ตอนที่ 63 ความอบอุ่นในเรือนหลังผ่านพ้นวิกฤต

ลานปีกตะวันออกของเรือนหว่านเยว่

อันอี๋เหนียงคอยกำกับให้คนรับใช้ประคองบุตรชายขึ้นไปนั่งบนเตียง จากนั้นจึงโบกมือให้ทุกคนถอยออกไป

อันอี๋เหนียง: "อาลวี่ พวกเจ้าไปเจออะไรในวังมาหรือ เหตุใดถึงได้เป็นเช่นนี้?"

หรงซื่อลวี่: "มีคนวางยาพิษองค์รัชทายาท ท่านย่ากับองค์รัชทายาทซ้อนแผน เพื่อให้สมจริงพวกข้าจึงกินยาเข้าไปด้วย เลยอ่อนเพลียไปบ้างขอรับ"

อันอี๋เหนียง: "อะไรนะ? เจ้าก็กินยาพิษด้วยหรือ?"

หรงซื่อลวี่เห็นมารดาร้อนใจเพราะเป็นห่วงตนจนถึงขั้นมองข้ามเรื่ององค์รัชทายาทถูกวางยาพิษไป ก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง

หรงซื่อลวี่รีบปลอบโยนมารดา: "ไม่ใช่ยาพิษขอรับ เป็นยาลูกกลอนที่ท่านย่านำออกมา สามารถถอนพิษและดีต่อร่างกาย ผลข้างเคียงคือจะทำให้หลับลึก ทั้งชีพจรตอนหลับยังดูเหมือนโดนพิษด้วย"

อันอี๋เหนียงลูบท้องพลางโล่งอก ตลอดทั้งคืนนางยิ่งรอก็ยิ่งกระวนกระวาย เจ้าตัวเล็กในท้องก็พลอยดิ้นไม่หยุด

อันอี๋เหนียง: "เช่นนั้นก็ดีแล้ว เช่นนั้นก็ดีแล้ว เจ้าอย่าได้เอาความปลอดภัยของตนเองไปเสี่ยงเพียงเพื่อจะสร้างผลงานเลย ข้าไม่หวังให้เจ้าโดดเด่นเหนือใคร ขอเพียงอยู่อย่างปลอดภัยก็พอ"

หรงซื่อลวี่ยื่นมือไปลูบท้องมารดาเช่นกัน: "ลูกจำใส่ใจแล้วขอรับ วันนี้น้องสาวว่าง่ายหรือไม่?"

อันอี๋เหนียงเปี่ยมไปด้วยแววตาอ่อนโยน: "คืนนี้ดิ้นเก่งเป็นพิเศษ น้องสาวก็คงกำลังห่วงเจ้าอยู่เหมือนกัน" จากนั้นจึงนึกถึงคำพูดของบุตรชายเมื่อครู่ได้: "เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ? มีคนวางยาพิษองค์รัชทายาทหรือ?"

คำแรกๆ นางพูดเสียงดัง พอได้สติจึงรีบลดเสียงลงทันที

หรงซื่อลวี่มีสีหน้าโล่งใจ: "ก็ใช่น่ะสิขอรับ ถึงขั้นกระอักเลือดเชียว โชคดีที่องค์รัชทายาททรงไหวพริบดี รู้ตัวแต่เนิ่นๆ เพื่อลวงศัตรู พระองค์เสวยยาลูกกลอนที่ท่านย่านำออกมาไปไม่น้อย คงไม่ฟื้นขึ้นมาในสองสามวันนี้แน่"

"แต่น่าเสียดายที่ข่าวหลังจากนั้นถูกปิดเงียบ เรื่องราวแน่ชัดคงมีแต่ท่านย่าที่รู้"

อันอี๋เหนียง: "ฝ่าบาทเพิ่งครองราชย์ได้ไม่กี่ปีเองนะ นี่ก็เริ่มกันแล้วหรือ? เหตุใดข่าวถูกปิดเงียบแต่ท่านย่าของเจ้าถึงรู้ได้เล่า?"

หรงซื่อลวี่: "เรื่องนี้ลูกก็ไม่แน่ใจขอรับ ตอนลูกตื่นเรื่องก็จบแล้ว แต่ลูกได้ยินท่านพ่อถามท่านย่า ดูเหมือนตอนที่ฝ่าบาททรงไต่สวนท่านย่าจะอยู่ในเหตุการณ์ด้วย"

อันอี๋เหนียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ: "เฮ้อ ทุกคนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ดึกมากแล้ว เจ้าก็รีบพักผ่อนเถิด ข้าจะให้ชุนหลิ่วคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก หากรู้สึกไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอก อย่าทนไว้คนเดียวล่ะ"

หรงซื่อลวี่คิดจะลุกขึ้นแต่ถูกอันอี๋เหนียงกดตัวไว้: "ท่านแม่ก็รีบไปพักผ่อนเถิดขอรับ"

ทางด้านเรือนหว่านเยว่ดับไฟลงจนกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

ทว่าทางเรือนหลักยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงประทีป

คืนนี้คู่แฝดติดคนเป็นพิเศษ ขอเพียงคลาดสายตาจากอวี๋ซื่อ ทั้งสองก็จะร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที

อวี๋ซื่อกระทั่งเวลาจะพูดคุยกับบุตรชายคนโตสักคำยังปลีกตัวไม่ได้

เจ้าแฝดยังต้องมีสาวใช้คอยช่วยดูแลอยู่ข้างๆ ลำพังอวี๋ซื่อคนเดียวเอาทั้งสองไม่อยู่เลย

ถึงกระนั้น อวี๋ซื่อก็ยังพากลุ่มคนพาหรงซื่อเจินกลับมาพักผ่อนที่ห้องปีกตะวันออกของเรือนหลักจนเรียบร้อย แล้วจึงพาสองตัวน้อยกลับห้องของตน

ก่อนไปยังลูบศีรษะบุตรชายคนโต

อวี๋ซื่อ: "ดึกแล้ว อาเจินนอนเถิด"

จากนั้นพอออกมาก็ยังกำชับเด็กรับใช้และสาวใช้ที่อยู่เวร ให้คอยสังเกตความเป็นไปในห้องให้ดี หากมีเรื่องใดต้องรีบไปแจ้งนางทันที

ตลอดทั้งคืนนี้ใจของอวี๋ซื่อเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ตอนเห็นลูกทั้งสามคนนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น นางเกือบจะเป็นลมล้มพับไป ยังดีที่แม่สามีคว้ามือไว้ จึงพอตั้งสติได้

ภายหลังหมอหลวงเดี๋ยวก็บอกว่าถูกพิษ เดี๋ยวก็บอกว่าถอนพิษได้แล้ว หัวสมองนางสับสนวุ่นวายไปหมด ไม่มีเวลาให้ขบคิดอะไรเลย

รู้เพียงแต่ว่า ต้องรอลูกฟื้นขึ้นมา

โชคดีที่เด็กๆ ไม่เป็นอะไร มิฉะนั้นนางก็ไม่รู้ว่าจะทนรับไหวหรือไม่

บุตรชายคนโตใบหน้าซีดขาว ส่วนคู่แฝดยังดูปกติดีอยู่

เด็กทั้งสองต่างไม่ยอมกลับไปนอนที่ห้องของตน อวี๋ซื่อจึงได้แต่ให้แม่นมช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนชุดนอนให้เรียบร้อยแล้วอุ้มขึ้นมานอนบนเตียงของนาง

นางเองก็ยังเป็นกังวล ตอนนี้ได้กอดเด็กทั้งสองไว้ สัมผัสถึงไออุ่นจากร่างเล็กๆ อวี๋ซื่อถึงรู้สึกเหมือนใจฟื้นคืนชีวิตขึ้นมา

ขอบตาอดไม่ได้ที่จะแดงเรื่อ

……

หรงอวิ๋นเช่อที่อยู่เรือนหน้าก็นอนพลิกไปพลิกมาจนข่มตาไม่หลับเช่นกัน

ขากลับเขานั่งรถม้าคันเดียวกับหลูจิ้งซู นางไม่ได้ปิดบังเขา และได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้เขาฟังเบาๆ

แม้หรงอวิ๋นเช่อจะไม่ถนัดเรื่องพวกนี้ แต่เขาก็เป็นทายาทผู้สืบทอดที่ได้รับการอบรมสั่งสอนตามธรรมเนียมดั้งเดิม

เรื่องการแย่งชิงบัลลังก์นั้นอันตรายรอบด้านเพียงใด เขาย่อมรู้ดี

คิดไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทเพิ่งจะมีพระชนมายุแปดพรรษา เรื่องพวกนี้ก็เริ่มขึ้นเสียแล้ว

วันนี้ท่านแม่ถามเขาว่า เคยคิดหรือไม่ว่าหนทางข้างหน้าของจวนกั๋วกงจะเดินไปทางใด

มีสำเร็จย่อมมีล้มเหลว แล้วตัวเขาจะปกป้องคนในครอบครัวไว้ได้หรือไม่

แต่ก่อนหรงอวิ๋นเช่อใช้ชีวิตไปวันๆ การได้ขึ้นเป็นเจิ้นกั๋วกงเร็วเช่นนี้ก็อยู่นอกเหนือความคาดหมาย ด้วยไม่มีใครคาดคิดว่าท่านพ่อที่ร่างกายแข็งแรงมาโดยตลอด จะด่วนจากไปในวัยเพียงสี่สิบกว่าปี

พูดตามตรง เขาเองก็ยังไม่ได้เตรียมใจพร้อมรับมือ

เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ บีบให้เขาต้องหันมาเผชิญหน้ากับปัญหานี้อย่างจริงจัง

ตัวเขา... จะทำได้จริงหรือ

……

ต่งอี๋เหนียงและหรงเจียซู่ก็นอนไม่หลับเช่นกัน

หลายปีมานี้อวี๋ซื่อสุขภาพไม่สู้ดี ไม่ค่อยได้ออกไปไหน เหล่าเด็กสาวในจวนจึงแทบไม่มีโอกาสได้ก้าวเท้าออกนอกเรือน

ยิ่งหรงเจียซู่เป็นคนมีนิสัยรักความสงบ สถานที่ไกลที่สุดที่เคยไป ก็คือเรือนเรียนที่ลานหน้าจวนเท่านั้น

นับตั้งแต่หรงซื่อเจินและหรงซื่อลวี่ออกไปเล่าเรียนข้างนอก ในเรือนเรียนก็เหลือเพียงนางกับท่านอาหญิงเล็กแค่สองคน

ยามที่ได้ยินว่าท่านย่าจะพานางเข้าวัง นางทั้งตระหนกทั้งประหม่า

เรื่องราวในค่ำคืนนี้ทำให้นางหวาดกลัว หรงจิ่นเหยาจูงมือนางไปนั่งดื่มน้ำหวานดอกไม้ร่วมกับคุณหนูที่ไม่รู้จักมากมาย

ทุกคนยังนัดแนะกันว่าจะนัดเล่นด้วยกันในคราวหน้า

ทว่าจากนั้นนางก็หมดสติล้มลง พอฟื้นขึ้นมาก็เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของท่านย่าและท่านแม่

หรงเจียซู่ถึงเพิ่งรู้ว่า ตนเองถูกพิษ

วันนี้หรงเจียซู่แทบจะไม่ได้ทำเหมือนตอนเด็กๆ นั่นคือการมานอนเบียดบนเตียงเดียวกับต่งอี๋เหนียง

ต่งอี๋เหนียงกอดลูกสาวแล้วร้องไห้ไปรอบหนึ่งแล้ว

หรงอวิ๋นเช่อไม่แวะเวียนมาหาต่งอี๋เหนียงนานแล้ว ลูกสาวคนนี้จึงเปรียบเสมือนชีวิตของนาง

หรงเจียซู่สูดกลิ่นหอมตรงปลายจมูก นี่คือกลิ่นที่นางคุ้นเคยมาตั้งแต่เล็กจนโต

กลิ่นเฉพาะตัวของท่านแม่

วันนี้นางได้พบเจอผู้คนมากมายที่แตกต่างกัน จึงเพิ่งรู้ว่าสตรีก็มีวิถีการใช้ชีวิตได้หลากหลายถึงเพียงนี้

นางไม่อยากใช้ชีวิตเหมือนอย่างท่านแม่

นางไม่อยากมีชีวิตอยู่โดยต้องคอยพึ่งพาบุรุษเพียงคนเดียว

นางอยากเติบโตขึ้นเป็นที่พึ่งพาให้แก่ท่านแม่

……

จวนสกุลอวิ๋นอยู่ค่อนข้างไกลจากวังหลวง

เมืองหลวงก็เป็นเช่นนี้ ยึดวังหลวงเป็นจุดศูนย์กลาง ผู้ที่อยู่ใกล้ล้วนไม่เป็นเชื้อพระวงศ์ก็เป็นผู้มีอำนาจวาสนา

ไม่เหมือนตอนขามา ขากลับรอบรถม้าของสกุลอวิ๋นไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้ามาใกล้แม้แต่คนเดียว

หากบังเอิญเจอกันตามทาง ก็จะเร่งความเร็วแซงหน้าไป หรือไม่ก็ชะลอความเร็วรอให้พวกเขาผ่านไปก่อนแล้วค่อยมุ่งหน้าต่อ

ถึงแม้จะสั่งปิดข่าว ทว่าคนที่ควรรู้ บัดนี้ต่างก็รู้กันเกือบหมดแล้ว

ลูกสะใภ้สกุลอวิ๋นป่วยกะทันหันจนเสียชีวิต สกุลอวิ๋นถูกลงทัณฑ์

เรื่องเหล่านี้หาใช่ความลับไม่

บรรดาผู้คนที่เดิมทีเห็นว่าสกุลอวิ๋นมีพระสนมคนโปรดจึงคิดจะเข้ามาผูกสัมพันธ์ ต่างก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปจนสิ้น

สู้หลบเลี่ยงไว้จะดีกว่า

ตอนที่ไห่ซื่อเดินออกจากโถงด้านหลังของตำหนักซีเหอ ยังมีมามาคอยจับจ้องนางอยู่ รอจนนางจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมเรียบร้อยแล้วจึงอนุญาตให้กลับเข้ามาในงานเลี้ยง

ภายในงานเลี้ยง ทุกสายตาที่ลอบมองมาทำให้นางรู้สึกเหมือนมีเข็มคอยทิ่มแทงแผ่นหลัง

แม้โทสะของฮ่องเต้จะพุ่งเป้าไปที่ถังซื่อ ทว่าพวกเขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของฮ่องเต้เปลี่ยนไปแล้ว

ก่อนปีใหม่ตอนที่ไห่ซื่อเข้าวัง ฮ่องเต้ยังเสด็จไปเยี่ยมซูเฟยที่ตำหนักกวานจวี และทรงมีท่าทีเกรงอกเกรงใจไห่ซื่ออย่างยิ่ง

ทว่าครั้งนี้ จนกระทั่งฮ่องเต้พาพระราชินีเสด็จจากไป นางกลับทำได้เพียงคุกเข่าอยู่กับพื้น

ข้างกายมีมามายืนคุมอยู่ ทำให้นางไม่อาจส่งคนไปส่งข่าวให้ลูกสาวได้เลย

ลูกสะใภ้รองตายไปแล้ว แม้แต่สาวใช้ข้างกายนางก็ยังถูกจับกุมตัวไป

นางทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนที่นั่งของตน รอคอยให้เด็กๆ เหล่านั้นฟื้นขึ้นมา

ก่อนจะออกจากวัง คนที่ซูเฟยส่งมาก็ถูกมามาขัดขวางไว้จนหมดสิ้น ไม่อาจเข้าใกล้ได้เลยแม้แต่น้อย

ใจของไห่ซื่อดิ่งวูบลงไปถึงก้นบึ้ง

ทางด้านอวิ๋นหมั่งเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใด

เดิมทีได้รับพระราชทานพระเมตตาให้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวัง นับเป็นเรื่องมงคลยิ่งใหญ่ล้นพ้นแท้ๆ

ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ เฮ้อ!

----------------------------------------