ตอนที่ 73 เทียบเชิญสู่จวนสกุลหลู

หลูจิ้งซูตัดสินใจว่า จะไม่ลงมือสร้างเรื่องคนเดียวอีกต่อไป แต่ต้องพาทุกคนมาร่วมสร้างเรื่องไปด้วยกัน

แม้กระทั่งพระราชินีก็ห้ามตกหล่น ทุกคนต้องเข้ามาร่วมด้วย

งานเลี้ยงในวังครานี้ทำให้นางเห็นแจ้งว่าคนในบ้านตนเองมีน้ำยาแค่ไหน นอกจากเจ้าตัวน้อยทั้งสองแล้ว ที่เหลือช่างไร้ประโยชน์จนทนดูไม่ได้

แบบนี้จะใช้ได้ที่ไหนกัน

นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น บรรดาองค์ชายตัวเต็งชิงบัลลังก์ของฮ่องเต้ยังไม่มีใครลืมตาดูโลกเลยสักคน

ขืนรอจนถึงช่วงหลัง คนพวกนี้มิถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียนหรอกหรือ

จวนเจิ้นกั๋วกงอันโอ่อ่า คุ้ยหาดูดีๆ แล้ว คนที่พอจะใช้งานได้กลับแทบไม่มีเลย

อาศัยจังหวะที่คู่แข่งคนอื่นๆ ยังไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน พวกเขาจำต้องพัฒนาขึ้นรอบด้านให้ได้

หลูจิ้งซูยอมใจความสามารถในการสืบข่าวของคนในจวนจริง ๆ คนพวกนี้อยู่ในเรือนก็ไม่สนใจสิ่งใด ฝั่งฮ่องเต้ก็ไม่มีผลงานโดดเด่น มิน่าล่ะในเส้นเรื่องเดิม ขนาดฮ่องเต้คิดจะจัดการพวกเขาแล้วก็ยังไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยสักนิด

ความต่างของข้อมูลบางครั้งก็ฆ่าคนได้เชียวนะ!

……

หลูจิ้งซูเขียนแผนการปีใหม่เสร็จ ก็นำไปติดไว้บนโต๊ะหนังสือในไป่เฉ่าถัง ทุกวันก่อนเริ่มเรียนรู้ต้องหยิบขึ้นมาดูสักรอบ

พรุ่งนี้เป็นวันสตรีที่แต่งออกไปต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม บ้านเดิมของอวี๋ซื่ออยู่ต่างถิ่น แต่เช้าตรู่ก็ส่งของขวัญไปแล้ว พระราชินีคงไม่ออกจากวังเป็นแน่ มิสู้ให้นางไปเยี่ยมบ้านเดิมดูบ้างจะดีกว่า

ฮิๆ!

แม้ท่านพ่อท่านแม่จะไม่อยู่แล้ว แต่พี่ชายทั้งหลายยังอยู่ดีนี่นา

ลุยกันเลย!

หลูจิ้งซูคิดจะทำก็ทำทันที สั่งให้อวี๋ซื่อไปเตรียมของ ส่วนตนเองลงมือเขียนเทียบเชิญส่งไปยังจวนด้วยตนเอง

เจ้าของร่างเดิมมีพี่ชายสองคน พี่ชายคนโตหลูเจิ้นตงพลีชีพในสนามรบ พี่ชายคนรองหลูเจิ้นหนานดำรงตำแหน่งตูตูเชียนซื่อในกองบัญชาการตรวจการห้าเมือง

เป็นขุนนางขั้นสองชั้นเอกเช่นกัน ทั้งยังเป็นรองแม่ทัพของเว่ยหมิง

ตั้งแต่บิดามารดาเสียไป เจ้าของร่างเดิมก็แทบไม่เคยไปเยือนจวนของพี่รองอีกเลย เหตุผลมิใช่อื่นใด

เจ้าของร่างเดิมสนิทกับพี่ใหญ่ ทว่าตั้งแต่เด็กกลับไม่ลงรอยกับพี่รอง

ทั้งคู่ต่างมีอารมณ์ดื้อรั้นเหมือนกัน ไม่มีใครยอมใคร พอบิดามารดาจากไป ยิ่งไม่มีใครคอยไกล่เกลี่ย จนคนในเมืองหลวงแทบจะลืมไปแล้วว่าทั้งสองเป็นพี่น้องร่วมอุทรกัน

แม้ท่านแม่ของเจ้าของร่างเดิมจะเป็นองค์หญิง แต่บุตรธิดากลับมีเพียงเจ้าของร่างเดิมคนเดียวที่มีบรรดาศักดิ์จวิ้นจู่

บิดาของเจ้าของร่างเดิมไม่มีบรรดาศักดิ์ติดตัว พี่รองแม้ตำแหน่งขุนนางจะสูง ทว่าก็มิได้นับเป็นเชื้อพระวงศ์

นี่ก็เป็นเหตุผลที่องค์หญิงยอมแต่งลงมา

ยามนั้นซูเฟยเพื่อปกป้องบุตรสาว จึงให้องค์หญิงแต่งลงมา กลายเป็นสะใภ้ตระกูลหลูโดยตรง

ตำแหน่งจวิ้นจู่ของเจ้าของร่างเดิมนั้น ฮ่องเต้องค์ก่อนเพิ่งพระราชทานให้ในภายหลัง

หลูจิ้งซูตัดสินใจจะไปหยั่งเชิงพี่ชายที่ได้มาฟรีๆ คนนี้เสียหน่อยว่าเป็นมิตรหรือศัตรู

ในเส้นเรื่องเดิม พี่ชายคนนี้ก็มีส่วนร่วมในศึกที่หรงอวิ๋นหลานถูกจับเป็นเชลย และยังเป็นแม่ทัพคุมทัพกองหนึ่งด้วย

ความทรงจำที่มีรายละเอียดน้อยเกินไป ภายหลังก็ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับคนผู้นี้อีก

นางจึงได้แต่ต้องไปดูด้วยตาตัวเอง

ความเกี่ยวพันเพียงหนึ่งเดียวระหว่างสองจวนคือการส่งของขวัญตามเทศกาลให้กันทุกปี

พอดูได้ทางหน้าตา แต่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ไม่เหมือนคนที่มีความผูกพันลึกซึ้งเลยสักนิด

จวนตระกูลหลู

ฉีซื่อ ภริยาของหลูเจิ้นหนานถือเทียบเชิญอันประณีต พลิกดูแล้วดูเล่า

ไตร่ตรองซ้ำไปซ้ำมาว่าจะจัดการอย่างไรดี

ฉีซื่อมีนามเต็มว่าฉีจวินเสี่ยว เป็นบุตรสาวของแม่ทัพเฒ่าใต้บังคับบัญชาบิดาของหลูเจิ้นหนาน

นับว่าเป็นเพื่อนเล่นแต่เยาว์วัยกับหลูเจิ้นหนาน ย่อมรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างสามีตนกับน้องสาวคนนี้เป็นเช่นไร

จู่ๆ ก็ได้รับเทียบเชิญขึ้นมา นางจึงต้องใคร่ครวญว่าจะเอ่ยกับเจ้าลาโง่หัวรั้นในเรือนอย่างไรดี

ตาเฒ่าผู้นั้นทำท่าไม่แยแสอยู่ทุกวัน แต่ความจริงกลับสรรหาสารพัดวิธีมาสืบข่าวของจวนเจิ้นกั๋วกง คราวก่อนได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจิ้นกั๋วกงล้มป่วยหนัก ก็ร้อนใจแทบแย่ ทว่ายังแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

ช่างเถอะ ห่วงหน้าตายิ่งกว่าสิ่งใด ก็ทนทรมานไปเถอะ!

งานเลี้ยงในวังเมื่อคืน พอได้ยินว่าองค์รัชทายาทเกิดเรื่อง เสียงก็สั่นไปหมด

พอเห็นฮูหยินผู้เฒ่าไปตำหนักหลังเพื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาท ก็ร้อนใจจนเดินวนไปวนมาอยู่ที่เดิม แต่ครั้นเจอหน้าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว สะบัดหน้าเดินหนีไปเสียอย่างนั้น

ไม่รู้จะพูดอย่างไรดีจริงๆ

พี่น้องคู่นี้ ดื้อรั้นแข่งกันไม่มีใครยอมใคร

อุตส่าห์มีโอกาสที่คนเป็นน้องสาวทอดสะพานมาให้ หากตาเฒ่าคนนี้ยังจะเล่นตัวอีก ต่อไปนางจะไม่ช่วยปิดบังและคอยสืบข่าวให้อีกแล้ว!

ฉีซื่อคิดถึงตรงนี้ ก็ถือเทียบเชิญเดินไปยังห้องหนังสือเรือนหน้า

ระหว่างทางยังเจอบุตรชายคนเล็กของตน กำลังเดินลัดเลาะเลียบขอบเรือนหน้าไปอย่างมีพิรุธ

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไปก่อเรื่องอะไรมาอีก และกลัวจะถูกบิดาแท้ๆ ของตนพบเข้า

บุตรชายคนนี้นางไม่อยากจะเอ่ยถึง นิสัยแย่ๆ นั้นถอดแบบบิดาของเขามาไม่มีผิดเพี้ยน

วันๆ เอาแต่โวยวายจะไปชายแดน การหมั้นหมายติดตัวก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังไปข่มขวัญแม่หนูบ้านเขาอีก

การหมั้นหมายที่ดีๆ เกือบจะพังไม่เป็นท่า เพราะเรื่องนี้ถึงได้โดนลงโทษตามกฎตระกูลไปยกใหญ่

แล้วเป็นอย่างไรเล่า แผลยังไม่ทันหายดี เจ้าตัวดีนี่ก็เริ่มกระโดดโลดเต้นอีกแล้ว

ในบรรดาลูกทั้งสามคนของบ้าน นางวางใจบุตรชายคนเล็กคนนี้ไม่ได้ที่สุด

ทว่าเขากลับเป็นคนที่น่าโมโหที่สุด!

ฉีซื่อ "หลูหวยหย่วน เจ้ากำลังทำอะไรอยู่"

หลูหวยหย่วนสะดุ้งโหยง พอหันขวับมาเห็นว่าเป็นมารดาบังเกิดเกล้า ก็รีบผลุนผลันวิ่งเข้ามาหาทันที ผลคือขยับตัวแรงไปจนกระเทือนถึงแผลที่แผ่นหลัง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันควัน

หลูหวยหย่วนเขยิบเข้ามาใกล้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มประจบ "ท่านแม่ ข้าตกใจหมดเลย นึกว่าท่านพ่อเห็นเข้าเสียแล้ว"

ฉีซื่อกลอกตา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร บุตรชายคนเล็กคนนี้หน้าตาดีที่สุดในบรรดาลูกสามคน วันนี้สวมชุดสีแดงยิ่งดูมีชีวิตชีวารื่นเริง ใบหน้าแย้มยิ้มราวกับกุมารสวรรค์ตัวน้อย ทำให้นางโกรธไม่ลงจริงๆ

ฉีซื่อ "เจ้าไปทำอะไรมาอีกล่ะ ถึงได้กลัวพ่อเจ้าเห็นขนาดนี้"

หลูหวยหย่วน "ท่านแม่ ข้าอยากออกไปนอกจวนสักหน่อยขอรับ แหะๆ จื่อชิงกับพวกนั้นนัดข้าไปเดินเล่นข้างนอก"

เว่ยจื่อชิง หลานชายคนโตของเว่ยหมิง และยังเป็นตัวปัญหาอันดับหนึ่ง

คิดดูก็รู้แล้ว คนที่มารวมหัวกับหลูหวยหย่วนได้ จะเป็นคนดีเด่อะไรได้

ฉีซื่อถ่มน้ำลายในใจ ทว่าอย่างไรก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของตน จะว่าร้ายเขาแบบนี้ไม่ได้

ฉีซื่อ "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไปเถอะ จำไว้ว่าพาคนไปด้วย ระวังแผลของตัวเองให้ดี อย่าไปก่อเรื่องอีกเล่า"

หลูหวยหย่วนยิ้มทะเล้น "ท่านแม่ ขอเงินสักหน่อยสิขอรับ คราวก่อนจื่อชิงเป็นคนเลี้ยงตลอด ข้าจะเอาเปรียบเขาไม่ได้นะ"

ฉีซื่อ ข้าว่าแล้วเชียว

สุดท้าย หลูหวยหย่วนก็ได้ตั๋วเงินที่ฉีซื่อให้มา แล้วเดินกะเผลกๆ ออกจากจวนไป

เขายังรักตัวเองอยู่มาก ไม่ได้ขี่ม้า แต่ไปนั่งรถม้าของจวนแทน

...

ตอนที่ฉีซื่อมาถึงห้องหนังสือ หลูเจิ้นหนานกำลังอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่ นี่เป็นความชอบเพียงอย่างเดียวของตาเฒ่า

หลูเจิ้นหนาน "ฮูหยินมาแล้วหรือ มีเรื่องอันใดรึ พรุ่งนี้สามีภรรยาของฉี่เอ๋อร์จะมา เจ้าไม่ได้กำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมข้าวของหรอกหรือ ไฉนถึงมีเวลาแวะมาที่นี่ได้"

ฉีซื่อ "จวนเจิ้นกั๋วกงส่งเทียบเชิญมา ท่านพี่ลองดูสิเจ้าคะ"

มือของหลูเจิ้นหนานชะงัก หนังสือร่วงลงพื้น "เจ้าว่าอะไรนะ"

ฉีซื่อ "ส่งให้ท่านแล้ว ลองดูสิเจ้าคะ"

หลูเจิ้นหนานเปิดออก พอเห็นลายมืออันคุ้นเคย มือก็สั่นเทาเล็กน้อย จากนั้นก็พับปิดลงอย่างแรงแล้วโยนไปไว้ด้านข้าง

ฉีซื่อ เอาอีกแล้ว

หลูเจิ้นหนาน "เหอะ ข้านึกว่าใคร ที่แท้ก็ยังรู้ว่ามีพี่ชายอย่างข้าอยู่อีกรึ ยังรู้ว่าประตูใหญ่ของจวนตระกูลหลูหันไปทางไหนด้วยสินะ พรุ่งนี้ถ้าเห็นพวกเขามาถึงหน้าประตู ก็ไล่ตะเพิดออกไปให้หมด! ห้ามเข้ามาแม้แต่คนเดียว!"

ฉีซื่อ เสแสร้งเข้าไปเถอะ ในตาเอ่อคลอน้ำตาแล้วแท้ๆ! หากไม่อยากให้คนเขามาจริงๆ ก็คืนเทียบเชิญมาให้ข้าสิ จะวางไว้บนโต๊ะทำไม กองตรงนั้นเป็นที่ที่ตาเฒ่าเอาไว้วางจดหมายสำคัญเชียวนะ ปกติมีแต่ตัวเขาคนเดียวที่แตะต้องได้ เสแสร้งเข้าไปเถอะ!

ฉีซื่อเหนื่อยใจยิ่งนัก ช่วงเทศกาลปีใหม่เช่นนี้นางไม่อยากมาร่วมแสดงละครกับตาเฒ่าคนนี้เลย เมื่อวานพักผ่อนไม่พอ นางยังปวดหัวอยู่เลย

ฉีซื่อจึงเอ่ยขึ้นตรงๆ "ได้ อีกประเดี๋ยวข้าจะไปสั่งการบ่าวรับใช้ ให้เตรียมไม้พลองกับไม้กวาดไว้ตั้งแต่วันนี้เลย พรุ่งนี้จะได้ตีไล่ออกไปทันที"

หลูเจิ้นหนาน "..."

ฮูหยิน ทางลงของข้าเล่า!

เจ้าช่วยหาทางลงให้ข้าหน่อยสิ!

----------------------------------------