ตอนที่ 79 ออกหน้ารับขวัญว่าที่หลานสะใภ้

หยวนจื่อฉิงก็ถูกหลูจิ้งซูกุมมือน้อยๆ ไว้เช่นกัน

หยวนจื่อฉิง: "เรียนท่านย่าทวด ปีนี้ข้าอายุสิบห้าปีแล้วเจ้าค่ะ เรื่องการแต่งงาน..." แม่หนูน้อยเหลือบมองหลูหวยหย่วนที่นั่งอยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง

"เป็นสมรสพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้ กับบุตรชายของแม่ทัพผู้เฒ่าหลูเจ้าค่ะ" ประโยคนี้เสียงเบาเช่นกัน พอนางพูดจบก็ยังรู้สึกน้อยอกน้อยใจ สองคำสุดท้ายถึงกับมีเสียงสั่นเครือ

หลูจิ้งซูด่าหลูหวยหย่วนในใจยกใหญ่

ดูสิว่ารังแกแม่หนูน้อยคนนี้จนเป็นเช่นไร เจ้าเด็กไม่ได้เรื่องนี่

อันที่จริงหลูจิ้งซูก็จงใจด้วย ข้างกายหยวนจื่อฉิงก็คือหลูหวยหย่วนนี่เอง

ทั้งสองคนต่างก็กระอักกระอ่วน หลูหวยหย่วนได้ยินแล้วก็รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง จึงแอบเหลือบมองหยวนจื่อฉิงแวบหนึ่ง

พอดีกับที่หลูจิ้งซูเห็นเข้าพอดี

หลูจิ้งซู: "ข้านึกออกแล้ว ที่แท้เจ้าก็คือแม่หนูที่มีสัญญาหมั้นหมายกับหวยหย่วนนี่เอง เฮ้อ ดูหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ช่างเป็นโชคดีของเจ้าหวยหย่วนบ้านข้าจริงเชียว"

หากเป็นเมื่อก่อน หยวนจื่อฉิงได้ยินเช่นนี้ย่อมต้องดีใจเป็นแน่

แต่วันนี้นางกลับรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่กัดริมฝีปากไม่พูดจา

สมองที่หนีออกจากร่างของหลูหวยหย่วนในที่สุดก็กลับคืนมาเสียที

เขารู้ว่าเมื่อครู่ตนพลั้งปากพูดจาทำร้ายจิตใจไปไม่น้อย ยามนี้จึงไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก

แต่หลูจิ้งซูไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่ายๆ

หากไม่พูดไม่จากันแล้วงิ้วฉากนี้จะเล่นต่อไปอย่างไรเล่า

หลูจิ้งซู: "โอ๊ะ เจ้าหวยหย่วนของพวกเราเขินอายเสียแล้ว ถึงกับไม่กล้าเงยหน้ามองแม่หนูเขาเลยหรือ จุ๊ๆ คนหนุ่มสาวนี่ดีจริงๆ เลยเชียว"

พูดพลางตบหลังมือน้อยของเด็กสาวเบาๆ

หลูจิ้งซู: "ข้าที่เป็นท่านอา ได้พบหน้าหลานสะใภ้เป็นครั้งแรก อย่างไรก็ต้องมีของกำนัลรับขวัญเสียหน่อย ในเมื่อเมื่อครู่จื่อฉิงเลือกไว้แล้ว เช่นนั้นข้าขอเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมดก็แล้วกัน"

"นางเลือกชิ้นไหนไว้ เอามาให้ข้าดูซิ"

ผู้ดูแลที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้น จึงรีบสั่งให้สาวใช้สองสามคนยกถาดเข้ามาทันที

หลูจิ้งซูหยิบปิ่นด้ามนั้นขึ้นมาดู มันเป็นรูปดอกโบตั๋น กลีบดอกทำจากหยกฝังลวดลาย ประณีตงดงามยิ่งนักจริงๆ

หลูจิ้งซู: "ปิ่นอันเดียวมันน้อยไป ผู้ดูแล ข้าจำได้ว่านี่จัดเป็นชุดใช่หรือไม่"

ผู้ดูแล: "ขอรับ มีทั้งหมดสิบสองลวดลาย แต่ละลายเป็นเครื่องประดับศีรษะครบชุด ทั้งปิ่น ปักผม ต่างหู และสร้อยคอมีพร้อมขอรับ"

หลูจิ้งซู: "เช่นนั้นก็นำชุดลายดอกโบตั๋นนี้มาทั้งหมด ข้าให้ของขวัญหลานสะใภ้ย่อมต้องให้ครบชุด"

หยวนจื่อฉิง: "ท่านย่าทวด มันสิ้นเปลืองเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"

หลูจิ้งซู: "ผู้ใหญ่ให้ ไม่อาจปฏิเสธ"

หลูหวยหย่วน: "ท่านอา..."

หลูจิ้งซูเอ่ยเย้าเขา: "ทำไมเล่า เจ้าหวยหย่วนอยากจะซื้อให้แม่หนูจื่อฉิงเองหรือ อย่างนั้นไม่ได้หรอก นี่เป็นของที่ท่านอาจะมอบให้ หากเจ้าอยากจะให้ ก็ไปเลือกเอาเองเถิด"

หลูหวยหย่วนหน้าแดง: "มะ...ไม่มีขอรับ"

เหวินจิ่งนึกเหยียดหยามที่หลูหวยหย่วนไม่ได้เรื่อง จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาว่า "ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ ปิ่นอันนั้นเมิ่งเฉียวเป็นคนถูกใจนะขอรับ"

หลูจิ้งซูทำสีหน้าสงสัย มองไปยังหยวนเมิ่งเฉียวที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง "แม่หนูเมิ่งเฉียว เจ้า..."

หยวนเมิ่งเฉียวแทบอยากจะก่นด่าเหวินจิ่งไอ้คนโง่เง่าในใจ

หยวนเมิ่งเฉียว: "ท่านย่าทวด ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ในเมื่อน้องจื่อฉิงชอบ ก็ยกให้นางเถิด ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ"

หลูหวยหย่วนกับเหลิ่งอวี้หมิงต่างมีสีหน้าปวดใจและสงสาร

เหวินจิ่ง: "ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ นี่เห็นๆ กันอยู่ว่าเมิ่งเฉียวชอบ จะยอมให้นางน้อยเนื้อต่ำใจเพียงเพราะนางใจกว้างไม่ได้นะขอรับ เจ้าพูดอะไรบ้างสิหลูหวยหย่วน!"

หลูหวยหย่วน: "ท่านอาขอรับ... ในเมื่อเมิ่งเฉียวชอบ ก็ยกให้นางก่อนเถิด หยวน... จื่อฉิงไม่ได้ขาดแคลนปิ่นอันนี้เสียหน่อย"

นี่มันคำพูดปัญญาอ่อนอะไรกัน ปานประหนึ่งว่าหยวนเมิ่งเฉียวขาดแคลนปิ่นจนไม่มีจะใส่อย่างนั้นแหละ

ช่างสรรหาคำพูดได้ดีแท้ เอ่ยประโยคเดียวล่วงเกินคนไปถึงสองคน

เป็นไปตามคาด สีหน้าของเด็กสาวทั้งสองข้างต่างก็ดูย่ำแย่ลงทันตา

หลูจิ้งซูไม่อยากเสียเวลากับหลานชายโง่เง่าผู้นี้อีก จึงตัดสินใจตัดบทให้จบลงโดยเร็ว

หลูจิ้งซู: "เด็กโง่ เจ้าจะไปรู้อะไร สตรีเราต่อให้มีเครื่องประดับปิ่นปักผมมากเพียงใดก็ไม่มีคำว่าพอหรอก อีกอย่าง เมิ่งเฉียวก็บอกเองแล้วว่านางไม่ได้ต้องการ"

"เจ้าเด็กคนนี้นี่ทำไมถึงได้เข้าข้างคนนอก ไม่เข้าข้างคู่หมั้นของตัวเองกันเล่า ระวังเถิด แต่งงานไปวันหน้าจะโดนเจ้าสาวทุบตีเอา"

เฉียวเจียวเจียวอดรนทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้นว่า "ฮึ พี่สาวของข้าไม่แต่งกับเขาหรอก เจ้าคนทึ่มนั่นรู้แต่วิธีรังแกพี่สาวข้า"

หยวนจื่อเยวี่ยดึงแขนนางเบาๆ เพื่อปรามให้นางพูดให้น้อยลงหน่อย

หลูจิ้งซูถามด้วยความอยากรู้ "โอ้ หวยหย่วนรังแกพี่สาวเจ้าอย่างไรบ้างหรือ"

เฉียวเจียวเจียวตรงเข้ามานั่งข้างกายหลูจิ้งซูทันที เบียดหยวนเมิ่งเฉียวไปอีกทาง แล้วเปิดปากเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ

หลูจิ้งซู: ...

แม่หนูดีมาก เจ้าช่างช่วยได้ตรงจุดจริงๆ

ในบรรดาคนตรงนี้ ฝั่งหยวนเมิ่งเฉียวย่อมเข้าข้างนางอยู่แล้ว

หยวนจื่อเสวี่ยไม่สะดวกที่จะเอ่ยปาก

หยวนจื่อเยวี่ยไม่กล้าเอ่ยปาก

หยวนจื่อฉิงก็กระดากอายเกินกว่าจะเอ่ยปาก

จึงเหลือเพียงเฉียวเจียวเจียวที่เป็นกระบอกเสียงให้อย่างเต็มที่

นางเล่าได้ออกรสออกชาติและเปี่ยมอารมณ์ยิ่งนัก

ถึงขนาดที่หลูหวยหย่วนฟังจบแล้วยังเริ่มสงสัยตัวเองว่าทำเกินไปจริงๆ หรือไม่

หลูจิ้งซูให้ความร่วมมือด้วยการทำสีหน้าแปลกใจ ตกตะลึง หรือไม่ก็โมโหเป็นระยะ

พอฟังจบ สายตาก็ตวัดมองหลูหวยหย่วนอย่างเย็นเยียบ

จะว่าไปก็ช่างกระไรอยู่

หลูจิ้งซูไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางของตนในตอนนี้ ช่างเหมือนพี่ชายรองของตนยิ่งนัก

ทว่า หลูหวยหย่วนรู้ดีแก่ใจ!

ทุกครั้ง

ทุกครั้งที่พ่อของเขาทำสีหน้าแบบนี้ เขาเป็นต้องพบกับคราวเคราะห์เสมอ

แต่ว่า ท่านอาหญิงผู้นี้ที่นับได้ว่าเพิ่งพบกันครั้งแรกหลังโตเป็นผู้ใหญ่ ไฉนถึงได้ถอดแบบพ่อของเขามาเป๊ะขนาดนี้

นางคงไม่ได้คิดจะลงไม้ลงมือกับเขาหรอกนะ

หลูจิ้งซูตบโต๊ะดังปัง "ฮึ หลูหวยหย่วน เจ้าช่างเก่งกล้าสามารถเสียจริง!"

"ทำตัวเยี่ยงนี้ พ่อเจ้าสั่งสอนมาอย่างนี้หรือ"

หลูหวยหย่วนรู้สึกราวกับเห็นพ่อแท้ๆ มายืนอยู่ตรงหน้า

ถุยๆๆ!

คือภาพของอาหญิงตรงหน้าซ้อนทับกับพ่อแท้ๆ ต่างหาก

มันทำให้เขาอดไม่ได้จนขาแข้งพาลจะอ่อนแรง

หลูจิ้งซู "เจ้ายังมีหน้ามานั่งอยู่อีกหรือ ยืนขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

สิ้นเสียงตวาดนี้ ไม่เพียงแต่หลูหวยหย่วนจะลุกขึ้นยืน ตัวคนอื่นๆ ก็พลอยสะดุ้งโหยงไปด้วย

หรงซื่อเจินกับหรงซื่อลวี่สบตากัน แอบจุดเทียนไว้อาลัยให้อาเล็กคนใหม่ในใจ

ท่านอาเอ๋ย ท่านจงเอาตัวรอดให้ได้เถิด!

หลูจิ้งซู "ข้ารู้อยู่แล้วเชียวว่าไอ้หมา...คนอย่างหลูเจิ้นหนานต้องสอนลูกไม่เป็นแน่ ตัวเองก็มีสันดานแบบนั้น หากไม่ใช่เพราะแม่เจ้าทั้งรูปงามจิตใจดี มีการศึกษารู้จักเหตุผล ป่านนี้สองพ่อลูกคงถูกเนรเทศไปถางป่าที่แดนรกร้างกันหมดแล้ว!"

"นี่เป็นการพระราชทานสมรสจากอดีตฮ่องเต้ แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องปฏิบัติตาม เป็นวาสนาที่คนตั้งเท่าไรอ้อนวอนขอไม่ได้ เจ้ายังจะดื้อตาใสไม่ยอมรับอีก"

"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดปฏิเสธ ยังกล้ารังเกียจเขาอีกหรือ"

"หากไม่ใช่เพราะจื่อฉิงเป็นเด็กดี จวนจื๋อจวิ้นหวังจิตใจเมตตากันทั้งบ้าน ลำพังแค่ข้อหาลบหลู่ดูหมิ่นอดีตฮ่องเต้เพียงข้อเดียว ก็เพียงพอจะทำให้ตระกูลหลูตายไปแล้วไม่รู้กี่รอบ"

หลูหวยหย่วนตัวสั่นงันงก "ท่านอา ข้าไม่ได้ลบหลู่ดูหมิ่นอดีตฮ่องเต้นะขอรับ"

หลูจิ้งซู "เจ้าไม่ได้ลบหลู่รึ เจ้าลองไปสืบดูสิว่ามีคนกี่มากน้อยที่แอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าเจ้ามีปัญหาทางสมอง มีคนกี่มากน้อยที่คอยดูเรื่องน่าขบขันของเจ้าอยู่"

"ตรงหน้าก็มีอยู่คนหนึ่งแล้วนี่ เจ้าดูคุณชายเหวินสิว่าเขายิ้มร่าเริงเพียงใด"

สายตาของทุกคนในห้องพุ่งเป้าไปที่ใบหน้าของเหวินจิ่งทันที เดิมทีเขากำลังยินดีปรีดาที่เห็นหลูหวยหย่วนโดนด่า

พอดีโดนทุกคนจับจ้องเข้าอย่างจัง

รอยยิ้มจึงแข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันใด

หลูจิ้งซู "มีแต่เจ้าคนโง่อย่างเจ้าเท่านั้นที่ยังเริงร่าอยู่ได้ ตาบอดเอาลูกตาปลามาคิดว่าเป็นไข่มุกแท้"

"ยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบขอบคุณจื่อฉิงอีกหรือ ขอบคุณที่นางช่วยชีวิตคนทั้งตระกูลเจ้าไว้"

หลูหวยหย่วนประสานมือค้อมกาย "ขอบคุณแม่นางหยวน...จื่อฉิง"

เขาโดนหลูจิ้งซูกรอกหูเรื่องลบหลู่ดูหมิ่นอดีตฮ่องเต้ เรื่องตัดหัว เรื่องมีปัญหาทางสมอง จนหัวสมองขาวโพลนไปหมด

คิดตามไม่ทันโดยสิ้นเชิง จึงทำตามคำสั่งของหลูจิ้งซูไปตามสัญชาตญาณ

พอพูดจบถึงเพิ่งรู้สึกตัว

หยวนจื่อฉิงไปช่วยชีวิตคนทั้งตระกูลของเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน

หลูจิ้งซูย่อมดูความกังขาของเจ้าทึ่มผู้นี้ออก "พี่เจิน มาบอกอาของเจ้าซิว่า ลบหลู่ดูหมิ่นอดีตฮ่องเต้ ทำลายการพระราชทานสมรส มีโทษทัณฑ์อย่างไรบ้าง"

หรงซื่อเจิน "ตามกฎหมายราชวงศ์ยง การเหยียดหยามพระราชโองการของอดีตฮ่องเต้ ถือเป็นความผิดฐานลบหลู่ดูหมิ่นเบื้องสูง ผู้กระทำผิดต้องรับโทษโบยหนึ่งร้อยไม้ เนรเทศสามร้อยลี้ บิดามารดาและญาติสนิทต้องรับโทษโบยคนละห้าสิบไม้ เนรเทศสามร้อยลี้ขอรับ"

ว่าไปในทางร้ายแรงที่สุดเข้าไว้

เขาเข้าใจดี!

----------------------------------------