ตอนที่ 67 คำเตือนครั้งสุดท้ายและการสะสางในจวนอู่อันโหว

"ฮูหยิน พวกท่านต้องระวังตัวให้ดี ตระกูลถังกับตระกูลอวิ๋นร่วมมือกัน พวกเขาคิดจะชิงบัลลังก์"

"พวกเขา... พวกเขาคือปีศาจ พวกมันทำได้ทุกอย่างจริงๆ... พวกท่านต้องระวังตัวให้ดีนะ..."

"ฮูหยิน ข้าขอโทษ..."

เสียงของฉินซื่อขาดๆ หายๆ เบาลงเรื่อยๆ จนประโยคสุดท้ายแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน พอกล่าวจบศีรษะของนางก็พับตกลงไป

สาวใช้ข้างกายยื่นมือไปแตะดูแล้วหันมารายงาน "ฮูหยิน นางสิ้นใจแล้วเจ้าค่ะ"

เหลียงจิ้งคลึงหว่างคิ้ว "ให้คนไปสั่งทำโลงศพ แล้วหาที่ฝังให้นางเถอะ"

สุสานบรรพบุรุษตระกูลเฉิงย่อมไม่มีทางให้นางเข้าไปได้แน่ ไม่ใช่แค่นาง แม้แต่เด็กทั้งสองคนก็ต้องถูกคัดชื่อออกจากผังตระกูล คนที่มีสายเลือดไม่บริสุทธิ์ ย่อมไม่มีคุณสมบัติจะอยู่ในจวนโหว

เหลียงจิ้งเอ่ย "อาหู่ แล้วเด็กสองคนนั้นจะทำอย่างไร"

เฉิงหู่พอได้ยินภรรยาเรียกตนก็รีบขยับเข้ามาใกล้ทันที "ฮูหยินว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น ข้าฟังเจ้าทั้งนั้น"

เหลียงจิ้งหันไปมองคนที่คุกเข่าอยู่ด้านข้างทั้งสามคน "เรื่องในวันนี้ พวกเจ้าเองก็เห็นแล้ว เจ้าไม่ใช่สายเลือดของท่านโหว ย่อมไม่อาจอยู่รอดในจวนโหวได้อีกต่อไป"

"ตระกูลถังถูกสั่งริบทรัพย์แล้ว คนในตระกูลก็ต้องถูกเนรเทศ หากพวกเจ้ากลับไป จุดจบย่อมไม่มีทางดี จวนโหวเลี้ยงดูพวกเจ้ามาจนโต อย่างไรเสียก็ทำใจปล่อยให้พวกเจ้าต้องเผชิญเคราะห์กรรมเช่นนั้นไม่ลง"

"ข้าจะให้คนเตรียมเงินทองไว้ให้พวกเจ้า ฟ้าสางแล้วก็จงออกไปจากเมืองหลวงเสียเถอะ วันข้างหน้า ไปหาที่ที่ไม่มีใครรู้จักพวกเจ้า แล้วใช้ชีวิตให้ดี"

"คนภายนอกพวกเราจะบอกว่าป่วยตาย จะไม่มีใครไปสืบสาวราวเรื่องนี้อีก ถือเสียว่าตัดสิ้นวาสนาต่อกันแค่นี้"

"ส่วนเจ้า จะกลับตระกูลอวิ๋นหรือจะติดตามไปด้วยกัน พวกเจ้าสองสามีภรรยาก็ไปปรึกษากันเองเถอะ"

"เอาละ กลับไปกันให้หมด ประเดี๋ยวข้าจะให้คนเอาข้าวของไปส่งให้พวกเจ้า แล้วก็ของในเรือนแม่พวกเจ้า เจ้าจะขนไปให้หมดก็ได้ ข้าจะให้คนไปซื้อรถม้าจากร้านค้ามาให้สักคัน ที่เหลือพวกเจ้าก็ไปจัดการกันเอง"

บ่าวไพร่ในเรือนของถังซื่อมีชีวิตรอดต่อไปไม่ได้อยู่แล้ว แม้ฝ่าบาทจะไม่ได้ส่งคนมา แต่พวกเขาก็ต้องรู้ขอบเขต เพราะภายนอกจวนยังมีทหารองครักษ์คอยตรวจตราอยู่อีกมาก

เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนพวกเขาก็ไม่ใช่ความลับอะไร เพียงแค่หาผ้ามาคลุมปิดหน้าตาเอาไว้ให้พอผ่านไปได้ก็พอ

เพียงบอกว่าฮูหยินรองล้มป่วยกะทันหัน หมอยื้อชีวิตไว้ไม่ได้จนสิ้นใจ

ส่วนเด็กทั้งสองคน ก็ถือเสียว่าไว้ทุกข์ให้มารดาจนตรอมใจ แล้วติดไข้หวัดตายตามกันไป

เฉิงหู่รู้สึกคับแค้นใจกับการถูกสวมเขาเป็นอย่างยิ่ง หลายวันต่อมาจึงเอาแต่คลอเคลียอยู่ข้างกายภรรยา หวังจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของนาง

เพราะพวกเขาก็เพิ่งรู้ความจริงในวันนี้ว่าเคยสูญเสียลูกไปคนหนึ่ง

ในฐานะสามี เขาจึงยอมทิ้งหน้าตา หวังเพียงหยอกเย้าให้ภรรยามีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง

หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็ล้มเลิกความคิดที่จะให้เฉิงหู่มีทายาทสืบสกุลไปโดยปริยาย หากมีตัวปัญหาแบบถังซื่อโผล่มาอีกคน นางคงตรอมใจตายเป็นแน่

วันรุ่งขึ้น สำนักหมอหลวงก็นำยาถอนพิษมาส่งให้ถึงจวน ต้องดื่มติดต่อกันนานหนึ่งเดือนจึงจะถอนพิษออกไปจนหมดสิ้น

ด้วยว่าทั้งสองคนถูกพิษสะสมมาเป็นเวลานานแล้ว

……

ตำหนักเฟิ่งอี๋

ฮองเฮาทรงพาพระโอรสที่ยังคงหมดสติไปพักรักษาตัวที่ตำหนักข้าง เดิมทีตั้งพระทัยจะประทับเฝ้าอยู่ข้างๆ แต่กลับมีนางกำนัลเข้ามารายงานว่า ฝ่าบาทเสด็จมา

หลังจากงานเลี้ยงในวังเลิกรา ฝ่าบาททรงถูกซูเฟยรั้งตัวเอาไว้ ฮองเฮาทรงห่วงใยองค์รัชทายาท จึงขอพระราชทานอภัยแล้วทูลลากลับมาก่อน

ฮองเฮาทรงคิดว่าฝ่าบาทจะเสด็จตามซูเฟยกลับตำหนักเสียอีก จึงได้พาองค์หญิงรองกับองค์รัชทายาทกลับมาด้วยกัน

นึกไม่ถึงว่า...

ฮองเฮาย่อมทรงมีความคับแค้นพระทัยต่อการตัดสินคดีของฝ่าบาท เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋นอย่างแน่นอน ทว่าฝ่าบาทกลับไม่ยอมลงโทษตระกูลอวิ๋น เพียงแค่ลงโทษเล็กๆ น้อยๆ พอเป็นพิธีเท่านั้น

ฮองเฮาทรงจัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้องค์หญิงรอง พลางลูบแก้มของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน "อี๋เอ๋อร์ ให้ซ่งมามานอนเป็นเพื่อนเจ้านะ ไม่ต้องกลัว พี่ชายของเจ้าประเดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว"

จากนั้นก็เสด็จไปอีกฝั่ง กำชับฮวาไต้ให้ดูแลองค์รัชทายาทเป็นอย่างดีอีกรอบ จึงค่อยลุกขึ้นแล้วเสด็จตรงไปยังตำหนักใหญ่

เมื่อฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นฝ่าบาทก็ทรงปรับอารมณ์ความรู้สึกได้เรียบร้อยแล้ว พระนางทรงจำคำกำชับของท่านแม่ก่อนจะจากไปได้ดี ว่าต้องยอมคล้อยตามคำตรัสของฝ่าบาทไปก่อน

ฮองเฮาตรัสว่า "ฝ่าบาทเสด็จมาได้อย่างไรเพคะ น้องซูเฟยมิเป็นไรแล้วหรือ"

ฝ่าบาทมิได้ตอบคำถามของพระนางในทันที แต่ทรงลุกขึ้นมากุมพระหัตถ์ของฮองเฮาไว้ ทอดพระเนตรดวงตาที่บวมแดงเล็กน้อยคู่นั้นแล้วตรัสถาม "เซวียนเอ๋อร์ร้องไห้หรือ"

ฮองเฮาทรงเบือนพระพักตร์ไปอีกทาง ใช้มือแตะดวงตาเบาๆ "มะ... ไม่ได้ร้องเพคะ ดึกดื่นปานนี้แล้ว ตาก็เลยแห้งแดงจนรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่านั้น"

ฮ่องเต้เห็นพระนางไม่ยอมรับ ก็มิทรงเปิดโปงอีก "วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า ย่อมต้องอยู่เป็นเพื่อนเซวียนเอ๋อร์สิ ทำไมหรือ เซวียนเอ๋อร์อยากจะไล่ข้าไปงั้นรึ"

ฮองเฮาไม่ยอมเงยพระพักตร์ขึ้นสบสายพระเนตร แต่มือกลับออกแรงกุมตอบไว้เล็กน้อย "ฝ่าบาททรงยินดีเสด็จมา หม่อมฉันย่อมดีใจเพคะ จะไล่ฝ่าบาทไปได้อย่างไรกัน"

ฮ่องเต้ "เช่นนั้นก็ดี อี๋เอ๋อร์หลับแล้วหรือยัง"

ฮองเฮายิ้มบางๆ "อี๋เอ๋อร์ตกใจไปบ้าง คืนนี้ซ่งมามาอยู่เป็นเพื่อนกล่อมนอนเพคะ"

ฮ่องเต้ยื่นพระหัตถ์ไปช่วยจัดปอยผมข้างแก้มของฮองเฮา พระนางล้างเครื่องประทินโฉมออกแล้ว เรือนผมดำขลับผูกรวบไว้อย่างหลวมๆ ด้วยแถบผ้าแพร เมื่อครู่ตอนกล่อมองค์หญิงรอง ผมเผ้าจึงดูยุ่งเหยิงไปบ้างเล็กน้อย

แววพระเนตรของฮ่องเต้ลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง ทว่าน้ำเสียงกลับผ่อนคลายและเป็นกันเอง "เรื่องของเจาเอ๋อร์ เซวียนเอ๋อร์จะตัดพ้อว่าข้าลงโทษเบาเกินไปหรือไม่"

ฮองเฮาทอดสายพระเนตรลงต่ำ ตอบกลับอย่างนอบน้อม "ฝ่าบาทจะทรงทำสิ่งใดย่อมมีเหตุผลของฝ่าบาท หม่อมฉันมิกล้าตัดพ้อเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงพระสรวลเบาๆ "ปากเซวียนเอ๋อร์บอกว่าไม่ตัดพ้อ แต่ท่าทางกลับไม่เหมือนที่พูดเลยนะ"

"ข้ารู้ว่าเรื่องนี้เจาเอ๋อร์ต้องทนรับความอยุติธรรม ข้าจะชดเชยให้เขาเอง เจาเอ๋อร์เฉลียวฉลาด เป็นโอรสที่ข้าโปรดปรานที่สุด เห็นเขาถูกพิษข้าเองก็ปวดใจไม่แพ้กัน"

"แต่นิสัยของซูเฟยนั้นเปิดเผยตรงไปตรงมา เรื่องพรรค์นี้นางย่อมไม่ทำเป็นแน่"

"กลับเป็นตระกูลถังต่างหากที่จิตใจยากแท้หยั่งถึง ข้าจะลากตัวทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องออกมารับโทษให้หมด เพื่อคืนความเป็นธรรมให้เจาเอ๋อร์"

"คนตระกูลอวิ๋นหลายคนมองคนไม่ทะลุปรุโปร่งจริง ไร้ความสามารถไม่อาจใช้การใหญ่ได้ วันหน้าก็ไม่ต้องให้คนจากจวนอวิ๋นเข้าวังมาอีกแล้ว"

ฮองเฮาทรงเข้าพระทัยความหมายของฮ่องเต้ดี ตระกูลอวิ๋นก็ส่วนตระกูลอวิ๋น ซูเฟยก็ส่วนซูเฟย

พระองค์จะไม่ทรงนำมารวมกัน และก็ทรงหวังว่าฮองเฮาจะไม่นำมารวมกันเช่นกัน

พระองค์ไม่ทรงเชื่อว่า สตรีที่เพิ่งเข้าวังมาได้ไม่ถึงหนึ่งปี จะกล้าคิดการใหญ่หมายปองตำแหน่งรัชทายาท ถึงขั้นลงมือวางยาพิษอย่างโจ่งแจ้งเพียงนี้

พระองค์ทรงสงสัยว่าเป็นแผนการร้ายของผู้อยู่เบื้องหลังตระกูลถังเสียมากกว่า

ตระกูลถังคิดการไม่ซื่อจริงๆ พ่อค้าตัวเล็กๆ กลับปั่นหัวตระกูลขุนนางสูงศักดิ์หลายตระกูลเล่นได้ตามใจชอบ

ได้ยินมาว่ารากฐานของตระกูลถังในแถบเจียงหนานหยั่งลึกไม่น้อย เหมือนกับตระกูลสงในเวลานั้นไม่มีผิด

คืนนี้กองกำลังรักษาพระองค์จะจับกุมทุกคนในเมืองหลวงที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักนายหน้าตระกูลถังส่งเข้าศาลฎีกา อีกไม่นานก็คงรู้ผลแล้ว

"หม่อมฉันเข้าใจเพคะ น้องซูเฟยเปิดเผยไร้เดียงสาและน่าเอ็นดูจริงๆ มิน่าเล่าฝ่าบาทถึงทรงโปรดปรานและไว้เนื้อเชื่อใจนาง หม่อมฉันเองก็ชอบอุปนิสัยเช่นนี้เหมือนกัน"

ฮองเฮาเงยพระพักตร์ขึ้นสบสายพระเนตร หยดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม "แต่พอนึกถึงสภาพของเจาเอ๋อร์ หม่อมฉันก็อดกลัวขึ้นมาไม่ได้ หาก... หากวันนี้มิได้ตรวจพบเข้า เจาเอ๋อร์เขาคง..."

ฮองเฮาเอนพระวรกายซบลงในอ้อมอกของฮ่องเต้อย่างว่าง่าย หัวไหล่สั่นเทาน้อยๆ ปลายนิ้วกำฉลองพระองค์ของฮ่องเต้ไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด

ฮ่องเต้วาดแขนโอบกอดพระนางไว้ในอ้อมอก ฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน

ฮ่องเต้ "เอาเถิด เซวียนเอ๋อร์อย่าร้องไห้อีกเลย มิเช่นนั้นพรุ่งนี้ดวงตาจะระคายเคืองเอาได้จริงๆ ข้าเองก็นึกหวาดกลัวอยู่เหมือนกัน วันพรุ่งนี้ข้าจะส่งคนไปคอยดูแลพวกเด็กๆ เพิ่ม จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกเด็ดขาด"

ฮองเฮาเงยหน้าขึ้น หยาดน้ำตาบนขนตายังเอ่อคลอจวนเจียนจะหยด น้ำเสียงปนสะอื้น "ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเสียกิริยาไปแล้ว แต่พออยู่ต่อหน้าสามี ก็สุดจะกลั้นไว้ได้จริงๆ"

ฮองเฮาในชุดบรรทมสีขาวเรียบง่าย เรือนผมสยายระบ่าอย่างนุ่มนวล ดวงตาบวมแดงเล็กน้อยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

พระนางทอดพระเนตรมองฮ่องเต้ ราวกับมองที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต

ซบแนบชิดติดพระองค์ไว้แน่น คล้ายต้องการตักตวงเรี่ยวแรงและกำลังใจจากร่างนั้น

ฮ่องเต้ยื่นพระหัตถ์ไปเกลี่ยหยดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา "อยู่ต่อหน้าสามี เซวียนเอ๋อร์มิต้องเก็บซ่อนอันใดทั้งนั้น"

พักตร์ของฮองเฮาซับสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อย "ท่านพี่ ข้าไปปรนนิบัติท่านล้างหน้าบ้วนปากดีกว่านะ หากยังไม่นอนฟ้าก็จะสางแล้ว จะเสียสุขภาพเอาได้"

ฮ่องเต้ "เช่นนั้นก็ลำบากเซวียนเอ๋อร์แล้ว"

หลังชำระล้างและเปลี่ยนฉลองพระองค์ ทั้งสองต่างเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ามาตลอดทั้งวัน จึงกอดก่ายเคียงข้างกันและผล็อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

----------------------------------------