ตอนที่ 70 เปิดเผยความจริงเบื้องหลังงานเลี้ยงในวัง

ปีนี้หิมะตกช้า ตอนที่หลูจิ้งซูลุกขึ้นมาเพิ่งจะเริ่มโปรยปราย พอรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วก้าวออกมาดู บนพื้นก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นหิมะบาง ๆ เสียแล้ว

หนึ่งในสิ่งที่เป็นต้นกำเนิดบรรยากาศปีใหม่ก็คือเสียงประทัด

เสียงประทัดดังกึกก้องส่งท้ายปีเก่า

ตั้งแต่เช้าตรู่เสียงเปรี๊ยะปร๊ะก็ดังไม่ขาดสาย ภายในจวนย่อมไม่เป็นข้อยกเว้น ก่อนรับประทานอาหาร ก็ได้จุดไปรอบหนึ่งที่ด้านนอกศาลบรรพชนก่อนแล้ว

หลังมื้อกลางวัน ต่งอี๋เหนียงและอันอี๋เหนียงต่างรู้ความขอตัวลา หลูจิ้งซูจึงให้แม่นมพาฝาแฝดไปนอนกลางวันในห้องอุ่น

คนที่เหลืออยู่จึงมีเพียงผู้ที่ไปร่วมงานเลี้ยงในวังคราวนี้

ซู่เหมยนำสาวใช้สองสามคนยกชาเข้ามาเสิร์ฟแล้วจึงพาคนถอยออกไป

เมื่ออิ่มหนำสำราญ ก็ถึงเวลาเปิดอกคุยกันเสียที

แม้แต่ละคนจะนั่งอยู่ประจำที่ บ้างกินขนมบ้างจิบชา ทว่าสายตาคู่เล็ก ๆ เหล่านั้นกลับคอยแอบชำเลืองมองหลูจิ้งซูอยู่เนือง ๆ

หลูจิ้งซู "..."

หลูจิ้งซูกล่าว "พวกเจ้าอยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ อย่ามัวทำลับ ๆ ล่อ ๆ กันอยู่เลย"

หรงจิ่นเหยากะพริบตาโตปริบ ๆ "ท่านแม่ เมื่อวานเหตุใดลูกถึงสลบไปหรือ"

เมื่อคืนหลูจิ้งซูปฏิเสธคำขอของหรงจิ่นเหยาที่จะมานอนด้วย จึงแลกเปลี่ยนด้วยการรับปากว่าจะบอกความจริงแก่นางในวันนี้

นางเข้าใจความรู้สึกของเด็กสาวที่เพิ่งตกใจขวัญเสียมาเมื่อวาน ย่อมอยากจะเข้าหาผู้เป็นแม่

ทว่านางไม่อาจร่วมเตียงเคียงหมอนกับอีกฝ่ายได้จริง ๆ ทำได้เพียงปลอบประโลมเด็กสาวอยู่ในเรือนฝั่งตะวันออกตั้งนานกว่าจะกลับมายังห้องของตนเอง

ความจริงแต่ก่อนเจ้าของร่างเดิมค่อนข้างเข้มงวด หรงจิ่นเหยาไม่มีทางกล้าทำเช่นนี้ หลูจิ้งซูคิดว่าตนเองไม่ได้เปลี่ยนไปมากเท่าใดนัก

ทว่าเด็กสาวย่อมไวต่อการเปลี่ยนแปลงท่าทีของแม่แท้ ๆ เป็นพิเศษ มักจะคอยแหย่เท้าเล็ก ๆ ออกมาหยั่งเชิงขีดจำกัดของท่านแม่เสมอ

นับวันยิ่งใจกล้าขึ้นทุกที

หลูจิ้งซูกล่าว "เรื่องนี้ฝ่าบาทมีรับสั่งห้ามแพร่งพรายออกไป ข้อสรุปเบื้องหน้าคือเกี่ยวข้องกับถังซื่อ"

"แต่พวกเจ้าก็โตกันหมดแล้ว วันหน้าจวนเจิ้นกั๋วกงก็ต้องพึ่งพาพวกเจ้ามาค้ำจุนอยู่ดี ข้าจึงไม่คิดจะปิดบังพวกเจ้า แต่จงจำไว้ว่าก้าวพ้นประตูบานนี้ไปแล้วก็ให้เก็บเรื่องนี้ฝังลึกไว้ในท้อง ใครถามก็ห้ามพูดทั้งนั้น"

ทุกคนลุกขึ้นยืนรับคำ

หลูจิ้งซูกล่าว "กล่าวกันว่าเป็นฝีมือของตระกูลถัง ทว่าเป้าหมายที่คิดปองร้ายคือองค์รัชทายาทและบรรดาองค์ชาย พวกเจ้าคงเป็นแค่ผู้โดนลูกหลง"

หรงซื่อเจินกับหรงซื่อลวี่ซึ่งเป็นเพียงสองคนที่รู้เรื่องเบื้องลึก ต่างก้มหน้าครุ่นคิดทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น

"ถังซื่อเป็นสะใภ้รองของตระกูลอวิ๋น เรื่องนี้นางอ้างว่าทำลงไปเพราะริษยาแค้นเคืองพระราชินี ทว่าหากดูจากความเคลื่อนไหวของตระกูลถังในเมืองหลวง เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่องค์รัชทายาท แต่เป็นตำแหน่งรัชทายาทในภายภาคหน้าต่างหาก"

หรงอวิ๋นเช่อเอ่ย "ตระกูลอวิ๋น..."

หลูจิ้งซูกล่าว "ใช่ พวกเขาน่าจะบรรลุข้อตกลงบางอย่างกับตระกูลอวิ๋นเป็นการลับ พิษที่วางให้องค์รัชทายาททั้งแนบเนียนและออกฤทธิ์ช้า เห็นได้ชัดว่าเตรียมการระยะยาว ทว่าองค์รัชทายาทยังมีบุญญาธิการคุ้มครอง ร่างกายกลับตอบสนองต่อพิษชนิดนี้เป็นพิเศษ พอยาพิษเข้าร่างก็กำเริบขึ้นมาทันที จึงรอดชีวิตมาได้"

อวี๋ซื่อสูดหายใจลึก "เล่ห์เหลี่ยมของตระกูลถังลึกล้ำพิสดารเช่นนี้ เช่นนั้นพระเหนียงเหนียงในวังกับองค์รัชทายาทมิใช่จะตกอยู่ในอันตรายรอบด้านหรอกหรือ"

หลูจิ้งซูกล่าว "พ้นคืนวานไปแล้ว ก็ไม่มีตระกูลถังอีกต่อไป"

เมื่อทุกคนได้ยินประโยคนี้ ต่างพากันสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่

หรงจิ่นเหยาเอ่ยถามเสียงเบา "ไม่มีอีกแล้ว หมายความว่าอย่างไรหรือ"

หลูจิ้งซูกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ "ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการ ถังซื่อ ให้ประจานศพสามวัน เผากระดูกโปรยเถ้า สายตรงของตระกูลถังทั้งหมดถูกประหารชีวิต สายรองถูกริบทรัพย์ เนรเทศสามร้อยลี้"

บรรยากาศพลันชะงักงันลงในทันที

โทษทัณฑ์เช่นนี้ แม้แต่ในรัชกาลนี้ก็หาดูได้ยากยิ่ง

แม้การกวาดล้างราชสำนักคราวก่อนของฮ่องเต้จะสั่งประหารไปไม่น้อย ทว่าโทษทัณฑ์ที่กระทำต่อคนตายเช่นนี้ยังนับเป็นครั้งแรก

นี่เพิ่งเป็นเพียงจุดเริ่มต้น เมื่อขุดรากถอนโคนอิทธิพลของตระกูลถังขึ้นมาเรื่อย ๆ โทษทัณฑ์อื่นทับถมเข้าไป ตระกูลถังคงต้องสิ้นตระกูลเป็นแน่

"เคราะห์กรรมของตระกูลถัง มิได้เกิดจากการวางยาพิษองค์ชายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะพวกเขาบังอาจคิดแทรกแซงเรื่องในวังหลวง"

"ตระกูลถังในเมืองหลวง อาศัยสำนักนายหน้าหลายแห่งคอยสอดแทรกคนเข้าไปตามที่ต่าง ๆ ในวัง แม้แต่นางกำนัลที่อยู่ข้างกายองค์รัชทายาทมาห้าปี ก็เป็นหมากที่พวกเขาวางไว้แต่แรก"

"ปีกลายพวกเขายังคงส่งคนเข้าวังอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งจู่ ๆ ปีนี้ก็ย้ายออกจากเมืองหลวง หากไม่ใช่เพราะพระราชินีทรงเฉลียวใจ ตรวจพบความผิดปกติของนางกำนัลข้างกายองค์รัชทายาท ก็คงไม่มีทางจับความเชื่อมโยงระหว่างคนเหล่านี้ได้เลย"

"หมากที่ฝังไว้ตามจวนต่าง ๆ ในเมืองหลวง บางคนแฝงตัวอยู่นานถึงยี่สิบกว่าปี แม้แต่เรื่องทายาทของอู่อันโหวกับฉีอ๋องและพระชายา ก็ล้วนเกี่ยวพันกับพวกเขาทั้งสิ้น"

"นี่น่ะหรือที่คนในเมืองหลวงพากันเรียกว่า"

"พ่อค้าต่ำต้อยธรรมดา"

"ลูกเอ๋ย หากเป็นเจ้าเจอเรื่องเช่นนี้ เจ้าจะจับสังเกตได้หรือไม่" หลูจิ้งซูหันไปมองหรงอวิ๋นเช่อแล้วตั้งคำถามแทงใจดำ

หรงอวิ๋นเช่อหน้าซีดเผือด ก้มหน้าเงียบงัน

เมื่อวานบนรถม้า หลูจิ้งซูเพียงพูดคุยกับเขาไม่กี่ประโยคและปลุกใจไปตามเรื่อง มิได้อธิบายละเอียดลึกซึ้งถึงเพียงนี้

"พวกเจ้าคงคิดว่าเรื่องนี้อย่างไรก็แยกไม่ออกจากตระกูลอวิ๋น ทว่า..."

"พวกเจ้าจะคิดอย่างไรล้วนไร้ประโยชน์ ฝ่าบาททรงคิดเห็นเช่นไรต่างหากที่สำคัญ"

"หากฝ่าบาททรงมองว่าตระกูลอวิ๋นบริสุทธิ์ ตระกูลอวิ๋นก็บริสุทธิ์ หากฝ่าบาททรงมองว่าซูเฟยบริสุทธิ์ ซูเฟยก็ย่อมบริสุทธิ์"

"การที่ฝ่าบาทลงทัณฑ์ตระกูลอวิ๋นแต่ไม่ลงทัณฑ์ซูเฟย นั่นย่อมแสดงว่าพระองค์ทรงปักใจเชื่อไปแล้วว่าซูเฟยไม่เกี่ยวข้อง"

"เพื่อรักษาหน้าตาให้ตระกูลอวิ๋น ฝ่าบาทจึงมิได้มีราชโองการเปิดเผยในทันที แต่คงอีกไม่นานทุกคนย่อมล่วงรู้เรื่องนี้ พวกเจ้าจงจำไว้ ต่อไปไม่ว่าผู้อื่นจะพูดสิ่งใด พวกเจ้าห้ามแสดงความไม่พอใจออกมาแม้แต่น้อย"

เรื่องเหล่านี้ หลูจิ้งซูก็ได้ทูลบอกพระราชินีไปเมื่อวานเช่นกัน หากรู้สึกอยุติธรรมคับแค้นใจ ก็จงพยายามทำให้ตนเองกลายเป็นคนที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานและลำเอียงเข้าข้างให้ได้

แต่ทว่า สีหน้าท่าทางภายนอกต้องไม่เผยความแค้นเคืองออกมาแม้แต่นิดเดียว

จะเศร้าโศกก็ได้ จะหวาดกลัวก็ได้ แต่สิ่งเดียวที่ห้ามมีคือความเคียดแค้นชิงชัง

ต่อให้คนที่พวกเขาคิดจะฆ่าคือเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของตนก็ตาม

เพราะนั่นก็เป็นโอรสของฮ่องเต้เช่นกัน

การลงทัณฑ์ตระกูลถังของฮ่องเต้ถือเป็นคำอธิบายให้แก่องค์รัชทายาทและพระราชินี และยังเป็นคำอธิบายแก่ผู้อื่นที่ถูกลากเข้ามาพัวพันด้วย

หากจะว่าไปตามจริงแล้ว คนเหล่านี้ยังไม่ได้รับอันตรายจนเกิดความเสียหายขึ้นจริง

และหลักฐานที่สืบพบก็สาวไปไม่ถึงตัวซูเฟย

ชีวิตคนนับพันของตระกูลถัง ถือว่าเป็นการให้คำตอบที่เพียงพออย่างยิ่งแล้ว

ส่วนฮ่องเต้จะทรงเชื่อจริง ๆ หรือไม่ว่าซูเฟยบริสุทธิ์ นั่นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของซูเฟยเอง

หลูจิ้งซูมองดูสีหน้าของทุกคนแล้วกล่าวต่อ "ต่อให้พวกเราไม่เอ่ยปากใด ๆ พ่อแม่ของเด็ก ๆ เมื่อคืนก็ไม่มีทางยอมรามือแน่ ย่อมมีคนอยากให้จวนเราออกหน้า เพราะอย่างไรพวกเราก็เป็นฝ่ายเสียหายตัวจริง"

"แล้วยังมีตระกูลเดิมของเหล่าพระสนมอีก พวกเขาต้องลงมือทำอะไรบางอย่างแน่"

"เจ้าใหญ่ ในจวนมีเพียงเจ้าคนเดียวที่เป็นขุนนางในราชสำนัก ต้องจำไว้ให้ขึ้นใจว่าให้ระวังวาจาและการกระทำอยู่เสมอ"

"พวกเจ้าก็จำไว้ด้วย ไม่ว่าใครจะพูดอะไร พวกเจ้าต้องตั้งสติให้มั่น อย่าตกเป็นเครื่องมือของผู้ไม่ประสงค์ดี"

หรงอวิ๋นเช่อ "ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"

อวี๋ซื่อ "ท่านแม่เจ้าคะ เช่นนั้นวันหน้าหากพวกเราพบเจอคนตระกูลอวิ๋น ควรรับมืออย่างไรดีเจ้าคะ"

หลูจิ้งซู "เมื่อครู่ข้าเพิ่งบอกไป ตระกูลอวิ๋นก็ส่วนตระกูลอวิ๋น ซูเฟยก็ส่วนซูเฟย อีกทั้งนายหญิงตระกูลอวิ๋นก็ถูกฝ่าบาทสั่งกักบริเวณ ชั่วคราวนี้พวกเจ้าคงไม่ได้พบนางหรอก"

"ส่วนอาเจินกับอาลวี่ พ้นปีใหม่ไปข้าตั้งใจจะส่งพวกเขาเข้าวังไปเป็นพระสหายร่วมเรียนขององค์รัชทายาท ไม่ต้องไปสำนักศึกษาก็คงไม่เจอตระกูลอวิ๋นไปสักพักใหญ่ แม้บังเอิญพบในวังก็ไม่เป็นไร จำไว้เพียงประโยคเดียวก็พอ"

"คนไม่รุกรานข้า ข้าไม่รุกรานคน"

หรงซื่อเจิน / หรงซื่อลวี่ "ขอรับ"

หลูจิ้งซู "เอาละ อาเจินกับอาลวี่อยู่ก่อน คนอื่นแยกย้ายกันไปได้"

หลูจิ้งซูเพิ่งพูดจบ หรงจิ่นเหยาก็มองค้อนส่งสายตาตัดพ้อมาทันที ทว่าหลูจิ้งซูทำเป็นมองไม่เห็น

ลูกสาวเอ๋ย โทษใครได้ที่สมองเจ้าเรียบง่ายเกินไป เรื่องที่เหลือต่อให้เจ้าฟังไปก็ไม่มีประโยชน์อันใดหรอก

ไปวิ่งเล่นเสียเถอะ~

----------------------------------------