ตอนที่ 78 แจกอั่งเปาสยบความตึงเครียด

"ไอ้หยา หน้าตาดูดีกว่าพ่อเจ้าตั้งเยอะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเหมือนแม่มากกว่า ดีจริงๆ!"

หลูจิ้งซูตบไหล่หลานชายที่ได้มาแบบไม่ทันตั้งตัว แววตาเปี่ยมด้วยความชื่นชม

แถมยังไม่ลืมเหยียบย่ำใครบางคนไปด้วย

ชายชราคนหนึ่งในจวนหนิงผู้กำลังถือเทียบเชิญพลิกดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า จามออกมาเสียงดังฮัดเช้ยทันที

ใครแอบด่าข้ากัน?

หลานชายตัวน้อยหน้าแดงซ่าน แต่ยังคงฝืนทำเป็นสุขุม

หลูหวยหย่วนเกาศีรษะ รีบทำความเคารพ "หลานคารวะท่านอาขอรับ"

คนอื่นๆ ตอนนี้ก็กระจ่างถึงฐานะของหลูจิ้งซูแล้ว ต่างพากันทำความเคารพ

เว่ยจื่อชิง / เหวินจิ่ง / เหลิ่งอวี้หมิง "คารวะฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ"

หยวนจื่อเยวี่ย / หยวนจื่อฉิง / หยวนเมิ่งเฉียว / หยวนเมิ่งซวี่ "คารวะท่านย่ากูเจ้าค่ะ"

เฉียวเจียวเจียว / เซี่ยหรูหลาน / ลั่วหมิงเฉี่ยน "คารวะฉางเล่อจวิ้นจู่เจ้าค่ะ"

หลูจิ้งซู "อืม ดี เป็นเด็กดีกันทุกคน ลุกขึ้นเถิด"

หลูจิ้งซูคิดว่าตนเองออกจากบ้าน เผื่อบังเอิญเจอเด็กๆ จะต้องให้เงินรับขวัญปีใหม่ จึงให้อู๋ซวงพกติดตัวมาบ้างล่วงหน้า

คราวนี้ได้ใช้ประโยชน์จริงเสียแล้ว

เงินรับขวัญปีใหม่ทำเป็นตำลึงเงินจิ๋ว รูปสัตว์ตัวเล็กๆ เมล็ดถั่วลิสง ผลวอลนัต และอื่นๆ

พอถึงช่วงสิ้นปีก็หาซื้อได้ หลูจิ้งซูสั่งให้คนเตรียมไว้มากมาย

บรรจุไว้ในถุงผ้าปักสีแดงใบเล็กเพื่อความเป็นสิริมงคล

นางไม่เพียงแจกให้รุ่นลูกหลานของตนเอง ไปร้านไหนก็แจกให้เด็กรับใช้ในร้านนั้น หากลูกค้าคนอื่นเห็นเข้านางก็แจกให้ด้วยเช่นกัน

ช่วงเทศกาลปีใหม่ก็ต้องแจกอั่งเปาให้คนเยอะๆ ให้คนจำนวนมากพลอยร่ำรวยไปเพราะตนเอง

นี่ก็คือความลับแห่งธรรม การทำทานต่างหากที่เป็นต้นกำเนิดของความมั่งคั่ง

หลูจิ้งซูให้คนนำถุงนำโชคใบเล็กมาหลายร้อยถุง ตั้งใจจะแจกให้หมดเกลี้ยงในวันนี้

หลูจิ้งซูยังถามผู้ดูแลว่าวันนี้หอเจินเป่ามีสาวใช้และบ่าวชายอยู่กี่คน แล้วส่งให้ผู้ดูแลนำไปแจกต่อทันที

สำหรับคนทำมาค้าขาย เทศกาลปีใหม่นับเป็นจุดเริ่มต้นอันดียิ่ง หลูจิ้งซูเชื่อเรื่องพวกนี้เป็นที่สุด

สมัยอยู่ยุคปัจจุบัน นางบริจาคเงินก้อนโตทุกเดือนอ้าย

อีกทั้งยังให้พนักงานของตนแจกของขวัญในห้องไลฟ์สด โดยเฉพาะในคืนส่งท้ายปีเก่าและวันตรุษจีน

ไม่สนสิ่งใดทั้งนั้น แจกอย่างเดียว

นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่กิจการของนางเติบใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ในห้องแม้แต่สาวใช้ตัวน้อยก็ยังได้ซองอั่งเปา บรรยากาศจึงผ่อนคลายลงทันตา

แน่นอนว่าอั่งเปาที่หลูจิ้งซูเตรียมไว้ยังคงมีการแบ่งแยกอยู่บ้าง

ความประณีตของถุงผ้าสีแดงไม่เหมือนกัน มูลค่าเงินก็ต่างกัน

อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นระบอบศักดินา ไม่มีเรื่องความเสมอภาคให้พูดถึงหรอก

ของสาวใช้และมามาจะด้อยกว่าหน่อย

ของพวกคุณหนูคุณชายจะดีกว่าหน่อย

ปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ ปรับให้เข้ากับกาลเทศะ

คนเราต้องรู้จักยืดหยุ่นพลิกแพลง

หลูจิ้งซูมองกลุ่มคนในห้องส่วนตัว ลำพังเพิ่มพวกตนเข้าไปก็ไม่มีที่พอนั่งแล้ว

หลูจิ้งซู "ในเมื่อมารวมตัวกันแล้ว ตรงนี้ก็นั่งไม่พอ รบกวนผู้ดูแลช่วยหาห้องส่วนตัวที่กว้างกว่านี้ให้พวกเราใหม่เถิด"

ผู้ดูแลอยากให้หลูจิ้งซูออกหน้าใจแทบขาด คนเหล่านี้พวกเขาไม่อยากล่วงเกินแม้แต่คนเดียว มีนางอยู่ก็ก่อเรื่องวุ่นวายไม่ได้แล้ว

ผู้ดูแล "ขอรับ ติดกันนี้มีห้องส่วนตัวขนาดใหญ่อยู่ ข้าน้อยจะพาทุกท่านไปเดี๋ยวนี้"

หลูจิ้งซูพยักหน้า หันไปเอ่ยกับกลุ่มแม่นางและพ่อหนุ่มข้างๆ ว่า "ไปเถอะ พวกเราย้ายที่กัน"

คนพวกนี้ตามไปแต่โดยดีอย่างว่าง่าย

ช่วยไม่ได้ เกินครึ่งล้วนมีความเกี่ยวดองทางสายเลือดกับหลูจิ้งซู ส่วนอีกครึ่งภูมิหลังตระกูลเทียบไม่ติดเลยสักนิด ใครจะกล้าส่งเสียงกันเล่า

ทุกคนมาถึงห้องรับรองใหม่ เมื่อนั่งลงแล้ว ผู้ดูแลก็รีบสั่งให้สาวใช้ยกชามาเสิร์ฟ

ของที่พวกหลูจิ้งซูเลือกห่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว อู่ซานเหนียงจะส่งคนไปส่งถึงจวนโดยตรง

ส่วนของที่พวกหยวนจื่อฉิงเลือกยังไม่ได้จ่ายเงิน จึงถูกยกตามเข้ามาในห้องรับรองด้วยกัน

ย่อมแน่นอนว่าหลูจิ้งซูย่อมล่วงรู้เจตนาในการจัดแจงของผู้ดูแล

นี่กะจะให้นางเป็นกรรมการตัดสินน่ะสิ

ไม่เป็นไร ช่วงปีใหม่ ว่างอยู่ก็คือว่าง

ถือเสียว่าเก็บสะสมวัตถุดิบก็แล้วกัน

ตอนหลูจิ้งซูเดินเข้ามาก็ส่งสายตาให้หรงซื่อเจินกับหรงซื่อลวี่ ทั้งสองจึงไปยืนขนาบซ้ายขวาข้างตัวหลูหวยหย่วนทันที ดึงแขนเสื้อเขาแล้วพาคุณอาแซ่หลูผู้นี้มานั่งลงข้างๆ หลูจิ้งซู

หลูหวยหย่วนปฏิเสธความกระตือรือร้นของรุ่นหลานทั้งสองไม่ได้เลย จึงถูกดึงเข้าค่ายของหลูจิ้งซูไปแบบงงๆ

หลูจิ้งซูนั่งบนตั่งหลัวฮั่นตรงตำแหน่งประธาน คนอื่นๆ นั่งแยกกันเป็นกลุ่ม

มองจากที่นั่งว่างก็ดูออกว่าใครอยู่ฝ่ายไหน

จิ๊ๆ เด็กกลุ่มหนึ่ง ก็เริ่มจับกลุ่มแบ่งพรรคแบ่งพวกกันเสียแล้ว

คนโตสุดเพิ่งจะอายุสิบแปดกระมัง

หากเป็นในยุคปัจจุบัน ยังเป็นแค่พวกเด็กมัธยมต้นมัธยมปลายอยู่เลย ร่างกายอบอวลไปด้วยความหดหู่ที่ถูกความรู้แปดเปื้อน

ไหนเลยจะเหมือนคนพวกนี้ แต่ละคนทำตัวแก่แดดราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย

แล้วหันไปมองหลูหวยหย่วนที่อยู่ใกล้ตนเองที่สุด

เจ้าทึ่มนี่คงทำให้พี่ชายจำเป็นคนนั้นโมโหมาไม่น้อยสินะ

พอคิดได้ว่าบ้านฝั่งนั้นก็มีลูกหลานชวนปวดหัวมากขนาดนี้เหมือนกัน

หลูจิ้งซูก็รู้สึกจิตใจสมดุลขึ้นมาก

ความสุขล้วนเกิดจากการเปรียบเทียบแท้ๆ

ผู้ดูแลคนนั้นก็นับว่ามีไหวพริบ จัดที่นั่งได้พอดิบพอดี คนทั้งสามกลุ่มต่างมีที่นั่งของตัวเอง ซ้ำตรงกลางยังมีฉากกั้นเตี้ยๆ แบ่งไว้

หลูจิ้งซูเอ่ยถาม "เมื่อครู่พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรกันอยู่หรือ ดูครึกครื้นกันเชียว?"

เพียงประโยคเดียว คนครึ่งห้องก็พากันก้มหน้าลง

ดูท่าพอตั้งสติได้ ก็รู้ตัวกันแล้วสินะว่าการกระทำของตนนั้นไม่สมควร

ยังพอมีจิตสำนึกละอายใจอยู่บ้าง

แต่คงมีไม่มากเท่าไร

หยวนเมิ่งเฉียวลุกขึ้นยืน "ท่านย่า เป็นความผิดของเมิ่งเฉียวเองเจ้าค่ะ ที่บังเอิญไปถูกใจปิ่นแบบเดียวกับน้องจื่อฉิงเข้า จึงทำให้เกิดความเข้าใจผิดขึ้น"

"เมิ่งเฉียวได้ยินท่านปู่เล่าเรื่องของท่านย่ามานานแล้ว เลื่อมใสศรัทธามาโดยตลอด วันนี้มีวาสนาได้พบท่าน ช่างดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ"

หลูจิ้งซูรู้สึกว่ากลิ่นชาเขียวตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ พอยัยชาเขียวตัวน้อยมาปล่อยสำเนียงชาเขียวใส่แบบนี้ ความรู้สึกมันช่างไม่ธรรมดาจริงๆ

มิน่าล่ะพวกเด็กหนุ่มซื่อบื้อถึงได้คลั่งไคล้หลงใหลยอมเอาหัวโขกกำแพงดังตึงๆ เพื่อหล่อน

ดูคำพูดคำจาที่แฝงความน้อยเนื้อต่ำใจแต่เปี่ยมด้วยความใจกว้างนี่สิ

ดูท่าทางน่าสงสารทำทีเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่ร้องนั่นสิ

ดูสีหน้าแววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ผูกพันและเทิดทูนบูชานั่นสิ

โดนใจชะมัด!

แม่หนูคนนี้หน้าตาสะสวยทีเดียว สวมเสื้อนวมสั้นสีชมพูอมแดง ขนสัตว์สีขาวตรงคอเสื้อขับให้ใบหน้าเล็กๆ ดูผุดผ่องดั่งหยก ดวงตากลมโตเป็นประกาย สองข้างแก้มยังมีลักยิ้ม

ยามมองหลูจิ้งซูยังแสร้งทำเป็นเอียงอาย ยิ้มเขินๆ จนลักยิ้มผลุบๆ โผล่ๆ

กระแอม ฝีมือการแสดงระดับนี้ ทิ้งห่างพวกไม่ได้เรื่องในบ้านนางไปไม่รู้กี่ช่วงถนน!

หลูจิ้งซูเอ่ยขึ้น "โอ้โฮ เจ้าเป็นหลานสาวของพี่จิ้งหวังหรอกหรือ? มานี่สิ มาให้ย่าดูใกล้ๆ ซิ"

ครั้นหยวนเมิ่งเฉียวเดินเข้ามา หลูจิ้งซูก็ดึงตัวให้นั่งลงข้างกาย กวาดตามองขึ้นลงแล้วเอ่ยชม

"ไม่เจอกันเสียนาน โตเป็นสาวสะพรั่งแล้วเชียว หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ อายุเท่าไรแล้วล่ะ? หมั้นหมายแต่งงานหรือยัง?"

คอมโบคำถามสามดอกตอนรวมญาติวันตรุษจีนชัดๆ

แต่งหรือยัง? ท้องหรือยัง? หาเงินได้เท่าไร?

ใบหน้างดงามของหยวนเมิ่งเฉียวแดงระเรื่อ ก้มหน้าลง ขนตาสั่นระริก สุ้มเสียงแผ่วเบาลง "เรียนท่านย่า ปีนี้หลานอายุสิบห้าแล้วเจ้าค่ะ เรื่องหมั้นหมาย... ยังไม่ได้กำหนดไว้"

คำพูดช่วงท้ายแผ่วเบาราวกับเสียงยุง

หลูจิ้งซูยิ้มตาหยี กุมมือน้อยๆ ของอีกฝ่ายไว้แล้วรุกต่อ "ต้องรีบหน่อยแล้วนะ มีคนที่ถูกใจหรือยังเล่า?"

หยวนเมิ่งเฉียวก้มหน้าเอียงอาย "หลานยังเด็กนักเจ้าค่ะ ไม่รีบร้อนหรอก"

จิ๊ๆ กระทั่งมือยังแดงระเรื่อขึ้นมาได้ แม่คนนี้ทำได้ยังไงกันนะ?

หลูจิ้งซูตบหลังมือเด็กสาวเบาๆ

หลูจิ้งซูพูดต่อ "เด็กแล้วอย่างไรกันเล่า ค่อยๆ ผูกสัมพันธ์ทำความคุ้นเคยกันไปก่อน คนข้างกายเจ้าพวกนี้ก็ไม่เลวเลยนะ แต่ละคนสง่างามภูมิฐานกันทั้งนั้น"

แววตาของหยวนเมิ่งเฉียวฉายประกายรำคาญใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าสีหน้ายังคงแสร้งเอียงอายต่อไป "ท่านย่าเจ้าขา~"

หลูจิ้งซูหัวเราะ "เอาละๆ ไม่พูดแล้ว แม่หนูน้อยนี่ขี้อายจริงเชียว"

หลูจิ้งซูแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ "เมื่อครู่เจ้าบอกว่า ถูกใจปิ่นอันเดียวกับใครนะ?"

หยวนเมิ่งเฉียวลอบดีใจในอก "น้องจื่อฉิงแห่งจวนจื๋อจวิ้นหวังเจ้าค่ะ"

หลูจิ้งซูพยักหน้ารับ "โอ้โฮ จื่อฉิงเป็นหลานสาวของพี่จื๋อหวังหรอกหรือ? มานี่สิ มาให้ย่าดูใกล้ๆ ซิ"

ครั้นหยวนจื่อฉิงเดินเข้ามา หลูจิ้งซูก็ดึงตัวให้นั่งลงอีกข้างหนึ่ง กวาดตามองขึ้นลงแล้วเอ่ยชม

"ไม่เจอกันเสียนาน โตเป็นสาวสะพรั่งแล้วเชียว หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้"

"อายุเท่าไรแล้วล่ะ? หมั้นหมายแต่งงานหรือยัง?"

ทุกคน : ...

หยวนจื่อฉิง : ...

หยวนเมิ่งเฉียว : ...

----------------------------------------