ตอนที่ 72 แผนการปีใหม่และการวางหมากอนาคตของตระกูล

หลูจิ้งซูเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับพิธีรีตอง สิ่งที่ต้องทำในวันปีใหม่ย่อมขาดไม่ได้

นั่นคือการวางแผนสำหรับปีใหม่

หลังจากนวดผ่อนคลายจิตใจให้เจ้าเด็กทั้งสองเสร็จ นางก็กลับเข้าห้องมาเขียนแผนการของตนเอง

ครึ่งชั่วยามผ่านไป หลูจิ้งซูมองดูแผนการที่เขียนไว้ละเอียดยิบเต็มกระดาษหลายแผ่นบนโต๊ะ พลางแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ

ปีนี้มีภารกิจล้นมือทีเดียว

ภายในจวนอย่างน้อยต้องจัดงานมงคลสองเรื่อง คือเจ้าตัวเล็กคลอด และการแต่งงานของลูกชายคนรอง

หลานชายทั้งสองคนต้องเข้าวังไปศึกษาเล่าเรียน

พ้นปีใหม่ไป หอเยวี่ยซีย่อมต้องคึกคักอย่างยิ่ง ในงานเลี้ยงวังหลวง อวี๋ซื่อถูกบรรดาฮูหยินรุมล้อมไต่ถามว่ามีเคล็ดลับการบำรุงอย่างไร ถึงดูสุขภาพดีขึ้นมากเพียงนี้

หรงอวิ๋นเช่อเองก็ถูกเหล่าขุนนางรุมซักถามเช่นกัน ช่วยไม่ได้ ในเมื่อฮูหยินที่บ้านบีบให้พวกเขาต้องถามหาคำตอบมาให้ได้ มิฉะนั้นคืนนี้ก็ไสหัวไปนอนห้องหนังสือเสียเถอะ

ขอดูสถานการณ์ก่อน หากไปได้สวย นางจะเปิดสาขาย่อยในเมืองหลวงเพิ่มอีกสองแห่ง จัดระบบการบริการใหม่ และแบ่งลำดับชั้นให้ชัดเจน

ถัดมาคือการสั่งสอนลูกหลาน

ลูกชายคนโต โยนตำราให้เขาสองสามเล่ม ให้เขาไปค้นคว้าวิจัย

ทุ่มเทสมาธิให้กับการประดิษฐ์คิดค้น จะได้ไม่ไปมั่วสุมกับคนคิดคดทรยศเหล่านั้น

เป็นนักประดิษฐ์อย่างสงบเสงี่ยม ตำแหน่งหน้าที่นี้แม้นสำคัญ ทว่าไม่อาจก่อคลื่นลมอันใดได้ ต่อให้สร้างผลงานได้ก็ไม่ทำให้ฮ่องเต้หวาดระแวง

ลูกชายคนรองชำนาญการต่อสู้ แต่สมองทึบ ทำให้ฮ่องเต้มองเห็นจุดนี้อย่างกระจ่างชัด ต่อให้เขาเข้าค่ายทหารไป ก็ไม่อาจสร้างระลอกคลื่นใดได้

ยิ่งมีเซี่ยเหลียงคอยชี้แนะ ลูกชายคนรองจึงเชื่อมั่นในตัวฮ่องเต้อย่างหน้ามืดตามัว ฮ่องเต้ย่อมไม่ลงมือกับขุนนางที่ว่าง่าย ตีรันฟันแทงเก่ง แต่โง่เขลาหรอก

ลูกชายคนรองโง่ทึ่มต่อไปแบบนี้ก็ดีแล้ว ฮ่องเต้สั่งให้ทำอะไรก็ทำตาม แค่นั้นไม่พอหรือไร

เซี่ยเหลียงเคยทอดถอนใจมากกว่าหนึ่งครั้งว่า หรงอวิ๋นหลานเป็นต้นกล้าชั้นยอดสำหรับการศึกโดยแท้ หากพละกำลังมหาศาลปานนั้นไม่ได้ใช้ในสนามรบ ก็นับว่าน่าเสียดายยิ่ง

เขาเป็นคนประเภทที่ไม่ต้องให้ใช้สมอง เพียงสั่งการลงไปให้ไปรบ ชี้ไปทางไหนก็บุกไปทางนั้น รับรองว่าไร้ปัญหา

ในฐานะกุนซือ เขาชอบขุนพลที่รบเก่งและเชื่อฟังคำสั่งเช่นนี้ที่สุด

หลูจิ้งซูรู้สึกว่า คนเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัดคงจะชอบเลี้ยงพวกไร้สมองที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมไว้ข้างกายกระมัง

ผ่านไปนานเท่าใดกัน น้ำเสียงในจดหมายของเซี่ยเหลียงก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว

จิ๊ๆ

ต่อมาคือแม่หนูทั้งสองอย่างหรงจิ่นเหยากับหรงเจียซู่

หรงเจียซู่พูดน้อยแต่มีหลักคิดในใจ เพียงเพราะฐานะในบ้านที่ผ่านมา ทำให้นางไม่กล้าพูด ไม่กล้าทำ

ปีนี้ หลูจิ้งซูจะทำให้นางยืนหยัดขึ้นมา ให้นางกล้าพูดกล้าทำด้วยตนเอง

นางมีพรสวรรค์ด้านการค้าขาย อู่ซานเหนียงเคยเอ่ยปากชมนางหลายหน แต่นางเองกลับเขินอายทุกครั้งไป

ทั้งยังไม่กล้ายอมรับความเก่งกาจของตนเอง

นี่เป็นเพราะกดทับและด้อยค่าตัวเองมากเกินไป จนไม่กล้าเชื่อว่าตนเองยอดเยี่ยม

หากสร้างผลงานออกมาให้มากเข้า ความมั่นใจย่อมก่อตัวขึ้นเอง

หรงจิ่นเหยาคล้ายคลึงกับหรงจิ่นเซวียนอยู่บ้าง ทว่ามีชีวิตชีวากว่า น่าจะเป็นเพราะหลายปีมานี้อยู่ข้างกายอวี๋ซื่อ ซึ่งอวี๋ซื่อเองก็ไม่กล้าเข้มงวดเกินไป จึงเติบโตมาอย่างค่อนข้างเป็นอิสระ

ทว่า นางจิตใจซื่อตรง ไร้เล่ห์เหลี่ยมคดเคี้ยว

หลายเรื่องยังมองไม่กระจ่างเท่าหรงเจียซู่ด้วยซ้ำ

แต่เรี่ยวแรงกลับมากกว่าสตรีทั่วไป

หลูจิ้งซูจำต้องยอมรับว่า ลูกหลานที่ได้มาฟรีๆ เหล่านี้รวมกันแล้วยังแทบจะเค้นเล่ห์เหลี่ยมออกมาไม่ได้สักกระผีก

ไม่รู้เหมือนกันว่าไปถอดแบบใครมา

เล่ห์เหลี่ยมไม่จำเป็นต้องมีมาก แต่ไม่มีเลยไม่ได้ จากนี้คงต้องมัดรวมทั้งสองคนโยนไปให้อาจารย์สั่งสอนให้ดี

อย่างไรก็ต้องขัดเกลาให้รู้จักทันคนขึ้นมาบ้าง

เราไม่คิดทำร้ายใคร แต่จำเป็นต้องรู้จักระแวดระวังผู้อื่น

มีเรี่ยวแรงก็อย่าปล่อยให้เสียเปล่า วิชาการต่อสู้จงฝึกฝนต่อไป หากพูดสู้ไม่ได้ก็ลงมือเสียเลย

อย่างน้อยก็คงไม่ถูกผู้อื่นรังแกจนเกินไป

ในฐานะฮูหยินแห่งจวนกั๋วกง ความจริงแล้วอวี๋ซื่อไม่เคยได้รับการอบรมตามแบบแผนอย่างแท้จริง

ครอบครัวเดิมของนางไม่เคยคิดจะส่งบุตรสาวแต่งเข้าตระกูลสูงส่ง การเข้าสังคมและการดูแลจัดการเรือนขั้นพื้นฐานยังพอรับไหว

แต่เรื่องกลอุบายและการแก่งแย่งลับหลังในหมู่ชนชั้นสูง นางไม่เคยเรียนรู้มาก่อนเลยจริงๆ

หลังจากแต่งเข้าจวนมา แม้หรงอวิ๋นเช่อจะเจ้าชู้ ทว่าเบื้องบนยังมีแม่สามีและท่านย่าคอยคุม จวนแห่งนี้จึงสงบสุขร่มเย็นมาโดยตลอด

อนุภรรยาหลายคนล้วนถูกแม่สามีและท่านย่าสั่งสอนกำราบไว้ แม้เป็นอนุคนโปรดก็ไม่กล้าก่อเรื่อง

ทว่าพอมาเจอถานเหยาที่เหนือระดับเกินเกณฑ์แถมพกแต้มต่อมาด้วย เพียงกระบวนท่าเดียวก็พ่ายแพ้จนล้มคว่ำ

เมื่อก่อนมีหลายตระกูลที่อยากดองกับจวนกั๋วกง แค่ข้อดีตรงที่คนในจวนไม่ซับซ้อนข้อเดียว ก็ชวนให้คะแนนพุ่งลิ่วแล้ว

อวี๋ซื่อโดดเด่นขึ้นมาจากหมู่คุณหนูในห้องหอได้ ก็เพราะทางมารดาของนางมีความสัมพันธ์อันดีกับแม่สามีของร่างเดิม จึงเข้าตาท่านผู้เฒ่า

แม้สามีจะเจ้าชู้ ทว่าภายในจวนสงบเรียบร้อยดี นางจึงพอรับมือไหว

หลายปีมานี้ ในจวนเริ่มจากพ่อปู่แม่ย่าของร่างเดิมสิ้นลม จากนั้นสามีของร่างเดิมก็ด่วนจากไปอีก เรื่องราวในเรือนโถมทับเข้ามาทีละเรื่อง ตัวนางเองยังให้กำเนิดบุตรฝาแฝดจนร่างกายทรุดโทรม สภาพจิตใจย่ำแย่ การดูแลควบคุมในจวนจึงหละหลวม มีคนแอบส่งสายสืบแทรกซึมเข้ามาไม่น้อย

กระทั่งอนุภรรยานอกเรือนคนหนึ่งยังติดสินบนบ่าวรับใช้ประจำตัวของคุณชายในจวนได้

หลูจิ้งซูสงสัยว่าการตายของหรงซื่อเจินในเส้นเวลาเดิมคงมิใช่อุบัติเหตุเป็นแน่

ยามนี้สุขภาพของอวี๋ซื่อดีขึ้นวันละนิด หลูจิ้งซูก็เริ่มกำราบสั่งสอนลูกหลาน ในปีนี้นางย่อมสามารถสะสางเรื่องราวภายในจวนให้กระจ่างสิ้นได้

หลูจิ้งซูรู้สึกว่าจวนนี้รับรู้ข่าวสารภายนอกช้าเกินไป ข่าวสารไม่ฉับไวพอ

เบื้องหน้ามีเพียงหรงอวิ๋นเช่อรับราชการอยู่เพียงวันละนิด เส้นสายของจวนเจิ้นกั๋วกงยังไม่ได้ส่งต่อสู่มือรุ่นหลัง มองดูเผินๆ เหมือนรุ่งโรจน์งดงาม ทว่าแท้จริงแล้วกลับโดดเดี่ยวไร้ผู้ช่วยหนุนหลัง

ต่อให้คนเหล่านั้นเห็นแก่สัมพันธ์เก่าก่อนจนยอมออกหน้า ทว่าหากเจ้าไม่เป็นฝ่ายส่งข่าวไปก่อน รอจนคนอื่นสังเกตเห็นเอง มันก็สายเกินแก้ไปนานแล้ว

ปีนี้จะต้องผูกสัมพันธ์กับมิตรสหายที่ดีในอดีตขึ้นมาใหม่ พัฒนาไปสู่พันธมิตรหน้าใหม่ และให้พวกเด็กๆ คุ้นเคยสนิทสนมกันด้วย

ที่ควรจัดงานเลี้ยงก็จัด ที่ควรไปมาหาสู่ก็ไป

งานเลี้ยงของตระกูลอื่นก็ต้องตบเท้าเข้าร่วม

หลายปีมานี้จวนเจิ้นกั๋วกงมีแต่งานศพหลายครา จึงไม่เคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์เลย แม้งานเลี้ยงของบ้านอื่นก็เพียงแค่ส่งของขวัญไปก็จบเรื่อง

นานวันเข้า ใครเขาจะอยากคบค้าสมาคมด้วยอีกเล่า

ฝ่าบาทพระราชทานที่ดินเขตพระราชฐานให้นางแห่งหนึ่ง รอให้พ้นช่วงปีใหม่ไปค่อยจัดงานเลี้ยง เชิญแต่ละจวนมาร่วมสนุกกัน

ไม่ต้องพูดมากความ เดือนละหนึ่งครั้ง กำหนดแผนการจัดงานเลี้ยงไว้สักสิบสองครั้งก่อนเป็นไร

ถือโอกาสให้อวี๋ซื่อกับเด็กหญิงทั้งสองคนได้ฝึกปรือฝีมือ

งานเลี้ยงในวังครานี้ถือเป็นโอกาสอันดี ต่อให้เมื่อก่อนไม่สนิทสนมกัน ทว่าไม่ช้าพวกเขาก็จะรู้ว่าการถอนพิษให้พวกเด็กๆ ขาดน้ำค้างรวมใจของหลูจิ้งซูไปไม่ได้ เพื่อสิ่งนี้ งานเลี้ยงที่หลูจิ้งซูจัดขึ้นพวกเขาย่อมต้องมาร่วมอย่างแน่นอน

นางสามารถร่อนเทียบเชิญไปให้คนมากมาย แล้วแกล้งละเว้นตระกูลอวิ๋นเสีย

ด่าทออีกฝ่ายต่อหน้าฝ่าบาทไปแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งทำอันใดอีก

นางยังสามารถละเว้นเพียงครอบครัวของไห่ซื่อ แต่ส่งเทียบเชิญให้เรือนอื่นของตระกูลอวิ๋นได้ เพราะอย่างไรเสียตระกูลอวิ๋นก็มิได้มีแค่อวิ๋นหมั่งคนเดียวที่อยู่ในราชสำนัก

มิใช่พี่น้องร่วมอุทรเดียวกันเสียหน่อย นางไม่เชื่อหรอกว่าตระกูลอวิ๋นจะร่วมจิตร่วมใจกันจริง

ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร

ฝ่าบาททรงลงทัณฑ์เพียงไห่ซื่อกับอวิ๋นหมั่ง นางก็ดำเนินตามรอยเบื้องพระยุคลบาท มุ่งเป้าเล่นงานแค่สองคนนี้เท่านั้น

ไม่มีสิ่งใดไม่ถูกต้องเลยสักนิด

……

ถัดมาก็คือตัวของหลูจิ้งซูเอง นางรู้สึกว่าเพียงไม่กี่เดือน เรื่องราวมากมายในเส้นเวลาเดิมก็ถูกรื้อกระจุยกระจายไปหมดแล้ว

กระทั่งไป๋หลานยังขี้เกียจจะเข้าฝันมาเตือนนาง เมื่อคืนนางเตรียมตัวเสียดิบดี ทั้งยังจดคำถามไว้หลายข้อหวังจะถามเขา ทว่าผลลัพธ์กลับไม่มีอะไรสักอย่าง...

คาดว่าคงเป็นช่วงปีใหม่ ทางแดนปรโลกเองก็คงยุ่งพอดู

การผูกมิตรไปมาหาสู่กัน ไม่ว่าคนหรือผีก็หนีไม่พ้นทั้งนั้น

แผนการของตัวนางนั้นแสนเรียบง่าย

ดูแลสุขภาพ หาเงิน เรียนรู้ จัดการคน

ผ่านไปหลายครา นางรู้สึกว่าฝ่าบาททรงอดทนต่อตนเองสูงไม่น้อย

เช่นนั้นจะยังมัวลังเลอันใดอยู่อีกเล่า

ต้องก่อเรื่องต่อสิถึงจะถูก!

----------------------------------------