ตอนที่ 66 เปิดโปงแผนร้ายภรรยารองแห่งจวนอู่อันโหว

จวนอู่อันโหวก็ครึกครื้นโกลาหลไม่แพ้กัน เรือนของฉินซื่อผู้เป็นอนุภรรยาถูกรื้อค้นตั้งแต่ข้างในยันข้างนอกจนทั่ว ข้าวของถูกโยนเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนแห่ง

ภายในห้องเละเทะไม่เป็นท่า แม้แต่ภาพวาดที่แขวนบนผนังก็ถูกปลดลงมาเหยียบจนแหลกละเอียดเพื่อตรวจดูว่ามีสิ่งใดซ่อนอยู่หรือไม่

อนุภรรยาถูกมัดติดกับเก้าอี้ หญิงรับใช้ข้างกายฮูหยินอู่อันโหวก็สาดน้ำเย็นจัดรดศีรษะนางไปเต็มกะละมัง

อู่อันโหวเฉิงหู่ยืนอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงกระแอมออกมาสักแอะ

ช่วยไม่ได้ เขาเป็นขุนพลฝ่ายบู๊ ส่วนเหลียงจิ้งภรรยาของเขานั้นเป็นบุตรสาวของอาจารย์อู่อันโหว คอยกำราบเขามาตั้งแต่เล็กจนโต ยามใดที่เห็นภรรยาถลึงตาใส่ เขาก็จะทบทวนตัวเองโดยสัญชาตญาณว่าตนทำสิ่งใดผิดไปหรือไม่

วันนี้เขาได้รับความสะเทือนใจใหญ่หลวงเกินไป จึงอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพัก

อนุภรรยาผู้นี้เป็นมารดาของเขาที่จัดหามาให้ โดยบอกว่าเป็นบุตรสาวของญาติห่าง ๆ มีโหงวเฮ้งให้กำเนิดบุตรง่าย

พวกเขาสองสามีภรรยาแต่งงานกันมาหลายปีแต่ไร้ทายาท ผู้เฒ่าเป็นห่วงว่าจะสิ้นตระกูล จึงจำต้องยื่นมือเข้ามาแทรกแซง

ผู้เฒ่าปฏิบัติต่อเหลียงจิ้งราวกับบุตรสาวแท้ ๆ ยามที่ตัดสินใจเรื่องนี้ก็ร้องไห้จนแทบจะขาดใจ ทั้งยังบอกว่าหากจะโทษก็ให้โทษหญิงชราคนนี้ที่ตีงูให้กากิน พรากคู่ยวนยาง อย่าได้กระทบกระเทือนความรู้สึกระหว่างคนทั้งสองเลย

อนุภรรยาก็ช่างทำผลงานได้ดี เข้าจวนมาไม่ถึงปีก็ให้กำเนิดบุตรชาย หลังจากนั้นก็ให้กำเนิดบุตรสาวอีกหนึ่งคน

อู่อันโหวและภรรยาอายุเท่ากัน ปีนี้เพิ่งจะสามสิบแปดปี บุตรชายปีนี้อายุสิบแปดปี แต่งงานกับอวิ๋นจื้อบุตรสาวสายรองของตระกูลอวิ๋น

วันนี้สามีภรรยาอู่อันโหวเพิ่งได้รู้ว่า อนุภรรยาของเขาแท้จริงแล้วเป็นคนที่ตระกูลถังจัดแจงวางไว้แต่แรก เรื่องที่เหลียงจิ้งมีบุตรไม่ได้ ก็เป็นเพราะพวกเขาใช้ยาเร้นลับของซีเหลียงลงมือกระทำ

ตั้งแต่ปีที่เฉิงหู่ไปทำธุระที่เจียงหนาน เขาก็ถูกคนตระกูลถังจับจ้องเสียแล้ว ญาติห่าง ๆ ของฝั่งฮูหยินผู้เฒ่ารับเงินทองจากตระกูลถังมา จึงได้พาสตรีผู้นี้มาอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า

ส่วนพวกเขาก็ฉวยจังหวะที่เหลียงจิ้งไปเลือกซื้อเครื่องประดับที่ร้าน วางยาพิษลงในน้ำชา ยาชนิดนี้หมอทั่วไปดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ย่อมคิดเพียงว่าเป็นเพราะร่างกายของสตรีอ่อนแอจนไม่อาจมีบุตรได้เท่านั้น

ในอดีตเหลียงจิ้งเคยเอาตัวเข้ารับมีดแทนเพื่อช่วยชีวิตเฉิงหู่ บาดแผลอยู่ที่ท้องน้อย

นางจึงเข้าใจมาโดยตลอดว่าเป็นเพราะมีดเล่มนั้น

นึกไม่ถึงเลยว่าความจริงจะเป็นเช่นนี้

เฉิงหู่ไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ให้อนุภรรยาผู้นี้เลย บุตรสาวที่ตามมาทีหลังก็เป็นเพียงความบังเอิญที่พลั้งพลาดไป

ดังนั้นทางวังหลวงจึงไม่ได้ส่งคนมายังเรือนของอนุภรรยา แต่ปล่อยให้สามีภรรยาอู่อันโหวจัดการสะสางกันเอง

วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็อยู่ที่นี่ด้วย ทว่าพอกลับมาถึงก็ตรงเข้าเรือนของตนเองทันที แสดงเจตจำนงว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้อีกต่อไป

บุตรชายและบุตรสาวของเขาคุกเข่าอยู่ด้านข้าง ลูกสะใภ้ก็นั่งคุกเข่าอยู่อย่างเงียบเชียบเช่นกัน

ต่อบุตรชายผู้นี้ เฉิงหู่เคยวาดหวังไว้อย่างสูงยิ่ง หวังว่าเขาจะสืบทอดปณิธานของตน ออกรบเข่นฆ่าศัตรูในสนามรบ แต่น่าเสียดายที่เด็กคนนี้คลอดก่อนกำหนด จึงมีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด

วันนี้ ในใจของเฉิงหู่เกิดข้อสงสัยอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมา บุตรชายผู้นี้เป็นลูกของเขาจริง ๆ หรือ

วันนี้เจ้ากรมสำนักหมอหลวงเอ่ยชัดเจนว่า บุตรชายสุขภาพแข็งแรงดี ไม่มีปัญหาอันใด เช่นนั้นหลายปีมานี้ที่เขาแกล้งทำเป็นป่วยตลอด มีจุดประสงค์เพื่อการใดกัน

แม้แต่การกำเนิดของบุตรสาว ก็ยังเกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วยของบุตรชาย

วันนั้นพอได้ยินว่าบุตรชายล้มป่วย เฉิงหู่เป็นห่วงจึงไปดูอาการของบุตร นึกไม่ถึงว่าจะได้เสียกับอนุภรรยาที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงนั้น ไม่นานหลังจากนั้นบุตรสาวก็ลืมตาดูโลก

เฉิงหู่พลันเอ่ยถามขึ้นมา "บุตรชายคลอดก่อนกำหนดจริงหรือ"

ฉินซื่อที่ถูกมัดกำลังดิ้นรน พอได้ยินประโยคนี้ ท่าทางของนางก็ชะงักงันไปชั่วขณะ สายตาล่อกแล่กหลบเลี่ยง

เฉิงหู่เองก็เป็นคนที่รอบคอบละเอียดอ่อนคนหนึ่ง เพียงแต่เขาเชื่อใจมารดามากเกินไป และไม่เคยใส่ใจอนุภรรยาผู้นี้เลยต่างหาก

จึงได้ถูกสตรีคนหนึ่งปั่นหัวจนหัวหมุน

เหลียงจิ้งพลันได้สติขึ้นมาเช่นกัน นางบีบคางของอนุภรรยาแน่น "พูดมา ชู้รักคือใคร"

อนุภรรยาไม่ยอมปริปาก เหลียงจิ้งจึงส่งสายตาไปเพียงคราเดียว สาวใช้ข้างกายก็เริ่มลงมือ ไม่นานในลานเรือนก็ระงมไปด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญ

หญิงรับใช้สูงวัยคนหนึ่งทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ จึงร้องไห้โหยหวนออกมา "โอ๊ย อย่าตีอีกเลย ข้าพูดแล้ว ข้าพูดแล้ว"

หญิงรับใช้ร่างท้วมกำยำสองคนจึงหิ้วปีกนางมาอยู่เบื้องหน้าเหลียงจิ้งทันที

หญิงรับใช้ผู้นั้นเอ่ย "บ่าวแก่เป็นบ่าวของตระกูลถัง ภายหลังคุณชายรองส่งตัวมารับใช้ข้างกายอนุภรรยา อนุภรรยามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคุณชายรองของเราตั้งแต่ยังไม่ออกเรือน แต่ใต้เท้าไม่เห็นชอบกับการแต่งงานครั้งนี้ คุณชายรองจึงคิดอุบายนี้ขึ้นมา เพราะวันข้างหน้าเขาต้องเดินทางมาทำการค้าที่เมืองหลวง เพื่อจะได้อยู่กับอนุภรรยาต่อไป เมื่อเห็นว่าฝ่ายในของท่านโหวขาวสะอาดจึงได้เลือกท่านโหว ตอนนั้น... ตอนนั้นอนุภรรยาตั้งครรภ์แล้วเจ้าค่ะ"

หญิงรับใช้พูดจบก็ก้มหน้าลงต่ำทันที

เหลียงจิ้งได้ยินจุดสำคัญ "อยู่ด้วยกันต่อไป? หลายปีมานี้พวกเขายังติดต่อกันมาตลอดงั้นหรือ"

หญิงชรา "เจ้าค่ะ"

เหลียงจิ้งหันไปมองเฉิงหู่ รู้สึกอยู่ตลอดว่าบนหัวของสามีตนเขียวชอุ่มไปหมด นางกระแอมไอเบาๆ แล้วเอ่ยถาม "แล้วคุณหนูใช่สายเลือดของท่านโหวหรือไม่"

หญิงชรา "มะ... ไม่ใช่เจ้าค่ะ ตอนนั้นอนุภรรยารู้ตัวว่าตั้งครรภ์แล้ว จึงใช้ยาวางให้ท่านโหวหมดสติแล้วจัดฉากขึ้นมา..."

ฉินซื่อหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม

เหลียงจิ้ง "เจ้ามีหลักฐานอันใด"

หญิงชรา "การคลอดทั้งสองครั้งของอนุภรรยาล้วนเป็นแม่หมอตำแยป้าหกทางทิศตะวันตกของเมืองเป็นผู้ดูแล นางเป็นคนของตระกูลถัง ฮูหยินสืบดูก็จะรู้ความจริงเจ้าค่ะ"

หญิงชราพูดจบก็โขกศีรษะลงอย่างแรง "บ่าวเฒ่ารู้ดีว่าตนก่อความผิดมหันต์ ไม่อาจมีชีวิตรอดได้แล้ว แต่ลูกหลานในเรือนของข้าไม่มีความผิด ขอท่านโปรดเห็นแก่ที่บ่าวเฒ่ายอมสารภาพ ปล่อยครอบครัวของบ่าวเฒ่าไปเถิดเจ้าค่ะ พวกเขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆ"

เหลียงจิ้งมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนอื่นๆ ที่กำลังถูกโบย "ข้าไว้ชีวิตครอบครัวเจ้าได้ พวกเจ้าก็เหมือนกัน หากยอมสารภาพแต่โดยดี ข้าจะไม่พาลไปถึงครอบครัวของพวกเจ้าเป็นอันขาด แต่หากยังดื้อดึงไม่ยอมพูด เช่นนั้นข้าก็คงต้องส่งครอบครัวของพวกเจ้าไปลงนรกด้วยกันทั้งหมด"

คนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มพากันแย่งเปิดปากสารภาพ

บ้างบอกว่าเคยเห็นอนุภรรยาพบกับบุรุษผู้หนึ่งที่โรงน้ำชา บ้างบอกว่าทุกครั้งที่ช่วยอนุภรรยาส่งจดหมายล้วนได้รับเงินรางวัล

สุดท้ายคำพูดหนึ่งของสาวใช้คนสนิทข้างกายฉินซื่อก็จุดประกายโทสะของเหลียงจิ้งจนถึงขีดสุด

ยามนั้นที่วางยานาง นางตั้งครรภ์อยู่ก่อนแล้ว ผลคือยาเทียบหนึ่งของฉินซื่อทำให้เด็กคนนั้นหลุดไป

เหลียงจิ้งพลันนึกถึงตอนที่ตนอยู่เจียงหนานในคราวนั้น ระดูในเดือนนั้นมาผิดปกติเป็นพิเศษ ซ้ำยังมามากอย่างยิ่ง

สาวใช้คนสนิทเป็นหมอสตรีที่ตระกูลถังเพาะเลี้ยงขึ้นมา รู้เรื่องการตั้งครรภ์ของสตรีอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ไม่ต้องจับชีพจรก็ดูออกว่าสตรีมีครรภ์หรือไม่

ฉินซื่อยังไม่ทันได้ขยับ เฉิงหู่ก็ชักดาบออกมาฟันสาวใช้ผู้นั้นจบชีวิตในดาบเดียว นางคุกเข่าอยู่ไม่ไกลจากฉินซื่อ เลือดจึงสาดกระเซ็นไปทั่วร่างของฉินซื่อ

บนใบหน้าก็เปรอะเปื้อนไปไม่น้อย

เหลียงจิ้งเอ่ยปากทันเวลา จึงรั้งเฉิงหู่ที่คิดจะฟันฉินซื่อให้ตายตกไปตามกันเอาไว้ได้ "อาหู่ หยุดมือ"

เฉิงหู่ "ฮูหยิน ข้าจะฆ่าหญิงคนนี้ให้ตาย"

เหลียงจิ้ง "รอก่อน"

เฉิงหู่น้อยใจ แต่ก็ยอมทำตาม

เหลียงจิ้งมองดูฉินซื่อที่บิดตัวไปมาไม่หยุด พลางเอ่ยถาม "ฉินซื่อ มีอะไรจะพูดงั้นหรือ"

จากนั้นสาวใช้ก็นำเศษผ้าในปากของฉินซื่อออกมา

ฉินซื่อ "ฮูหยิน ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ เป็นถังลู่ที่บีบบังคับข้า น้องชายคนเดียวของข้าตกอยู่ในกำมือของตระกูลถัง ข้าไม่มีหนทางอื่น ตอนนั้นข้าเคยขัดขืนแล้วแต่ไม่สำเร็จ ข้าไม่ได้คิดจะฆ่าพวกท่านเลย เป็นถังลู่ที่ส่งคนมาลงมือ เขาต้องการทรัพย์สินของจวนอู่อันโหว ฮูหยิน ท่านเชื่อข้านะเจ้าคะ"

เฉิงหู่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องฝ่ายใน ฉินซื่ออยู่ในจวนโหวล้วนเป็นเหลียงจิ้งที่คอยดูแล แม้นางจะเสียใจที่สามีตนมีหญิงอื่น ทว่าไม่เคยระบายโทสะใส่ฉินซื่อเลยสักครั้ง

ฉินซื่อ "ฮูหยิน ข้าต้องอาศัยชายคาผู้อื่นมาตั้งแต่เด็ก ต่อมาถูกถังลู่บีบบังคับ แต่เขากลับป่าวประกาศต่อคนภายนอกว่าเป็นข้าที่ไปยั่วยวนเขา"

"พวกเขาไม่เคยเห็นข้าเป็นคนเลย มีเพียงตอนที่มาอยู่ที่จวนโหว ข้าถึงรู้สึกว่าตนเองมีชีวิตอยู่จริงๆ"

"หลายปีมานี้ท่านปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง ข้าคิดจะเอายาถอนพิษมาจากถังลู่"

"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านต้องมารับรู้เรื่องพวกนี้"

"ฮูหยิน ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เจ้าค่ะ"

----------------------------------------