ตอนที่ 60 หลูจิ้งซูออกโรงซักไซ้ต้อนจนมุม

หลูจิ้งซูทำราวกับไม่ได้ยินน้ำเสียงที่ผิดปกติของฮ่องเต้ นางเอ่ยต่ออย่างเป็นธรรมชาติ "มิใช่ว่าบังเอิญหรอกหรือเพคะ จะว่าไป เทียบยาน้ำค้างรวมใจนี้ ฝ่าบาทเองก็ทรงเป็นผู้หามานะเพคะ"

"ปีนั้นที่พวกเราทำศึกกับแคว้นซีเหลียง ฝ่าบาททรงยึดหีบตำรามาจากกองทัพศัตรูได้ แล้วส่งมอบให้หม่อมฉันตามพระทัย หม่อมฉันกลับไปยังเคยนำมาให้พระองค์ทอดพระเนตร ในนั้นมีเทียบยานี้อยู่ด้วยเพคะ"

"ภายหลังพระองค์ยังทรงคัดลอกเก็บไว้เล่มหนึ่ง ฝ่าบาทยังพอจำได้หรือไม่เพคะ"

"ช่วงนี้สุขภาพหม่อมฉันไม่สู้ดี พอหาเทียบยานี้พบจึงนำมาศึกษาและปรับปรุงดู ของบางอย่างหายากเกินไป มีเฉพาะทางฝั่งซีเหลียง หม่อมฉันจึงเปลี่ยนมาใช้สมุนไพรของต้าหยงเราแทน เพียงแต่สรรพคุณอาจไม่เข้มข้นเท่าเทียบยาเดิมเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงนึกย้อนตามคำพูดของหลูจิ้งซู ทรงจำเรื่องนี้ได้ขึ้นมาทันที ตำราเล่มนั้นมีอยู่จริง ช่วงก่อนหน้านี้พระองค์ยังเพิ่งหยิบออกมาเปิดดูอยู่เลย

ฮ่องเต้ตรัส "เราจำได้แล้ว สองสามวันก่อนเรายังหยิบมาดูอยู่เลย หยางจินสี่ เจ้าไปนำมาจากตำหนักจื่อเฉินแล้วส่งมอบให้ฮูหยินผู้เฒ่า ดูสิว่าสำนักหมอหลวงจะได้ใช้หรือไม่"

หลูจิ้งซูทำทีเป็นว่าพระองค์ทรงตั้งใจจะมอบตำราให้นางจริง ๆ

หาใช่ให้หยางกงกงไปตรวจดูว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ นางยังคงแย้มรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาต่อไป

ฮ่องเต้ยื่นพระหัตถ์ทำท่าประคองฮองเฮา "ฮองเฮาอย่าคุกเข่าอยู่เลย ลุกขึ้นเถิด"

ฮองเฮาลุกขึ้นตามนั้น สายตาเหลือบมองมาทางหลูจิ้งซูโดยไม่รู้ตัว ทว่าหลูจิ้งซูแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วก้มหน้าลง

การปรากฏตัวของหลูจิ้งซู ทำให้ผลกระทบจากการฆ่าตัวตายของสกุลถังลดลงไปเกินครึ่ง

ท้ายที่สุดฮั่วซื่อก็เริ่มลนลานเพราะแผนการในวันนี้เกิดตัวแปรมากเกินไป ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในตำหนัก นางจึงส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างหนักแน่น

ฮั่วซื่อเอ่ย "ขอฝ่าบาททรงพระปรีชา ทั้งหมดเป็นเพราะนังถังซื่อผูกใจเจ็บแค้นต่อฮองเฮาจึงได้ก่อเรื่องผิดบาปเช่นนี้ขึ้นมา ขอฝ่าบาทโปรดเห็นแก่ซูเฟยและองค์ชายน้อย โปรดประทานอภัยให้พวกหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ"

ฮ่องเต้ทำราวกับเพิ่งทอดพระเนตรเห็นคนกลุ่มหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น จึงตรัสขึ้น "พวกเจ้าเลิกคุกเข่าได้แล้ว ลุกขึ้นเถิด"

หลูจิ้งซูหลุบตาลง ขนตาสั่นไหวน้อย ๆ ดูท่าตำแหน่งของซูเฟยในพระทัยฮ่องเต้จะไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

หลูจิ้งซูแกล้งถอยเพื่อรุก "ฝ่าบาท หม่อมฉันควรจะหลบออกไปก่อนหรือไม่เพคะ"

ฮ่องเต้ตรัส "ฮูหยินผู้เฒ่าอย่าได้เกรงใจไปเลย เรื่องนี้เดิมทีก็เกี่ยวข้องกับฮองเฮาและองค์รัชทายาท ท่านเป็นผู้อาวุโส จะอยู่ตรงนี้ก็มิได้มีสิ่งใดไม่สมควร"

หลูจิ้งซูลุกขึ้น "ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ"

ปกตินางไม่เคยเดินตามหมากที่ใครวางไว้อยู่แล้ว หากเป็นสถานการณ์ทั่วไป นางก็ควรจะยืนฟังอยู่อย่างสงบ

แต่นางไม่ทำหรอก!

ในเมื่อฮ่องเต้ให้อยู่ต่อ ย่อมหมายความว่าทรงอนุญาตให้นางมีส่วนร่วมได้โดยปริยาย

แทนที่จะรอตั้งรับอยู่ฝ่ายเดียว หลูจิ้งซูเลือกที่จะเปิดฉากลุยเอง

หลูจิ้งซูหันไปมองฮั่วซื่อตรง ๆ "ท่านฮูหยิน... ผู้นี้หรือ เมื่อครู่ข้าได้ยินเจ้าบอกว่า สตรีผู้นี้ผูกใจเจ็บแค้นต่อฮองเฮา นางเป็นใครกัน แล้วเหตุใดจึงต้องแค้นเคืองฮองเฮาด้วยเล่า"

ฮั่วซื่อตกตะลึงจนต้องหันไปมองฮ่องเต้ แม้แต่คนอื่น ๆ ก็พากันลอบชำเลืองมองมา

หลูจิ้งซูปล่อยให้ทุกคนมองอย่างเปิดเผยผ่าเผย อะไรกัน มีเรื่องสงสัยแล้วถามไม่ได้หรืออย่างไร

นางจะถามเสียอย่าง!

ภายในตำหนักเงียบกริบลงทันตา ทว่าหลูจิ้งซูกลับไม่ใส่ใจ ยังคงส่งสายตาใคร่รู้จ้องมองฮั่วซื่อต่อไป

เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้เองก็ทรงประหลาดพระทัยที่หลูจิ้งซูเล่นนอกตำราเช่นนี้ เพียงแต่พระองค์มิได้แสดงออก เพียงแค่นิ่งเงียบและทอดพระเนตรฮั่วซื่อไปพลาง

ฮั่วซื่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงจำต้องเปิดปากอย่างยากลำบาก เล่าคำพูดที่ถังซื่อกล่าวไว้ซ้ำอีกรอบ

หลูจิ้งซูฟังจบก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะสดใสของนางดังกังวานไปทั่วทั้งตำหนัก

นางไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะขำด้วยหรือไม่ ตัวเองอยากหัวเราะก็ต้องหัวเราะออกมาให้เต็มเสียง

หลูจิ้งซูหัวเราะจนพอใจจึงหยุดลง ตอนพูดนางยังคงหอบหายใจเบา ๆ คราวนี้แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเหลียวมอง

หลูจิ้งซูกล่าว "สมกับเป็นลูกสาวข้า เก่งกาจนัก! มีเค้าโครงเหมือนข้าในอดีตไม่มีผิด ตอนแม่ของเจ้าเพิ่งถึงวัยปักปิ่น ขุนศึกหนุ่ม ๆ ตามชายแดนต่างก็อยากมาสู่ขอ แต่สุดท้ายพ่อของเจ้าก็ซัดพวกนั้นหมอบทีละคน จนท่านตาของเจ้ายอมรับเข้าบ้าน"

"ตอนที่คนพวกนั้นตีกัน แขนหักขาหักเป็นเรื่องธรรมดาเสียด้วยซ้ำ ยังมีซิ่วไฉหนุ่มคนหนึ่งจนป่านนี้ก็ยังมิได้แต่งงาน วันก่อนพอได้ยินข่าวว่าพ่อของเจ้าเสียชีวิต ยังเขียนจดหมายมาหาข้าอยู่เลย"

"คุณชายถัง... คนนี้ ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย ตายอย่างไรกันหรือ เป็นโรคตรอมใจตายหรือ ข้าจำได้ว่าข้างกายเจ้ามีทหารองครักษ์ของพ่อเจ้าคอยติดตามอยู่ตลอด แต่ละคนฝีมือฉกาจฉกรรจ์ คงไม่ต้องพึ่งพาคนอ่อน... ชายธรรมดาผู้หนึ่งมาช่วยหรอกกระมัง"

"เขาตายไปคนเดียวก็ช่างเถอะ ไฉนจึงยังดึงคนรักให้เดือดร้อนไปด้วยเล่า ความสามารถเช่นนี้ก็ไม่เอาไหนเอาเสียเลย แม้แต่คนในครอบครัวยังจัดการไม่ได้ ต่อให้ฮ่องเต้องค์ก่อนไม่พระราชทานสมรส เจ้าก็ไม่มีทางแต่งให้คนสวะ... ชายประเภทนี้หรอก"

หลูจิ้งซูแทบจะกัดลิ้นตัวเอง ถึงได้กลืนคำว่า "สวะ" สองคำนั้นกลับลงไปได้ แต่ดูจากท่าทางของผู้คนในที่นั้น คาดว่าคงรู้กันหมดแล้วว่าคำที่นางเปลี่ยนปากคือคำใด

ฮ่องเต้ "อ้อ เช่นนั้นเดิมทีฮูหยินผู้เฒ่าอยากได้ลูกเขยแบบใดหรือ"

นี่คงเป็นเรื่องแรกในรอบพันปี ฮ่องเต้มานั่งถกกับแม่ยายของตนว่า หากฮองเฮาไม่แต่งให้พระองค์แล้วจะแต่งให้ผู้ใด

หลูจิ้งซูหาได้กลัวไม่ เจ้ากล้าถามข้าก็กล้าตอบ "เรื่องนี้ตั้งแต่เซวียนเอ๋อร์อายุแปดขวบ เหล่าหรงก็เริ่มคิดแล้ว นึกถึงทีไรเป็นต้องน้ำตาไหลพราก"

"ทีแรกคิดจะหาขุนศึกใต้บังคับบัญชาสักคน จากนั้นก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะร่างใหญ่หยาบกระด้าง ไม่รู้จักทะนุถนอม ต่อมาคิดจะหาบุตรชายคนรองของขุนนางฝ่ายบุ๋น ก็กังวลอีกว่าเขาจะมือไม้อ่อนไร้แรง ปกป้องลูกสาวตนไม่ได้

"พวกเด็กๆ ในครอบครัวแม่ทัพนายกองที่ชายแดนถูกเขาตรวจดูจนทั่ว ไม่มีใครถูกใจเขาสักคน พอกลับเมืองหลวงทีไรก็ต้องแวะเวียนไปเดินดูตามบ้านขุนนางฝ่ายบุ๋นพวกนั้น เดินดูเสร็จกลับมายิ่งไม่พอใจหนักเข้าไปอีก เหลือจะทนจริงๆ หากมิใช่เพราะเขาล่ำๆ ลังๆ เช่นนั้น ก็คงรอไม่ถึงคราวที่ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานสมรสหรอกเพคะ"

ฮ่องเต้ "ฮ่าๆๆ เช่นนี้ข้าคงต้องขอบพระทัยเสด็จพ่อแล้วกระมัง"

หลูจิ้งซู "โธ่ ฝ่าบาททรงเป็นกษัตริย์ผู้ปรีชา เซวียนเอ๋อร์ได้แต่งกับพระองค์ ย่อมเป็นวาสนาของนางเพคะ"

คำพูดนี้มาจากใจจริง ถูกสงสัยว่าโดนสวมเขาเข้าแล้วแท้ๆ ยังสุขุมเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้ ทั้งยังไม่มีท่าทีจะเอาความ ฮ่องเต้ผู้นี้คบหาได้ ต่อให้นางไม่มา แผนการของสกุลถังก็อาจไม่สำเร็จอยู่ดี

ทว่า นางมาที่นี่ก็เพื่อกวนน้ำให้ขุ่นอยู่แล้ว

ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องเล่นใหญ่เสียหน่อย

ฮ่องเต้ทรงหัวเราะเสียงดังอีกครา "ไม่รู้ว่าท่านกั๋วกงผู้เฒ่าจะพอใจในตัวลูกเขยเช่นข้าหรือไม่"

หลูจิ้งซู "เขาย่อมพอใจอยู่แล้ว นึกถึงทีไรก็หัวเราะฮิๆ เหมือนคนโง่เพคะ"

ฮ่องเต้ทรงนึกถึงท่าทางหัวเราะฮิๆ ของท่านกั๋วกงผู้เฒ่าขึ้นมาทันที ภาพนั้นชัดเจนจนแทบเห็นตรงหน้า

ฮ่องเต้ "ฮ่าๆๆ"

หยางจินสี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบอยากจะคุกเข่ากราบหลูจิ้งซู ฮูหยินผู้เฒ่ายอดเยี่ยมเหลือเกิน เพิ่งมาถึงได้ไม่นานเท่าใด ก็ทำให้ฮ่องเต้ทรงพระสรวลอย่างเบิกบานได้แล้ว ยอดเยี่ยมจริงๆ

หลูจิ้งซู "จริงสิ ฮูหยินท่านนี้ สกุลถังที่เจ้าเอ่ยถึงนั้น เป็นคนบ้านไหนหรือ"

ไห่ซื่อแทบจะเป็นบ้า แม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงทราบแซ่ของนาง ทว่าสตรีผู้นี้กลับจงใจเรียกนางเช่นนี้

แต่ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมาที่นางตามคำพูดนั้น นางจึงจำต้องเปิดปาก "ฮูหยินผู้เฒ่าอาจจะไม่ทราบ ครอบครัวของนางทำการค้าเครื่องประดับอัญมณีและชาดแป้งประทินโฉมอยู่ที่เจียงหนาน มีชื่อว่าอวี้เมี่ยนจวงเจ้าค่ะ"

หลูจิ้งซูพยักหน้า "อ้อ อวี้เมี่ยนจวง ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอยู่นะ อวี้เมี่ยนจวง แซ่ถัง"

นางก้มหน้าทวนซ้ำสองสามรอบ พลันตบมือฉาด "อวี้เมี่ยนจวง แซ่ถัง ข้านึกออกแล้ว!" จากนั้นก็ขมวดคิ้วกล่าวว่า "เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นตระกูลนี้ พี่ชายแท้ๆ หรือ"

ไห่ซื่อถูกท่าทีเอะอะตื่นตูมของหลูจิ้งซูทำเอาหัวใจเต้นระทึก จึงตอบออกไปตามสัญชาตญาณ "เป็นพี่ชายแท้ๆ จริงๆ เจ้าค่ะ"

สีหน้าของหลูจิ้งซูเปลี่ยนไปในทันใด สายตาคมกริบ ตวาดลั่น "เจ้าโกหก!"

ไห่ซื่อสะดุ้งตกใจ แววตาฉายความรู้สึกผิด ทว่าปากยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น "เรื่องนี้แม่นางถังเป็นคนพูดเองกับปาก เกี่ยวอันใดกับข้าเล่า"

"เช่นนั้นเจ้าก็เป็นคนโง่เขลาเบาปัญญา ลูกชายของตัวเองแต่งสตรีที่มาไม่ชัดเจนเข้ามา เจ้ากลับไม่รู้เรื่องรู้ราวสักนิด!"

หลูจิ้งซูไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว เอ่ยต่อทันที "ร้านที่ข้าเพิ่งเปิดใหม่ เพื่อการนี้ยังส่งคนไปสำรวจหาลู่ทางถึงเจียงหนาน อวี้เมี่ยนจวงมีชื่อเสียงโด่งดังมากในเจียงหนาน คนที่ข้าส่งไปก็เคยพูดคุยเรื่องทำการค้าร่วมกับเถ้าแก่บ้านนั้น"

"เถ้าแก่ของพวกเขามีบุตรชายเพียงคนเดียว ปีนี้เพิ่งจะอายุสิบห้าปี จะมีบุตรสาวโตป่านนี้ และจะมีบุตรชายโตป่านนี้มาจากที่ใดกัน!"

----------------------------------------