ตอนที่ 61 หลูจิ้งซูตอกกลับฉีกหน้าไห่ซื่อกลางตำหนัก

สีหน้าของไห่ซื่อเปลี่ยนไป รีบกล่าวว่า "ถังซื่อเป็นบุตรสาวบ้านพี่ชายของเถ้าแก่ต่างหาก"

หลูจิ้งซูกล่าวต่อ "บุตรสาวของพี่ชายงั้นหรือ พี่ชายของเขาในตอนนั้นเพราะอบรมคนในบ้านไม่ดี จึงถูกขับออกจากตระกูล"

"สาเหตุดูเหมือนจะเป็นเพราะบุตรชายหลายคนแก่งแย่งชิงดีกัน จนเป็นเหตุให้บุตรสาวของขุนนางในเมืองหลวงคนหนึ่งต้องจบชีวิตลง"

"เพื่อสะสางเรื่องนี้ ตระกูลถังจึงขับไล่คนสายนี้ออกจากตระกูลไปทั้งหมด ภายหลังไม่รู้เพราะเหตุใดถึงได้นำชื่อพวกเขากลับเข้าผังตระกูลอีกครั้ง ทว่าก็ถูกลดขั้นจากสายตรงกลายเป็นสายรองไปแล้ว"

ไห่ซื่อตกใจอย่างยิ่ง "เหตุใดเจ้าจึงรู้กระจ่างแจ้งเช่นนี้"

หลูจิ้งซูเปิดฉากโจมตีขึ้นมาทันควัน

"นังเฒ่าสารเลว อ้าปากก็พูดจาเหลวไหล"

"ถังซื่อที่เจ้าพูดถึง พี่ชายของนางก็คือฆาตกรที่ทำให้บุตรสาวขุนนางผู้นั้นต้องตาย"

"เขาลักลอบได้เสียกับคุณหนูผู้นั้นโดยไร้แม่สื่อ พอถูกคนจับได้ก็ไปหลบซ่อนตัวอยู่ในศาลาริมน้ำ แล้วพลัดตกน้ำจนตาย ด้วยความที่เป็นบุตรสายตรง ในจวนจึงผลักให้บุตรอนุรับบาปแทน พอถูกจับได้คาหนังคาเขาถึงจำใจต้องจัดการลงโทษ"

"ตัวบัดซบพรรค์นี้ เจ้ายังกล้าดึงนางมาพัวพันกับเด็กสาวบ้านข้าอีก ข้าว่าเจ้าคงอยากโดนตีเสียแล้วกระมัง"

ไห่ซื่อโดนด่าจนมึนงง สวนกลับไปโดยไม่รู้ตัว "ไม่ใช่ข้าพูดเสียหน่อย ถังซื่อเป็นคนพูดเองต่างหาก"

หลูจิ้งซู "ถุย ตัวเจ้าเองก็ยอมรับออกมาโต้งๆ ยังกล้าบอกอีกหรือว่าไม่รู้เรื่องนี้"

"เจ้าคิดว่าฟ้าสูงแผ่นดินกว้าง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องราวเก่าแก่พวกนี้ จึงคิดจะสาดน้ำสกปรกใส่หัวเด็กสาวบ้านข้าล่ะสิ"

หากมิใช่เพราะหยางจินสี่รีบเข้ามาขวางไว้ ฝ่ามือของหลูจิ้งซูคงได้ฟาดลงบนหน้าของไห่ซื่อไปแล้ว

ไห่ซื่อคุกเข่าร่ำไห้คร่ำครวญ "ฮือๆๆ... ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ทราบเรื่องนี้จริงๆ เพคะ ฮูหยินผู้เฒ่าก็บอกเองว่าเป็นเรื่องเก่าก่อน หม่อมฉันจะไปล่วงรู้ได้อย่างไร"

หลูจิ้งซูตอกกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน "ถุย เช่นนั้นคนบ้านเจ้าก็เป็นพวกโง่เขลาเบาปัญญากันทั้งบ้าน ยอมขายบุตรชายเพื่อเงิน ช่างไร้ยางอายสิ้นดี"

"ต่อให้เป็นเรื่องเก่าก่อน แต่พยานรู้เห็นในตอนนั้นก็มีไม่น้อย ข้าทำมาค้าขายในเมืองหลวงยังสืบหาตัวคนงานหญิงในโรงงานตอนนั้นเจอ แล้วเจ้าจะสืบไม่ได้เชียวหรือ ก็แค่ไม่อยากทำต่างหาก"

ไห่ซื่อยังคงร้องไห้ต่อไป "บ้านหม่อมฉันหรือจะเทียบเคียงความรุ่งเรืองของจวนกั๋วกงได้ หม่อมฉันมีใจแต่ไร้กำลังจริงๆ เพคะ! หากมิใช่เพราะวันนี้ถังซื่อเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาเอง หม่อมฉันก็ไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อยเพคะ"

หลูจิ้งซูแค่นหัวเราะ "เหอะ คนที่มีใจจะทำย่อมหาหนทางได้เสมอ เจ้าถ้าไม่โลภในทรัพย์สมบัติตระกูลถังจนจงใจทำ ก็

"ถุย!"

คราวนี้หยางจินสี่ขวางไม่ทัน ปล่อยให้หลูจิ้งซูถ่มน้ำลายรดหน้าไห่ซื่อจนได้

ไห่ซื่อทั้งอับอายทั้งเคียดแค้นแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้น "ฝ่าบาท... ฮือๆๆ..."

หลูจิ้งซูแค่นเสียง "เหอะ พอรู้ว่าเหตุผลฟังไม่ขึ้นก็บีบน้ำตาเลยนะ ดูเอาเถอะ ช่างไม่มีน้ำยาเอาเสียเลย"

หลูจิ้งซูพูดจบก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งประจำที่อย่างสง่างาม ทั้งยังยกถ้วยชาข้างกายขึ้นจิบไปหนึ่งคำ พูดมากไปหน่อย นางชักจะคอแห้งขึ้นมาจริงๆ แล้ว

พระราชินีทรงตกตะลึงกับพลังการต่อสู้ของมารดาจนตาค้าง ทอดพระเนตรมองไห่ซื่อที่ร้องไห้จนหลังค่อมงอ แล้วหันกลับมามองมารดาของตนที่นั่งจิบชาอย่างสุขุมเยือกเย็น แม้แต่เส้นผมสักเส้นก็ยังไม่กระดิก

พระราชินีทรงคิดในพระทัย ท่านแม่ยอดเยี่ยมจริงๆ!

ฮ่องเต้ทรงรู้สึกว่าถึงเวลาที่พระองค์ต้องออกโรงเสียที จึงทรงกระแอมไอเบาๆ "แค่กๆ ไห่ซื่อ เจ้าลุกขึ้นมาก่อนเถอะ"

เมื่อทอดพระเนตรคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง พระองค์ก็เกือบจะลืมไปเสียสนิทว่าเรียกคนเหล่านี้มาด้วยจุดประสงค์อันใด

ฮ่องเต้ตรัสว่า "หลี่ซ่างกง เรื่องที่เจ้าสืบสวนมา จงเล่าให้พวกเขาฟังเสีย"

หลี่ซ่างกงสรุปเรื่องราวที่พบในกองบันทึกด้วยถ้อยคำที่รวบรัดกระชับที่สุด จากนั้นจึงยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง

ฉีอ๋องกับอู่อันโหวสบตากันรอบหนึ่ง บรรดาญาติสนิทของพวกเขาก็หันมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย แล้วจึงมองไปยังถังซื่อที่สิ้นลมไปแล้ว

บรรดาผู้คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่มีใครโง่เขลาเลยสักคน ในใจต่างก็เริ่มเกิดความระแวงสงสัยขึ้นมาแล้ว

หลูจิ้งซูไม่สนใจหรอกว่าพวกเขาจะมีสีหน้าอย่างไร นางเปิดฉากเหน็บแนมทันที "โอ้โฮ นี่มันวางแผนกันเป็นขบวนการเลยนี่ ตระกูลถังคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"สำนักนายหน้าค้าทาสบ้านไหนขยายกิจการมาถึงขั้นนี้ได้ก็นับว่าเก่งกาจมีอนาคตแท้ๆ"

"หากปล่อยเวลาผ่านไปอีกหน่อย คงได้การใหญ่เป็นแน่"

"น่าเสียดายจริงเชียว ตระกูลหรงของข้าไม่มีวาสนาจะได้ชื่นชม กิจการยังมิทันได้เติบโตงอกงาม เป้าหมายแรกที่กำจัดทิ้งกลับเป็นองค์รัชทายาทเสียได้"

"ทำไมรึ องค์~ รัชทายาท~ ของพวกเรา ไปขวาง~ ทางเดิน~ ของใครเข้าหรือไงกัน?"

หลูจิ้งซูเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงประชดประชันเหน็บแนมเป็นพิเศษ สายตาจับจ้องเขม็งไปยังไห่ซื่อและอวิ๋นหมั่ง ขาดแค่มิได้ระบุชื่อของอวิ๋นเจินออกมาตรงๆ เท่านั้น

ไม่รอให้อีกฝ่ายทั้งสองคนได้กล่าวสิ่งใด หลูจิ้งซูก็เบนสายตาหนีไปทางอื่นเสียก่อน

นางหันไปมองพระชายาฉีอ๋องกับฮูหยินอู่อันโหว "จิ๊ๆ ถังซื่อผู้นี้คิดริษยาเคียดแค้นใครก็หมายจะตัดทายาทสืบสกุลของคนผู้นั้นหรือนี่ คนดีๆ อยู่แท้ๆ จะมีบุตรไม่ได้ได้อย่างไรกัน คงมิใช่ว่าถูกวางยาพิษเข้าหรอกนะ"

หลูจิ้งซูหันขวับไปมองฮ่องเต้ "ฝ่าบาท หม่อมฉันขอพระราชทานความเมตตาโปรดส่งคนไปตรวจดูอาการฮูหยินทั้งสองทีเพคะ ว่าถูกพิษหรือไม่ ฮูหยินทั้งสองคนดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนร่างกายอ่อนแอเลยสักนิด"

ฮ่องเต้แทบนึกว่าหลูจิ้งซูจะด่าพระองค์ไปด้วย พอฟังจบจึงพยักหน้าทันที แล้วสั่งให้หยางจินสี่ไปเชิญเจ้ากรมสำนักหมอหลวงมา

เจ้าของร่างเดิมเคยทำเรื่องพรรค์นี้จริงๆ เสียด้วย ตอนนั้นฮ่องเต้ติดตามพวกนางอยู่ที่ชายแดน โดนลูกหลงตอนที่เจ้าของร่างเดิมด่าลูกด่าสามีอยู่บ่อยครั้ง

หลูจิ้งซูเอ่ยขึ้น "ฮูหยินท่านนี้ อ้อ ไห่ซื่อสินะ ข้าได้ยินมาว่าบรรดาอนุภรรยาในจวนของเจ้าไม่มีใครมีทายาทเลยสักคน หรือว่า..."

"จิ๊ ช่างโหดเหี้ยมเสียจริง"

"เด็กสาวคนไหนแต่งเข้าบ้านเจ้าคงรับกรรมแท้ๆ คุมบุรุษของตนไม่อยู่ก็เอาโทสะไปลงกับเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ หากเจ้าใจเด็ดขนาดตัดเชื้อตัดสายสามีตนเองโดยตรงไปเลย ข้ายังจะนับถือว่าเจ้าเป็นยอด... สตรียอดทรนงอยู่หรอก"

"แต่ผลลัพธ์เล่า จิ๊ๆๆ"

หลูจิ้งซูไม่สนใจสีหน้าอันบูดเบี้ยวของไห่ซื่อ หันไปมองอวิ๋นหมั่งแทน "ใต้เท้าอวิ๋น ท่าน...ยังดีอยู่หรือไม่ อย่าได้ปกปิดอาการจนไม่ยอมรักษาเลยนะ"

สายตามองตรงไปยังท่อนล่างของอวิ๋นหมั่งอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ทำเอาอวิ๋นหมั่งถึงกับหุบขาหนีบแน่นโดยไม่รู้ตัว

การถูกตั้งข้อกังขาเรื่องความสามารถบางอย่างต่อหน้าธารกำนัล ทำให้ใต้เท้าอวิ๋นรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ใบหน้าของอวิ๋นหมั่งเดี๋ยวแดงเดี๋ยวคล้ำม่วง กล่าวเสียงแข็งว่า "มิต้องรบกวนให้ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นกังวล"

หลูจิ้งซูเหลือบเห็นเจ้ากรมสำนักหมอหลวงเดินเข้ามา จึงเอ่ยทันที "ไม่กังวลอันใดหรอก พอดีเจ้ากรมสำนักหมอหลวงมาแล้ว ตรวจดูเสียหน่อยก็แค่เรื่องง่ายดาย"

หลูจิ้งซูย่อมรู้ดีว่า พอถังซื่อตาย เบาะแสอื่นๆ ก็ขาดสะบั้น ต่อให้สงสัยว่าตระกูลอวิ๋นเป็นผู้บงการ ก็ไม่มีหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอัน

ทว่า ถึงจะเอาผิดให้ตายไม่ได้ แต่นางทำให้พวกมันสะอิดสะเอียนแทบกระอักได้

ในที่สุด บรรดาใต้เท้าและฮูหยินที่อยู่ในที่นั้น ต่างก็ถูกเจ้ากรมสำนักหมอหลวงจับชีพจรทีละคน ไม่มีใครรอดพ้นไปได้สักคนเดียว

แม้กระทั่งบุตรชายของไห่ซื่อก็ถูกหลูจิ้งซูเอ่ยชื่อเรียกให้มาตรวจดูทีละคนจนครบ

เมื่อตรวจเสร็จ เจ้ากรมสำนักหมอหลวงก็ก้าวเข้ามารายงาน อย่างไรเสียฉีอ๋องก็เป็นพระเชษฐาของฮ่องเต้ พอฮ่องเต้ทรงคลายโทสะลงก็ยังคงพระราชทานที่นั่งให้

ไห่ซื่อไม่มีการดูแลเป็นพิเศษเช่นนี้ ร้องไห้ไปยกใหญ่จนดูน่าเวทนาซอมซ่อยิ่ง ยามที่นางเหลือบมองหลูจิ้งซูเป็นพักๆ ก็มักจะถูกหลูจิ้งซูดักจับสายตาได้เสมอ

จากนั้นก็ส่งรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวร้ายกลับไปให้

แบบที่กระหยิ่มยิ้มย่องและลิงโลดดั่งคนถ่อยได้ดีนั่นแหละ

ไห่ซื่อแทบจะขบฟันกรามจนแหลกละเอียด ถึงจะสะกดกลั้นมิให้ตนเองแสดงสีหน้าเคียดแค้นชิงชังออกมาได้

สักวันหนึ่งเถิด... สักวันหนึ่ง...

เจ้ากรมสำนักหมอหลวงรายงานผลการตรวจทั้งหมดจบสิ้น ก็ถอยไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้างประหนึ่งนกคุ่มหดคอ

ให้ตายเถอะ วันนี้เขาคงไม่ถูกฆ่าปิดปากหรอกนะ

พระชายาฉีอ๋องไม่เพียงสูญเสียความสามารถในการให้กำเนิดบุตร แต่ยังต้องพิษเรื้อรัง อย่างมากอีกสองปีก็คงล้มหมอนนอนเสื่อ จากนั้นก็สิ้นใจตายไป

บุตรชายบุตรสาวของฉีอ๋องกลับมิได้เป็นอันใด บุตรสาวยังตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วด้วย

สามีภรรยาอู่อันโหวไม่เพียงสูญเสียความสามารถในการให้กำเนิดบุตร แต่ในกายยังต้องพิษ อีกไม่กี่ปีคงจะล้มป่วยตายไปอย่างเงียบเชียบ

บุตรชายบุตรสาวของเขาร่างกายล้วนแข็งแรงดีทีเดียว

ฝ่ายอวิ๋นหมั่งกับไห่ซื่อกลับปกติดีทุกประการ บุตรทั้งหลายของไห่ซื่อก็มิเป็นอันใด

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันเช่นนี้ ช่างน่าขันสิ้นดี

"จิ๊ๆ"

หลูจิ้งซูส่ายหน้าทอดถอนใจ

"ข้าพูดไว้ว่าอย่างไรเล่า ไห่ซื่อเอ๋ย เจ้าช่างไร้ประโยชน์เสียจริง เลือกบีบแต่ลูกพลับนิ่ม"

"ที่แท้ก็ยังนึกสงสารบุรุษบ้านตนเองอยู่ดี ใช่หรือไม่เล่า"

ใบหน้าของไห่ซื่อแดงก่ำ แผดเสียงตะโกนลั่น

"มิใช่ข้าทำนะ!"

หลูจิ้งซูพยักหน้ารับอย่างอารมณ์ดี ประหนึ่งกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่กำลังงอแง

"อา ใช่ๆๆ เจ้าพูดถูก"

----------------------------------------