ตอนที่ 81 อดีตรักสามเส้าของหรงซู่กับเว่ยหมิง

หลูจิ้งซูปรายตามองเว่ยจื่อชิง แววตาแฝงความหมายลึกซึ้งเป็นพิเศษ เว่ยจื่อชิงพลันก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน

ความรู้สึกยามถูกเด็กรุ่นหลังมาล้อเลียนเช่นนี้

ช่างจี๊ดใจดียิ่งนัก!

เหอะ เจ้าเด็กนี่เป็นบัวลอยงาดำ ข้างนอกดูขาวซื่อแต่ไส้ในดำสนิทแท้ๆ

เรื่องระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับเว่ยหมิงนั้น เรียกได้ว่าเกือบจะได้แต่งงานกันอยู่รอมร่อ

มีคำกล่าวหนึ่งว่าไว้ได้ดีนัก

ไยผู้มาทีหลังจึงช่วงชิงชัยชนะไปได้ ก็เพราะเขาทั้งแก่งแย่งทั้งฉกชิงน่ะสิ

หรงซู่ อดีตเจิ้นกั๋วกงผู้ล่วงลับคือเพื่อนเล่นในวัยเยาว์ของเจ้าของร่างเดิม ส่วนเว่ยหมิงนั้นคือผู้ที่ฟ้าประทานตกลงมาทีหลัง

นี่จึงเป็นเรื่องราวของเพื่อนเล่นวัยเด็กที่ปกป้องสิทธิ์ของตนเองจนสามารถเขี่ยผู้มาทีหลังกระเด็นตกกระป๋องไปได้

แม้เว่ยหมิงจะทั้งแก่งแย่งทั้งฉกชิง แต่ก็มิอาจต้านทานพลังช้างสารอันไร้เทียมทานของหรงซู่

ยามว่าง่ายเขาก็ว่าง่ายจนน่าใจหาย ยามก่อเรื่องขึ้นมาก็ปั่นป่วนสุดจะทานทน

อาศัยวิชาหน้าหนาไร้ยางอาย ปกป้องความผูกพันในวัยเยาว์ของตนเอาไว้ได้

จนสุดท้ายก็ได้ครองคู่สมหวัง

ส่วนเว่ยหมิงนั้น ยอมไปร่วมงานแต่งงานของเจ้าของร่างเดิมพร้อมกับมอบคำอวยพรให้ ทว่าในคืนเข้าหอกลับมอมเหล้าหรงซู่จนเมามายไม่ได้สติราวกับโคลนตม

ต่อมาเขาก็แต่งงานมีบุตรตามที่ตระกูลจัดหาให้ มิเพียงมีภรรยาเอก แต่ยังมีอนุภรรยาอีกหลายคน

จุดนี้เองที่กลายมาเป็นจุดอ่อนสำคัญ ให้ชายบางคนคอยหยิบยกขึ้นมาโจมตีศัตรูหัวใจของตน

ทุกคราที่บังเอิญพบเว่ยหมิง พอกลับมาถึงบ้านเป็นต้องนินทาให้เจ้าของร่างเดิมฟังเสมอ

เพื่อตอกย้ำให้เจ้าของร่างเดิมตระหนักอย่างถ่องแท้ว่า การเลือกตนเองนั้นถูกต้องและชาญฉลาดเพียงใด

และเว่ยหมิงนั้นพึ่งพาไม่ได้ หลายใจ แถมยังเสแสร้งเก่งปานนั้น

เป็นถึงแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แท้ๆ แต่อยู่ต่อหน้าเจ้าของร่างเดิมกลับทำตัวเป็นอันธพาลหน้าด้านไม่มีผิด

ด้วยเหตุนี้ ทุกคราที่หลูจิ้งซูคิดจะค้นดูความทรงจำในอดีต จึงต้องคอยข้ามฉากการใช้ชีวิตคู่ของเจ้าของร่างเดิมไปเสมอ

ภาพบุรุษร่างยักษ์เคราครึ้มมาทำท่าออดอ้อนน่ะหรือ

เฮ้อ!

อุจาดลูกตายิ่งนัก!

ภายใต้การเฝ้าระวังอย่างแน่นหนาของหรงซู่ หลายปีมานี้เจ้าของร่างเดิมจึงไม่เคยได้พบหน้าเว่ยหมิงอีกเลย

ทุกครั้งมักจะคลาดกันอย่างพอดิบพอดีเพราะเหตุ "บังเอิญ" นานัปการ

ดั่งเช่นคราวหนึ่งที่กองทัพทั้งสองเคลื่อนมาบรรจบเพื่อส่งมอบราชการทหาร

ตอนที่เจ้าของร่างเดิมได้รับข่าวนั้น บังเอิญมีภารกิจด่วนเข้ามาพอดี จึงต้องออกไปลาดตระเวนยังป้อมยามใกล้เคียง

ครั้นพอกลับมา เว่ยหมิงก็เพิ่งจะออกเดินทางจากไปพอดี

หากเพียงแค่กลับมาเร็วกว่านั้นสักหนึ่งเค่อ ทั้งสองก็คงได้พบกันแล้ว

ชายผู้นั้นยังแสร้งทำเป็นเอ่ยขึ้นมาลอยๆ อีกว่า

ช่างไม่ประจวบเหมาะเอาเสียเลย เหตุใดจึงคลาดกันไปเพียงนิดเดียวเล่า

เจ้าของร่างเดิมรู้แจ้งแก่ใจดี ทว่าขี้เกียจจะเปิดโปง

ทำอย่างไรได้ หากไหส้มสายชูโบราณใบนี้คว่ำลงมา กลิ่นหึงหวงคงฉุนจนรมคนตายได้เลย

ทนรับไม่ไหวแม้แต่น้อย!

เรื่องนี้ผู้อาวุโสในเมืองหลวงต่างรู้กันไม่น้อย ด้วยความที่หรงซู่และเว่ยหมิงล้วนเป็นแม่ทัพนายกอง ทำสิ่งใดก็เปิดเผยผ่าเผย

มิเคยคิดจะปิดบังซ่อนเร้น

อันที่จริง ด้วยนิสัยของเว่ยหมิงแล้ว นับเป็นคนกล้าได้กล้าเสียและปล่อยวางเป็น

มิได้เป็นเหมือนในหนังสือนิยายที่คอยมองเจ้าของร่างเดิมเป็นแสงจันทร์ขาวในใจ ต้องมานั่งตรอมใจและหลงรักเงียบๆ มานานหลายปี

หรือปฏิบัติต่อภรรยาเอกและอนุเพียงเพื่อสืบทอดตระกูลอันใดเทือกนั้น

ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของเขานั้นราบรื่นปรองดองดีออก

ทว่าคนเรามักห้ามใจไม่ให้จินตนาการไปเองไม่ได้

ผู้คนชอบเรื่องราวรักสามเส้าเร้าอารมณ์พรรค์นี้ ได้ยินว่ายังมีหนังสือนิยายไม่น้อยที่นำเรื่องราวรักสามเส้าของพวกเขาทั้งสามคนไปเป็นต้นแบบในการแต่งขึ้นมา

หลูจิ้งซูเคยอ่านอยู่เล่มหนึ่ง บอกได้คำเดียวว่า หากคนโบราณจะเปิดกว้างขึ้นมา คนยุคปัจจุบันอย่างนางยังต้องยอมศิโรราบ

ชื่อเรื่องว่ากระไรนะ

"ท่านรู้หรือไม่ในถ้อยคำคนึงหา"

เล่าถึงแม่ทัพหน้าหยกในวัยเยาว์ได้พบกับดรุณีน้อยชุดแดงจนตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ทว่าเพราะความเข้าใจผิดนานัปการ ทั้งความแค้นของตระกูลและหนี้เลือดล้างผลาญ จึงมิอาจครองคู่กันได้

ดรุณีน้อยลงเอยกับเพื่อนเล่นวัยเด็กของตน ซึ่งเพื่อนเล่นผู้นั้นมีหน้าตาหยาบกระด้าง มีดีเพียงแค่แรงควายเท่านั้น

แม่ทัพหัวใจแตกสลายจึงปิดตายเรื่องความรัก มุ่งมั่นรับใช้บ้านเมือง ทุกครั้งก่อนออกศึกจะต้องหยิบพู่ห้อยกระบี่ที่ดรุณีน้อยเคยมอบให้ขึ้นมาลูบไล้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บั้นปลายชีวิตแม่ทัพอยู่รักษาด่านชายแดนโดยไม่ยอมแต่งภรรยาตลอดชีพ ส่วนดรุณีน้อยแต่งเข้าตระกูลใหญ่ ต่างคนต่างอยู่คนละทิศเหนือใต้ มิได้พบหน้ากันอีกเลย

โครงเรื่องนั้นเข้มข้นพลิกผัน มีทั้งฉากเรียกน้ำตาและฉากดราม่าเคล้าน้ำตา

ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในร้านหนังสือ

หลูจิ้งซูเองก็อาศัยหนังสือเล่มนี้แหละ ถึงได้ไปสืบเสาะจนล่วงรู้เรื่องราวลับลมคมในของเจ้าของร่างเดิมกับเว่ยหมิง

อ่านจบแล้วนางมีความรู้สึกเพียงอย่างเดียว

ผู้เขียนคนนี้ต้องเป็นพวกแอนตี้แฟนของหรงซูอย่างแน่นอน

มีเจตนาร้ายต่อเพื่อนเล่นวัยเด็กผู้นี้เกินไปแล้ว

ทั้งตัวใหญ่เทอะทะ ไม่รู้หนังสือ หยาบกระด้าง...

ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อเป็นตัวเปรียบเทียบให้แม่ทัพหน้าหยกดูดีขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง

แม้แต่ชื่อก็ยังเล่นคำพ้องเสียง

แม่ทัพหน้าหยกชื่อเว่ยหมิง

เพื่อนเล่นวัยเด็กชื่อหรงซู่

ดรุณีชุดแดงชื่อลู่จิ่นซู

เรียกได้ว่าเล่นมุกพ้องเสียงจนทะลุปรุโปร่งเลยทีเดียว

ยิ่งในระยะนี้ หลูจิ้งซูหวนคืนสู่สังคม ส่วนเว่ยหมิงก็กลับเข้าเมืองหลวง

คนพวกนั้นจึงเริ่มอยู่ไม่สุขกันอีกครา ได้ยินว่ามีหนังสือนิยายเรื่องใหม่ๆ ผุดขึ้นมาเพียบ

ราชวงศ์ยงเปิดกว้างในเรื่องพรรค์นี้มาก เรื่องจริงของคนจริงๆ มักถูกนำไปดัดแปลงเป็นหนังสือนิยายอยู่บ่อยครั้ง

ทุกคนล้วนเห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา บางคนยังถือเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจเสียด้วยซ้ำ

ภรรยาของเว่ยหมิงเสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน ส่วนหรงซู่ก็จากไปแล้วเช่นกัน

ยามนี้ ทั้งสองคนต่างก็เป็นโสด

คนพวกนั้นจึงมองมาราวกับสุนัขเห็นกระดูกติดเนื้อ

ตอนที่หลูจิ้งซูไปร่วมงานเลี้ยงในวัง นางก็สัมผัสได้ถึงสายตาแปลกประหลาดของคนจำนวนไม่น้อย

แววตาแบบนี้ นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี

มันคือแววตาอันเป็นเอกลักษณ์ของพวกชงคู่จิ้นชัดๆ

"ฟิน~ จิก~ หมอน~"

หลูจิ้งซูเองก็นึกไม่ถึงว่า ในวัยที่ตนเป็นย่าเป็นยายแล้ว ยังจะถูกคนจับคู่จิ้นได้อีก

คนพวกนี้ ช่างรสนิยมหนักหน่วงเสียจริง!

หลูจิ้งซูทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง

นั่นไม่ใช่ข้า!

นั่นไม่ใช่ข้า!

นั่นไม่ใช่ข้า!

จึงจะรักษาความสงบนิ่งบนใบหน้าเอาไว้ได้

หลูจิ้งซู "กระแอม... จื่อชิง ปีนี้อายุเท่าไรแล้ว หมั้นหมายแล้วหรือยัง"

เว่ยจื่อชิงตอบเสียงอ่อย "สิบเจ็ดปีขอรับ ยังมิได้หมั้นหมาย"

หลูจิ้งซูรุกต่อ "ต้องรีบหน่อยแล้วนะ มีแม่นางที่ชอบพอแล้วหรือไม่ วันนี้เจ้าตามพวกเมิ่งเฉียวมา คงมิใช่ว่ามีใจให้แม่นางคนไหนในกลุ่มหรอกนะ"

เว่ยจื่อชิง ข้าเปล่า ข้าไม่มี อย่ามาตู่กันนะ!

รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยจื่อชิงพลันแข็งทื่อ "ฮูหยินผู้เฒ่า ข้าแค่ตามหวยหย่วนออกมาขอรับ"

หลูจิ้งซูแย้มยิ้มอย่างเปี่ยมเมตตา "แหม คนหนุ่มสาวผิวหน้าบาง เรื่องนี้ข้าเข้าใจดี ถูกใจใครก็ต้องรุกเสียหน่อย หากเจ้าขวยเขิน ข้าช่วยเป็นแม่สื่อให้ได้นะ!"

เว่ยจื่อชิง ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะดูไม่ออก

หลูจิ้งซู แล้วจะทำไมเล่า

เว่ยจื่อชิงยอมศิโรราบในที่สุด ใบหน้าเผยรอยยิ้มประจบประแจง พลางยกถ้วยชาส่งให้หลูจิ้งซู

หลูจิ้งซูยื่นมือไปรับถ้วยชา ตัดสินใจละเว้นเขาสักครา

เว่ยจื่อชิงนึกเสียใจยิ่งนัก เหตุใดตนต้องหาเรื่องซุกซนด้วยเล่า

หากฮูหยินผู้เฒ่าเป็นแม่สื่อให้จริง ท่านปู่จะมิจับเขาห่อส่งไปให้เลยหรือ

ล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด ล่วงเกินไม่ได้จริงๆ!

ในหนังสือนิยายที่อ่านเมื่อวันก่อน ท่านปู่ของเขาควบม้าเดี่ยวบุกพันลี้ เพียงเพื่อได้ยลหน้าหญิงในดวงใจสักครา

หากเรื่องนั้นเป็นความจริงขึ้นมาเล่า

หลานชายตัวกระจ้อยร่อยอย่างเขา จะมีค่าอะไรกัน

กระทั่งหลูจิ้งซูพาเด็กๆ กลับเรือน เว่ยจื่อชิงก็ยังคงทำตัวเป็นเด็กดีว่าง่ายอยู่ตลอด

คอยยกชาเทน้ำอยู่ข้างๆ กระตือรือร้นเสียยิ่งกว่าพวกหรงซื่อลวี่เสียอีก

ดูแลเอาใจใส่เสียจนดูเหมือนหลานแท้ๆ ยิ่งกว่าหลานแท้อย่างหลูหวยหย่วนเสียด้วยซ้ำ

หลูจิ้งซูเพิ่งจะมารู้สึกตัวทีหลังว่า หากภาพนี้ถูกคนมีเจตนาแอบแฝงเห็นเข้า

คงได้เพิ่มวัตถุดิบชั้นดีให้อีกบานตะเกียง

ในหัวของหลูจิ้งซูพลันผุดพาดหัวเรื่องขึ้นมาสารพัด

"ขุนพลเว่ยสู่ขอไม่สำเร็จ หลายปีให้หลังหลานชายสานต่อความปรารถนา"

"เหตุใดหลานชายขุนพลเว่ยจึงปรนนิบัติพัดวีหรงฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเอาอกเอาใจ เบื้องหลังมีเรื่องลี้ลับอันใดซ่อนอยู่?"

"วกไปวนมา สุดท้ายสกุลเว่ยก็ได้ดองกับสกุลหลูอยู่ดี"

...

คนที่มาจับจ่ายซื้อของที่หอเจินเป่าในวันนี้ ไม่ได้มีแค่พวกนาง

เรื่องวิวาทเมื่อครู่ ย่อมมีคนไม่น้อยคอยจับตาดูอยู่เงียบๆ

ไม่เป็นไรน่า

ไม่เป็นไรน่า

ไม่~ เป็น~ ไร~ น่า~

ก็แค่ข่าวซุบซิบไร้สาระไม่ใช่หรือ

นางไม่กลัวหรอก

เรื่องดีมิพ้นประตูเรือน เรื่องชั่วเล่าลือไปไกลนับพันลี้

หลูหวยหย่วนยังมิทันได้กลับถึงจวน เรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดของการวิวาทในหอเจินเป่าก็แพร่สะพัดไปจนแทบทุกจวนในเมืองหลวงรับรู้กันหมดแล้ว

ผู้คนนำเรื่องเล่ามาปะติดปะต่อกันจนเห็นเค้าโครงเรื่องคร่าวๆ

ซ้ำยังแตกแขนงออกเป็นหลากหลายฉบับอีกด้วย

นับเป็นประเด็นร้อนเรื่องแรกของเมืองหลวงแห่งราชวงศ์ยงต้อนรับปีใหม่

หอเจินเป่ามีลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลาม

ผู้คนมากมายต่างแห่แหนกันมาเพราะได้ยินชื่อเสียง เพียงแค่อยากจะยลโฉมว่าปิ่นที่ทำให้คนแย่งชิงกันนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร

เครื่องประดับชุดอื่นที่เหลือก็ขายหมดเกลี้ยงในพริบตา

ร้านหนังสือภายในไม่กี่วันก็มีหนังสือนิยายเรื่องใหม่งอกขึ้นมาอีกเพียบ

หยวนจื่อฉิงกลับถึงจวน ก็ได้รับเงินปลอบขวัญจากบิดามารดาและท่านปู่ท่านย่าเป็นตั๋วเงินปึกใหญ่

หยวนเมิ่งเฉียวกลับถึงจวน ก็ฟาดถ้วยชาใบโปรดแตกกระจาย

เหวินจิ่งกลับถึงจวน ก็ปลดล็อกการถูกกักบริเวณครั้งแรกของปีใหม่

เว่ยจื่อชิงกลับถึงจวน ก็ได้รับการทักทายอย่างอบอุ่นจากท่านปู่ รุนแรงจนเกินจะบรรยาย

ราวๆ กึ่งสุกกึ่งดิบกระมัง

ท่านปู่ออกแรงเพียงสามส่วน ก้นของเขาก็สุกเกรียมไปหมดแล้ว

หลูหวยหย่วนกลับถึงจวน ก็ได้เผชิญหน้ากับบิดามารดาที่กำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจแต่บิดเบี้ยวมาให้

หลูหวยหย่วน ช่วยด้วยเถิด!

----------------------------------------