ตอนที่ 75 เล่ห์เอาใจโฉมงามก่อเรื่องวุ่น

ผู้รับใช้ย่อมไม่ยอมบอกนางอยู่แล้ว เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของลูกค้า

หยวนเมิ่งเฉียวเพื่อรักษาภาพลักษณ์ย่อมไม่คิดบีบคั้นเขา เพียงส่งสมุดภาพให้สหายสาวอย่างไม่ใส่ใจ ส่วนตนเองก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างเซื่องซึม เท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง

ในสายตาของเหล่าเด็กหนุ่มทั้งหลาย ใบหน้างดงามหมดจดของดรุณีในชุดแดงถูกแต่งแต้มด้วยความโศกเศร้าบางเบา คิ้วเรียวขมวดมุ่น ขนตาหลุบต่ำ ฟันขาวขบกลีบปากไว้เบาๆ

ในแววตาราวกับมีหยาดน้ำตาพาดผ่านวูบหนึ่ง

หัวใจของเหล่าเด็กหนุ่มพลันปวดแปลบขึ้นมาจับใจ

แทบอยากจะยื่นมือออกไปปัดเป่าความกังวลใจตรงหัวคิ้วของนาง เพื่อให้นางกลับมามีรอยยิ้มอีกครา

ทว่า น้องเมิ่งเฉียวจิตใจดีงามถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ชอบใจหากพวกเขาจะใช้วิธีการพิเศษเพื่อแย่งชิงปิ่นอันนั้นมา

ทั้งสี่คนสบตากันเพียงแวบเดียว ก็บรรลุข้อตกลงร่วมกันชั่วคราว

หลูหวยหยวน "จื่อหมิง ข้าอยากกินขนมร้านจวี้เสียนจวง เจ้าไปซื้อเป็นเพื่อนข้าทีสิ"

เว่ยจื่อชิง "ดีสิ พอดีข้าก็อยากกินอยู่เหมือนกัน"

เหวินจิ่ง "ข้าไปด้วย"

เหวินจิ่ง บุตรชายคนเล็กสายตรงของหย่งอันโหว ไม่ลงรอยกับหลูหวยหยวนมาแต่ไหนแต่ไร และยังเป็นผู้ติดตามที่ภักดีของหยวนเมิ่งเฉียว

เหลิ่งอวี้หมิง "พาข้าไปด้วยสิ"

เหลิ่งอวี้หมิง หลานชายของเหลิ่งเฟิงรองเจ้ากรมตรวจการขวา อีกทั้งยังเป็นหลานชายของเหลิ่งเจาอี๋ในวัง เขามีสัมพันธ์อันดีกับหลูหวยหยวน ทว่ากลับมองหน้าเว่ยจื่อชิงไม่ติด

เหลิ่งเฟิงมักจะหาเรื่องยื่นฎีกาฟ้องเว่ยหมิงอยู่เรื่อย หากทั้งสองตระกูลจะญาติดีกันได้ก็คงมีผีหลอกแล้ว

ทั้งสี่คนจึงใช้ข้ออ้างงี่เง่าเช่นนี้เดินออกจากห้องไป หยวนเมิ่งเฉียวรับรู้ถึงความเคลื่อนไหว มุมปากพลันยกขึ้นน้อยๆ

ภายในห้องเหลือเพียงสหายสนิทของนางไม่กี่คน บอกว่าเป็นสหายสนิท แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงผู้ติดตามคอยประจบเอาใจเท่านั้น

อวิ๋นเมิ่งซวี่น้องสาวต่างมารดาของนางเอ่ยขึ้นก่อนเป็นคนแรก "ท่านพี่ยอดเยี่ยมจริงๆ พูดเพียงไม่กี่คำก็ทำให้คุณชายทั้งหลายปวดใจจนแทบทนไม่ไหว อีกประเดี๋ยว ปิ่นอันนั้นจะต้องตกเป็นของท่านพี่แน่ๆ"

หยวนเมิ่งเฉียว "น้องหญิงระวังคำพูดด้วย ข้าจะไปแย่งของรักของผู้อื่นได้อย่างไร"

อวิ๋นเมิ่งซวี่สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของนาง จึงรีบหุบปากทันที

เซี่ยหรูหลานยิ้มพลางกล่าวว่า "นั่นสิ พี่เฉียวจิตใจโอบอ้อมอารี ย่อมไม่ทำเช่นนั้นแน่ ขอเพียงคนผู้นั้นได้ยินชื่อของพี่เฉียว ก็คงจะรีบนำปิ่นมามอบให้ด้วยตัวเองแล้ว"

เซี่ยหรูหลานเป็นบุตรสาวของเซี่ยซิ่ง ขุนนางตำแหน่งหลางจงขั้นห้าแห่งกรมพิธีการ ส่วนเซี่ยเสวี่ยนซื่อในวังก็เป็นพี่สาวต่างมารดาของนาง

ลั่วหมิงเฉี่ยน "การได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ คงมีเพียงพี่เฉียวเท่านั้นที่จะได้รับ พวกน้องสาวก็ได้พลอยพึ่งบารมีของพี่เฉียวไปด้วยถึงได้เห็นเป็นบุญตา"

ลั่วหมิงเฉี่ยน บุตรสาวของลั่วหย่วน เส้าชิงกรมพิธีการทูต ลั่วกุ้ยเหรินในวังเป็นพี่สาวร่วมอุทรของนาง และยังเป็นเสด็จน้าแท้ๆ ขององค์หญิงสามอีกด้วย

จิ้งจวิ้นหวังรับราชการอยู่ในกรมพิธีการ บิดาของพวกนางต่างก็ทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา พวกนางจึงได้รู้จักกับอวิ๋นเมิ่งเฉียวในงานเลี้ยง จากนั้นก็ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กๆ มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ

หลังจากหลูหวยหยวนทั้งสี่คนออกมาแล้วก็แยกย้ายกันเคลื่อนไหว เดินเตร็ดเตร่อยู่บนชั้นสอง

ช่างบังเอิญนัก เหวินจิ่งดันไปชนเข้ากับสาวใช้ตัวน้อยที่กำลังถือถาดอยู่พอดี สาวใช้ผู้นั้นคงเพิ่งปิดการค้าสำเร็จไปหนึ่งรายการ จึงตื่นเต้นดีใจจนไม่ได้มองทางให้ดีแล้วชนเข้าใส่

เหวินจิ่งบันดาลโทสะ ถีบออกไปหนึ่งเท้าในทันที เตะสาวใช้น้อยกระเด็นไปไกลร่วมสองเมตร

เหวินจิ่ง "บังอาจ เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาชนคุณชายอย่างข้า!"

สาวใช้ตกใจแทบสิ้นสติ ไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย รีบโขกศีรษะขอขมาเป็นการใหญ่

ผู้ดูแลที่อยู่ข้างๆ เห็นสถานการณ์ตรงนี้ จึงรีบปรี่เข้ามา สั่งให้คนพาสาวใช้น้อยออกไปด้านข้าง ส่วนตนเองก็คอยค้อมกายขออภัยอยู่ตรงหน้าเหวินจิ่ง

เหวินจิ่งย่อมไม่ยอมเลิกราง่ายๆ ดึงดันไม่ยอมความ จะต้องลากสาวใช้ผู้นี้ออกไปโบยให้ตายให้ได้

ผู้ดูแลเห็นว่าคุณชายผู้นี้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา จึงส่งสายตาให้บ่าวรับใช้ข้างกายไปตามคนมา ส่วนตนเองก็ยังคงยิ้มประจบต่อไป

ความวุ่นวายตรงนี้ไม่ใช่น้อยๆ ห้องส่วนตัวข้างๆ ต่างก็ส่งสาวใช้ออกมาดูสถานการณ์ หลูหวยหยวนกับพวกก็ได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามาดูเช่นกัน

พอดีกับที่ประตูห้องส่วนตัวที่สาวใช้เพิ่งเดินออกมาเปิดออก คนข้างในต้องการเลือกดูของชิ้นใหม่

สาวใช้หลายคนยกถาดสิ่งของเตรียมจะเดินเข้าไป

เหลิ่งอวี้หมิงเหลือบสายตาขึ้นมอง ก็เห็นปิ่นที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องนั้นพอดี

จะมิใช่ปิ่นอันที่อวิ๋นเมิ่งเฉียวชอบหรอกหรือ

พอมองคนที่อยู่ในห้องอีกครั้ง ก็คือพวกพี่น้องของหยวนจื่อฉิงนั่นเอง

เหลิ่งอวี้หมิงชำเลืองมองหลูหวยหยวนที่อยู่ข้างกายแวบหนึ่ง ในใจพลันผุดความคิดอันยอดเยี่ยมขึ้นมา

เหลิ่งอวี้หมิง "หวยหยวน เจ้าดูสิ นั่นมิใช่คู่หมั้นของเจ้าหรอกหรือ ปิ่นที่น้องเมิ่งเฉียวชอบก็อยู่ที่นั่น ดูท่าคงเป็นพวกนางที่ซื้อไป ในเมื่อเจ้ารู้จักกัน มิสู้ลองไปคุยดูหน่อยเล่า"

แม้เขากับหลูหวยหยวนจะยังนับว่าปรองดองกันดี ทว่าเมื่อเทียบกับหยวนเมิ่งเฉียวแล้ว ความรู้สึกเพียงน้อยนิดนี้ แค่ลมพัดวูบเดียวก็ปลิวหายไปหมดสิ้น

เหวินจิ่งได้ยินเช่นนี้ ไหนเลยจะยังสนใจสาวใช้อะไรอีก ตะโกนขึ้นทันที "หลูหวยหยวน เจ้ามิได้บอกหรอกหรือว่าในใจเจ้าไม่มีคู่หมั้นผู้นี้เลย มีแค่น้องเมิ่งเฉียวคนเดียว ไฉนกัน แม้แต่ปิ่นอันเดียวยังให้ไม่ได้หรือ"

คำพูดนี้เมื่อบวกกับสายตาดูแคลนคู่นั้น หลูหวยหยวนจะทนได้อย่างไร

เขาผลักสาวใช้ตรงหน้าประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องปีกทันที

หลูหวยหยวนมีสีหน้าหยิ่งยโส น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังสงเคราะห์ให้ "หยวนจื่อฉิง เจ้ามิใช่คิดอยากให้ข้าไปเดินเที่ยวเป็นเพื่อนเจ้ามาตลอดหรอกหรือ เจ้ามอบปิ่นอันนี้ให้น้องเมิ่งเฉียวเสีย แล้วข้าจะยอมฝืนใจไปเดินเที่ยวเป็นเพื่อนเจ้าสักหน่อย"

เด็กสาวทั้งสี่ในห้องฟังจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไปกันหมด

ฉีเจียวเจียวลูกพี่ลูกน้องของหยวนจื่อฉิงระเบิดอารมณ์ทันที

ฉีเจียวเจียว "เหอะ หลูหวยหยวน เจ้าเห่าอะไรของเจ้า ใครเขาอยากให้เจ้ามาเดินเป็นเพื่อน รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

ฉีเจียวเจียวเป็นเด็กสาวเพียงคนเดียวของตระกูลฉีในรุ่นนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตก็เป็นแก้วตาดวงใจของทุกคนในตระกูล ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน หากมิใช่คนข้างกายคอยรั้งไว้ แส้เส้นเล็กที่เอวของนางคงฟาดใส่ตัวหลูหวยหยวนไปแล้ว

ได้ยินมานานแล้วว่าพี่สาวมีคู่หมั้นเหลวไหลไม่ได้เรื่อง วันนี้ได้เห็นกับตา ถุย!

หยวนจื่อเสวี่ยก็ถลึงตาจ้องอย่างโกรธเคือง "คุณชายหลูโปรดสำรวมด้วย ที่นี่พวกเราล้วนเป็นสตรี ขอท่านรีบออกไปเถิด"

นางเป็นบุตรสาวคนเล็กของบุตรชายสายตรงของจื๋อจวิ้นหวัง ทั้งยังเป็นพี่ใหญ่ในบรรดาเด็กสาวกลุ่มนี้

สติปัญญาความสามารถของนางมิได้ด้อยไปกว่าหยวนเมิ่งเฉียว แต่เพราะไม่ชอบทำตัวเด่น จึงแทบไม่ออกไปเข้าสังคม

หยวนจื่อเยวี่ยก็อดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปาก "คุณชายหลู ท่านรังแกคนเกินไปแล้ว"

นางเป็นคนอายุน้อยที่สุดในบรรดาสาวๆ ทั้งยังเป็นน้องสาวแท้ๆ ของหยวนจื่อฉิง รังเกียจหลูหวยหยวนเป็นอย่างยิ่ง เด็กสาวที่ปกติเงียบขรึมพูดน้อย ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

หลูหวยหยวนไม่เห็นพวกนางอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เอาแต่มองหยวนจื่อฉิงเพียงผู้เดียว รอฟังคำตอบจากนาง

หยวนจื่อฉิงได้แต่มองดูเขาอย่างเหม่อลอย เด็กหนุ่มในชุดสีแดงอันงดงามผู้นี้

ครั้งแรกที่นางได้พบเขา ก็รู้สึกพึงใจยิ่งนัก เคยคิดฝันมานับครั้งไม่ถ้วนว่าหากได้ใช้ชีวิตร่วมกันในภายภาคหน้าจะเป็นเช่นไร

คำวิพากษ์วิจารณ์ของคนอื่น ใช่ว่านางจะไม่รู้ นางเพียงแต่ชอบเขาจากใจจริงเท่านั้น

นางนึกว่าความจริงใจของตนจะสามารถทำให้เด็กหนุ่มผู้นี้หวั่นไหวได้

นึกไม่ถึงว่าในสายตาของเขา ตนเองเป็นเพียงเรื่องน่าขันเรื่องหนึ่ง

เขาดูเหมือนจะคิดว่าความหวังดีที่นางมีให้เป็นเรื่องที่สมควรได้รับ ทั้งยังคิดว่านางจะดีกับเขาเช่นนี้ตลอดไป

ทันใดนั้น เสียงสตรีอันอ่อนหวานสายหนึ่งก็ดังขึ้น

"หวยหยวน เจ้าทำเช่นนี้มิได้ นี่เป็นของที่น้องจื่อฉิงชอบ ข้าจะแย่งชิงมาได้อย่างไร" หยวนเมิ่งเฉียวก้าวเดินค่อนข้างเร็ว ทั้งยังหอบหายใจเล็กน้อย "ขอโทษด้วยนะ น้องจื่อฉิง เป็นข้าที่ไม่ดีเอง ทำให้หวยหยวนเข้าใจผิด ปิ่นปักผมอันนั้นเจ้าเป็นคนเลือก ย่อมต้องเป็นของเจ้า คิดเสียว่าข้ากับมันไม่มีวาสนาต่อกันก็พอ อย่าได้ทำให้พวกเจ้าสองคนต้องบาดหมางกันเพราะข้าเลย มิเช่นนั้นข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด"

พูดถึงตรงนี้ หยวนเมิ่งเฉียวก็ทำท่าคล้ายจะร้องไห้ นัยน์ตากลมโตฉ่ำน้ำเต็มไปด้วยความโทษตัวเอง ร่างกายโอนเอนเล็กน้อย จนเซี่ยหรูหลานที่อยู่ข้างกายต้องรีบเข้ามาประคอง

เซี่ยหรูหลาน "พี่เมิ่งเฉียวอย่าได้เสียใจไปเลย เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับท่านด้วย เล่า มานั่งพักผ่อนก่อนเถิด อาการป่วยของท่านเพิ่งหายดี อารมณ์จะสะเทือนใจมิได้นะ"

เมื่อครึ่งปีก่อน หยวนเมิ่งเฉียวไปคัดลอกคัมภีร์สวดมนต์ขอพรที่วัดผูกวงเป็นเวลาสามเดือนเพื่อขอพรให้ท่านย่าที่ป่วยหนัก พอกลับมาก็ล้มป่วยหนักหนาสาหัส ตอนนี้ยังคงมีอาการไออยู่เป็นระยะ ทว่ามารดาของนางกลับหายดีราวกับมีปาฏิหาริย์

ชื่อเสียงของหยวนเมิ่งเฉียวที่ดียิ่งถึงเพียงนี้ สาเหตุสำคัญประการหนึ่งก็มาจากเรื่องนี้นี่เอง

เหล่าเด็กหนุ่มต่างพากันเผยสีหน้าปวดใจและสงสาร

----------------------------------------