ตอนที่ 59 พระพิโรธสืบสวนสามตระกูลใหญ่กลางตำหนัก

ผู้คนที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้นย่อมดูเรื่องเหล่านี้ออกทั้งสิ้น

นางกำนัลเรือนดอกไม้ที่ไม่สะดุดตา ขันทีน้อยทำงานจิปาถะตามกองต่างๆ ใต้สังกัดสำนักช่างกง นางกำนัลชั้นล่างในตำหนักของพระสนมแต่ละคน...

หน้าหลังไม่ถึงห้าปี สำนักนายหน้าแห่งนี้ยัดคนเข้าวังหลวงมาหลายสิบคน

ดูเผินๆ เหมือนมีเพียงปีละสิบกว่าคน ทว่ารุ่นแรกก็ค่อยๆ เติบโตขึ้นมาแล้ว ตัวอย่างเช่นชิงเหอ ที่ไต่เต้าจนกลายเป็นนางกำนัลคนสนิทข้างกายองค์รัชทายาท

หากไร้คนล่วงรู้ ย่อมยากจะจินตนาการได้เลย

ฮ่องเต้ "ผ่านไปอีกไม่กี่ปี หากพวกมันอยากเอาชีวิตข้า มิใช่จะลงมือฆ่าได้โดยตรงเลยหรือ"

พระราชินีคุกเข่าลงเป็นคนแรก "หม่อมฉันละเลยบกพร่อง ขอฝ่าบาททรงโปรดยกโทษด้วยเพคะ"

คนอื่นๆ "กระหม่อมไร้ความสามารถ ขอฝ่าบาททรงโปรดยกโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

คราวนี้ฮ่องเต้มิได้รับสั่งให้ลุกขึ้น "เยี่ยเจิ้น"

เยี่ยเจิ้นรีบก้าวเข้ามา "กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ "ไปเชิญฉีอ๋อง อู่อันโหว อวิ๋นหมั่งเส้าชิงกรมพิธีการทูต พร้อมคนในครอบครัวมาให้ข้าทั้งหมด"

บรรยากาศในตำหนักเงียบงันจนแทบหยุดนิ่ง คนเหล่านี้ล้วนเกี่ยวพันกับสำนักนายหน้านี้ทั้งสิ้น นอกจากพวกที่ส่งเข้าวังหลัง คนส่วนใหญ่จากสำนักนายหน้าล้วนเข้าไปอยู่ในจวนเหล่านี้

ข้อมูลเหล่านี้ได้มาจากการตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ของชิงเหอคราวก่อน โดยดึงมาจากกรมพระคลัง หลี่หรูคัดลอกเก็บไว้หนึ่งชุดที่กองซือจี้

เวลานี้จึงได้นำมาใช้ประโยชน์พอดี

ฉีอ๋องเป็นโอรสองค์โตของอดีตฮ่องเต้ เนื่องจากมีโรคที่ขาแต่เดิม จึงถูกตัดออกจากรายชื่อแย่งชิงบัลลังก์แต่แรก เขาสมรสกับหลานสาวห่างๆ ของมารดาผู้ให้กำเนิดอย่างเสียนเฟย ชาติตระกูลไม่สูงส่งเป็นเพียงบุตรสาวของจือฝู่ท้องถิ่น ทั้งสองแต่งงานกันแล้วไร้บุตรมาโดยตลอด อนุภรรยาของฉีอ๋องให้กำเนิดบุตรชายสามคนและบุตรสาวหนึ่งคน บุตรสาวผู้นี้ได้มาเมื่อยามชราจึงเป็นที่รักใคร่ยิ่งนัก พระชายาฉีอ๋องมองนางประหนึ่งบุตรสาวแท้ๆ ลงทะเบียนไว้ใต้ชื่อตนเองเพื่อเลี้ยงดูดั่งบุตรสาวคนโตสายตรง แม้แต่สินเดิมพระชายาฉีอ๋องก็เป็นผู้ตระเตรียมด้วยตนเอง

บุตรสาวผู้นี้เพิ่งออกเรือนไปเมื่อปีกลาย ยามออกเรือนอายุก็ล่วงเลยยี่สิบปีแล้ว บุรุษที่นางแต่งด้วยก็คืออวิ๋นฉิน พี่ชายแท้ๆ ของซูเฟยอวิ๋นเจิน

ฮูหยินของอู่อันโหวก็ไร้บุตรมานานหลายปีเช่นกัน บุตรชายเพียงคนเดียวเกิดจากอนุ แต่งงานกับอวิ๋นจื้อ น้องสาวของอวิ๋นเจิน เพิ่งแต่งงานกันเมื่อปีนี้

อวิ๋นหมั่งเส้าชิงกรมพิธีการทูต บุตรธิดาของเขาล้วนเกิดจากภรรยาเอก อนุภรรยาสองสามคนมิได้ให้กำเนิดบุตรมานานหลายปี จึงทำได้เพียงพึ่งพิงฮูหยินอวิ๋น

ระหว่างที่เยี่ยเจิ้นไปเชิญคนเหล่านั้นมา หยางจินสี่ก็รายงานเรื่องราวในครอบครัวของแต่ละคนให้ฮ่องเต้ทรงทราบ

ขันทีคนสนิทข้างพระวรกายย่อมมีไหวพริบสายตาเฉียบแหลมถึงเพียงนี้ แม้จะไม่มีอำนาจบารมีเหมือนมหาขันทีในบางราชวงศ์ แต่เขาติดตามฮ่องเต้มาเนิ่นนาน เรื่องราวเหล่านี้ย่อมต้องรอบรู้ มิฉะนั้นหากฮ่องเต้ตรัสถามแล้วไม่รู้ความ คงเป็นเรื่องน่ากระอักกระอ่วนใจยิ่ง

เห็นได้ชัดเจนว่าคนทั้งสามล้วนเกี่ยวข้องกับซูเฟย ทว่าหากฮ่องเต้มิได้เอ่ยถึง พระราชินีก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนอย่างเด็ดขาด

ด้วยเหตุที่ฮ่องเต้มีรับสั่งให้นำตัวญาติมิตรมาพร้อมกัน

ดังนั้น จึงพ่วงเอาบุตรสาวและบุตรเขยของฉีอ๋อง บุตรสาวและบุตรเขยของอู่อันโหว ตลอดจนบุตรชายและบุตรสะใภ้ของอวิ๋นหมั่งมาด้วยกัน

อวิ๋นหมั่งมีตำแหน่งขุนนางขั้นสี่ ตามหลักแล้วมิอาจพาญาติมิตรมาด้วยได้ ทว่าซูเฟยทูลขอฮ่องเต้ ฮ่องเต้จึงพระราชทานพระเมตตาให้ครอบครัวของเขามาร่วมงานเลี้ยงในวังได้

นี่ก็คือเอกสิทธิ์พื้นฐานของพระสนมคนโปรด

ผู้คนหลายสิบชีวิตคุกเข่าเต็มลาน บ้างสับสนงุนงง บ้างหวาดกลัว บ้างทำตัวไม่ถูก

ฮ่องเต้ประทับอยู่เบื้องบนทอดพระเนตรเห็นอย่างกระจ่างแจ้ง ยามนี้ความอดทนของพระองค์หมดสิ้นลงแล้ว ไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป

ฮ่องเต้ "ไห่ซื่อ เจ้ามีสิ่งใดจะพูดหรือไม่"

ไห่ซื่อผู้นี้คือมารดาผู้ให้กำเนิดของอวิ๋นเจิน ได้ยินดังนั้นก็รีบโขกศีรษะลงกับพื้นทันที "หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ"

ฮ่องเต้ตรัสเรียบๆ "แล้วเจ้าเล่า"

ถังซื่อได้ยินรอบข้างเงียบสงัดลง เงยหน้าขึ้นมอง จึงพบว่าทุกคนกำลังจ้องมองมาที่นาง

ถังซื่อสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อนข้าว เปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "หม่อม... หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ"

ฮ่องเต้ "หลี่ช่างกง"

หลี่ช่างกงก้าวออกมาทันที นางสะบัดสมุดบัญชีในมือลงตรงหน้าคนทั้งสอง สมุดตรงหน้าถังซื่อเปิดอ้าออกพอดี บนนั้นเขียนชื่อถังเยี่ยน เถ้าแก่สำนักนายหน้า

ถังเยี่ยนคือชื่ออาของนางนั่นเอง

หลี่ช่างกง "หลักฐานแน่นหนา ยังคิดจะแก้ตัวอีกรึ"

"ถังซื่อ ชิงเหอได้รับคำสั่งจากเจ้าให้ปองร้ายองค์ชาย สาวใช้คนสนิทข้างกายเจ้าก็คือพี่สาวของชิงเหอ เรื่องราวเหล่านี้เจ้าไม่อาจแก้ตัวได้เลย"

"สำนักนายหน้าแห่งนี้แฝงคนไว้ทุกหนแห่ง พวกเจ้าติดต่อกันอย่างไร ยังไม่รีบสารภาพมาอีก!"

ถังซื่อหันไปมองพ่อแม่สามี คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ นางหลับตาลงเล็กน้อย ครั้นลืมตาขึ้นมาอีกครานัยน์ตาก็แดงก่ำ "ฮ่าๆๆ ข้าทำไปเพื่ออะไรน่ะหรือ"

"ฮองเฮา ท่านยังจำพี่ชายของข้าได้หรือไม่ เขาต้องตายเพื่อช่วยชีวิตท่าน แต่ท่านกลับแต่งงานกับผู้อื่นได้อย่างสบายอกสบายใจ ทั้งยังได้เป็นถึงฮองเฮา บุตรชายของท่านยังได้เป็นองค์รัชทายาท อาศัยอะไรกัน!"

"ข้าจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของท่าน! ข้าจะทำให้ท่านไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง! ฮ่าๆๆ"

หลี่ซ่างกงรีบสั่งให้ขันทีสองคนเข้ามาคุมตัวนางไว้ ด้วยเกรงว่านางจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาทำร้ายคน

แม้ถังซื่อจะถูกกดตัวลงกับพื้นแต่นางก็ยังคงหัวเราะไม่หยุด "ฮ่าๆๆ ท่านแค่ไปเจียงหนานรอบเดียวก็ทำให้พี่ชายข้าต้องสละชีวิตเพื่อท่าน แล้วท่านมีสิทธิ์อะไรมาทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้!"

"รู้ตัวแล้วอย่างไรเล่า บุตรชายของท่านอย่างไรก็ต้องกลายเป็นคนโง่เง่า ราชวงศ์ต้าหยงไม่มีทางยอมให้คนปัญญาอ่อนมาเป็นองค์รัชทายาทแน่ ฮ่าๆๆ"

"หรงจิ่นเซวียน ทั้งหมดนี้คือผลกรรมของเจ้า"

กล่าวจบ โลหิตก็ไหลทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ดของถังซื่อ ก่อนที่ร่างของนางจะล้มพับลงกับพื้นสิ้นใจตาย

ฮองเฮาแทบจะคลั่งด้วยความเดือดดาล นางไม่เคยรู้จักพี่ชายของถังซื่ออะไรนั่นเลยสักนิด แล้วจะมีใครยอมสละชีวิตเพื่อนางได้อย่างไรกัน?

ฮองเฮาคุกเข่าลงกับพื้น "ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่รู้จักพี่ชายของนางจริงๆ เพคะ หม่อมฉันเคยไปเจียงหนานจริง แต่ข้างกายไม่เคยขาดคนติดตาม ทั้งยังไม่เคยประสบภัยอันตรายใดๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว"

ฮองเฮาคิดจะอธิบายต่อ ทว่าหยางจินสี่กลับเดินเข้ามารายงานว่า ฉางเล่อจวิ้นจู่ขอเข้าเฝ้า

ฮ่องเต้ทรงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่า ฉางเล่อจวิ้นจู่ก็คือฮูหยินผู้เฒ่าจวนเจิ้นกั๋วกงนั่นเอง

เดิมทีหลูจิ้งซูไม่ได้คิดจะมา แต่พอเห็นอวิ๋นหมั่ง เสนาบดีกรมพิธีการทูตและคนในครอบครัวถูกคุมตัวไป โดยมีถังซื่อผู้เป็นสะใภ้ของเขารวมอยู่ด้วย

สตรีผู้นี้คือหนึ่งในตัวการสำคัญที่ทำให้ฮ่องเต้กับฮองเฮาต้องบาดหมางกันในกาลต่อมา

นางยอมใช้ความตายของตนเองเพื่อตอกฝาโลง ป้ายสีว่าฮองเฮากับพี่ชายของนางมีความสัมพันธ์ชู้สาวต่อกัน

จนเกือบทำให้ฮ่องเต้ทรงระแวงในสายเลือดขององค์รัชทายาทและองค์หญิง เรียกได้ว่ายอมสละชีวิตเพื่อปูทางให้อวิ๋นเจินก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาโดยแท้

ความจริงแล้วคนที่พี่ชายของนางพึงใจคือลูกพี่ลูกน้องของอวิ๋นเจินต่างหาก ตอนที่ทั้งสองลอบนัดพบกันมีคนมาเห็นเข้าพอดี จึงพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงจนเป็นเหตุให้ลูกพี่ลูกน้องของอวิ๋นเจินเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ

ตอนแรกตระกูลอวิ๋นคิดจะเอาเรื่อง แต่สุดท้ายกลับตกลงจับมือกันอย่างลับๆ กับตระกูลถัง ทั้งสองตระกูลจึงร่วมมือกันตั้งแต่นั้นมา

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอวิ๋นเจินไปรับปากอะไรพวกนั้นไว้ ถึงทำให้พวกเขายินยอมพร้อมใจให้ตระกูลอวิ๋นหลอกใช้เช่นนี้

ในตอนนั้นอวิ๋นเจินอายุเท่าไรกันเชียว? สิบขวบได้หรือไม่?

นางเริ่มรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าอวิ๋นเจินผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

หลูจิ้งซูก้มหน้าเดินเข้ามาถวายบังคม นางเดินมาจากอีกด้านหนึ่งจึงมองไม่เห็นถังซื่อในทันที

ครั้นฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ลุกขึ้น หางตาของนางจึงเหลือบไปเห็นสภาพอันน่าเวทนาของถังซื่อเข้า อดไม่ได้ที่จะขยับไปยืนด้านข้างเพื่อถอยห่างออกมาอีกนิด วันปีใหม่งานมงคลแท้ๆ ช่างอัปมงคลสิ้นดี

พระโพธิสัตว์คุ้มครอง พระโพธิสัตว์คุ้มครอง พระโพธิสัตว์คุ้มครอง

ย่อมเป็นธรรมดาที่นางจะเห็นฮองเฮากำลังคุกเข่าอยู่ เมื่อโยงเข้ากับความตายของถังซื่อ จึงมีเหตุผลให้สงสัยได้ว่า ข้อกังขาเรื่องถูกสวมเขาของฮ่องเต้คงจะมาถึงก่อนเวลาเสียแล้ว

ช่างเถิด โดนจับกวาดล้างจนแทบจะสิ้นซากอยู่แล้ว ยังคิดจะแว้งกัดฮองเฮาอีกสักคำ ไม่ยอมรามือจริงๆ

ฮ่องเต้ยังทรงมีรับสั่งให้จัดที่นั่งแก่หลูจิ้งซู ในฐานะที่เป็นคนเดียวที่ได้นั่งนอกจากฮ่องเต้ หลูจิ้งซูจึงรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ

ลูกศิษย์ราคาถูกคนนี้ยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง ดูท่าคงยังไม่ปักใจเชื่อเรื่องที่ตนเองถูกสวมเขาเสียทีเดียว

ทว่าหลูจิ้งซูไม่กล้าประมาทความระแวงขององค์จักรพรรดิแม้แต่น้อย เพียงข้อกังขาเพียงนิดเดียวก็มากพอที่จะทำให้พระองค์ตัดสินสิ่งต่างๆ ตามอารมณ์ตนเองได้แล้ว

ฮ่องเต้ตรัสว่า "ฮูหยินผู้เฒ่ามาที่นี่ มีเรื่องอันใดรึ"

ที่นี่ไม่มีทางมีข่าวเล็ดลอดออกไปได้ ฮ่องเต้จึงมิได้ทรงระแวงว่าหลูจิ้งซูจะได้ยินคำพูดของถังซื่อแล้วจึงรีบรุดมา

หลูจิ้งซูทูลว่า "ทูลฝ่าบาท ใต้เท้าจวงแห่งสำนักหมอหลวงกล่าวว่า การถอนพิษของพวกเด็กๆ เกี่ยวข้องกับน้ำค้างรวมใจที่หม่อมฉันนำติดตัวมา จึงอยากจะปรุงเพิ่มอีกสักหน่อยเพื่อให้เด็กๆ ได้ดื่ม หม่อมฉันไม่กล้าตัดสินใจเอง จึงมาทูลขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเพคะ"

ฮ่องเต้ตรัสว่า "อ้อ อย่างนั้นรึ ช่างบังเอิญนัก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ลองดูเถิด"

----------------------------------------