ตอนที่ 76 วิวาทเดือดกลางห้องรับรอง

เซี่ยหรูหลานประคองคนเข้ามาในห้องปีกที่หยวนจื่อฉิงอยู่โดยตรง และด้วยเหตุผลเช่นนี้ แม้คนอื่น ๆ จะไม่ยินดีเพียงใด ก็ไม่อาจเอ่ยปากขับไล่ได้

สี่เด็กหนุ่มก็ก้าวเข้ามาอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตากล่าวโทษจากคนอื่น ๆ หลูหวยหย่วนก็รู้สึกเสียหน้า วาจาจึงยิ่งไม่ไว้หน้าขึ้นไปอีก

หลูหวยหย่วนพลั้งปากตำหนิออกมาทันที "หยวนจื่อฉิง นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้ ไม่เห็นหรือว่าร่างกายของเมิ่งเฉียวไม่ดี เจ้ายังจะแย่งของกับนางอีก เจ้าคู่ควรใช้ของแบบเดียวกับนางด้วยหรือ"

ครั้นคำพูดหลุดปากไปเขาก็นึกเสียใจอยู่บ้าง เขามิได้โง่เขลา ย่อมรู้ว่าคำพูดนี้ทำร้ายจิตใจ ทว่าเมื่อพูดออกไปแล้ว ย่อมไม่มีทางเอ่ยคืนคำ

อีกทั้งในใจเขาก็คิดเช่นนั้นจริง ๆ หยวนจื่อฉิงจะเทียบเคียงกับหยวนเมิ่งเฉียวได้อย่างไรกัน

"หลูหวยหย่วน เจ้าหาที่ตายรึ!" ฉีเจียวเจียวโมโหจนควันออกหู ชักแส้ออกมาฟาดใส่ทันที หลูหวยหย่วนเบี่ยงตัวหลบ แส้จึงฟาดโดนชั้นวางด้านข้าง แจกันกระเบื้องเคลือบด้านบนร่วงหล่นแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ

มีสองสามชิ้นกระดอนไปโดนเท้าของหยวนเมิ่งเฉียว ทำให้นางตกใจจนสะดุ้ง หลายคนต่างอุทานด้วยความตกใจ

เหลิ่งอวี้หมิงก้าวเข้ามาขวางหน้าหยวนเมิ่งเฉียว มองฉีเจียวเจียวด้วยสีหน้าเย็นชา "เหอะ สมเป็นบุตรสาวพ่อค้าแท้ ๆ หยาบคายสิ้นดี!"

ฉีเจียวเจียวตวัดแส้ฟาดใส่เขาตรง ๆ เหลิ่งอวี้หมิงหลบไม่ทัน เห็นชัดว่ากำลังจะถูกฟาดโดน

มือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาคว้าแส้ไว้ แล้วกระชากอย่างแรง ฉีเจียวเจียวเสียหลักจึงล้มถลาไปข้างหน้าทันที

ด้านหน้าคือเศษกระเบื้องเคลือบแตกกระจาย หากล้มทับลงไป ใบหน้าต้องเสียโฉมเป็นแน่

ในเวลานั้น มือข้างหนึ่งได้โอบเอวนางไว้ แล้วรั้งตัวนางไปยังอีกด้าน

ฉีเจียวเจียวเงยหน้าขึ้น สบสายตากับคนผู้นั้นเข้าพอดี

คนผู้นั้นคือเว่ยจื่อชิง ถึงแม้เจ้าหมอนี่จะเป็นอันธพาลน้อยประจำจวน แต่ก็ฝึกปรือวิชามาอย่างแท้จริง

การเคลื่อนไหวลื่นไหลราวสายน้ำ เพียงชั่วพริบตาก็ทำสำเร็จทั้งแย่งแส้และช่วยชีวิตคน

ฉีเจียวเจียวเห็นว่าเป็นคนพวกเดียวกัน ก็ไม่มีความซาบซึ้งใด ๆ เหยียบลงไปหนึ่งเท้าทันที ทำเอาเว่ยจื่อชิงที่กำลังหลงใหลในความคล่องแคล่วของตนเองร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

ฉีเจียวเจียวอาศัยจังหวะนั้นแย่งแส้คืนมา แล้วถอยกลับไปยืนข้างหยวนจื่อเสวี่ย

ทั้งยังทำหน้าทะเล้นใส่เว่ยจื่อชิงที่กำลังกอดเท้ากระโดดเหยง ๆ

เหอะ มีแต่คนเลวทั้งนั้น!

ตอนนี้หยวนจื่อฉิงเพิ่งได้สติ คำพูดของหลูหวยหย่วนเมื่อครู่ราวกับคมมีดที่แทงลึกเข้าไปในใจนาง

เจ็บปวดจนแทบขาดใจ ปกตินางเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย ยังอดขอบตาร้อนผ่าวไม่ได้ ทว่ายังคงกล้ำกลืนฝืนทนไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา

หยวนจื่อฉิงเอ่ย "หลูหวยหย่วน ปิ่นนี้ข้าเลือกก่อน ข้าจ่ายเงินแล้ว มันก็เป็นของข้า เจ้าอยากเอาอกเอาใจหยวนเมิ่งเฉียว ก็ไปคิดหาวิธีเอาเอง อย่ามาวางอำนาจบาตรใหญ่แถวนี้"

หลูหวยหย่วนเพิ่งเคยถูกหยวนจื่อฉิงตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกอับอายจนกลายเป็นโทสะ

"เจ้าว่าอย่างไรนะ ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว เจ้ากลับไม่ต้องการ จ่ายเงินแล้วอย่างไรเล่า เท่าไรกันเชียว ข้าจ่ายคืนให้เจ้าก็สิ้นเรื่อง เจ้าคิดว่ามีเพียงตระกูลฉีของเจ้าที่มีเงินรึ"

นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่ยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้ สหายสนิทล้วนหัวเราะเยาะว่าเขาต้องแต่งกับบุตรสาวพ่อค้าที่มีสินเดิมมากมาย ต่อไปต้องพึ่งภรรยาเลี้ยงดู

เขารู้สึกอับอายขายหน้า

เมื่อหลูหวยหย่วนคิดถึงตรงนี้ ยิ่งอยากพูดอะไรบางอย่างเพื่อพิสูจน์ตนเอง

"เจ้าก็แค่มีเงินไม่ใช่หรือ หากไม่มีเงิน เจ้าจะได้เป็นหลานสาวของจื๋อจวิ้นหวังได้อย่างไร แล้วจะได้รับพระราชทานสมรสจากอดีตจักรพรรดิได้อย่างไร เจ้าอย่าคิดจะเอาเงินมาเหยียดหยามพวกเรา คุณชายอย่างข้าไม่สนหรอก วันนี้ไม่ว่าอย่างไร เครื่องประดับชิ้นนี้เจ้าต้องยกให้เมิ่งเฉียว ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้นเจ้าก็อย่าหวังว่าข้าจะแต่งเจ้าเข้าบ้าน เจ้าจงเป็นสาวทึนทึกไปชั่วชีวิตเสียเถอะ!"

หยวนจื่อฉิงเดิมคิดว่าคำพูดเมื่อครู่เจ็บปวดพอแล้ว นึกไม่ถึงว่ายังมีคำพูดที่ทำร้ายจิตใจยิ่งกว่ารอนางอยู่

ที่แท้ หลูหวยหย่วนรู้แจ้งแก่ใจถึงสถานการณ์ของนาง เขารู้ว่าคนพวกนั้นนินทาว่าร้ายลับหลังเช่นไร

เขาเพียงแต่ไม่ใส่ใจเท่านั้น

คนที่เขาใส่ใจ มีเพียงหยวนเมิ่งเฉียว

หยวนจื่อฉิงรู้สึกเพียงภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว รีบหันหน้าหนี ไม่อยากให้หลูหวยหย่วนเห็นน้ำตาของตน

หลูหวยหย่วนพูดจบ ในใจก็แอบหวั่นอยู่บ้าง อย่างไรเสียหลังจากก่อเรื่องคราวก่อน รอยแผลที่บิดาเฆี่ยนตียังไม่ทันหายดีเลย

ทว่า เขาจะแสดงความขลาดกลัวต่อหน้าหญิงในดวงใจได้อย่างไรกัน

เหวินจิ่งหัวเราะเสียงดัง "หลูหวยหย่วน เจ้าไม่ได้เรื่องจริง ๆ เรื่องแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้"

"หยวนจื่อฉิง ปิ่นของเจ้าซื้อมาเท่าไร คุณชายอย่างข้าให้สองเท่า!"

หยวนจื่อฉิงปาดน้ำตาอย่างแรงแล้วเอ่ยว่า "ให้เท่าไรก็ไม่ขาย ข้าต่อให้ทำลายมันทิ้ง ก็ไม่มีวันขายให้หยวนเมิ่งเฉียว ตัดใจเสียเถอะ!"

เหวินจิ่งตั้งท่าจะก้าวขึ้นหน้า "เจ้า!"

หยวนจื่อเสวี่ยตวัดสายตามองมา เหวินจิ่งชะงักฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ นี่คือฮุ่ยเหอเซี่ยนจู่ที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง เขาไม่กล้าไปล่วงเกินหรอก

หลูหวยหย่วนถูกด่าว่าไม่ได้เรื่องก็ยิ่งเดือดดาล ตวาดขึ้นว่า "หยวนจื่อฉิง เจ้าเอะอะโวยวายพอหรือยัง เครื่องประดับแค่อันเดียว เจ้าสละให้เมิ่งเฉียวจะเป็นไรไป อย่างมากข้าค่อยซื้ออันอื่นชดเชยให้เจ้าสามอัน!"

หยวนเมิ่งเฉียวคล้ายเพิ่งได้สติจากความตกใจ รีบเข้ามาดึงแขนเสื้อของหลูหวยหย่วนไว้ "หวยหย่วน เจ้าอย่าทะเลาะกับจื่อฉิงเลย เพื่อข้าแล้วมันไม่คุ้มหรอก เป็นข้าที่ไม่คู่ควรเอง เจ้าอย่าทำกับจื่อฉิงเช่นนี้เลย..."

"จื่อฉิง เจ้าอย่าตำหนิหวยหย่วนเลยนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรอยากได้ปิ่นอันนั้นเลย พวกเราจะไปกันเดี๋ยวนี้แหละ"

หยวนจื่อฉิง "เจ้าไม่ต้องมาเสแสร้งแถวนี้!"

หลูหวยหย่วน "หยวนจื่อฉิง เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้นะ! รีบขอโทษเมิ่งเฉียวเสีย นางเห็นอกเห็นใจเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้ายังด่าทอนางอีก เจ้าช่างไร้เหตุผลสิ้นดี"

เหวินจิ่ง "ห้ามเจ้าว่าร้ายเมิ่งเฉียว ขอโทษนางเดี๋ยวนี้!"

เหลิ่งอวี้หมิงก็เอ่ยปากเช่นกัน "ขอโทษเดี๋ยวนี้"

เว่ยจื่อชิงตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าถูกฉีเจียวเจียวถลึงตาใส่เข้าอย่างจัง จึงรีบหุบปากลง

หยวนจื่อฉิงแค่นหัวเราะ "เหอะ จะให้ข้าขอโทษ นางคู่ควรแล้วหรือ เก่งจริงพวกเจ้าก็ฆ่าข้าให้ตายสิ!"

นางเองก็เป็นที่ทะนุถนอมในจวนจวิ้นหวังเช่นกัน ที่ยอมข่มนิสัยตนเองมาตลอดก็เพื่อหลูหวยหย่วน ไม่นึกเลยว่าสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาคือการด่าทออย่างไร้เยื่อใยจากชายในดวงใจ

ช่างเป็นการมอบใจให้ผิดคนโดยแท้

"เอาปิ่นแบบนี้และแบบที่คล้ายกันทั้งหมดห่อให้ข้า ข้าเหมาหมด!" หยวนจื่อฉิงหันไปสั่งสาวใช้ของร้านที่ยืนลีบตัวพยายามลดการมีตัวตนอยู่ด้านข้าง

หลูหวยหย่วน "หยวนจื่อฉิง เจ้าชักจะเกินไปแล้วนะ!"

เหวินจิ่ง "เจ้ากล้าหรือ ห้ามขายให้นางนะ!"

เหลิ่งอวี้หมิง "ฝันไปเถอะ"

เซี่ยหรูหลานประคองหยวนเมิ่งเฉียวยืนอยู่อีกด้าน หยวนเมิ่งเฉียวสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยื่นมือออกไปหมายจะห้ามปราม ปากก็พร่ำร้องไม่หยุด "พวกเจ้าอย่าทำเช่นนี้เลย... อย่าต้องมาผิดใจกันเพราะข้าเลยนะ"

สาวใช้ตั้งท่าจะเดินออกไป ทว่ากลับถูกบ่าวรับใช้ที่พวกหลูหวยหย่วนพามาขวางทางไว้

หยวนจื่อฉิงหยิบปิ่นทองฝังหยกอันนั้นขึ้นมาถือเล่นในมือ มองดูชายในดวงใจร้อนรนเป็นฟืนเป็นไฟเพื่อหญิงอื่น ทั้งยังใช้สายตาที่เกลียดชังรังเกียจถึงเพียงนั้นจ้องมองตน

หลูหวยหย่วน "หยวนจื่อฉิง เจ้ากล้าหรือ วางปิ่นนั่นลงเดี๋ยวนี้! เหตุใดเจ้าถึงได้มีจิตใจชั่วร้ายเช่นนี้!"

เหวินจิ่ง "ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำมันพังแน่!"

เหลิ่งอวี้หมิง "เจ้ากล้าหรือ!"

หยวนจื่อเสวี่ยก้าวออกมายืนขวางหน้าหยวนจื่อฉิงไว้ สั่งให้สาวใช้หลายคนช่วยกันคุ้มกันพวกนาง ป้องกันมิให้คนพวกนี้ลงมือแย่งชิงไปดื้อ ๆ

หยวนจื่อเสวี่ย "พวกเจ้าไม่เพียงบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ยังคิดจะบีบบังคับให้น้องสาวข้ายกของรักของหวงให้อีก ช่างได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีจริง ๆ!"

หยวนจื่อเยวี่ย "เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าพี่สาวข้าเห็นก่อน มีสิทธิ์อะไรต้องยกให้พวกเจ้า ทั้งยังมาทำวางก้ามถูกต้องชอบธรรม ตกลงใครกันแน่ที่ชั่วร้าย ใครกันแน่ที่ไม่ฟังเหตุผล!"

ฉีเจียวเจียว "เปิดหูเปิดตาข้าจริง ๆ ที่แท้พวกคุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงมีสันดานเยี่ยงนี้เองหรือ ช่างน่าขายหน้านัก แม้แต่พ่อค้าหาบเร่จับกังแถบเจียงหนานบ้านข้ายังไม่เคยทำเรื่องแย่งชิงข่มเหงหน้าด้าน ๆ เช่นนี้เลย ยังกล้าเรียกตัวเองว่าคุณชายตระกูลดังอีก ถุย!"

ฉีเจียวเจียวด่ายังไม่สะใจ ยังถ่มน้ำลายใส่หน้าคนเหล่านั้นไปทีหนึ่งตรง ๆ

บรรดาอันธพาลตัวเป้งแห่งเมืองหลวงไหนเลยจะเคยถูกหยามเกียรติเช่นนี้ ต่างพากันเตรียมจะลงมือทันที

จวนจื๋อจวิ้นหวังย่อมไม่ปล่อยให้คุณหนูในห้องหอออกนอกเรือนมาโดยไร้การป้องกัน สาวใช้ด้านหน้าหลายคนล้วนฝึกวรยุทธ์มา ต่างเลื่อนมือไปกุมที่เอวพร้อมรับมือแล้ว

เหวินจิ่งและเหลิ่งอวี้หมิงตาแดงก่ำ โทสะพุ่งพรวดจนขาดสติ

หลูหวยหย่วนเองก็รู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งนัก คิดจะกู้หน้ากลับคืนมาให้ได้

เว่ยจื่อชิงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงส่งสายตาเป็นสัญญาณให้บ่าวรับใช้ของตนรีบไปตามคนมาช่วย

หยวนเมิ่งเฉียวทำท่าจะร้องไห้แต่ไม่ร้อง สีหน้าปวดร้าวทรมาน บรรดาผู้ติดตามทั้งสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างช่วยกันปลอบช่วยกันประคอง

สถานการณ์จวนเจียนจะระเบิดและควบคุมไม่อยู่แล้ว

"โอ้โฮ~ กำลังยุ่งกันอยู่หรือ ทุกท่าน"

----------------------------------------