ตอนที่ 62 คำตัดสินของฮ่องเต้และบำเหน็จพระราชทาน

หลูจิ้งซูยิ้มตาหยีพลางเอ่ยปลอบ "ไม่ใช่เจ้าหรอก ข้าเชื่อเจ้า อย่าเพิ่งโมโหน่า"

จากนั้นก็ผายมือทั้งสองข้าง "แต่ข้าเชื่อไปก็ไม่มีประโยชน์นี่นา คนที่ต้องไร้ทายาทสืบสกุล มีลูกไม่ได้ อายุสั้นตายไวไม่ใช่ข้าเสียหน่อย เจ้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ข้าฟังหรอก"

ฝ่ายฉีอ๋องและพระชายา รวมถึงอู่อันโหวและฮูหยินที่ต้องไร้ทายาทสืบสกุล มีลูกไม่ได้ และอายุสั้นตายไวต่างคิดในใจว่า... เจ้าพอได้แล้ว!

ไห่ซื่อรู้สึกแน่นหน้าอก ลำคอมีรสคาวหวานแล่นพล่าน

พรวด---

กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

หลูจิ้งซู "อุ๊ยตาย ละอายใจจนทนไม่ไหวถึงกับกระอักเลือดเชียวหรือ ยังนับว่าเจ้าพอจะมีความละอายอยู่บ้างนะ"

ไห่ซื่อตาเหลือกหงายหลังล้มพับไป โชคดีที่บุตรชายทั้งสองคนช่วยประคองไว้ทัน

หลูจิ้งซูเหน็บแนมปิดท้าย "ชิ ช่างอ่อนแอจริง!"

หยางจินสี่ขยิบตาจนแทบจะเป็นตะคริว... ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ ท่านเพลาปากลงสักสองคำเถิด!

หลูจิ้งซูเอ่ยเรียก "ท่านผู้ช่วยเจ้ากรมสำนักหมอหลวง รีบมาช่วยคนเร็วเข้า หากไห่ซื่อตายไป ความอยุติธรรมของจวนฉีอ๋องกับจวนอู่อันโหวจะไปทวงถามจากใครเล่า!"

เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาเคียดแค้นชิงชังของบุตรชายทั้งสองของไห่ซื่อ หลูจิ้งซูก็ดึงจัดแขนเสื้อ ทำทีเป็นมองไม่เห็น

สองคนนี้เป็นตัวละครระดับไหนกันเชียว มีค่าพอให้เธอต้องชายตามองด้วยหรือ

เจ้าเด็กเมื่อวานซืนสองคนนี้ เก็บไว้ให้หรงอวิ๋นเช่อกับหรงอวิ๋นหลานสองพี่น้องซ้อมมือก็แล้วกัน

หวังว่าพวกมันจะไม่กระจอกเกินไปนะ

หลูจิ้งซูรู้สึกว่าสั่งสอนพอหอมปากหอมคอแล้ว รู้จักจังหวะถอยจึงไม่เปิดปากพูดอีก

ฮ่องเต้ "กระแอม เจ้ากรมสำนักหมอหลวง ร่างกายของฉีอ๋องและพระชายา รวมถึงอู่อันโหวและฮูหยินขอมอบให้เจ้าดูแล ต้องฟื้นฟูสุขภาพของพวกเขาให้หายดีโดยเร็วที่สุด"

"อวิ๋นหมั่ง ปกครองคนในบ้านไม่เข้มงวด ปล่อยให้คนชั่วลอบเข้าวังมาก่อเหตุร้าย เคราะห์ดีที่ยังไม่เกิดความเสียหายร้ายแรง จึงลดขั้นขุนนางหนึ่งขั้น ปรับลดเบี้ยหวัดครึ่งปี"

"ไห่ซื่อ ดูคนไม่ทะลุปรุโปร่ง กักบริเวณในเรือนเป็นเวลาครึ่งปี ให้ฝ่ายในส่งนางกำนัลอาวุโสไปอบรมกิริยามารยาทใหม่"

"ถังซื่อ คิดปองร้ายองค์ชาย มีใจชั่วช้าสมควรตาย ให้นำศพไปประจานสามวัน เผากระดูกโปรยเถ้า สกุลถังสายตรงทั้งหมดให้ประหารชีวิต สายรองให้ริบทรัพย์และเนรเทศสามร้อยลี้"

"ส่วนผู้มีส่วนเกี่ยวข้องคนอื่น ๆ เมื่อตรวจสอบแล้วไม่พบข้อผิดพลาด ให้ประหารชีวิตตัดหัวเสียบประจาน"

"หลี่ซ่างกง จ้าวซ่างกง พวกเจ้าตรวจสอบไม่รัดกุม ปล่อยให้มีคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาในวัง ปรับลดเบี้ยหวัดหนึ่งปี และสั่งให้ค้นหาผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดให้พบภายในเจ็ดวัน ขับไล่ออกจากวัง ห้ามเรียกใช้อีกตลอดชีวิต"

"พระราชินี แม้เจ้าจะมีความผิดฐานละเลย แต่เห็นแก่หน้าองค์รัชทายาท จะไม่ลงโทษเจ้าซ้ำ ให้ตรวจสอบรายชื่อคนในวังทั้งหมดใหม่ภายในสามเดือน ข้าไม่อยากเห็นเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก"

ทุกคนคุกเข่ากราบรับโทษทัณฑ์

หลูจิ้งซูนั่งสบตากับฮ่องเต้อยู่ตรงนั้น พลางคิดว่าตนเองควรจะก้มกราบตามไปด้วยดีหรือไม่

ทว่าจากนั้นก็ได้ยินฮ่องเต้ตรัสว่า

"ฉางเล่อจวิ้นจู่ถวายน้ำค้างรวมใจ ช่วยให้เหล่าองค์ชายและองค์หญิงรอดพ้นจากเงื้อมมือคนชั่ว พระราชทานไร่นาหลวงหนึ่งแห่งเพื่อเป็นบำเหน็จรางวัล"

หลูจิ้งซู: กะแล้วเชียวว่าต้องได้กราบสักที

......

ค่ำคืนอันวุ่นวายโกลาหลนี้ในที่สุดก็สิ้นสุดลงเสียที

เมื่อหลูจิ้งซูตามเสด็จฮ่องเต้และพระราชินีกลับมายังโถงจัดเลี้ยง เด็ก ๆ ก็ทยอยตื่นกันแล้ว

องค์หญิงสาม องค์หญิงสี่ และองค์ชายสี่ก็ตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน กำลังถูกมารดาของตนกอดปลอบไว้ในอ้อมอก

ขอบตาของอวี๋ซื่อบวมแดง ฝาแฝดซุกซบอยู่ในอ้อมอกของนาง พลางขยี้ตา ดูท่าคงเพิ่งตื่นได้ไม่นาน

เมื่อเรื่องราวคลี่คลายลง ฮ่องเต้จึงอนุญาตให้ทุกคนทยอยเดินทางกลับ หากเด็กคนไหนตื่นขึ้นมาก็จะมีหมอหลวงมาตรวจชีพจร เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีพิษตกค้าง

หรงซื่อเจินเป็นคุณชายของเหล่าขุนนางที่ตื่นขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาอยู่เป็นเพื่อนองค์รัชทายาทในห้องอบอุ่นอยู่นาน การจะตื่นช้ากว่าคนอื่นจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

ตอนที่พวกหลูจิ้งซูทูลลา องค์รัชทายาทก็ยังไม่ตื่น

เจ้าหนูนี่กินยาไปเองเม็ดหนึ่ง ทั้งยังอยู่ดื่มน้ำค้างดอกไม้ที่ผสมเม็ดยากับคนอื่นไปอีกไม่น้อย เกรงว่าถ้าไม่พ้นสองวันคงไม่ฟื้นแน่

หลูจิ้งซูมองสภาพของพระราชินีแล้ว รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องบอกความจริง ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปน่ะดีแล้ว

ไม่เห็นหรือว่าตลอดทั้งคืน สายตาของฮ่องเต้จดจ่ออยู่แต่กับนางและองค์รัชทายาท

องค์หญิงรองกอดแขนฮ่องเต้ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ฮ่องเต้จึงได้แต่คอยปลอบประโลมนางพลางทอดพระเนตรองค์รัชทายาทที่ยังหมดสติ ทั้งในพระทัยยังต้องห่วงใยพระราชินีที่ร้องไห้จนตาแดงก่ำ

พระองค์ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาน้อยเนื้อต่ำใจที่ซูเฟยทอดมองมาถี่ ๆ เลยแม้แต่น้อย หลูจิ้งซูยืนมองพลางอมยิ้ม

ก่อนจะย่อกายทูลลา

วันนี้ดูเผิน ๆ เหมือนสกุลอวิ๋นจะไม่ได้รับโทษหนักหนาอะไร แต่ในความเป็นจริง หึ ๆ

ภายภาคหน้า คอยดูก็แล้วกัน

หลูจิ้งซูเตือนสติตนเองอยู่เสมอว่าอย่าเอาเส้นเวลาเดิมมาตัดสินปัจจุบัน เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นอย่าเพิ่งไปพิพากษาตัดสินโทษตายให้ใคร

แต่ในเมื่อสกุลอวิ๋นเปิดฉากก่อน

เช่นนั้นก็อย่าหาว่าเธอตอบโต้กลับก็แล้วกัน

รอให้พระราชินีสะสางคนในวังหลวงสักรอบ อวิ๋นเจินที่ขาดกำลังคนไปเกินครึ่ง จะยังคงมีหูตากว้างไกลดั่งใจนึกและลื่นไหลคล่องตัวดั่งปลาได้น้ำในวังหลังเหมือนในเส้นเวลาเดิมได้อีกหรือไม่

นางตั้งตารอคอยจริง ๆ เชียว

ภาพลักษณ์ที่บริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ที่ติของอวิ๋นเจินในพระทัยฮ่องเต้ บัดนี้ได้ถูกเงามืดบดบังเข้าให้แล้ว

แม้เพลานี้พระองค์จะยังตัดใจลงโทษนางไม่ลง แต่เมื่อวันเวลาพอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกของจักรพรรดินั้น จะทานทนต่อบททดสอบได้หรือ

แปลกแท้ คราวนี้ตัวนางกับอวิ๋นเจินไม่ได้มีโอกาสเผชิญหน้ากันตรง ๆ เลย แม้แต่เมื่อครู่ก็ยังถูกเงาซ้อนทับกั้นขวางอยู่หลายชั้น กระทั่งสายตายังสบประสานกันไม่ติด

ทว่านางรู้ อวิ๋นเจินเองก็กำลังจับตานางอยู่เช่นกัน

ความลับบนตัวอวิ๋นเจิน ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกคลี่คลายออกมา

ทว่ายามนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือกลับจวนไปนอน

ค่ำคืนนี้ช่างตรากตรำอดหลับอดนอนเสียจริง

ในหลายท้องที่นิยมเฝ้าปีใหม่ คืนส่งท้ายปีเก่าหากอยู่โต้รุ่งข้ามคืนได้ ปีหน้าฟ้าใหม่ก็จะราบรื่นไร้อุปสรรค

วันนี้ไม่เพียงแต่นางจะได้โต้รุ่งข้ามคืนเท่านั้น ซ้ำยังได้เปิดศึกปะทะฝีปากกับผู้คนอีก ปีหน้าต้องเฮงจนฉุดไม่อยู่เป็นแน่

ตอนกลับถึงจวน อันอี๋เหนียงกับต่งอี๋เหนียงต่างก็ยังคงรออยู่ ด้วยเพราะพวกเขากลับมาช้ากว่าทุกครั้งมาก

คู่แฝดถูกสาวใช้และบ่าวชายอุ้มลงมาจากรถม้า แม้แต่หรงซื่อเจินกับหรงซื่อลวี่ก็ยังต้องให้บ่าวชายช่วยประคองลงมา

ทั้งสองเพิ่งตื่น ร่างกายจึงยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรง อันอี๋เหนียงเห็นเข้าก็รีบเดินปรี่เข้ามาทันควัน

หลูจิ้งซูมองนางที่อุ้มท้องโย้เดินเข้ามา จึงเอ่ยปากว่า "เจ้าค่อย ๆ เดิน อาลวี่ไม่เป็นไรหรอก กลับไปพักผ่อนสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว คืนนี้ก็ให้เขากลับไปเรือนเจ้าเถิด กลางคืนสั่งให้คนคอยดูแลให้ถี่ถ้วนหน่อย รีบกลับไปพักผ่อนได้แล้ว กำลังตั้งครรภ์อยู่นะ"

หรงเจียซู่กับหรงจิ่นเหยาดื่มไปเพียงนิดเดียว อาการจึงยังพอไหว ต่งอี๋เหนียงไม่กล้าก้าวเข้ามาข้างหน้า ได้แต่ยืนมองด้วยความห่วงใยอยู่ข้าง ๆ

หลูจิ้งซู "เอาละ แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนเถิด มีเรื่องอะไรไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"

วันนี้ที่หลูจิ้งซูเข้าวัง นางพาไปเพียงซู่เหมยคนเดียวเท่านั้น

เมื่อกลับถึงเรือนปี้ปัว บ่าวไพร่ทุกคนก็ยังคงรออยู่ ตอนที่หลูจิ้งซูจะออกไปได้สั่งให้ฟางอีเสาเตรียมอาหารมื้อส่งท้ายปีเก่าไว้ให้พวกสาวใช้และเด็กรับใช้ในเรือนด้วย พวกเขาจึงนัดมารวมตัวเฝ้าปีใหม่กัน พรุ่งนี้พวกเจ้านายตื่นสาย พวกเขาก็ไม่จำต้องตื่นมารับใช้แต่เช้าตรู่

หลูจิ้งซู "ให้ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยมาเข้าเวรสายหน่อย เงินรางวัลไว้พรุ่งนี้ค่อยแจก ให้ได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุขกันทุกคน"

วันนี้หลูจิ้งซูก็ไม่ได้เข้าไปศึกษาในสวนร้อยสมุนไพร ดึกดื่นปานนี้แล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

ครั้นเอนกายนอนลงบนเตียง หลูจิ้งซูก็ทบทวนเหตุและผลของเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้เงียบ ๆ ในใจ

ต่อให้ฮ่องเต้ไม่ได้ลงทัณฑ์ซูเฟย แต่เหล่าพระสนมในวังหลังที่มีโอรสธิดาก็คงไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ ในภายภาคหน้าเป็นแน่

พระราชินีจะถอนรากถอนโคนคนของนางออกไป เด็กในครรภ์จะคลอดออกมาอย่างราบรื่นได้หรือไม่ ก็คงต้องดูว่ามารดาอย่างนางจะมีเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงเพียงใดแล้ว

ต่างก็เป็นพระสนมเหมือนกันแท้ ๆ ต้องสู้กันบนจุดเริ่มต้นเดียวกันสิถึงจะถูก ไยจึงแอบเปิดกลโกงให้ตนเองล่วงหน้า โดยเริ่มวางแผนเข้าวังตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนกันเล่า

อวิ๋นเจินผู้นี้มั่นใจได้อย่างไรว่าฮ่องเต้จะได้ขึ้นครองราชย์

หรือว่าไม่ว่าใครจะได้เป็นฮ่องเต้ นางก็คิดจะเข้าวังอยู่แล้วงั้นหรือ

ส่วนจวนอวิ๋นภายนอกวังนั้น พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา ฉีอ๋องกับอู่อันโหวและคนอื่น ๆ คงจะเคียดแค้นสกุลอวิ๋นเข้ากระดูกดำเป็นแน่

แผนการนี้ยิ่งย้อนหลังไปยาวนานกว่านั้นเสียอีก คงตระเตรียมการกันมาหลายสิบปีแล้ว

ไยจึงเลือกพุ่งเป้าลงมือกับตระกูลของพวกเขากันนะ

เวลานั้นอวิ๋นเจินยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยซ้ำ ดูท่าแล้วสกุลถังผู้นี้ก็มีปัญหาไม่น้อยเช่นกัน

----------------------------------------