ตอนที่ 74 เหตุวุ่นวายกลางหอเจินเป่า

หลูเจิ้นหนาน "กระแอม กระแอม"

"ฮูหยิน อย่างไรเสียก็อยู่ในเมืองหลวง ทำเช่นนี้จะดูโจ่งแจ้งเกินไป ช่างเถอะ พรุ่งนี้ให้หลูจิ้งซูเข้ามา ข้าอยากจะรู้นักว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่!"

ฉีซื่อแอบกลอกตาในใจ ทว่ามิได้คิดจะฉีกหน้าสามี

ตาเฒ่าคนนี้ห่วงหน้ายิ่งกว่าชีวิต ขืนแฉออกไปคงได้ของขึ้นแน่

พรุ่งนี้แขกผู้สูงศักดิ์จะมาเยือน นางมีเรื่องต้องทำอีกตั้งมากมาย

ไม่มีเวลามาโอ๋ตาแก่นี่หรอก!

ฉีซื่อ "ท่านพี่ช่างรอบคอบยิ่งนัก เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านพี่ว่าเถอะเจ้าค่ะ"

หลูเจิ้นหนาน "ฮูหยิน อย่างไรคนจากจวนเจิ้นกั๋วกงก็มาเอง พวกเราก็ต้องสำแดงบารมีของจวนสกุลหลูออกมา อย่าให้ผู้อื่นดูแคลนพวกเราได้"

ฉีซื่อแปลความหมายในใจโดยอัตโนมัติ: น้องสาวอุตส่าห์มาหาทั้งที ต้องต้อนรับขับสู้ให้ดีที่สุด

ฉีซื่อ "นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว ข้าจะให้คนไปเตรียมของที่น้องสาวชอบกินไว้เดี๋ยวนี้ แล้วก็เพิ่มของขวัญวันปีใหม่ที่จะมอบให้จวนเจิ้นกั๋วกงอีกหน่อยด้วย"

หลูเจิ้นหนาน "ไม่ต้องเอิกเกริกปานนั้นก็ได้... แค่กๆ สองสามวันนี้ข้าเกิดอยากกินปลาขึ้นมา พรุ่งนี้ก็จัดปลามาสักหน่อยแล้วกัน แล้วก็พวกผลไม้หวานๆ อะไรนั่นด้วย จัดมาให้หมด"

ฉีซื่อคิดในใจ: รู้แล้วน่า รู้แล้ว น้องสาวเจ้าชอบกินพวกนี้นี่

ฉีซื่ออดไม่ได้จริงๆ อยากจะแกล้งแหย่ตาเฒ่าสักหน่อย "อ้อ ท่านพี่ วันนี้ก็มีปลานะเจ้าคะ ประเดี๋ยวมื้อเย็นข้าจะให้คนจัดขึ้นโต๊ะให้ท่านพี่เลย"

"แถมยังเป็นปลาซื่ออวี๋ที่อาหมิงไหว้วานคนไปเสาะซื้อมาเป็นพิเศษ เพื่อคงความสดใหม่ยังใช้น้ำพุจากถิ่นเดิมเลี้ยงไว้ เดิมทีข้ากะว่าจะรอให้ฉี่เอ๋อร์มาพรุ่งนี้แล้วค่อยลิ้มลองพร้อมกัน ในฤดูหนาวเช่นนี้นับว่าหายากยิ่งนัก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้ข้าจะสั่งนึ่งให้ท่านพี่ทานเลยแล้วกัน"

"อย่างไรเสีย ทั้งครอบครัวนี้ก็ต้องพึ่งพาท่านพี่นี่เจ้าคะ"

หลูเจิ้นหนานหน้าแก่ๆ แดงก่ำ อยู่กินกันมาจนแก่เฒ่า มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าภรรยาจงใจพูดกระเซ้าเย้าแหย่ตน

หลูเจิ้นหนาน "แค่กๆ วันนี้ก็มิได้อยากกินปานนั้น เอาไว้พรุ่งนี้เถอะ"

ฉีซื่อคิดในใจ: เหอะ ขืนยังเล่นละครต่อ ข้าไม่ร่วมแสดงด้วยแล้วนะ

ฉีซื่อ "เอาเถอะ เช่นนั้นเรื่องอื่นข้าจะจัดการเองแล้วกัน"

หลูเจิ้นหนาน "อืมๆ ฮูหยินลำบากแล้ว"

……

เดิมทีหลูจิ้งซูวางแผนไว้ว่าจะพบหน้ากับทางจวนสกุลหลูในวันพรุ่งนี้

นึกไม่ถึงว่า วันนี้กลับได้เจอกันเสียก่อน

ยามบ่ายว่างเว้นจากธุระ หลูจิ้งซูจึงพาพวกเด็กๆ ออกมาเดินเล่นบนท้องถนน

ทั่วทั้งเมืองหลวงประดับประดาด้วยโคมไฟและริ้วแพรสีสันสดใส พ่อค้าแม่ขายจำนวนมากต่างรอคอยช่วงเทศกาลปีใหม่นี้เพื่อทำเงิน จึงไม่มีใครหยุดพักกันเลย

เทศกาล หากมองในแง่หนึ่งแล้ว ก็นับเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเช่นกัน

สำหรับคนหาเช้ากินค่ำ เทศกาลไหนเลยจะสำคัญไปกว่าการหาเงินมาจุนเจือครอบครัว

ถนนที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวงก็คือถนนเฟิ่งหมิงที่อยู่ข้างหอเยวี่ยซี ร้านรวงทุกร้านบนถนนสายนี้ต่างตกแต่งหน้าร้านอย่างงดงามตระการตาเพื่อต้อนรับเทศกาลตรุษจีน

ในเหลาสุราก็คึกคักอย่างยิ่ง ชาวบ้านธรรมดาบางบ้านเลือกที่จะออกมาทานอาหารนอกบ้านในวันนี้

ยอมฟุ่มเฟือยสักครั้งในวันปีใหม่ เข้าไปในเหลาสุราที่ยามปกติไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบย่าง สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ แล้วนั่งกินร่วมกันอย่างอบอุ่นพร้อมหน้าทั้งครอบครัว

วันชิวอิกไม่ค่อยมีใครไปมาหาสู่เยี่ยมเยียนญาติมิตร จึงกลายเป็นวันที่ว่างเว้นที่สุดในบรรดาวันปีใหม่เหล่านี้

หลูจิ้งซูพาพวกเด็กๆ ไปเดินเล่นที่หอเจินเป่า ก็ได้ยืนดูละครฉากคลาสสิกเข้าพอดี

"สองหญิงแย่งหนึ่งปิ่น คู่หมั้นตาบอดของข้ากลับไปช่วยคนอื่น"

คู่หมั้นตาบอดผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น

หากแต่เป็นพ่อหนุ่มน้อยหลูหวยหยวนของเรานี่เอง

หลานชายตัวน้อยของหลูจิ้งซู

ชั้นหนึ่งของหอเจินเป่าเปิดให้เดินเลือกซื้อได้ตามอัธยาศัย ส่วนตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปล้วนเป็นห้องส่วนตัว ลูกค้าต้องการสิ่งใดก็จะมีคนนำลวดลายแบบต่างๆ มาให้เลือกถึงที่

แน่นอนว่า ข้าวของเหล่านี้ย่อมมีราคาสูงลิบลิ่วยิ่งกว่า

หลูจิ้งซูคิดจะเลือกเครื่องประดับศีรษะครบชุดให้พี่สะใภ้และหลานสาวคนละชุด พอดีกับที่ให้เด็กสาวหลายคนเลือกของที่ตนชอบด้วย

ส่วนหรงซื่อลวี่กับหรงซื่อเจินทำหน้าที่เป็นฉากหลังได้อย่างยอดเยี่ยม นั่งจิบชาเคี้ยวขนม ไม่ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

ขณะที่พวกหลูจิ้งซูกำลังเพลิดเพลินกับความสุขในการจับจ่ายซื้อของ อู่ซานเหนียงก็ส่งคนมาส่งข่าว

หลูจิ้งซูฟังจบแล้ว ก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ้าง

หอเจินเป่าช่ำชองในการรับมือกับข้อพิพาทเช่นนี้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว ทว่าผู้มีส่วนพัวพันในวันนี้ ดันมีคนที่เกี่ยวข้องกับหลูจิ้งซูอยู่ด้วย

หลานชายที่ไม่ได้พบหน้ากันมาสิบกว่าปี

ความสัมพันธ์ระหว่างอู่ซานเหนียงกับหลูจิ้งซูสนิทสนมกันถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นธรรมดาที่จะคำนึงถึงความเห็นของหลูจิ้งซู

หลูจิ้งซูพอจะรู้เรื่องของไอ้เด็กแสบที่เป็นลูกชายของพี่ชายกำมะลอของตนอยู่บ้าง คราวก่อนตอนที่นางทลายก๊กของหรงอวิ๋นหลานกับต่งหยาง หลานชายผู้นี้ก็รอดเคราะห์มาได้หวุดหวิดเพราะเพิ่งถูกพ่อแท้ๆ โบยไปยกใหญ่

เขาไม่ได้มีเอี่ยวด้วยจริง ๆ ทว่ากลับชอบไปมุงดูความครึกครื้น วงสังสรรค์ย่อยทั่วเมืองหลวงเป็นต้องมีเงาร่างของเขาอยู่ร่ำไป

ในเมื่อหลูจิ้งซูเตรียมจะไปเยี่ยมพี่ชายใหญ่ ย่อมต้องให้อวี๋ซื่อช่วยเล่าข้อมูลข่าวสารที่รู้มาทั้งหมดให้ตนฟังเสียก่อน

ซึ่งในบรรดาเรื่องเล่าเหล่านั้น สัดส่วนที่เป็นเรื่องของ "หลูหวยหย่วน" มีสูงลิบลิ่ว

โดยเฉพาะเรื่องรักใคร่เคียดแค้นระหว่างเขากับคู่หมั้น ยิ่งเป็นที่เล่าลือกันอย่างกว้างขวางในเมืองหลวง

หลังจากผ่านพ้นวันนี้ไป นิทานเรื่องนี้คงได้มีบทใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก

คู่หมั้นของหลูหวยหย่วนคือหลานสาวของจื๋อจวิ้นหวัง ซึ่งก็คือหยวนจื่อฉิง บุตรสาวของฉีเป่าจู ลูกค้ารายแรกของหอเยวี่ยซีนั่นเอง

เดิมทีควรจะต้องเข้าพิธีวิวาห์ตั้งแต่เดือนสิบสองของปีกลายแล้ว แต่เพราะพฤติกรรมสุดพิเรนทร์ของเจ้าหนุ่มนี่แท้ ๆ สัญญาหมั้นหมายจึงเกือบจะต้องถูกยกเลิกไป

ถึงจะเป็นเช่นนั้น งานมงคลเดิมก็ถูกระงับไว้ก่อน เหลือไว้เพียงข้อผูกมัดตามสัญญาหมั้นหมายเท่านั้น ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องจัดงานแต่งงานอีกเลย

ส่วนเหตุใดจึงไม่ยกเลิกไปเสียเลยน่ะหรือ ก็เพราะนี่เป็นการพระราชทานสมรสจากอดีตฮ่องเต้ ใครเล่าจะกล้ายกเลิกได้ตามอำเภอใจ

หลูหวยหย่วนเองก็เป็นพวกหัวรั้นไม่แคร์ฟ้าดิน ยกเลิกไม่ได้ก็ช่างปะไร อย่างมากข้าก็แค่ไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต

พอพบหน้าแม่นางผู้นั้นทีไรก็ไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้สักครา

ทว่าแม่นางคนนี้กลับปักใจรักหลูหวยหย่วนอย่างลึกซึ้งตั้งแต่แรกเห็น นางหาได้สนใจวาจาเย็นชาเสียดแทงของเขาไม่ ยังคงประคองหัวใจดวงน้อยมอบให้แก่เขาเรื่อยมา

หลูหวยหย่วนมีแม่นางในดวงใจอยู่แล้ว ซึ่งก็คือหยวนเมิ่งเฉียว หลานสาวของจิ้งจวิ้นหวัง

หยวนเมิ่งเฉียวผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป นางมีชื่อเสียงขจรขจายในเมืองหลวง จัดเป็นยอดหญิงชั้นแนวหน้าในบรรดาบุตรีตระกูลสูงศักดิ์รุ่นนี้

ทั้งเชี่ยวชาญเชิงกวี เปี่ยมด้วยกิริยามารยาทรอบรู้ตามตำรา อีกทั้งรูปโฉมยังงดงามล่มเมือง

ส่วนหยวนจื่อฉิงนั้นเหมือนกับมารดาของนาง เป็นดรุณีน้อยที่คล่องแคล่วเปิดเผยและห้าวหาญ ชอบของหรูหรามีราคา หน้าตาน่าเอ็นดู ทว่ากลับไม่ใช่ภาพสตรีในฝันของเหล่าชายหนุ่มในเวลานี้

ที่หลูหวยหย่วนอ้างว่าเว่ยจื่อชิงมาตามตัว แท้จริงแล้วก็คือกลุ่มเด็กหนุ่มสาวมารวมตัวกันนั่นเอง

ยุคราชวงศ์ยงไม่ได้เข้มงวดเรื่องการพบปะระหว่างชายหญิงมากนัก การชุมนุมของหนุ่มสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือนจึงพอมีให้เห็นอยู่บ้าง

วันนี้คนกลุ่มนี้มารวมตัวกันที่หอเจินเป่า ใช่แล้ว หอเจินเป่าไม่เพียงแต่ขายของเท่านั้น แต่ยังมีสถานที่ให้บรรดาคุณชายและคุณหนูเหล่านี้ได้สังสรรค์กันด้วย

มิเช่นนั้นจะพูดได้อย่างไรว่าอู่ซานเหนียงมีหัวการค้าที่ปราดเปรียวว่องไว

ส่วนหยวนจื่อฉิงก็ตามพวกพี่สาวน้องสาวจากจวนจื๋อจวิ้นหวังมาเที่ยวเล่น ช่วงปีใหม่เด็กทุกคนต่างก็มีเงินก้นถุงก้อนย่อม ๆ ติดตัว จึงนัดกันออกมาเปิดหูเปิดตา และแวะซื้อเครื่องประดับไปพร้อมกัน

เดิมทีต่างฝ่ายต่างอยู่คนละห้องส่วนตัว สงบศึกราบรื่นดีไม่มีปัญหา

แต่แล้วหยวนเมิ่งเฉียวกลับเอ่ยปากว่าอยากจะเลือกเครื่องประดับสักหน่อย บรรดาคุณชายเหล่านั้นย่อมไม่ขัดข้องอยู่แล้ว คนที่อยู่ข้างกายนางล้วนเป็นสหายสนิทหญิงทั้งสิ้น

ครั้นเรียกคนรับใช้เข้ามาปรนนิบัติ ถึงได้รู้ว่าของที่พวกนางต้องการนั้น ห้องข้าง ๆ กำลังเลือกชมอยู่พอดี

สิ่งนั้นคือชุดปิ่นปักผมที่ช่างเพิ่งทำขึ้นมาใหม่ มีดอกไม้แตกต่างกันสิบสองดอก

อืม... ก็นับเป็นผลพลอยได้จากหอเยวี่ยซีนั่นแหละ

แม้รูปทรงจะคล้ายคลึงกัน แต่วัสดุที่ใช้แตกต่างกัน ราคาย่อมต่างกันไปด้วย

อย่างเช่นปิ่นเงินและปิ่นทองนั้นทำได้ค่อนข้างง่าย แต่ละแบบจึงมีอยู่มากมายหลายชิ้น

ทว่าแบบที่ประดับหยกและฝังอัญมณี กรรมวิธีในการประดิษฐ์จะซับซ้อนกว่า ราคาจึงสูงลิบ และแต่ละชิ้นก็ล้วนมีเอกลักษณ์เพียงหนึ่งเดียว

ระยะนี้ในเมืองหลวงกำลังนิยมประดับดอกไม้ พวกนางย่อมอยากได้มาครอบครองเช่นกัน

หยวนเมิ่งเฉียวอยากได้ปิ่นทองฝังหยกชิ้นนั้น แม้ราคาจะสูงเอาการ แต่นางคิดดูแล้วก็ยังคงเลือกชิ้นนี้อยู่ดี

วันนี้นางย่อมไม่ต้องควักเงินจ่ายเองอยู่แล้ว ในเมื่อมีคุณชายอยู่ตรงนี้ตั้งมากมายหลายคน

คิดไม่ถึงว่าจะมีคนตาไวชิงเลือกปิ่นชิ้นนี้ตัดหน้าพวกตนไปเสียก่อน

ผู้ปรนนิบัติเอ่ยว่า "ต้องขออภัยด้วยขอรับ ปิ่นชิ้นนี้เพิ่งมีแขกอีกท่านเลือกไว้และนำส่งไปที่ห้องส่วนตัวแล้ว ท่านจะรอสักครู่ หรือจะเลือกชมลวดลายอื่นก่อนดีขอรับ"

ภาพในสมุดภาพกับของจริงย่อมมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง แขกบางคนพอเห็นของจริงแล้วอาจเปลี่ยนใจไม่อยากได้ขึ้นมา

แต่เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้ยากนัก เพราะของในหอเจินเป่านั้นขึ้นชื่อเรื่องความประณีตงดงาม ของจริงมักจะดูดีกว่าภาพวาดในสมุดเสมอ

หยวนเมิ่งเฉียวกลอกตาไปมาเล็กน้อย "ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ไม่ทราบว่าเป็นคุณหนูบ้านใดเลือกไว้หรือ ข้าชอบปิ่นชิ้นนี้มากจริง ๆ หากอีกฝ่ายยินยอมตัดใจยกให้ ข้าจ่ายเงินเพิ่มให้อีกหน่อยก็ย่อมได้"

----------------------------------------