ตอนที่ 71 ชี้แนะสองหลานชายและกลหมากการเมืองในวัง

"พวกเจ้าสองคนฟังแล้วรู้สึกอึดอัดคับแค้นใจใช่หรือไม่" หลูจิ้งซูรอจนคนอื่นๆ ออกไปหมดแล้ว จึงค่อยหันไปมองเด็กชายทั้งสองที่ก้มหน้าเงียบงัน

หรงซื่อเจิน "ท่านย่า ข้าไม่เข้าใจขอรับ"

หรงซื่อลวี่ไม่ได้พูดอะไร ทว่าแววตาก็ฉายความไม่เข้าใจออกมาเช่นกัน

หลูจิ้งซู "อืม คำพูดเมื่อครู่นี้ข้าพูดให้พวกพ่อของเจ้าฟัง นิสัยอย่างพ่อเจ้าน่ะถูกคนอื่นหลอกใช้ได้ง่ายเกินไป ต้องขู่ให้กลัวเสียบ้างถึงจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมได้"

"ส่วนพวกแม่ของเจ้าก็มีนิสัยอ่อนโยนโอนอ่อนกันทั้งนั้น หากเจอคนพรรค์นี้เข้า เมื่อสู้ไม่ได้ก็รังแต่จะต้องหลบเลี่ยงไปก่อน"

หลูจิ้งซู "อันที่จริงพวกเจ้ายังไม่รู้ ข้าเพิ่งจะชี้หน้าด่าฮูหยินอวิ๋นต่อหน้าฝ่าบาทจนนางกระอักเลือดออกมา ต่อไปหากเจอกับพวกเรา นางมีแต่จะเดินหลบทางให้ ไม่มีทางมาระรานก่อนแน่นอน"

"พวกเจ้าร่วมมือกับองค์รัชทายาท ทำให้ทุกคนในงานเลี้ยงที่พอจะเกี่ยวข้องสลบไสลไปหมด ตระกูลอวิ๋นนับว่าผูกความแค้นฝังลึกกับตระกูลเหล่านั้นเข้าให้แล้ว ส่วนพวกพระสนมในวังหลังที่มีโอรสธิดาก็คงจะเกลียดซูเฟยเข้ากระดูกดำเช่นกัน"

"คราวนี้ถือว่ากวาดล้างขุมกำลังของตระกูลถังไปได้จนแทบเหี้ยนเตียน ต่อให้ซูเฟยจะมีคนของตนเองอยู่ในวังอีก ก็ย่อมต้องได้รับผลกระทบไปไม่น้อย พ้นปีใหม่ไปรอให้อาหญิงของพวกเจ้าสะสางอีกรอบ คราวนี้หากนางคิดจะทำอะไรอีก ก็ยากเย็นแล้ว"

ช่วงนี้สองพี่น้องติดตามอาจารย์หลายท่านร่ำเรียนวิชามาไม่น้อย เมื่อหลูจิ้งซูพบเจอเรื่องราวใดจึงไม่เคยปิดบังพวกเขา ทั้งยังยกขึ้นมาเป็นตัวอย่างสั่งสอนพวกเขาด้วย

หรงซื่อลวี่ครุ่นคิด "เรื่องเหล่านี้ ฝ่าบาททรงทราบ"

หลูจิ้งซู "ย่อมเป็นเช่นนั้น แม้ฝ่าบาทจะไม่ทรงทราบแน่ชัดว่าทำกันอย่างไร แต่พระองค์ต้องเดาออกแน่ว่าพวกเรามีเอี่ยวอยู่เบื้องหลัง"

หรงซื่อเจินเองก็เข้าใจขึ้นมา "เช่นนั้นในสายพระเนตรของฝ่าบาท พวกเราก็กุมความได้เปรียบไว้หมดแล้ว จึงไม่ทรงประสงค์จะโค่นซูเฟยให้จมดินในคราวเดียว"

หรงซื่อลวี่ "ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะประคับประคองซูเฟยหรือขอรับ"

หรงซื่อเจิน "ฝ่าบาททรงระแวงว่าอาหญิงจะมีอำนาจในวังหลังมากเกินไปหรือขอรับ"

หลูจิ้งซู "..."

พัฒนาการของพวกเจ้าสองคนทำให้ข้ารู้สึกขนลุกจริงๆ เพิ่งผ่านไปกี่เดือนเอง ในหัวมีแต่เรื่องอันใดกันเนี่ย

หลูจิ้งซู "มันพอจะเป็นไปได้หรือไม่ว่า ฮ่องเต้ทรงเชื่อจริงๆ ว่าซูเฟยบริสุทธิ์"

สองหน่อทำหน้าตกตะลึงพร้อมกัน เป็นไปได้อย่างไร เรื่องออกจะชัดเจนปานนี้

หลูจิ้งซู "พวกเราแค่วิเคราะห์จากเรื่องราวแล้วสรุปออกมาเช่นนี้ ไม่เคยได้สัมผัสใกล้ชิดกับซูเฟยมาก่อน แต่ฝ่าบาทไม่เหมือนกัน หากยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด พระองค์ย่อมเชื่อในการตัดสินใจของตนเองมากกว่า นี่ก็คือความร้ายกาจของซูเฟย นางได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาท"

"ไม่ว่านางจะแสร้งทำหรือบริสุทธิ์จริงๆ แต่ฝ่าบาททรงเชื่อไปแล้ว..."

หลูจิ้งซูมองดูเด็กทั้งสองที่ขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมแล้วกล่าวต่อ "ส่วนเรื่องที่ว่าต้องการคานอำนาจอาหญิงของพวกเจ้าในวังหลังหรือไม่นั้น อันที่จริงเข้าใจได้ง่ายมาก ต่อให้พวกเจ้าจะชอบบ่าวรับใช้คนหนึ่งเพียงใด ก็ไม่มีทางมอบหมายงานทุกอย่างให้คนผู้นั้นทำเพียงคนเดียวหรอก ถูกต้องหรือไม่ ยิ่งตอนนี้องค์รัชทายาทค่อยๆ เติบใหญ่ เรื่องพรรค์นี้จึงเป็นเรื่องธรรมดามาก ดังนั้น พ่อของพวกเจ้าจึงยิ่งทวีความสำคัญ"

หรงซื่อลวี่ "ด้วยเหตุนี้ ท่านย่ากับท่านปู่ถึงได้ส่งท่านพ่อไปกรมโยธาหรือขอรับ"

หลูจิ้งซู "ตอนนั้นไม่ได้คิดลึกซึ้งขนาดนั้นหรอก เพียงแค่พ่อของเจ้าอ่อนแอเกินไปจริงๆ เท่านั้นเอง"

หรงซื่อเจิน "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้"

หลูจิ้งซู "ต่อมามีสหายสนิทของปู่เจ้าคนหนึ่งเสนอแนะขึ้นมา ถึงได้ให้พ่อของเจ้าไปลองดูที่กรมโยธา"

หรงซื่อลวี่ "วันหน้าคงต้องไปมาหาสู่กับผู้อาวุโสท่านนี้ให้บ่อยขึ้นแล้ว ไม่ทราบว่าสหายสนิทของท่านปู่ผู้นี้คือใครหรือขอรับ"

หลูจิ้งซูยิ้ม "อดีตฮ่องเต้"

หรงซื่อลวี่ "..."

ท่านย่ายังกล้าว่าอาหญิงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอีกหรือ ท่านกับท่านปู่เองก็ฟังความนัยของอดีตฮ่องเต้ไม่ออกเหมือนกันมิใช่หรือไร

หลูจิ้งซู "เรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า เมื่อสหายของเจ้าเก่งกาจมาก ข้อเสนอแนะที่เขาให้มา ต่อให้เจ้าไม่เข้าใจ ก็จงทำตามไปก่อนเถิด"

หรงซื่อเจิน "ท่านย่า ข้าจำใส่ใจไว้แล้วขอรับ"

หรงซื่อลวี่ "..."

หลูจิ้งซูเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม "การแก่งแย่งบัลลังก์แต่ไหนแต่ไรมาล้วนอันตรายยิ่ง องค์รัชทายาทเป็นตำแหน่งที่มีความเสี่ยงสูง ผิดพลาดเพียงก้าวเดียว ก็คือถูกประหารล้างตระกูล ตกต่ำจนไม่มีวันได้ผุดได้เกิด"

"น่าเสียดาย นับตั้งแต่วันที่อาหญิงของพวกเจ้าแต่งเข้าสู่ราชวงศ์ พวกเราก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ครอบครัวเราก็สู้ทุ่มสุดตัวไปเลยดีกว่า ไม่รอดไปด้วยกัน ก็ตายไปด้วยกัน"

"อย่างไรเสียคนเราสุดท้ายก็ต้องตาย สู้ใช้ชีวิตให้เต็มที่ตามใจต้องการเลยมิดีกว่าหรือ"

หรงซื่อลวี่และหรงซื่อเจินได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายเจิดจ้า สองมือกำหมัดแน่น พยักหน้ารับคำ

หลูจิ้งซูกล่าวว่า "อาลวี่ เจ้าหัวไวและใจกล้า ส่วนอาเจิน เจ้าสุขุมรอบคอบมาแต่ไหนแต่ไร ทำการสิ่งใดก็ชอบยึดถือกฎระเบียบ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นคุณลักษณะเฉพาะตัวของพวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อใคร สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำคือพัฒนาตนเองขึ้นไปเรื่อย ๆ บนพื้นฐานของการรักษาตัวตนเดิมเอาไว้"

"หัวไว ก็จงไปทำงานที่ต้องใช้ความคิด ทำให้ตนเองกลายเป็นผู้โดดเด่นเหนือใคร"

"ชอบยึดถือกฎเกณฑ์ ก็จงไปเป็นผู้บังคับใช้กฎ ผู้ควบคุมกฎ และผู้บัญญัติกฎ"

หรงซื่อเจินและหรงซื่อลวี่ครุ่นคิดตาม

หลูจิ้งซูกล่าวต่อ "ปีใหม่ เริ่มต้นใหม่ ย่าหวังว่าวันหนึ่งพวกเจ้าจะค้นพบหนทางที่เป็นของตนเอง หนทางที่ให้ความรู้สึกว่า 'แม้มีคนนับหมื่นขวางหน้า ข้าก็จะมุ่งไป แม้ตัวตายก็มิเสียใจ'"

หรงซื่อเจินลุกขึ้นประสานมือคารวะอย่างจริงจัง "ขอบคุณท่านย่าที่ชี้แนะ หลานจะจำไว้ขอรับ"

หรงซื่อลวี่ลุกขึ้นคารวะเช่นกัน "ขอบคุณท่านย่า หลานเข้าใจแล้วขอรับ"

หรงซื่อลวี่นั่งลงแล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ท่านย่า แล้วท่านย่าพบหนทางของตนเองหรือยังขอรับ"

แม้หรงซื่อเจินจะมิได้เอ่ยปาก ทว่าในแววตาก็เต็มไปด้วยความอยากรู้เช่นกัน

หลูจิ้งซูแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "ย่าเองก็ยังตามหาอยู่ ความรู้สึกเช่นนี้จะเปลี่ยนไปตามวัย ยามยังสาว ย่าคิดว่าการปกป้องความสงบสุขของชายแดนคือวิถีของย่า ต่อมาปู่ของพวกเจ้าจากไป ย่าจึงตระหนักว่าสิ่งที่ตนอยากปกป้องคือคนในครอบครัว จนถึงบัดนี้ ย่ากลับอยากเห็นพวกเจ้าเติบใหญ่ขึ้นมามากกว่า"

หรงซื่อเจินกล่าว "ท่านย่า ความปรารถนาของท่านดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับผู้อื่นทั้งสิ้น ทว่าเกี่ยวข้องกับตนเองน้อยนิดเหลือเกินขอรับ"

หลูจิ้งซูเอ่ย "ถูกแล้วอาเจิน คนเรามีชีวิตอยู่ในโลก จะอยู่เพื่อตนเองฝ่ายเดียวมิได้ ต้องทำสิ่งใดเพื่อผู้อื่นสุดกำลังความสามารถด้วย พวกเราเกิดในตระกูลมั่งคั่งสูงศักดิ์ ย่อมโชคดีกว่าผู้คนส่วนใหญ่อยู่แล้ว จึงยิ่งต้องทะนุถนอมความโชคดีนี้ไว้ แล้วใช้ฐานะของตนช่วยเหลือปกป้องผู้คนให้มากขึ้น"

"วาจาเพียงประโยคเดียวของผู้กุมอำนาจ สามารถชี้เป็นชี้ตายผู้คนได้มากมาย ยิ่งอยู่สูง ยิ่งต้องระมัดระวังรอบคอบ"

หรงซื่อลวี่กล่าว "ท่านย่า ข้าอยากเป็นคนเช่นนั้นขอรับ ข้าอยากกุมชะตาชีวิตของตนเอง อยากปกป้องผู้คนให้มากขึ้น"

หลูจิ้งซูบอก "นั่นมิใช่เรื่องง่ายเลย ต้องทุ่มเทความพยายามมากมายที่คนทั่วไปมิอาจจินตนาการได้ ต้องมีจิตใจที่ทรหดอดทนอย่างยิ่งและมีความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ไม่คลอนแคลน"

หรงซื่อลวี่กล่าว "ข้าไม่กลัวขอรับ"

หลูจิ้งซูกล่าว "อาลวี่ ทำได้ดีมาก"

หรงซื่อลวี่เริ่มครุ่นคิดถึงหนทางที่ตนจะก้าวเดินต่อไปในวันข้างหน้า ในใจคิดว่าพ้นปีใหม่ไปจะรีบไปหาครูฝึกเพื่อวางแผนการฝึกฝน

หรงซื่อเจินเอ่ยถาม "ท่านย่า เป็นไปได้หรือไม่ที่จะสร้างกฎเกณฑ์อย่างหนึ่งขึ้นมา ซึ่งสามารถควบคุมความประพฤติของผู้คน ขณะเดียวกันก็คุ้มครองผู้ที่อ่อนแอมิให้ถูกรังแกได้ด้วย"

หลูจิ้งซู "..."

เจ้าหนุ่ม ความคิดเจ้าอันตรายยิ่งนัก

หลูจิ้งซูกล่าว "เจ้าลองไปอ่านกฎหมายของราชวงศ์ยงดูก่อนเถิด ไปศึกษาดู"

หรงซื่อเจินกล่าว "กฎหมายหรือขอรับ หลานเคยอ่านแล้ว รู้สึกว่ายังไม่ครอบคลุมพอ"

หลูจิ้งซู "..."

ลูกเอ๋ย เจ้าเพิ่งอายุเท่าไร ตำราเล่มนี้มันเกินหลักสูตรไปแล้วกระมัง

หลูจิ้งซูกล่าว "เช่นนั้นรอให้เจ้าโตขึ้น ได้เข้ารับราชการในราชสำนัก แล้วค่อยไปแก้ไขให้สมบูรณ์เถิด"

หรงซื่อเจินเบิกตากว้าง

วิธีนี้เข้าที

แผนนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก

พอกลับไป หรงซื่อเจินก็กวาดตำราเกี่ยวกับกฎหมายในห้องหนังสือของหรงอวิ๋นเช่อมาจนเกลี้ยง ถึงอย่างไรตำราเหล่านี้บิดาก็มิเคยเปิดอ่านอยู่แล้ว

มีแต่ฝุ่นจับเขรอะไปหมด

เขาเอามาอ่าน ก็นับว่าใช้ประโยชน์ได้อย่างคุ้มค่า

หรงซื่อเจินดำดิ่งสู่มหาสมุทรแห่งความรู้

หลงใหลจนลืมคืนวัน

----------------------------------------