ตอนที่ 80 สั่งสอนหลานชายดัดนิสัยดื้อรั้น

หลูจิ้งซู: "ไม่ผิดใช่หรือไม่ พ่อแม่เจ้าอายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว โดนโบยห้าสิบไม้นั่นลงไป จะเป็นเช่นไร เจ้าก็น่าจะรู้แก่ใจดี"

หลูหวยหย่วนจะไปรู้เรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร เขาไม่ชอบเรียนหนังสือ ไม่ชอบอ่านตำราอยู่แล้ว

หลูหวยหย่วน: "ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือขอรับ ข้าก็แค่อยากตัดสินใจเรื่องแต่งงานของตัวเองแท้ๆ ไฉนถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้"

เจ้าช่างฝันหวานนัก ยังจะอยากตัดสินใจเรื่องแต่งงานเองอีก

เจ้ารู้หรือไม่ว่าในยุคปัจจุบันมีคนหนุ่มวัยดึกตั้งเท่าไรที่หาภรรยาไม่ได้จนต้องนอนร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน?

เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนมากเพียงใดที่อยากให้พ่อแม่คลุมถุงชนแทบขาดใจ?

หาแม่นางน้อยที่ทั้งหน้าตาสะสวยปานบุปผาแถมยังมีเงินทองล้นมือมาเป็นภรรยาให้ เจ้ายังไม่พอใจอีก!

สันดานอย่างเจ้านี่นะ หากไปอยู่ในยุคปัจจุบันแล้วถูกเอาไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต คงโดนคนรุมด่าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีไปแล้ว!

ยังริอ่านจะหาภรรยาตามใจชอบอีก ชาตินี้เตรียมตัวขึ้นคานไปจนวันตายเถอะ!

หลูจิ้งซูด่าเขาในใจสารพัดแต่ไม่อาจพูดออกมาตรงๆ

หลูจิ้งซู: "ใช่แล้ว รู้ว่าเจ้าเป็นเด็กหนุ่มที่รักอิสระ แต่เพื่อพ่อแม่และคนในครอบครัวของเจ้า ต่อไปห้ามทำเช่นนี้อีกเป็นอันขาด"

"การแต่งงานของพวกเจ้าเป็นอดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ นั่นย่อมเป็นการแต่งงานที่ดีเลิศที่สุด ผู้ใดก็ตามที่คิดทำลายการแต่งงานนี้ ย่อมถือเป็นการลบหลู่อดีตฮ่องเต้อย่างยิ่ง"

"เพราะฉะนั้น ต่อไปต้องอยู่ร่วมกันดีๆ เข้าใจหรือไม่"

หลูหวยหย่วน: "ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"

หลูจิ้งซูหันไปมองหยวนจื่อฉิง: "จื่อฉิง เรื่องนี้ทำให้เจ้าต้องน้อยเนื้อต่ำใจจริงๆ เป็นเพราะหวยหย่วนไม่รู้ความเอง และยังนับว่าโชคดีที่เจ้าไม่ถือสา ยอมช่วยชีวิตน้อยๆ ของเขาเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นเด็กสาวที่ดีมาก การแต่งงานที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ในครานี้ นับว่าตระกูลเราได้เปรียบฝ่ายเดียวจริงๆ"

"วันหน้าหากหวยหย่วนกล้ารังแกเจ้า เจ้ามาหาข้าได้เลย ข้าจะจัดการเขาให้เจ้าเอง"

เมื่อครู่นี้นางสังเกตเห็นว่าแม่หนูนี่ทำท่าเหมือนจะตัดใจจากหลานชายไม่ได้ความคนนี้แล้ว

หากแม่หนูนี่เกิดดื้อรั้นขึ้นมา อยากจะถอนหมั้นขึ้นมาอีกคน...

การแต่งงานคู่นี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องดำเนินต่อไป จะมาเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นตั้งแต่วันแรกของปีใหม่ไม่ได้เด็ดขาด

หากเรื่องแพร่งพรายไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ ความประทับใจที่มีต่อตระกูลหลูคงจะดิ่งลงเหวเป็นแน่

นั่นมันราชโองการของพระบิดาแท้ๆ ของพระองค์เชียวนะ พวกเจ้าไม่ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณก็ช่างเถอะ ยังจะมาเลือกมากจนเอิกเกริกให้คนเขารู้กันไปทั่วอีก

คิดว่าฮ่องเต้เป็นคนอารมณ์ดีนักหรืออย่างไร

อะไรกัน คราวก่อนกวาดล้างราชสำนักแล้วรอดมาได้ เลยได้ใจนักหรือ

ทั้งสองตระกูลไม่มีใครได้ประโยชน์สักนิด

แล้วจะทำไปเพื่ออันใดกัน

เด็กผู้หญิงย่อมรู้ความเร็วกว่าเด็กผู้ชายในวัยเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด หยวนจื่อฉิงเองก็คิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้เช่นกัน

แม้ในใจจะไม่สบอารมณ์ แต่นางก็ยังเอ่ยปาก: "ท่านย่า ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

หลูจิ้งซูลูบมือของนาง: "เจ้าเป็นเด็กดีจริงๆ ต้องมาทนน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้"

จากนั้นจึงหันไปมองผู้ดูแล: "ของที่ข้าต้องการเล่า ไฉนยังไม่ยกมาอีก"

ผู้ดูแลรีบสั่งให้สาวใช้ไปนำเครื่องประดับมา ส่วนตนเองก็ล่าถอยออกจากห้องไป

หลูจิ้งซูหันไปมองหยวนเมิ่งเฉียวที่ถูกเบียดไปยืนอยู่ด้านข้าง: "เมิ่งเฉียว ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นเด็กที่รู้ความ ทั้งยังรู้จักยอมถอยให้น้องสาว ปิ่นนี้ในเมื่อจื่อฉิงหมายตาไว้ก่อนแล้ว เจ้าก็ไปเลือกอันอื่นเถิด หากไม่มีอันใดถูกใจจริงๆ ข้าจะซื้อให้เจ้าเองก็ได้ เพียงแต่เครื่องประดับชุดนี้ ข้าตั้งใจจะมอบให้จื่อฉิงเป็นของขวัญแรกพบ เจ้าเห็นว่าอย่างไร..."

หยวนเมิ่งเฉียว: "ท่านย่า ข้าย่อมไม่แย่งของของจื่อฉิงอยู่แล้วเจ้าค่ะ ยิ่งเป็นของที่ท่านจะมอบให้ ยิ่งมิกล้า ข้าเห็นอันไหนชอบก็ซื้อเองได้ จะให้ท่านต้องสิ้นเปลืองได้อย่างไรกันเจ้าคะ"

หลูจิ้งซู: "เช่นนั้นก็ดี ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเองก็เป็นเด็กดี"

หยวนเมิ่งเฉียว: ...

ไหนว่าของที่ผู้ใหญ่มอบให้ มิอาจปฏิเสธอย่างไรเล่า!

สองมาตรฐานชัดๆ!

แม่หนูน้อยแทบจะรักษาท่าทีแย้มยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่ไหวแล้ว

หลูจิ้งซูหันไปมองเด็กหนุ่มเลือดร้อนอีกสามคน: "พวกเจ้าสามคน ยังมีความเห็นอันใดอีกหรือไม่"

เหวินจิ่ง: ...

เหลิ่งอวี้หมิง: ...

เว่ยจื่อชิง: ...

ท่านดูเอาเถิดว่าพวกข้ากล้ามีความเห็นหรือขอรับ

พับผ่าสิ พูดอีกคำเดียวก็กลายเป็นการลบหลู่เบื้องสูงแล้ว!

หลูจิ้งซูพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เมื่อเครื่องประดับชุดนี้ถูกนำเข้ามา ก็พบว่างดงามเข้าชุดกันอย่างลงตัวจริงๆ

สร้อยคอแกะสลักจากหยกทั้งชิ้นเป็นรูปดอกเสาเย่า ต่างหูก็แกะสลักเป็นรูปดอกเสาเย่าขนาดเล็ก กลีบดอกแต่ละกลีบประณีตราวกับมีชีวิต

ยังมีปิ่นคู่อีกหนึ่งคู่ ซึ่งประณีตงดงามยิ่งกว่าปิ่นเดี่ยวเสียอีก

ปิ่นเดี่ยวที่เห็นทีแรกนับว่าเป็นชิ้นที่ราคาถูกที่สุดในชุดนี้แล้ว ทว่าก็ยังมีแต่บรรดาคุณหนูที่ได้รับความโปรดปรานเป็นพิเศษเท่านั้นจึงจะมีปัญญาซื้อได้

หลูจิ้งซูอดสงสัยไม่ได้อย่างสมเหตุสมผลว่า หยวนเมิ่งเฉียวไม่มีปัญญาซื้อเองได้แต่แรกแล้ว นางแค่อยากจะให้ปลาในบ่อของตัวเองพวกนี้เป็นคนจ่ายเงินซื้อให้ต่างหาก

อย่างไรเสีย จวนจิ้งจวิ้นหวังก็ไม่ได้มีทรัพย์สินหนาแน่นเท่าจวนจื๋อจวิ้นหวัง

ยิ่งไปกว่านั้น หยวนเมิ่งเฉียวยังเป็นเพียงดรุณีน้อยที่ยังไม่ออกเรือน และในจวนจิ้งจวิ้นหวังก็มีลูกหลานอยู่ไม่น้อย

ลำพังแค่บิดาของนางคนเดียว ก็มีบุตรอนุและธิดาอนุอยู่เต็มไปหมดแล้ว

มิน่าเล่าถึงได้แสดงมารยาชาเขียวได้เก่งกาจถึงเพียงนี้

หลูจิ้งซูไม่ได้ขัดสนเงินทองเพียงเท่านี้ ต่อให้นางจะมอบให้แม่นางทุกคนที่อยู่ที่นี่คนละชุดก็ไม่มีปัญหาอันใด

ทว่า นางไม่อยากให้!

เจ้าของร่างเดิมสนิทสนมกับจวนจื๋อจวิ้นหวังมากกว่า มิเช่นนั้นหยวนจื่อเสวี่ยคงจำนางไม่ได้ตั้งแต่แรกเห็น

เมื่อคืนจิ้งจวิ้นหวังเข้าวัง แม้แต่จวิ้นหวังเฟยก็มิได้พาไปด้วย เป็นตาเฒ่าผู้โดดเดี่ยวเพียงลำพัง

ได้ยินว่า จวิ้นหวังเฟยล้มป่วยอีกแล้ว

อวี๋ซื่อยังเคยบอกว่าหยวนเมิ่งเฉียวสวดภาวนาขอพรให้ท่านย่าจนรักษาอาการป่วยของนางหาย

นี่ก็ไม่ได้หายดีนี่ ไม่อย่างนั้นงานเลี้ยงในวังที่สำคัญที่สุดในรอบปี เหตุใดถึงไม่ไปเล่า

หรือว่าไม่อยากไปกันแน่

หลูจิ้งซูนึกถึงหลานชาย จึงได้เลือกเครื่องประดับอีกชุดให้พี่สะใภ้ที่ยังไม่เคยพบหน้ากัน ให้หลูหวยหย่วนนำกลับไปในวันนี้เสียเลย

ตัวยังไม่ไปถึง ของขวัญต้องนำร่องไปก่อน

บวกกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่ในวันนี้ ย่อมทำให้พี่สะใภ้ประทับใจในตัวนางอย่างยิ่งเป็นแน่

ข้างกายลาหัวดื้อ ย่อมต้องมีคนคอยจูงเชือก

จัดการคนจูงเชือกได้ การจะกำราบลาหัวดื้อก็อยู่แค่เอื้อมแล้ว!

เดิมทีหลูจิ้งซูก็ซื้อของไปมากอยู่แล้ว เมื่อเพิ่มสิ่งเหล่านี้เข้าไป หอเจินเป่าจึงคิดราคาที่ลดให้อย่างงดงาม

พลอยทำให้พวกหยวนจื่อเสวี่ยได้รับส่วนลดไปไม่น้อยด้วยเช่นกัน

ต้องรู้ก่อนว่า หอเจินเป่านั้นแทบไม่เคยลดราคาให้ผู้ใด

เดิมทีหลูจิ้งซูคิดจะมอบโควตาคนงามของหอเยวี่ยซีให้เหล่าแม่นางน้อยพวกนี้ ทว่าเมื่อคำนึงถึงความพิเศษของหยวนเมิ่งเฉียวแล้ว

นางจึงล้มเลิกความคิดนี้ไป

หากอีกฝ่ายกลายเป็นต่งหยางเบอร์สองขึ้นมา นั่นจะต่างอะไรกับการเอาตัวเข้าไปเสนอถึงที่เล่า

หรงจิ่นเหยาและหรงเจียซู่รับสัญญาณจากหลูจิ้งซูได้ จึงคอยชวนพวกหยวนจื่อเสวี่ยสนทนาอยู่ตลอด

มิตรภาพระหว่างแม่นางน้อยก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

ยามจะจากกันก็เริ่มอาลัยอาวรณ์ นัดแนะกันว่าจะไปเที่ยวเล่นด้วยกันหลังพ้นปีใหม่

เดิมทีหรงเจียซู่มีปมด้อยเรื่องฐานะบุตรอนุของตนอยู่บ้าง ทว่าคนอื่นกลับไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด

นางจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง

หรงจิ่นเหยาชอบเฉียวเจียวเจียวที่ร่าเริงมีชีวิตชีวามาก ไม่นานทั้งสองก็เขยิบเข้าใกล้กันกระซิบกระซาบ

หลูจิ้งซูซื้อของเสร็จแล้วก็มิได้รีบร้อนจากไป นางให้คนนำขนมและของว่างมาเสิร์ฟ ออกมาข้างนอกตลอดทั้งบ่าย นางเองก็เหนื่อยล้าอยู่บ้าง

ขอพักผ่อนสักหน่อยเถิด

พวกหยวนเมิ่งเฉียวไม่กล้าหน้าทนอยู่อีกต่อไป ไม่นานก็เอ่ยคำลา

เว่ยจื่อชิงเห็นหลูหวยหย่วนตั้งใจจะอยู่ต่ออย่างเห็นได้ชัด ก็หน้าหนาอยู่ต่อด้วยเช่นกัน

หลูจิ้งซูเอ่ยถาม "เจ้าชื่อจื่อชิงใช่หรือไม่ ช่วงนี้ท่านปู่ของเจ้าสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีหรือ"

เว่ยจื่อชิงตอบ "ขอบพระคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่เป็นห่วงขอรับ ท่านปู่สุขภาพร่างกายแข็งแรงดีมาตลอด ยามเช้าทุกวันยังต้องรำดาบใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง วันก่อนยังเอ่ยถึงท่าน ว่าศาลาที่ท่านสร้างไว้แถบเจียงหนานนั้นช่วยชีวิตผู้ประสบภัยไว้ได้มากโขขอรับ"

หลูจิ้งซูได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น

เจ้าหนุ่มคนนี้ ไม่ธรรมดาเสียแล้ว

แม้จะเป็นคุณชายเสเพลที่เที่ยวเตร่ไปกับหลูหวยหย่วน ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขาได้รับความสำคัญในตระกูลมากกว่า เรื่องที่เว่ยหมิงเล่าเหล่านี้ แม้แต่หรงอวิ๋นเช่อก็อาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

หรือว่าจะเป็นพวกบัวลอยไส้งาดำที่แกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือกันแน่นะ

ยังไม่แน่ใจ

ขอลองหยั่งเชิงดูอีกหน่อย

หลูจิ้งซูหัวเราะ "ฮ่าๆ นั่นเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงหรอก ท่านปู่ของเจ้านั่นสิถึงจะเก่งกาจจริง หากมิใช่เพราะเขาเด็ดขาดเฉียบไว นำฎีกาเลือดไปทูลเกล้าฯ ต่อหน้าฝ่าบาท ทางฝั่งเจียงหนานก็ไม่รู้ว่าจะต้องมีคนตายอีกมากเท่าใด"

เว่ยจื่อชิงกล่าว "หากท่านปู่ได้ยินท่านชมเช่นนี้ จะต้องดีใจมากเป็นแน่ขอรับ"

ให้ตายสิ แม้กระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างเว่ยหมิงกับเจ้าของร่างเดิมก็ยังรู้

เจ้าหมอนี่ รู้มากเกินไปแล้ว

----------------------------------------