ตอนที่ 64 กองทหารรักษาพระองค์บุกค้นจวนอวิ๋น

ยามเข้าวัง รถม้าของจวนอวิ๋นเคยคึกคักเพียงใด ขากลับก็ยิ่งเงียบเหงาวังเวงเพียงนั้น

อวิ๋นหมั่งสีหน้าบูดบึ้ง ไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ไห่ซื่อเหม่อลอยไร้สติ สภาพมึนงงสับสน

บุตรชายทั้งสองก็พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น

ศพของถังซื่อถูกขันทีลากตัวไปจัดการแล้ว

สะใภ้ใหญ่... ก็ถูกคนของพระชายาฉีอ๋องรับตัวไปตั้งแต่ในวัง หลังจากนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นเช่นไรต่อไป

มามาที่วังส่งมานั่งอยู่บนรถม้าคันหลัง เพื่อให้แผนการสำเร็จ คนที่ไห่ซื่อพาไปด้วยล้วนเป็นคนฝั่งถังซื่อ ยามออกจากวังหลวง คนพวกนั้นจึงถูกควบคุมตัวและพาไปสอบสวนทั้งหมด

ส่งผลให้ข้างกายไห่ซื่อเวลานี้ไม่มีสาวใช้เหลืออยู่แม้แต่คนเดียว

ข้าวของทุกชิ้นที่เกี่ยวข้องกับถังซื่อถูกยึดไว้หมด ด้านหลังยังมีทหารองครักษ์ติดตามมาอีกหนึ่งกอง เพื่อจะไปตรวจค้นและยึดทรัพย์สินทั้งหมดของถังซื่อที่จวนอวิ๋น

เมื่อลงจากรถม้า พวกเขาไม่กล้ารั้งรอ รีบนำทางเข้าไปด้านในทันที

กวนหนี่ว์ผู้สวมชุดผ้าแพรสีแดงชาด สวมหมวกขุนนางบนศีรษะก้าวลงมาจากรถม้าคันหลัง ตามด้วยขันทีผิวขาวเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคราในชุดผ้าแพรสีน้ำเงินครามเข้ม

นั่นคือจ้าวซ่างกงและหยวนเป่า ศิษย์เอกของหยางจินสี่

ทั้งสองได้รับพระบัญชาให้มาตรวจยึดข้าวของของถังซื่อที่ตระกูลอวิ๋น

สินเดิมของถังซื่อมหาศาลยิ่งนัก นับแต่แต่งเข้าตระกูลอวิ๋นมาก็ช่วยเหลือเกื้อกูลไปไม่น้อย

เรือนของนางกับคุณชายรองอวิ๋นตกแต่งอย่างประณีตวิจิตรในทุกตารางนิ้ว ล้วนเป็นเอกลักษณ์แบบแถบเจียงหนาน

จ้าวซ่างกงสั่งจับกุมสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยที่เป็นคนของถังซื่อมาทั้งหมด คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้พัวพันในคดีที่ต้องคุมตัวกลับไป

กระทั่งแม่นมและสาวใช้ของลูกทั้งสองคนของถังซื่อก็ไม่มีข้อยกเว้น

เด็กทั้งสองคนเนื่องจากเป็นสายเลือดของตระกูลอวิ๋น จักรพรรดิจึงมิได้มีรับสั่งให้จัดการแต่อย่างใด

เมื่อหาสมุดรายการสินเดิมจากสาวใช้สินเดิมพบแล้ว ข้าวของของถังซื่อก็ถูกค้นหาได้อย่างรวดเร็ว

ค้นพบกล่องลงกลอนใบหนึ่งจากห้องของถังซื่อ เนื่องจากไม่มีใครรู้ว่าลูกกุญแจอยู่ที่ใด จ้าวซ่างกงจึงสั่งให้คนยกไปทั้งอย่างนั้น

มีของไม่น้อยทีเดียวที่ค้นพบได้จากเรือนของไห่ซื่อและห้องหนังสือของอวิ๋นหมั่ง

แววตาของจ้าวซ่างกงฉายแววเหยียดหยาม ตระกูลอวิ๋นนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ ต่อให้ลูกสะใภ้จะกตัญญูมอบให้ ก็ไม่ควรฮุบเอาของของคนอื่นมามากมายปานนี้

ปลอกคอเงินบนคอเด็กทั้งสองเป็นของที่ถังซื่อสั่งทำขึ้นมา ไห่ซื่อคิดจะแอบยัดเงินเพื่อรั้งสิ่งนี้ไว้ แต่ไม่มีใครสนใจนางแม้แต่น้อย ได้แต่มองดูนางกำนัลสองคนปลดปลอกคอออกไป

คุณชายรองอวิ๋น อวิ๋นหรง ก้มหน้าตลอดเวลา แม้เด็กๆ จะร้องไห้คร่ำครวญเขาก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

เป็นไห่ซื่อที่สั่งให้คนอุ้มเด็กๆ ลงไป เพื่อไม่ให้ร้องไห้งอแงจนทำให้เจ้าพนักงานทั้งหลายรำคาญใจ

หยวนเป่ามาตามรับสั่ง เรื่องราวเหล่านี้เขาต้องกลับไปกราบทูลต่อจักรพรรดิตามความจริงทั้งหมด

ด้านข้างมีขันทีน้อยหนึ่งคนกับกวนหนี่ว์หนึ่งคนกำลังจดบันทึกรายการสิ่งของที่ยึดมาอย่างละเอียดตามจริง

กวนหนี่ว์ผู้นั้นก็คือหลี่หรู

ครั้นจ้าวซ่างกงและหยวนเป่าพาคนจากไปแล้ว อวิ๋นหมั่งขยับใบหน้าที่ฝืนยิ้มจนแข็งค้าง พลางหันขวับมาตบหน้าไห่ซื่อฉาดใหญ่

ไม่รอนางได้เอ่ยปาก เขาก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที

สถานที่ที่เขาตรงไปก็คือเรือนของโจวอี๋เหนียงผู้เป็นอนุภรรยา

ไห่ซื่อยกมือขึ้นกุมหน้า ไม่กล้าร้องไห้ส่งเสียงดัง รอบข้างล้วนมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด มิได้มีเพียงบ่าวไพร่ในจวนเท่านั้น แต่ยังมีคนข้างนอกที่ตื่นแต่เช้าได้ยินความเคลื่อนไหวแล้วพากันมามุงดูเรื่องสนุก

เมื่อถูกผู้คนมากมายเห็นว่าตนถูกตบเช่นนี้ ไห่ซื่อก็รู้สึกแสบร้อนไปทั้งใบหน้า อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียให้พ้นตรงนี้

สีมามาเอ่ยขึ้นถูกจังหวะ "ฮูหยินอวิ๋น ท่านควรกลับเรือนได้แล้ว ช่วงเวลาหลังจากนี้ก็อย่าได้ก้าวออกจากเรือนอีกเลย"

สีมามาสวมเสื้อคลุมตัวยาวผ่าหน้าลายดอกดวงสีทึบ กระโปรงผ้าทับทิมสีม่วงเข้ม เกล้าผมตามแบบฉบับในวัง ประดับเครื่องประดับทองฝังหยก สีหน้าเคร่งขรึม ไม่ยิ้มแย้มแม้แต่น้อย

พอนางพูดจบ นางกำนัลสองคนด้านหลังก็ก้าวขึ้นมายืนขนาบข้างซ้ายขวาของไห่ซื่อทันที

ไห่ซื่อจำต้องเดินตามพวกนางกลับเรือนไปอย่างว่าง่าย

สองพี่น้องอวิ๋นเจิงและอวิ๋นหรงมองดูสภาพอันโกลาหลนี้ ไม่มีกะจิตกะใจจะพูดคุยอันใด ต่างคนต่างแยกย้ายกลับเรือนของตน

อวิ๋นหรงมองดูเรือนของตนที่พังยับเยินกระจุยกระจาย ฟังเสียงเด็กทั้งสองคนที่ร้องไห้ตะโกนไม่หยุดว่า "ข้าจะเอาท่านแม่ ข้าจะเอาท่านแม่"

ใบหน้าพลันทะมึน ถีบประตูห้องเปิดออกเสียงดังโครม

เสียงดังสนั่นทำเอาเด็กทั้งสองชะงักสะดุ้งด้วยความตกใจ จากนั้นก็แผดเสียงร้องไห้จ้ากว่าเดิม

อวิ๋นหรงตวาด "หุบปาก! ร้องอีกคำเดียวข้าจะบีบคอพวกเจ้าให้ตาย!"

สายตาของเขาจ้องมองสาวใช้สองคนที่กำลังดูแลเด็กด้วยความดุร้าย "หากยังให้คุณชายอย่างข้าได้ยินเสียงเด็กร้องไห้อีกแม้แต่แอะเดียว พวกเจ้าสองคนก็เตรียมตัวตายได้เลย"

กล่าวจบก็สาวเท้าก้าวออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

เบื้องหลังของเขา เด็กทั้งสองคนเพิ่งจะอ้าปากเตรียมส่งเสียงแผดร้อง ก็ถูกสาวใช้ทั้งสองรีบเอามือปิดปากไว้แน่นทันควัน

สาวใช้ "อย่าร้องเลยนะเด็กดี เชื่อฟังหน่อยนะ"

ทั้งสองคนล้วนเป็นคนในเรือนของไห่ซื่อ ย่อมรู้ดีว่าคุณชายรองมีนิสัยเช่นไร จึงไม่กล้าไปขัดใจเขาเด็ดขาด

ดูจากท่าทีที่คุณชายมีต่อเจ้านายตัวน้อยทั้งสองแล้ว ภายภาคหน้า วันคืนของพวกเขาคงไม่ง่ายเลย

เพราะอย่างไรเสีย ฮูหยินก็...

อวิ๋นหรงรู้สึกว่าไฟโทสะอันไร้ที่มาในอกไม่มีที่ระบาย จึงมุ่งตรงไปยังเรือนของสาวใช้อุ่นเตียงของตนทันที

ในเรือนของเขามีเสียงเอะอะโครมคราม สาวใช้อุ่นเตียงต่างยังไม่ได้นอน เพียงแต่ไม่กล้าออกมาเท่านั้น

อวิ๋นหรงยกเท้าถีบประตูบานหนึ่งเปิดออก

……

ประตูใหญ่ของชายารองแห่งจวนฉีอ๋องก็ถูกคนถีบเปิดออกเช่นเดียวกัน

ผู้ลงมือคือบ่าวชายข้างกายพระชายาฉีอ๋อง ฉีอ๋องยืนมองอยู่อย่างเงียบงันข้างๆ หยวนเจียเยวี่ยผู้เป็นบุตรสาวเอามือกุมท้องพลางหดตัวอยู่ด้านหนึ่ง สาวใช้ข้างกายคอยคุ้มกันนางไว้เพื่อไม่ให้ถูกลูกหลง

ชายารองแซ่ถัง ให้กำเนิดบุตรชายสามคนและบุตรสาวหนึ่งคนแก่ฉีอ๋อง ในอดีตคราวที่ฉีอ๋องลงไปทำราชการที่เจียงหนาน ได้เกิดความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับถังซื่อโดยไม่คาดคิด

ฉีอ๋องกับพระชายาฉีอ๋องขึ้นชื่อเรื่องความรักใคร่กลมเกลียว พระชายาฉีอ๋องแต่งงานมาห้าปีไม่มีบุตร ฉีอ๋องก็ไม่เคยรับอนุ ทว่าหลังเดินทางไปเจียงหนานครานั้น กลับพา "น้องสาว" คนหนึ่งติดมือกลับมาด้วย

ชายารองถังซื่อคุกเข่าอยู่เบื้องหน้านาง ปากก็พร่ำเรียกพี่สาวไม่ขาดสาย บอกว่าตนไม่ได้เต็มใจจะแต่งให้ฉีอ๋อง ไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ของพวกท่าน

เรื่องนี้มีคนเห็นมากมาย ฉีอ๋องยังถูกฮ่องเต้เรียกเข้าวังไปตำหนิยกใหญ่ เพื่อยุติเรื่องนี้ลง

จึงได้แต่งตั้งถังซื่อที่เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลพ่อค้าขึ้นเป็นชายารองโดยตรง

หลังจากนั้นไม่นานก็ตรวจพบว่าถังซื่อตั้งครรภ์ ซ้ำยังเป็นครรภ์แฝด ไม่กี่เดือนต่อมาก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายสองคนแก่ฉีอ๋อง

เพราะมีบุตรชายสองคนนี้อยู่ ฉีอ๋องจึงมักจะแวะเวียนไปนั่งเล่นที่เรือนของถังซื่อเป็นครั้งคราว

ทุกครั้งที่ฉีอ๋องค้างคืน วันรุ่งขึ้นถังซื่อก็จะไปปฏิบัติตามธรรมเนียมที่เรือนของพระชายาฉีอ๋อง คอยปักดอกไม้บนมวยผมและคีบอาหารให้พระชายา

ทุกคราวล้วนพูดว่า ตนได้เข้ามาอยู่ในจวนฉีอ๋องก็นับเป็นวาสนาอันล้นพ้นแล้ว หากพระชายาฉีอ๋องไม่อนุญาต นางก็จะคุกเข่าอยู่อย่างนั้นไม่ยอมลุก ไร้หน้าจะสู้พวกท่านจริงๆ

ถังซื่ออ่อนน้อมถ่อมตนต่อหน้าพระชายาฉีอ๋องเสมอต้นเสมอปลายตลอดหลายสิบปี ทั้งยังให้ลูกๆ ของตนเรียกนางว่าท่านแม่ และพอบุตรสาวคลอดครบเดือน ก็นำมามอบให้ถึงเรือนของพระชายา ยืนกรานว่านี่คือลูกที่นางคลอดให้พี่สาวพระชายา

พระชายาฉีอ๋องมิใช่คนใจไม้ไส้ระกำ ตลอดหลายปีมานี้ จึงปฏิบัติต่อถังซื่อดั่งน้องสาวแท้ๆ จากใจจริง

นึกไม่ถึงเลยว่า น้องสาวผู้นี้ ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง

ยามที่คนหลายคนก้าวเข้ามา ถังซื่อแต่งกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางสวมชุดมงคลของชายารอง สวมมงกุฎที่เป็นทางการที่สุดของตำแหน่งชายารอง แต่งหน้าประณีตงดงาม

นางนั่งอยู่กลางโถงใหญ่เพียงลำพัง สาวใช้และบ่าวไพร่ในเรือนถูกคนคุมตัวออกไปหมดแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา ยังคงส่งยิ้มหวานมองมา

ถังซื่อ "ท่านพี่กับพี่สาวมากันแล้วหรือ ทำให้ข้ารอเสียนาน"

ก็จริง ก่อนที่คู่สามีภรรยาฉีอ๋องจะออกจากวัง คนในวังก็ได้ส่งคนมาจับกุมคนจากสำนักจัดหานายหน้าคนนั้นในจวนของพวกเขาไปจนหมดแล้ว

ถังซื่อย่อมรู้แล้วว่าเรื่องแตก

ผู้ที่ตามฉีอ๋องและพระชายากลับมาด้วย คือหลี่ซ่างกงแห่งสำนักช่างกงและหยวนฝู

ถังซื่อนับเป็นสตรีในราชวงศ์ พระราชินีย่อมมีอำนาจว่ากล่าวตักเตือน การส่งหลี่ซ่างกงมาก็เพื่อช่วยฉีอ๋องสะสางเรื่องนี้

ฉีอ๋อง "นังหญิงใจอำมหิต!"

ถังซื่อหัวเราะลั่น บนใบหน้าไร้ซึ่งร่องรอยความอ่อนโยนดังวันวานอีกต่อไป กลับกลายเป็นดุดันเฉียบขาดอย่างยิ่ง

ภายใต้แสงเทียนวูบไหวในห้อง แลดูน่าสะพรึงกลัวและชวนขนลุกอยู่บ้าง

----------------------------------------