ตอนที่ 58 ปริศนาสังหารปิดปากครอบครัวเถ้าแก่ฉี

เจ้ากรมศาลฎีกา "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นรถม้าและสัมภาระในบ้านของคนผู้นี้จริงพ่ะย่ะค่ะ"

ฝ่าบาททรงพยักหน้าโดยมิได้รับสั่งสิ่งใด เจ้ากรมศาลฎีกาจึงซักต่อ "น้ำปรุงบุปผาของบ้านเจ้าต่างจากปีก่อนๆ หรือไม่"

พ่อค้าน้ำปรุงบุปผาใคร่ครวญชั่วครู่ "คนต่ำต้อยมีบุตรสาวเพียงคนเดียว จึงรับเขยแต่งเข้าบ้านเพื่อสืบทอดวิชาฝีมือในวันหน้า ปีนี้เขาคิดค้นกลิ่นรสใหม่ออกมา ย่อมได้รับความนิยมมากกว่าเดิมจริง ก่อนที่คนต่ำต้อยจะนำออกขาย ได้ให้โรงหมอหลายแห่งในเมืองหลวงตรวจดูแล้ว ไม่มีปัญหาอันใดเลยพ่ะย่ะค่ะ"

เจ้ากรมศาลฎีกา "ได้ใส่หญ้าเอ้อหลิ่วหรือไม่"

พ่อค้าน้ำปรุงบุปผาพยักหน้า "ใส่พ่ะย่ะค่ะ ยาสมุนไพรชนิดนี้มีเฉพาะที่ซีเหลียง ต้นทุนน้ำปรุงบุปผาจึงสูงขึ้น ทว่าผู้คนชื่นชอบ ยอดขายสูงขึ้น จึงทำเงินได้มากกว่าปีก่อนๆ ไม่น้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ"

พระราชินี "เรื่องนี้เป็นความจริง หม่อมฉันยังให้เด็กๆ ได้ลองชิม พวกเขาล้วนชอบ หม่อมฉันจึงตัดสินใจใช้แบบใหม่เพคะ"

ขณะนั้นเอง เยี่ยเจิ้นขอเข้าเฝ้าอยู่ด้านนอก เมื่อเข้ามาแล้วก็นำข่าวใหม่มาแจ้ง

เยี่ยเจิ้น "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมส่งคนไปสืบดูที่ตำบลตระกูลฉี พบว่าสองแม่ลูกตระกูลฉีมิได้กลับบ้านเกิด ตรวจค้นไปตามทางจนถึงเชิงเขาห่างจากเมืองหลวงสิบลี้ พบรถม้าของตระกูลฉี สองศพในนั้นคือฉีฮูหยินและคุณหนูฉีพ่ะย่ะค่ะ"

พ่อค้าน้ำปรุงบุปผาร่ำไห้โฮออกมา "โธ่ เมียข้า ลูกสาวข้า"

"ท่านใต้เท้า พบร่องรอยลูกเขยของข้าหรือไม่"

เยี่ยเจิ้น "ในที่เกิดเหตุไม่พบศพชายหนุ่ม มีเพียงบ่าวรับใช้ชายร่างกายแข็งแรงและสาวใช้หญิงรับใช้สูงวัย"

"สาเหตุการตายคือ ถูกพิษจนหมดสติ แล้วจึงตกลงมาจากหน้าผา"

"ผ่านไปอีกสองวัน พิษในร่างก็จะสลายไปจนหมด ดูเผินๆ ราวกับรถม้าเกิดอุบัติเหตุตกลงมาจากหน้าผาพ่ะย่ะค่ะ"

เจ้ากรมศาลฎีกา "ฝ่าบาท ฟังดูเหมือนเป็นพิษชนิดเดียวกับในร่างเถ้าแก่ฉีพ่ะย่ะค่ะ หากคืนนี้พวกเรามิได้จับตัวเถ้าแก่ฉีกลับมา เกรงว่าเขาคงมีจุดจบเช่นเดียวกัน"

ฮ่องเต้ "เหอะ ช่างเป็นแผนการที่แยบยลนัก ผู้ลงมือล้วนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ซ่อนตัวได้ลึกซึ้งยิ่ง"

เจ้ากรมศาลฎีกา "เถ้าแก่ฉี ลูกเขยของเจ้ามีที่มาที่ไปอย่างไร เจ้าเคยสืบดูหรือไม่"

เถ้าแก่ฉีใช้แขนเสื้อซับน้ำตา พลางเอ่ย "เขาเข้าเมืองหลวงมาเมื่อสามปีก่อน คนในครอบครัวตายหมดแล้ว จึงมาเผชิญโชคที่เมืองหลวง ข้ายังไหว้วานคนไปดูที่บ้านเกิดตามที่เขาบอก ก็เหลือเพียงอาสะใภ้คนเดียวจริงๆ ภายหลังเห็นเขาเรียนรู้วิชาฝีมือได้รวดเร็ว ทั้งยังเป็นคนซื่อ จึงคิดจะรับเป็นเขยแต่งเข้าบ้าน ใครจะรู้เล่าว่าจะชักหมาป่าเข้าบ้าน" เมื่อพูดถึงตรงนี้ เถ้าแก่ฉีก็อดมิได้ที่จะหลั่งน้ำตาอีกครา

เจ้ากรมศาลฎีกาย่อมไม่ฟังความข้างเดียวอยู่แล้ว ยังได้ส่งคนไปจับลูกจ้างในร้านมาสอบปากคำสองสามคน ยามนี้คำให้การก็ส่งมาถึงพอดี

เจ้ากรมศาลฎีกาทูลเกล้าฯ ถวายฮ่องเต้ ฮ่องเต้ทรงส่ายพระพักตร์ปฏิเสธ เขาจึงตรวจดูด้วยตนเอง สิ่งที่ให้การตรงกับที่เถ้าแก่ฉีบอกไว้ทุกประการ

พวกเขาล้วนได้หยุดงานในวันพรุ่งนี้ มีเพียงสองคนที่อยู่เฝ้าร้าน หากเถ้าแก่ฉีคิดจะฆ่าตัวตาย ย่อมไม่มีทางจัดการเช่นนี้เป็นแน่

เจ้ากรมศาลฎีกา "ฝ่าบาท ตรงกับคำให้การของเถ้าแก่ฉีพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ให้นำตัวไปขังไว้ที่คุกศาลฎีกาก่อน ระวังคุ้มกันให้ดี รอให้เรื่องกระจ่างเสียก่อนค่อยว่ากัน"

พระราชินี "เรื่องที่เถ้าแก่ฉีถูกพิษ ใต้เท้าอย่าลืมตามหมอมาตรวจดู เพื่อให้แน่ใจว่าชีวิตเขาจะปลอดภัยเพคะ"

เจ้ากรมศาลฎีกา "น้อมรับพระเสาวนีย์พ่ะย่ะค่ะ"

หลังจากเถ้าแก่ฉีถูกคุมตัวออกไป ภายในตำหนักก็เงียบสงบลงบ้าง

เวลานี้ จ้าวซ่างกงเดินเข้ามา

จ้าวซ่างกง "ทูลฝ่าบาท หมอหลวงตรวจพบยาถ่ายในถ้วยน้ำของลวี่ฉี ยานั้นเป็นยาสัตว์ โดยทั่วไปมีเพียงโรงเลี้ยงนกหายากเท่านั้นที่ใช้ เสี่ยวอิ่นจื่อแห่งโรงเลี้ยงนกหายากเป็นคนบ้านเดียวกับแม่นางชิงเหอแห่งตำหนักลวี่เจิ้ง เขาบอกว่าชิงเหอเคยมาขอยาไปบ้าง เนื่องจากตนเองรู้สึกแน่นท้อง ไม่สบายกระเพาะลำไส้ กลัวว่าจะเสียกิริยาต่อหน้านายเหนือหัว..."

พระราชินี "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็นำตัวชิงเหอมาสอบสวนเถิด"

เพียงครู่เดียว ขันทีที่ไปคุมตัวก็กลับมารายงาน ชิงเหอถูกพิษกำเริบจนสิ้นใจไปแล้ว พิษที่ได้รับเป็นชนิดเดียวกับของเถ้าแก่ฉี นางน่าจะกินเข้าไปตั้งแต่เนิ่นๆ เวลานี้พิษจึงกำเริบพอดี

ฮ่องเต้ทรงแค่นหัวเราะ "เหอะ ร้ายกาจนักนะ"

ทุกคนในที่นั้นรีบคุกเข่าลงทันที "ฝ่าบาทโปรดระงับพระพิโรธ"

พระราชินี "ชิงเหอเป็นนางกำนัลที่คัดเลือกเข้ามาในวัง หม่อมฉันจำได้ว่าปีนั้นนางเข้าวังมาในฐานะเด็กกำพร้า เพราะมีความรู้ความสามารถดี จึงได้เข้าไปอยู่ตำหนักลวี่เจิ้งเพคะ"

หลี่ซ่างกงคล้ายนึกอะไรขึ้นได้จึงรีบกราบทูล "ฝ่าบาท ปีนี้ฝ่ายในมีการจัดทำประวัติใหม่ มีประวัติความเป็นมาของนางกำนัลและข้าราชสำนักฝ่ายในหญิงหลายคนได้รับการเพิ่มเติม ผู้น้อยจำได้ว่าเหมือนประวัติของชิงเหอจะมีความคลาดเคลื่อน ต่อมาผ่านการตรวจสอบซ้ำจากกรมพระคลังจึงได้แก้ไขเพคะ ตรวจสอบแฟ้มประวัติของชิงเหอน่าจะได้เบาะแสบางอย่าง"

ฮ่องเต้ตรัส "ไปตรวจดู"

ยามนี้พระราชินีทรงดึงสติกลับมาจากความกังวลเรื่องลูกได้แล้ว พลันนึกถึงเรื่องที่ท่านแม่บอกให้ตนชวนทุกคนดื่มน้ำค้างรวมใจในงานเลี้ยง จึงเดาได้ว่าคงมีคนคิดลงมือกับองค์รัชทายาท ท่านผู้เฒ่าจึงซ้อนแผนทำให้เรื่องราวบานปลาย

เมื่อมองดูผู้มีส่วนพัวพันเหล่านี้ ย่อมดูออกว่าแผนการที่ผู้อยู่เบื้องหลังตระเตรียมไว้ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างดี คนพวกนั้นเองก็คงคาดไม่ถึงว่าจะถูกเปิดโปงเร็วถึงเพียงนี้

พระราชินีตัดสินพระทัยจะช่วยผลักดันอีกแรง อย่างน้อยต้องผูกเรื่องของชิงเหอเข้ากับซูเฟยให้ได้

สิ่งที่จัดแจงไว้เมื่อสองสามเดือนก่อนนับว่าได้ใช้ประโยชน์แล้ว ขอเพียงสืบไปถึงชิงเหอ หลี่หรูย่อมจัดการต่อได้อย่างราบรื่น

งานเลี้ยงในวังเกิดเรื่อง มีการตรวจค้นระลอกใหญ่ ทุกคนต่างรอคอยผลลัพธ์ กองย่อยต่าง ๆ ใต้สังกัดสำนักช่างกงล้วนประจำการอยู่ตามตำแหน่งหน้าที่ของตน

หลี่ซ่างกงเดินทางมาด้วยตนเอง คนในกองบันทึกต่างตึงเครียดกันไปหมด ครั้นได้ยินว่ามาค้นหาข้อมูลของชิงเหอ คิ้วของหลี่หรูกระตุกไหวเล็กน้อย

เรื่องนี้นางย่อมรู้อยู่แล้ว อีกทั้งเอกสารประวัติในวังล้วนผ่านมือนางตรวจทานใหม่อีกรอบ ข้อมูลทั้งหลายจึงกระจ่างแจ้งอยู่ในอก

ด้วยความที่นางทำงานได้อย่างโดดเด่น ซือจี้จึงให้ความสำคัญกับนางไม่น้อย เวลานี้จึงเรียกนางไปช่วยค้นหาข้อมูลด้วยเช่นกัน

หลี่หรูจำตำแหน่งของเอกสารเหล่านี้ได้แม่นยำยิ่ง นางไม่เพียงหาข้อมูลของชิงเหอออกมา แต่ยังนำข้อมูลของทุกคนที่เข้าวังผ่านสำนักนายหน้าที่ชิงเหอเคยอยู่ติดมือไปด้วย

และย่อมรวมถึงข้อมูลของสำนักนายหน้าแห่งนั้น ตลอดจนความเป็นมาของผู้เป็นเจ้าของด้วย

สิ่งเหล่านี้หากแยกกันไว้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เมื่อนำมารวมไว้ด้วยกัน ย่อมชวนให้ขบคิดสงสัยอย่างยิ่ง

หลี่หรูเพียงแสร้งทำเป็นพูดขึ้นลอย ๆ ขณะรื้อค้นเอกสาร "สำนักนายหน้าที่แม่นางชิงเหอเคยอยู่นี่เก่งกาจจริงเชียว มีคนส่งเข้าวังมาตั้งไม่น้อยแหน่ะเจ้าค่ะ"

หลี่ซ่างกงผู้เป็นถึงหัวหน้าข้าราชสำนักฝ่ายในหญิงย่อมไม่ได้นั่งตำแหน่งนี้มาเล่น ๆ นางเอ่ยถามทันควัน "มากหรือ"

หลี่หรูทำทีราวกับตกใจ เงยหน้าขึ้นมองทันใด "เรียบ... เรียนใต้เท้า ทั้งหมดนี้ใช่ทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ"

หลี่ซ่างกงเห็นเอกสารกองโตนั้น คิ้วกระตุกอย่างแรง "เอามาให้หมด"

หลี่หรู "เจ้าค่ะ ใต้เท้า ทางโน้นยังมีอีกเล็กน้อย ยังต้องการหรือไม่เจ้าคะ"

หลี่ซ่างกง "ยังมีอีกหรือ ขอแค่เกี่ยวข้อง เอามาให้หมด มีข้อมูลของสำนักนายหน้านั่นหรือไม่"

หลี่หรู "มีเจ้าค่ะ อยู่อีกฝั่งหนึ่ง"

หลี่ซ่างกง "ไปเอามาด้วยกันให้หมด"

เป็นเช่นนี้เอง กว่าหลี่ซ่างกงจะรุดกลับมา ฮ่องเต้ก็ทรงรอจนเริ่มหมดความอดทนแล้ว

เหล่านางกำนัลที่ตามมาด้านหลังช่วยกันยกหีบใหญ่สองใบเข้ามา

นางย่อมไม่ให้ฮ่องเต้ต้องทรงเปิดค้นด้วยพระองค์เอง ตอนที่ไปเอาเอกสารมาจึงได้สั่งให้คนตรวจดูและจัดลำดับไว้เรียบร้อยแล้ว

เพราะหลี่หรูคุ้นเคยกับข้อมูลเหล่านี้ดี จึงช่วยออกแรงไปไม่น้อย แม้กระทั่งเอกสารสรุปความก็เป็นนางที่คัดลอกรวบรวมขึ้นมา

หลี่ซ่างกงทูลเกล้าฯ ถวายรายนามบุคคลจากสำนักนายหน้าที่จัดระเบียบเรียบร้อยแล้วแด่ฮ่องเต้

ครั้นฮ่องเต้ทอดพระเนตรจบ แววพระเนตรก็เคร่งขรึมลงเล็กน้อย ก่อนจะส่งสมุดบัญชีเล่มนั้นให้พระราชินี

พระราชินีกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว "ฝ่าบาท นี่มัน..."

นี่มิใช่การเสแสร้งของพระราชินี ทรงประหลาดพระทัยจริง ๆ ตอนที่หลี่หรูรายงานนั้น พระนางนึกว่าแค่แทรกคนเข้ามาไม่กี่คน แต่พอดึงออกมาดูทั้งหมดเช่นนี้ มันแทบจะเป็นเครือข่ายข่าวกรองขนาดย่อมเลยทีเดียว

น่าเสียดายที่ตำแหน่งของทุกคนยังต่ำเกินไป ชั่วคราวยังไม่อาจสร้างประโยชน์อันใดได้มาก

หากรออีกไม่กี่ปีให้คนเหล่านี้ค่อย ๆ เลื่อนขั้นขึ้นไป ประโยชน์ย่อมมหาศาลนัก

----------------------------------------