ตอนที่ 68 เช้าวันปีใหม่กับความสงบในตำหนักเฟิ่งอี๋

วันรุ่งขึ้น เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนอ้าย

วันนี้เหล่าพระสนมยังคงต้องมาคารวะเช้าที่ตำหนักเฟิ่งอี๋

พระราชินีมีรับสั่งให้คนไปแจ้งตามตำหนักต่างๆ ว่าให้เลื่อนเวลาคารวะออกไปอีกหนึ่งชั่วยาม อย่างไรเสียเมื่อคืนทุกคนต่างแทบไม่ได้พักผ่อน นางจึงไม่คิดจะใช้เรื่องพรรค์นี้มาบีบคั้นพวกนาง

เมื่อพระราชินีตื่นบรรทม ฮ่องเต้ก็เสด็จไปทอดพระเนตรเด็กทั้งสองที่ตำหนักข้างแล้ว ทั้งยังเรียกหมอหลวงมาตรวจชีพจรให้แก่องค์รัชทายาท

หมอหลวงยังคงพูดคำเดิมๆ ว่าฟื้นขึ้นมาก็ไม่เป็นไรแล้ว ทว่ากลับระบุเวลาที่แน่นอนไม่ได้ว่าจะฟื้นเมื่อใด

ผ่านเหตุการณ์คราวนี้ ฮ่องเต้จึงตัดสินพระทัยให้สำนักหมอหลวงศึกษาหาความรู้ด้านเภสัชกรรมจากแคว้นอื่นให้มากขึ้น ส่วนเจ้ากรมสำนักหมอหลวงเองก็เตรียมไหว้วานสหายสนิทให้ส่งตำรามาช่วยค้นคว้าวิจัยเพิ่มเติม

องค์หญิงรองยังคงหลับอยู่ พระราชินีจึงเดินไปปลุก ทั้งสามพระองค์เสวยพระกระยาหารเช้าด้วยกัน

ฮ่องเต้ไม่ทรงจุกจิกเรื่องเสวย ยามเสด็จมาตำหนักเฟิ่งอี๋ก็ล้วนตามแต่พระราชินีจะจัดแจง

รสนิยมการเสวยของพระราชินีคล้ายคลึงกับท่านย่า ชอบรสเค็ม มักจะมีเกี๊ยวน้ำชามเล็กหรือไม่ก็บะหมี่เส้นเงิน ส่วนซาลาเปาก็เป็นซาลาเปาคริสตัลลูกเล็กกะทัดรัด

องค์หญิงรองชอบรสหวาน นอกจากโจ๊กเบญจพรรณแล้วยังมีซุปนมแพะอีกหนึ่งถ้วย ซาลาเปาลูกเล็กปั้นเป็นรูปถุงโภคทรัพย์ แต่ละลูกมีไส้ไม่ซ้ำกัน มีทั้งไส้ซานจา พุทรากวน ถั่วแดง และน้ำตาลทรายแดง รวมสี่รสชาติ

เครื่องเคียงขนาดเท่าฝ่ามือสี่จาน มีทั้งผักสดผัดและผักดองรสเปรี้ยวเค็มตัดเลี่ยน อาหารคาวสี่อย่าง มีเนื้อแพะเส้น ปลานึ่ง เต้าหู้ตุ๋นหมูสับ เป็ดนึ่งเห็ดป่า ล้วนเสิร์ฟมาในโถใบเล็ก

นอกจากนี้ ทั้งสามพระองค์ยังมีไข่ตุ๋นพระองค์ละหนึ่งถ้วยเล็ก ตักสองช้อนก็หมดแล้ว

พอฮ่องเต้ประทับอยู่ด้วย ทุกอย่างจึงจัดเตรียมเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย พระราชินียังกำชับให้เตรียมน้ำแกงตุ๋นดับร้อนถวายฮ่องเต้อีกหนึ่งโถ

ฮ่องเต้เสวยเสร็จก็ทรงหิ้วองค์หญิงรองติดมือไปด้วย เสด็จไปยังห้องโถงดอกไม้เพื่อทรงงาน

เนื่องจากระยะนี้ฮ่องเต้เสด็จมาทรงงานที่ตำหนักเฟิ่งอี๋บ่อยขึ้น พระราชินีจึงขยายห้องโถงดอกไม้เดิมให้กว้างขวาง แล้วจัดเป็นมุมทรงงานถวายพระองค์อีกแห่งหนึ่ง

ฎีกาที่ฮ่องเต้ทรงตรวจเสร็จแต่ละชุดจะถูกส่งกลับตำหนักจื่อเฉินทันที พระราชินีจึงไม่ต้องคอยหลบเลี่ยงเพื่อความเหมาะสม

มุมทรงงานที่จัดถวายฮ่องเต้ยังคงกลิ่นอายแบบห้องโถงดอกไม้ บนพื้นปูพรมหนานุ่มเพราะองค์หญิงรองจะวิ่งเล่นที่นี่ ข้างๆ ยังมีโต๊ะเล็กอีกตัว เป็นที่สำหรับให้องค์รัชทายาททรงศึกษาร่วมกับฮ่องเต้

พระราชินีนำตำราในห้องคลังของตนออกมาทั้งหมด นำมาจัดวางไว้ในห้องโถงดอกไม้แห่งนี้

ยามค่ำคืนมักปรากฏภาพครอบครัวสี่คนอยู่ในห้องโถงดอกไม้พร้อมหน้า หากแต่ต่างคนต่างมีเรื่องให้ทำ

ฮ่องเต้ทรงตรวจฎีกา องค์รัชทายาททรงอ่านตำรา องค์หญิงทรงรื้อค้นของเล่น ส่วนพระราชินีก็ทรงสะสางกิจการฝ่ายใน

ฮ่องเต้ทรงเริ่มเคยชินกับความรู้สึกที่มีคนอยู่เคียงข้างเวลาทรงงาน พระองค์แทบไม่เคยเรียกพระสนมเข้าพบที่ตำหนักจื่อเฉินเลย

ส่วนจำนวนครั้งที่พระราชินีเสด็จไปตำหนักจื่อเฉินก็นับนิ้วได้

พระองค์จึงไม่เคยสัมผัสความรู้สึกประเภทมีสาวงามคอยเติมชาเคียงข้าง หรือมีพระสนมคอยช่วยฝนหมึก

พระองค์โปรดที่จะหิ้วองค์รัชทายาทมาอยู่เป็นเพื่อนมากที่สุด รองลงมาคือองค์หญิงรอง

คนหนึ่งช่วยงานได้ อีกคนก็ช่วยสร้างเสียงหัวเราะ

หากอยู่ทั้งสองคน พระองค์ยิ่งโปรดปราน

น่าเสียดายที่องค์รัชทายาททรงยังไม่ฟื้น พระองค์จึงทำได้เพียงให้พระธิดาอยู่เป็นเพื่อน

องค์หญิงรองตามเสด็จฮ่องเต้เข้ามาก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี นางดึงหีบสมบัติของตนออกจากชั้นวางของด้านข้าง

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของเล่นที่ฮ่องเต้ทรงหามาให้นางเมื่อเร็วๆ นี้ มีเกมทำสงครามชิ้นหนึ่งที่นางติดงอมแงมเป็นพิเศษ

แม้จะเล่นคนเดียวก็ยังสนุกเพลิดเพลินไม่รู้เบื่อ

ช่วงปีใหม่ฮ่องเต้เองก็ต้องทรงหยุดพักการตรวจฎีกา เพียงแต่ยังมีเรื่องจิปาถะบางอย่างคั่งค้าง ในพระทัยยังทรงห่วงองค์รัชทายาท จึงทรงหาอะไรทำฆ่าเวลา

ในวันขึ้นหนึ่งค่ำ ฮ่องเต้ก็มิได้อยากทรงงานเช่นกัน ไม่นานก็ถูกองค์หญิงรองดึงดูดความสนใจไป

ผ่านไปครู่เดียวก็เสด็จเข้าไปร่วมเล่นเกมกับองค์หญิงรอง

อีกด้านหนึ่ง เหล่าพระสนมมาคารวะเช้าที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ แต่ละคนผัดแป้งบนใบหน้าหนากว่าปกติมาก โดยเฉพาะพวกที่มีบุตร

ต่อให้โบกแป้งหนาเตอะก็ยังพอมองออกว่าสีหน้าไม่สู้ดี

กระทั่งฟังกุ้ยเหรินที่ยังอยู่ไฟก็ยังอุตส่าห์มา เดือนก่อนนางเพิ่งให้กำเนิดพระโอรส นับเป็นโอรสองค์ที่ห้าของฮ่องเต้

ตั้งแต่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนนางก็เก็บตัวเงียบอยู่ในตำหนัก ด้วยร่างกายอ่อนแอเกินไปจึงทำได้เพียงนอนพักเพื่อรักษาครรภ์

องค์ชายห้าแรกคลอดตัวเล็กราวกับลูกแมว เสียงร้องไห้ก็เบาแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

หมอหลวงบอกว่าทำได้เพียงค่อยๆ บำรุงไป ตอนคลอดเพราะเด็กตัวเล็ก นางจึงไม่ต้องทนทรมานมากนัก

ทว่าการประคับประคองครรภ์อย่างยากลำบากอยู่หลายเดือนย่อมส่งผลกระทบต่อร่างกาย วันนี้นางฝืนทนสังขารมาคารวะ หลังเสร็จสิ้นก็ต้องกลับไปพักฟื้นต่อ

องค์ชายห้ายังไม่ได้รับพระราชทานนาม จึงทำได้เพียงเรียก "เสี่ยวอู่" ไปพลางๆ

พระราชินีตรัสถาม "ฟังกุ้ยเหรินไยจึงมาด้วยเล่า เสี่ยวอู่หลายวันมานี้สบายดีหรือไม่"

ฟังกุ้ยเหรินลุกขึ้นทูลตอบ "ขอบพระทัยพระราชินีที่ทรงห่วงใยเพคะ วันนี้เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำ หม่อมฉันย่อมต้องมาเข้าเฝ้า เสี่ยวอู่กินนมได้มากกว่าวันก่อนๆ อ้วนท้วนขึ้นไม่น้อยแล้วเพคะ"

พระราชินีทรงพยักพระพักตร์ "เช่นนั้นก็ดี ขาดเหลือสิ่งใดก็ให้คนมาบอกเรา ทางหมอหลวงก็ให้คนคอยไปตรวจดูบ่อยๆ ค่อยๆ บำรุงไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง"

ฟังกุ้ยเหรินซับหางตา "เพคะ ขอบพระทัยพระราชินีเพคะ"

นางซาบซึ้งใจต่อพระราชินีจากใจจริง นางไม่เป็นที่โปรดปราน เด็กคนนี้ตั้งแต่เริ่มตั้งครรภ์ฮ่องเต้เคยเสด็จมาทอดพระเนตรเพียงประเดี๋ยวเดียว ภายหลังตอนต้องประคับประคองครรภ์ก็ไม่เคยเสด็จมาอีกเลย

ยังดีที่มีพระราชินีส่งคนมาคอยดูแลเอาใจใส่ นางจึงไม่ถึงขั้นถูกพวกบ่าวไพร่รังแก อย่างไรเสียทุกคนต่างก็รู้ดีว่าลูกของนางร่างกายอ่อนแอ

ใครเล่าจะมาใส่ใจ ฝ่าบาทไม่ได้ทรงขาดแคลนโอรสเสียหน่อย ในวังนอกจากนางแล้วยังมีสตรีตั้งครรภ์อยู่อีกสองคน ซ้ำแต่ละคนยังเป็นที่โปรดปรานยิ่งกว่านางทั้งนั้น

อี๋ผินเอ่ยขึ้น "เฮ้อ พระราชินีช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมยิ่งนัก ทรงใส่พระทัยเหล่าพี่น้องถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่คนบางคนกลับไม่คู่ควรเอาเสียเลย จริงหรือไม่ ซูเฟย"

ปกติแล้วอี๋ผินไม่ใช่คนช่างพูด ทว่ายามนี้สายตาที่นางมองไปยังซูเฟยกลับดุดันอำมหิต แทบอยากจะยื่นมือออกไปฉีกร่างอีกฝ่ายให้แหลกคามือ

สีหน้าของซูเฟยยังคงไม่เปลี่ยน "น้องอี๋ผินกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าไปล่วงเกินเจ้าตั้งแต่เมื่อใด แล้วข้าเคยลบหลู่พระราชินีตอนไหนกัน"

อี๋ผินมองนางแล้วคันฟันยุบยิบ เมื่อนึกถึงสภาพลูกชายเมื่อวานที่นอนอยู่ในอ้อมอกตนแล้วปลุกเท่าไรก็ไม่ยอมตื่น นางก็แค่นเสียงเย็น "หึ มีหรือไม่มีในใจเจ้าย่อมรู้ดี อย่าคิดว่าคนอื่นเขาโง่กันหมด"

ซูเฟย "น้องอี๋ผินมีเรื่องเข้าใจผิดอันใดต่อข้าหรือไม่"

อี๋ผิน "เหอะ ขี้เกียจจะเสวนากับเจ้า!"

เสียนเฟยเอ่ยเรียบๆ "จะเข้าใจผิดหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ความยุติธรรมย่อมสถิตอยู่ในใจคน"

การที่เสียนเฟยเปิดปากพูดทำให้เหล่าสนมยิ่งประหลาดใจ นางผู้นี้เป็นคนไร้ตัวตนมานานนับปี ครั้นนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทุกคนในใจก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาหลายส่วน

องค์ชายรองคือแก้วตาดวงใจของเสียนเฟย ไปแตะต้องลูกของคนอื่นเข้า จะไม่ให้เตรียมใจรับการโต้กลับได้อย่างไร

ซูเฟยทำท่าเหมือนจะร่ำไห้ "แม้แต่พี่เสียนเฟยก็ไม่เชื่อข้าหรือ"

แรกเริ่มเดิมทีที่ซูเฟยเข้าวังนั้นเคยพักอยู่ที่ตำหนักของเสียนเฟย ภายหลังเมื่อเลื่อนขั้นตำแหน่งจึงค่อยย้ายออกไป ความสัมพันธ์ของทั้งสองนับว่าไม่เลว นานๆ ครั้งยังนัดพบปะกันบ้าง

เสียนเฟยเบือนสายตาหลบไม่เอ่ยปากอีก

ฮวาเจี๋ยยวี่ผู้เป็นพระมารดาขององค์ชายใหญ่ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างเดิม ทว่าสายตาที่เหลือบมองซูเฟยเป็นครั้งคราวนั้นก็เย็นเยียบไม่แพ้กัน

ต่อนางจะอ่อนแอไร้กำลังเพียงใด แต่นางก็เป็นแม่คนหนึ่ง

ซูเฟย เจ้าคอยดูเถิด

ยามนี้เหลิ่งเจาอี๋เอ่ยขึ้นบ้าง "หึ เสแสร้งแกล้งทำ!"

ซูเฟยมองไปที่นาง "เหลิ่งเจาอี๋ เจ้าบังอาจ!"

เหลิ่งเจาอี๋ไม่สนใจนางแม้แต่น้อย ลุกขึ้นย่อกายคารวะพระราชินีโดยตรง "หม่อมฉันก้าวร้าวเกินไป ขอพระราชินีทรงโปรดอภัยด้วยเพคะ"

พระราชินีประทับนิ่งอยู่บนที่นั่งประธานตลอดเวลา ทอดพระเนตรเหล่าสนมตอบโต้กันไปมา ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นให้เหลิ่งเจาอี๋ลุกขึ้น

พระราชินีตรัส "ช่างเถิด เจ้าเองก็เป็นห่วงลูก อีกไม่นานเจ้าก็จะคลอดแล้ว จากนี้ไปก็พักผ่อนอยู่แต่ในตำหนักของตนเองให้ดีเถิด"

เหลิ่งเจาอี๋ "เพคะ หม่อมฉันน้อมรับพระเสาวนีย์"

พระราชินี "วันนี้เป็นวันแรกของปีใหม่ เหล่าพี่น้องก็ได้พบหน้ากันแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกลับตำหนักไปเถิด"

วันนี้เหล่าพระสนมแต่งกายกันอย่างหรูหราโอ่อ่า แม้ว่าเวลานี้ตำหนักเฟิ่งอี๋จะรักษาความลับแน่นหนายิ่งขึ้นจนสืบข่าวคราวอันใดไม่ได้ความ แต่เรื่องที่ฝ่าบาทประทับอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋พวกนางย่อมรู้อยู่แก่ใจ

คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะไม่เสด็จออกมาพบพวกนางเลยแม้แต่น้อย

แววตาของซูเฟยวาวโรจน์ด้วยความไม่ยินยอม ทว่าทำได้เพียงทูลลาตามทุกคนออกไป

เมื่อคืนนี้นางต้องหลั่งน้ำตาร่ำไห้คร่ำครวญยกใหญ่กว่าจะขจัดความคลางแคลงใจที่ฝ่าบาทมีต่อนางไปได้ ทว่านางกลับไม่รู้เลยว่าฝ่าบาทจะทรงจัดการเรื่องหลังจากนี้อย่างไร

คนรับใช้ในตำหนักของนางถูกสำนักช่างกงพาตัวไปไม่น้อย บ่าวไพร่ชุดใหม่ก็ยังไม่ได้จัดสรรมาให้

ยามก้าวออกมาเกล็ดหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาแล้ว บนทางเดินในวังมีขันทีน้อยกำลังกวาดหิมะที่ทับถมกันอย่างไม่หยุดหย่อน

ซูเฟยขึ้นนั่งบนเกี้ยว สายตามองตรงไปเบื้องหน้า

รู้สึกเพียงว่าหิมะโปรยปรายลงมาบดบังสายตา

จนทำให้นางมองไม่เห็นหนทางข้างหน้า

----------------------------------------