ตอนที่ 65 พิษริษยาและการเปิดเผยความลับตระกูลถัง

ถังซื่อเอ่ยว่า "ท่านอ๋องตรัสเช่นนี้ หม่อมฉันปวดใจเหลือเกินเพคะ หลายปีมานี้ หม่อมฉันให้กำเนิดบุตรแก่ท่าน หม่อมฉันมอบใจรักท่านเพียงผู้เดียว แต่ในใจท่านกลับมีเพียงพระชายาคนเดียว ช่างไม่ยุติธรรมต่อหม่อมฉันเอาเสียเลย"

ถังซื่อพูดพลางน้ำตาก็ร่วงริน นางยกมือขึ้นปาดออกเบา ๆ "เพียงแรกเห็นท่านอ๋อง หม่อมฉันก็ปักใจรัก แต่ท่านอ๋องกลับมองข้ามหม่อมฉันไปเสียอย่างนั้น"

"บุรุษที่ข้าหมายปอง จะหนีพ้นเงื้อมมือข้าไปได้อย่างไรเล่า ในที่สุดท่านก็แต่งงานกับข้าอยู่ดี ลูกทุกคนของท่านล้วนมีสายเลือดของข้าครึ่งหนึ่ง พวกเราต่างหากที่เป็นสามีภรรยาที่แนบแน่นที่สุด"

พระชายาฉีอ๋องเค้นเสียงถาม "เป็นเจ้าทำงั้นหรือ เจ้าเป็นคนวางยาพิษข้า!"

ถังซื่อปรายตามองนางด้วยความเหยียดหยาม "เป็นเพราะเจ้าโง่เองต่างหาก เจ้าไม่รู้หรือว่ามีคนอิจฉาเจ้ามากเพียงใด แต่เจ้ากลับทำตัวไร้เดียงสาหน้าซื่อตาใส ไม่ระแวดระวังอะไรสักนิด ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วเจ้าก็ยังไม่รู้ตัวอีก ฮ่าๆๆ"

"เป็นอย่างไรบ้าง มองดูชายที่รักไปมีลูกกับคนอื่น รู้สึกดีใช่หรือไม่เล่า สิ่งที่ข้ายังไม่ได้มา เจ้ามีสิทธิ์อะไรได้มันไปอย่างสบายใจเฉิบกัน?"

"ยังต้องขอบคุณเจ้าที่ช่วยเลี้ยงลูกให้ข้าด้วยนะ เจ้าช่างเป็นคนดีจริง ๆ เลยนะ พี่สาว~"

สองคำสุดท้ายนั้น น้ำเสียงของถังซื่อเยียบเย็นชวนขนลุก พระชายาฉีอ๋องรู้สึกราวกับตนกำลังถูกอสรพิษร้ายจับจ้องและรัดรึงเอาไว้ จนอดตัวสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้

แววตาที่ถังซื่อมองนางนั้นเปี่ยมล้นด้วยความมุ่งร้าย ราวกับอยากให้นางตายไปเดี๋ยวนั้น

พระชายาฉีอ๋องตื่นตระหนกจนพูดจาติดอ่าง "เจ้า... เจ้าทำไมถึง..."

ถังซื่อเห็นพระชายาฉีอ๋องแสดงท่าทางที่ตนเกลียดชังที่สุดออกมา ท่าทางที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องคล้ายได้รับการปกป้องดูแลมาอย่างดี ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะอยากทำลาย อยากบดขยี้มันทิ้งเสีย

ถังซื่อเอ่ยว่า "พี่สาว ท่านเจ็บปวดมากใช่หรือไม่ ช่างดีจริง ๆ ในที่สุดก็ทำให้ท่านได้ลิ้มรสความรู้สึกแบบนี้เสียที มีสิทธิ์อะไรที่คนอย่างพวกเจ้าถึงได้ขาวสะอาดไร้มลทินกันล่ะ ในขณะที่ข้าอยากได้อะไรกลับต้องดิ้นรนแทบตาย แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้อะไรมาครอบครองเลยสักอย่าง?"

ฉีอ๋องประคองพระชายาฉีอ๋องที่เซถอยหลังไปหนึ่งก้าวพาไปนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง จากนั้นจึงหันไปตวาดใส่ถังซื่อ "หุบปาก พอได้แล้ว! มีอะไรก็มาลงที่เปิ่นหวางนี่!"

ถังซื่อมองเขาด้วยสายตาโศกศัลย์ "ท่านอ๋อง... ท่านพี่... ในใจท่านไม่เคยมีหม่อมฉันอยู่เลย เช่นนั้นแล้วเมื่อก่อนท่านจะช่วยหม่อมฉันไว้ทำไม เหตุใดต้องทำให้หม่อมฉันหลงรักท่านด้วย?"

"ท่านพี่ ท่านไม่เคยเหลียวแลมองหม่อมฉันอย่างจริงจังเลยสักครั้ง แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าหม่อมฉันต้องผ่านวันเวลาเช่นไรมา หากท่านรู้ ท่านจะสงสารเวทนาหม่อมฉันขึ้นมาบ้างหรือไม่นะ น่าเสียดายที่หม่อมฉันแคร์ภาพลักษณ์ของตนเองในสายตาท่านมากเกินไป จึงไม่กล้าให้ท่านล่วงรู้"

"ท่านพี่ ท่านรู้หรือไม่ว่าสกุลถังเป็นสถานที่แบบใด ใคร ๆ ก็บอกว่าวังหลวงน่ากลัว แต่แท้จริงแล้วหม่อมฉันคิดว่าสกุลถังน่ากลัวยิ่งกว่าเสียอีก"

"แม้ข้าจะเป็นบุตรของท่านพ่อ แต่ในสายตาพวกเขา ข้าก็เป็นเพียงเครื่องมือไว้ปีนป่ายเกาะกุมอำนาจเท่านั้น บุตรสาวสกุลถังต้องฝึกปรือสารพัดกลวิธีเอาใจบุรุษมาตั้งแต่เด็ก ต้องดัดเรือนร่าง ต้องหัดร่ายรำ ซ้ำยังต้องเรียนรู้วิธีการต่ำช้าของพวกหอนางโลมอีกด้วย"

"คนที่หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ก็ต้องเป็นบ่าวไพร่รับใช้ในจวน ส่วนคนที่หน้าตาสะสวย ก็คือของกำนัล"

พูดถึงตรงนี้ ถังซื่อก็ลูบไล้ใบหน้าของตนเองเบา ๆ "ข้าหน้าตาเหมือนมารดา อายุสิบขวบท่านพ่อก็ส่งคนมาเคี่ยวกรำฝึกฝนข้าเป็นพิเศษ หึ ๆ"

"การค้าสกุลถังเจริญรุ่งเรือง ไฉนเลยใครจะรู้ว่าเบื้องหลังล้วนเป็นพวกเราที่ลงแรง สิ่งที่ทำเงินให้สกุลถังได้มากที่สุดไม่ใช่สินค้า แต่เป็นคนต่างหากเล่า"

"พออายุสิบสาม ข้าก็เริ่มติดตามท่านพ่อออกไปทำการค้าแล้ว ข้าก็เหมือนกับสิ่งของพวกนั้น ล้วนเป็นเครื่องมือที่ท่านพ่อและตระกูลใช้แลกเปลี่ยนผลประโยชน์"

"กระทั่งวันนั้น วันที่ท่านพี่ช่วยข้าไว้จากเงื้อมมือของพวกคุณชายเสเพลคนหนึ่ง คนผู้นั้นเป็นผู้ซื้อรายแรกที่ท่านพ่อหามาให้ข้า เพราะท่านพ่อต้องการสมบัติล้ำค่าเมืองที่อยู่ในมือของพวกเขาไปกำนัลแก่เจ้าเมือง"

"โดยมีค่าตอบแทนคือ ให้ข้าไปปรนนิบัติเขาสามวัน"

"ท่านพี่ ในยามที่ท่านปรากฏตัวขึ้นมา ข้าคิดจริง ๆ ว่าท่านคือเทพเซียนที่สวรรค์ส่งมาช่วยชีวิตข้า ข้าคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ถึงห้าวัน ท่านพ่อจึงยอมช่วยให้ข้าได้แต่งให้ท่าน ตอนนั้นข้ามีความสุขจริง ๆ นะ"

"แต่ทว่า สวรรค์หรือจะเมตตาคนเยี่ยงข้า?"

"ในสายตาท่านพี่มีแต่พี่สาว ไม่เคยมีข้าอยู่เลย ข้าเคยคิดจะกำจัดนางให้ตายไปตรง ๆ เสียด้วยซ้ำ แต่ข้าตัดใจทนเห็นท่านเสียใจไม่ลงจริง ๆ ดังนั้น ข้าจึงแค่ทำให้นางมีลูกไม่ได้ก็เท่านั้น"

"แต่นางช่างขัดหูขัดตายิ่งนัก ข้าถึงอดรนทนไม่ไหว ค่อย ๆ วางยาพิษให้นางตายลงทีละน้อย"

"ท่านพี่มอบหัวใจให้นางไปหมดแล้ว ให้ข้าคลอดลูกสืบสกุลให้ท่านเพียงผู้เดียว มันไม่ดีตรงไหนกัน? ข้าก็แค่ต้องการอยู่เคียงข้างท่านเท่านั้น"

ฉีอ๋องเปี่ยมด้วยโทสะ ทั้งยังเจือความรังเกียจเดียดฉันท์อยู่หลายส่วน "เจ้าพูดจาเลอะเทอะสิ้นดี เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับพระชายา! เจ้ามันเสียสติไปแล้ว! เรื่องในตอนนั้นกลับเป็นเจ้าจงใจทำ เจ้าช่างน่ากลัวเหลือเกิน"

ทั้งฉีอ๋องและพระชายาฉีอ๋องล้วนเป็นคนซื่อ เขาโปรดปรานบทกวีและตำรา ไม่ประสีประสาเรื่องทางโลก พระชายาเองก็เป็นผู้รักการอ่านเช่นกัน

ทั้งสองนับเป็นคนที่มีจิตใจเรียบง่ายหาได้ยากยิ่งในราชวงศ์ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ถังซื่อลงมือได้สำเร็จโดยง่าย

เมื่อเห็นความรังเกียจบนใบหน้าของฉีอ๋อง ถังซื่อก็หลั่งน้ำตาออกมาอีกครา "ท่านพี่... ท่านรังเกียจข้าที่เป็นเช่นนี้จริง ๆ ด้วย แต่ข้ามีใจรักท่านจริง ๆ นะ..."

หลี่ซ่างกงและหยวนฝูมองดูฉีอ๋องที่ถอยกรูดไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบอยากจะพาพระชายาวิ่งหนีเตลิดออกไปนอกประตู ก็ถึงกับพูดไม่ออกอยู่บ้าง

ในที่สุดก็เป็นหลี่ซ่างกงที่เอ่ยปากขัดคนทั้งสามซึ่งคุยกันไม่รู้เรื่องโดยสิ้นเชิง พวกเขาสองคนเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน พอกลับไปยังต้องสะสางเรื่องอื่นอีก ช่างเหนื่อยล้าเหลือเกินแล้ว

หลี่ซ่างกงเอ่ย "ทูลฉีอ๋อง ในเมื่อถังซื่อยอมรับสารภาพหมดสิ้นแล้ว ผู้น้อยขอตัวนำคนไปเพคะ"

หยวนฝูกล่าว "ทูลฉีอ๋อง บ่าวเองก็ต้องกลับวังไปรายงานแล้วขอรับ"

ฉีอ๋องรีบบอก "ดี ๆ พาตัวไปเถิด ลำบากพวกเจ้าแล้ว ลำบากจริง ๆ"

ถังซื่อมองดูท่าทีของฉีอ๋องที่อยากจะกวาดตนออกไปพ้นประตูบ้านให้เร็วที่สุด ก็แสนจะเจ็บปวดรวดร้าวใจ นางคิดจะเอ่ยปากอะไรอีก ทว่ากลับถูกอุดปากและลากตัวออกไปเสียก่อน

นางพยายามหันกลับไปมองสุดกำลัง ทว่ากลับได้เห็นเพียงภาพฉีอ๋องกำลังปลอบประโลมพระชายาฉีอ๋องด้วยสีหน้าเวทนาสงสาร

กลับกลายเป็นบุตรสาวของนางที่ร้องเรียกขึ้นมา "ท่านแม่"

ถังซื่อทำได้เพียงชำเลืองมองนางแวบเดียว แล้วก็ถูกลากตัวลับไป

หยวนเจียเยว่เดินเข้ามาในห้องแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าคู่สามีภรรยาฉีอ๋อง "เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ได้โปรดช่วยท่านแม่ของลูกด้วยเถิดเพคะ"

ฉีอ๋องตวาด "หุบปาก วันนี้ถือว่าช่างเถอะ พรุ่งนี้แต่เช้าตรู่เจ้าจงกลับจวนตระกูลอวิ๋นไปเสีย วันหน้าไม่ต้องกลับมาอีก จงไปเป็นสะใภ้ตระกูลอวิ๋นให้สงบเสงี่ยม"

หยวนเจียเยว่หน้าซีดเผือด น้ำเสียงสั่นสะท้าน "เสด็จพ่อ... พระองค์... ไม่ต้องการลูกแล้วหรือเพคะ? เสด็จแม่ เสด็จแม่ช่วยพูดอะไรสักคำสิเพคะ"

ฉีอ๋องสั่ง "เด็ก ๆ พาตัวคุณหนูออกไป พรุ่งนี้เช้าตรู่ส่งคนพานางกลับตระกูลอวิ๋น" จากนั้นจึงก้มลงเอ่ยกับพระชายาฉีอ๋องที่ยังมีสีหน้าเหม่อลอยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ชิงชิง ไปเถิด พี่จะพาเจ้ากลับไปพักผ่อน"

หยวนเจียเยว่อ้อนวอนอย่างน่าเวทนาอยู่เบื้องหลัง ทว่ากลับไม่ได้สายตาแม้เพียงแวบเดียวจากสองสามีภรรยา

บุตรชายทั้งสามคนของฉีอ๋อง วันนี้มิได้อยู่ในจวน พวกเขาล้วนไปรับราชการอยู่ข้างนอก แม้แต่ช่วงปีใหม่ก็แทบไม่ค่อยได้กลับมา

วันรุ่งขึ้นฉีอ๋องก็ถวายฎีกา เขาสละบรรดาศักดิ์ของจวนอ๋องด้วยตนเอง รอหลังจากเขาตายลง ก็ให้ฮ่องเต้ริบบรรดาศักดิ์อ๋องคืนไป ส่วนพวกลูกหลาน ก็ให้ใช้ชีวิตเยี่ยงคนธรรมดาสามัญเถิด

เดิมทีเขาไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งอันใดกับลูก ๆ ที่เกิดจากถังซื่ออยู่แล้ว ตัวเขาไม่ได้คาดหวังเรื่องทายาทสืบสกุล เมื่อเทียบกับเรื่องนั้นแล้ว เขาให้ความสำคัญกับความสุขส่วนตัวในปัจจุบันมากกว่า

ส่วนเรื่องลูกหลาน สายเลือดตระกูลหยวนมีมากมายถึงเพียงนั้น ย่อมไม่มีทางสิ้นผู้สืบสกุลอย่างแน่นอน เขาจึงรู้สึกว่าจะมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน

เพราะถังซื่อ เขาจึงพลอยหมดความเอ็นดูในตัวลูกทั้งสี่คนไปด้วย ถึงขั้นทำเรื่องขอตัดชื่อลูกทั้งสี่คนออกจากสายตระกูลของตน ทว่าถูกฮ่องเต้ตีตกไป

ทว่าเขาก็เกิดปมในใจเพราะถังซื่อเข้าเสียแล้ว ฉีอ๋องขยาดต่อสิ่งมีชีวิตเพศเมียทุกชนิด นอกเหนือจากพระชายาและสาวใช้สองสามคนที่ปรนนิบัติมาหลายสิบปี แม้แต่สุนัขที่เลี้ยงไว้ข้างกายก็ยังเปลี่ยนเป็นตัวผู้ทั้งหมด

แม้แต่จวนอ๋องก็ถูกเขาส่งมอบคืนให้ฮ่องเต้ พร้อมแสดงเจตจำนงว่าจะไม่กลับมาอยู่อีกต่อไป

หลังพ้นเทศกาลปีใหม่ เขาก็พาพระชายาเดินทางออกจากเมืองหลวง นอกจากส่งจดหมายบอกว่าปลอดภัยดีให้ฮ่องเต้ทราบทุกปีแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าพวกเขาไปตั้งรกรากอยู่ที่ใด

----------------------------------------