"

องครักษ์สองนายลากตัวชายวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งสวมเพียงชุดนอนและผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเข้ามา

คนผู้นี้เพิ่งถูกดึงตัวกลับมาจากประตูนรก จึงยังงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

พ่อค้าหัวน้ำหอมเอ่ย "ที่นี่ที่ไหน ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่"

เจ้ากรมศาลฎีกาตวาด "บังอาจ ต่อหน้าฝ่าบาทและฮองเฮายังไม่รีบคุกเข่าคำนับอีก"

พ่อค้าหัวน้ำหอมสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ เมื่อมองตามเสียงก็อุทานออกมาด้วยความตระหนกทันที "อ๊ะ...สามัญชนถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ"

ครอบครัวของเขาเป็นพ่อค้าหลวงมาหลายปี จึงเคยมีวาสนาได้ยลพระพักตร์อยู่บ้าง

พ่อค้าหัวน้ำหอมคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้น "สามัญชนทำความผิดอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจึงถูกคุมตัวมาที่นี่กลางดึกเช่นนี้"

เจ้ากรมศาลฎีกาว่า "ในหัวน้ำหอมของเจ้ามียาพิษ กระทั่งตัวเองยังคิดจะชิงฆ่าตัวตายหนีความผิด แล้วยังจะมาแสร้งทำเป็นไขสืออีกหรือ"

พ่อค้าหัวน้ำหอมยืดตัวขึ้น รู้สึกเพียงว่าศีรษะมึนงงไปหมด ต้องตั้งสติครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "ใต้เท้าท่านนี้ สามัญชนไปชิงฆ่าตัวตายหนีความผิดตั้งแต่เมื่อใดกัน วันนี้สามัญชนเข้านอนแต่หัวค่ำ เรื่องหัวน้ำหอมมียาพิษยิ่งปรักปรำกันชัด ๆ ตระกูลของสามัญชนทำหัวน้ำหอมสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น ส่งเข้าวังหลวงมาตั้งหลายปี จะทุบป้ายชื่อเสียงตัวเองได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "สามัญชนรู้สึกเวียนหัวตาลาย ไม่มีเรี่ยวแรง หรือว่าจะเป็นเพราะถูกพิษ มีคนคิดจะใส่ร้ายสามัญชน ขอฝ่าบาททรงโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

เจ้ากรมศาลฎีกาซัก "แล้วเรื่องที่ลูกเมียของเจ้าออกจากเมืองหลวงไปล่วงหน้า เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร มิใช่เจ้าตระเตรียมการไว้ก่อนหรอกหรือ"

พ่อค้าหัวน้ำหอมรู้สึกแปลกใจ "ภรรยาของสามัญชนไม่ได้กลับบ้านเดิมมาหลายปีแล้ว ปีนี้น้องชายของนางได้บุตร นางจึงพาลูกกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเดิมพ่ะย่ะค่ะ บิดามารดาของสามัญชนล่วงลับไปนานแล้ว หากมิใช่เพราะงานเลี้ยงในวังหลวงวันนี้ สามัญชนก็คงร่วมเดินทางไปด้วยกันแล้ว เดิมทีสามัญชนวางแผนไว้ว่าจะกลับบ้านเกิดในวันพรุ่งนี้ รถม้าและของขวัญก็จัดเตรียมไว้หมดแล้ว ยังวางอยู่ที่ลานหลังบ้านของสามัญชนอยู่เลยพ่ะย่ะค่ะ"

----------------------------------------