ตอนที่ 82 หลูหวยหย่วนรอดพ้นโทษด้วยของกำนัล

หลูหวยหย่วนแอบมุดเข้าประตูหลังย่องกลับเรือนตนเอง

พอถึงหน้าประตู ชะโงกหน้าเข้าไปมอง ก็เห็นบิดานั่งผึ่งผายตัวตรงตระหง่านอยู่ตรงนั้น

รวมทั้งมารดาที่นั่งอย่างสง่างามอยู่ข้างๆ ทว่าในมือกลับถือไม้เรียวอยู่ท่อนหนึ่ง

สัญญาณเตือนภัยในตัวหลูหวยหย่วนร้องลั่นทันที สายตากวาดเลิ่กลั่กไปทั่ว พร้อมจะใส่เกียร์หมาโกยแน่บได้ทุกเมื่อ

ขณะเดียวกันก็ปั้นสีหน้าเป็นบุตรชายแสนกตัญญู เอ่ยทักทายผู้อาวุโสทั้งสอง

หลูหวยหย่วนเอ่ยขึ้น "ท่านพ่อ ท่านแม่ ไฉนท่านทั้งสองถึงมีเวลาว่างมาที่เรือนของลูกได้เล่าขอรับ หากมีเรื่องอันใดให้คนมาเรียกข้าสักคำก็พอ เหตุใดต้องลำบากท่านทั้งสองมาด้วยตนเองถึงเพียงนี้"

หลูเจิ้นหนานยิ้มให้น้องชายคนเล็กพลางยิ้มยิงฟันขาวออกมา

"กลับมาแล้วรึ"

หลูหวยหย่วนรู้สึกเพียงว่ารอยยิ้มนี้ช่างชวนขนลุกพิลึกพิลั่น

ฟันของท่านพ่อขาวจั๊วะปานนั้น คงมิได้จะกินคนหรอกกระมัง

หลูหวยหย่วนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "ขอรับๆ ลูกกลับมาแล้ว"

เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยกกล่องของขวัญในมือขึ้นบังหน้าอกไว้ตามสัญชาตญาณ

พอคิดถึงที่มาของสิ่งนี้ได้ ก็ส่งยิ้มประจบให้ฉีซื่อ เป็นรอยยิ้มมาตรฐานแบบเห็นฟันแปดซี่เป๊ะๆ

"จริงสิท่านแม่ นี่เป็นของขวัญที่ท่านอาหญิงให้ข้านำมามอบให้ท่าน ช่วงบ่ายข้าไปเจอท่านอาหญิงพากลุ่มของพี่เจินไปเดินเที่ยวที่หอเจินเป่าพอดี นี่เป็นของที่ท่านอาหญิงเจาะจงเลือกให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะขอรับ ผู้ดูแลบอกว่าชุดนี้เป็นลวดลายแบบใหม่ล่าสุด ท่านแม่รีบเปิดดูเร็วเข้า"

เพียงประโยคเดียว ก็เบี่ยงเบนความสนใจของคนทั้งสองที่ง้างหมัดเตรียมถล่มลงได้อย่างหมดจด

ฉีซื่อเบิกบานใจยิ่งนัก "จริงหรือ รีบเอามาให้ข้าดูเร็วเข้า"

"ฮึ เอาใจคนเก่งนัก ข้าไม่เคยซื้อให้เจ้าหรืออย่างไร ถึงได้ตื่นเต้นปานนั้น" หลูเจิ้นหนานปากว่าไปอย่างนั้น แต่สายตากลับเหลือบมองกล่องของขวัญไม่วางตาโดยไม่รู้ตัว

ปากบอกไม่อยากดู แต่ก้นกลับติดหนึบไม่ยอมขยับ ยังคงนั่งปักหลักอยู่ตรงนั้น ยึดทำเลชมวิวที่เหมาะเจาะที่สุด

เขาบอกให้หลูหวยหย่วนวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะ

ฉีซื่อค่อยๆ เปิดถุงผ้าไหมชั้นนอกออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นกล่องไม้ประณีตงดงามด้านใน ซึ่งเป็นภาชนะบรรจุเฉพาะของหอเจินเป่า

ฉีซื่อก็เป็นลูกค้าประจำของหอเจินเป่า ย่อมคุ้นเคยกับสิ่งนี้เป็นอย่างดี

บนกล่องมีกลไกเล็กๆ อยู่ชิ้นหนึ่ง ต้องหมุนดอกไม้ดอกเล็กด้านบน กล่องจึงจะดีดเปิดออกเองอัตโนมัติ

เครื่องประดับศีรษะลายดอกโบตั๋นครบชุดพลันปรากฏแก่สายตา

แม้หลูเจิ้นหนานจะมิได้มีความรู้เรื่องการชื่นชมของพรรค์นี้ แต่ก็พอมองออกว่าของชิ้นนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก

ทว่าเขากลับเบะปากทันควัน "ก็พอกล่อมแกล้ม พอดูได้อยู่หรอก"

ฉีซื่อค้อนขวับใส่เขาไปทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบสร้อยคอข้างในขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด

จี้หยกชิ้นนั้นกลับฉลุโปร่ง

ด้านนอกแกะสลักเป็นรูปหน้าต่าง ตรงกลางมีดอกโบตั๋นที่ขยับเขยื้อนได้ดอกหนึ่ง ยึดไว้ด้วยสายโซ่หยกแกะสลักเพียงสองเส้นเท่านั้น

ราวกับกำลังมองดูดอกโบตั๋นในลานเรือนผ่านช่องหน้าต่างอย่างไรอย่างนั้น

นี่แกะสลักขึ้นจากหยกทั้งชิ้น จึงท้าทายฝีมือของช่างเป็นอย่างยิ่ง

หลูหวยหย่วนกล่าวเสริม "ท่านแม่ ตอนนั้นข้าถามมาแล้ว หอเจินเป่าแม้จะทำออกมาสิบสองลาย แต่ละลายกลับมีเพียงชิ้นเดียวในใต้หล้า ต่อไปท่านแม่ไปร่วมงานเลี้ยง ก็มิต้องกังวลว่าจะไปซ้ำกับฮูหยินบ้านอื่นเลยขอรับ"

ฉีซื่อพยักหน้ารับส่งๆ วางสร้อยคอกลับลงไปอย่างทะนุถนอม แล้วเริ่มหันไปชื่นชมปิ่นปักผมกับต่างหูต่อ

ครั้นชื่นชมจนหนำใจแล้วจึงจัดเก็บเข้าที่ตามเดิม นำกล่องใส่กลับเข้าไปในถุงผ้าไหม

อย่างไรเสียเวลาก็ยังเช้าอยู่ นางจะกลับเรือนตอนนี้เลย ไปเปลี่ยนชุดใหม่ แล้วให้สาวใช้เกล้าผมทรงใหม่ให้อีกรอบ

สตรีหน้าไหนจะต้านทานเสน่ห์เย้ายวนของอัญมณีมีค่าได้กัน

แค่ถือไว้ในมือชื่นชมยังไม่สาแก่ใจ มันต้องลองสวมใส่ดูจริงๆ ด้วย

ฉีซื่อลุกขึ้นเตรียมจะจากไป เมื่อครู่นี้เพื่อจะทุบตีสั่งสอนบุตรชายได้อย่างตามใจชอบ นางจึงสั่งให้พวกสาวใช้ถอยออกไปนอกลานเรือนจนหมด

คราวนี้นางจึงต้องถือกล่องเดินออกไปเอง

หลูเจิ้นหนานเห็นนางจะไป ก็รีบส่งเสียงกระแอมเตือน "แค่กๆ"

"ฮูหยิน เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า"

ฉีซื่อไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ยังคงก้าวเท้าเดินออกไปเรื่อยๆ "ลูกชายเจ้า เจ้าก็จัดการเอาเองเถอะ"

ไม่ช้า ภายในลานเรือนก็เหลือเพียงสองพ่อลูก

หลูหวยหย่วนค่อยๆ ถอยกรูดไปข้างหลังทีละก้าว พลางละล่ำละลักบอก "ท่านพ่อ ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้วขอรับ ข้าสำนึกผิดอย่างสุดซึ้งแล้วจริงๆ ท่านอาหญิงก็ดุด่าข้าไปยกใหญ่แล้ว ท่านปล่อยข้าไปสักครั้งเถอะ แผลของข้ายังไม่ทันหายดีเลยนะขอรับ"

หลูเจิ้นหนานที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลูหวยหย่วนและเตรียมจะคว้าอาวุธขึ้นมา ก็จับใจความสำคัญได้ในทันที

อาหญิง ดุด่าข้า

ในใจของหลูเจิ้นหนานรู้สึกพึงพอใจอยู่ลึกๆ ทว่าสีหน้ากลับบึ้งตึงลง "เจ้าเป็นลูกข้า หากจะสั่งสอนก็ต้องเป็นข้าที่เป็นคนสั่งสอน ถึงคราวที่นางต้องมาแส่ตั้งแต่เมื่อใดกัน"

หลูหวยหย่วนยอมอ่อนข้อโอนอ่อนผ่อนตาม รู้วิธีเอาตัวรอด จึงเอ่ยขึ้นว่า "ลูกจำใส่

หลูเจิ้นหนานหวดไม้เข้าที่ก้นของหลูหวยหย่วนเต็มแรงพลางตวาด "ไอ้ลูกระยำ นั่นมันอาแท้ ๆ ของเจ้า บังอาจไร้มารยาทเช่นนี้ได้อย่างไร!"

หลูหวยหย่วนร้องลั่นพลางเผ่นหนีออกไปไกลกว่าสองเมตรในพริบตา

"ซี๊ด ท่านพ่อ ท่านลงมือจริงหรือเนี่ย พรุ่งนี้ท่านอาก็จะมาจวนแล้วนะขอรับ หากท่านตีข้าจนลุกจากเตียงไม่ไหว คนที่เสียหน้าก็คือตัวท่านเองแท้ ๆ"

หลูเจิ้นหนานกัดฟันกรอด คว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาไว้แน่นประหนึ่งเหยี่ยวจับลูกไก่ ปากก็ยังไม่หยุดด่า "นางเป็นน้องสาวข้า ข้าไม่จำเป็นต้องไว้หน้านาง!"

ปากก็ว่าไปเช่นนั้น แต่ฝ่ามือที่ฟาดลงไปกลับเบาลงเรื่อย ๆ ในทุกที

หลูหวยหย่วนนึกในใจว่าทีสุดท้ายนี่แทบไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ

ทว่าบนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นสำนึกผิดอย่างเจ็บปวดรวดร้าว ทั้งยังบีบน้ำตาออกมาได้สองสามหยด

"ท่านพ่อ อย่าตีเลยขอรับ โอ๊ย ข้าผิดไปแล้ว โอ๊ย"

เดิมทีหลูเจิ้นหนานเตรียมจะหยุดมืออยู่แล้ว ทว่าพอได้ยินน้ำเสียงดัดจริตพิลึกพิลั่นของลูกชายเข้า ก็หมดความอดทนแล้วหวดให้อีกทีอย่างหนักหน่วง

หลูหวยหย่วนที่คิดว่าตนเองอ่านนิสัยของตาแก่ทะลุปรุโปร่งแล้ว จึงผ่อนคลายความระมัดระวังลงจนหมดสิ้น

นึกไม่ถึงว่าตาแก่จะเล่นจู่โจมกะทันหัน

เขาจึงรับไม้ท่อนนี้เข้าไปเต็ม ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว

ในลานเรือนพลันมีเสียงกรีดร้องโหยหวนปานหมูถูกเชือดดังลั่นขึ้นมาทันที

หิมะที่เกาะอยู่บนต้นไม้ถึงกับสะเทือนร่วงกราวลงมา

ไม่นานก็ถูกบ่าวรับใช้กวาดจนสะอาดสะอ้าน

ฮูหยินสั่งไว้แล้วว่า พื้นต้องกวาดให้สะอาดหมดจดอย่าให้มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว

ตลอดช่วงบ่าย นายท่านก็เดินตรวจตราในจวนไปแล้วถึงสามรอบ

นายท่านให้ความสำคัญกับคุณหนูรองมากจริง ๆ

แม้ว่าเพิ่งจะกลับมาเยี่ยมเยียนเมื่อช่วงก่อนสิ้นปี แต่ก็ยังคงปฏิบัติต่อกันอย่างรอบคอบจริงจังถึงเพียงนี้

นายท่านเป็นบิดาที่ดีแท้ ๆ!

ฉีซื่อกำลังลองเสื้อผ้าอยู่ในห้องนอนอย่างเบิกบานใจ นางตั้งใจว่าจะสวมเครื่องประดับชุดที่น้องสาวมอบให้ในวันพรุ่งนี้

ความชอบก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่อีกด้านก็สามารถแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจที่นางมีต่อหลูจิ้งซูด้วย

นางลองเปลี่ยนไปมาถึงเจ็ดแปดชุด กว่าจะเลือกชุดที่ถูกใจได้

ทั้งต้องดูสวยงาม ทั้งต้องเหมาะสม และยังต้องดูเป็นกันเองสนิทสนม

ศาสตร์แห่งการแต่งกายนี่มีลูกเล่นมากมายนัก

สาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยต่างก็คอยช่วยออกความคิดเห็นอยู่ข้าง ๆ

สาวใช้ผู้มีหน้าที่ทำผมวาดภาพร่างทรงผมไว้ข้าง ๆ อย่างน้อยสามแบบ สาวใช้อีกคนก็คอยปรึกษาหารือเรื่องรายละเอียดอยู่กับนาง

กว่าจะตกลงเลือกได้แน่นอนก็เลยเวลาอาหารเย็นไปเสียแล้ว

สิ่งที่ทำให้ฉีซื่อแปลกใจก็คือ เหตุใดสองพ่อลูกในบ้านถึงเงียบกริบไม่มีเสียงอะไรเลย?

จวนสกุลหลูมีเจ้านายอยู่เพียงสามคน ปกติจึงมักจะร่วมสำรับด้วยกันเสมอ

หากทั้งสามคนไม่เอ่ยปาก ทางห้องครัวก็ไม่กล้าคิดทำอะไรโดยพลการ

ฉีซื่อสั่งให้คนไปแจ้งพวกเขาทั้งสองว่าตั้งสำรับได้แล้ว ส่วนตัวนางเองก็พาสาวใช้คนสนิทมุ่งหน้าไปยังเรือนหน้า

ปกติตาแก่มักจะกระตือรือร้นเรื่องกินข้าวเป็นที่สุด วันนี้กลับเป็นเช่นนี้ ย่อมผิดปกติอย่างแน่นอน

เมื่อก้าวเข้าไปในเรือนหน้า ก็พบว่าภายในลานเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

บ่าวเฝ้าประตูก็ไม่อยู่

ฉีซื่อจึงเดินลึกเข้าไปข้างใน ถึงเพิ่งได้ยินเสียงเอะอะมะเทิ่งดังมาจากด้านใน

คนข้างในต่างกำลังวุ่นวายกันอยู่ ไม่มีใครสังเกตเห็นพวกนางทั้งสองเลยสักคน

ฉีซื่อจึงแอบมองผ่านม่านเข้าไปเงียบ ๆ

ให้ตายเถอะ คนที่เอาเสื้อผ้าพาดไว้บนตัวข้างซ้ายชุดหนึ่งข้างขวาชุดหนึ่ง แล้วยืนบิดไปบิดมาอยู่หน้าคันฉ่องนั่น ตกลงแล้วเป็นใครกันแน่?

บ่าวไพร่ที่คอยรับใช้อยู่ที่เรือนหน้าของจวนสกุลหลู ล้วนเป็นทหารผ่านศึกปลดประจำการที่เคยติดตามหลูเจิ้นหนานออกรบทั้งสิ้น

คนที่กำลังคุ้ยหาของอยู่ในกองสายรัดเอวมีนามว่าจางเซิน ทั้งยังเป็นพ่อบ้านของจวนสกุลหลูอีกด้วย

อีกคนที่กำลังโก้งโค้งก้นโด่งรื้อค้นอยู่ในหีบมีนามว่าหวังอวี่ เป็นคนรับใช้ติดตามของหลูเจิ้นหนาน

ส่วนเจ้าอ้วนที่มือข้างหนึ่งหิ้วรัดเกล้าไว้สองอันมีนามว่าเคอฝาน เป็นเด็กรับใช้ในห้องหนังสือของหลูเจิ้นหนาน และยังเคยเป็นกุนซือกำมะลอติดตามเขายามออกรบในอดีตด้วย

สภาพความวุ่นวายของคนทั้งสามนี้ ช่างดูคุ้นตาเสียจริง

"อะแฮ่ม ยุ่งกันอยู่หรือ"

เสียงทักเพียงประโยคเดียว ทำเอาทั้งสี่คนตกใจจนเสียกระบวนไปหมด

หวังอวี่หัวทิ่มคะมำลงไปในหีบ

เคอฝานมือไม้ปั่นป่วน ใช้ทั้งมือทั้งเท้าช่วยกันตะครุบรัดเกล้าที่ร่วงลงมา

ส่วนหลูเจิ้นหนานราวกับถูกวิชาตรึงร่าง นิ่งงันไม่ไหวติงไปในทันที

คนบางคน

ดูเหมือนยังมีชีวิตอยู่

แต่จริง ๆ แล้วได้ตายไปแล้วพักหนึ่ง~

----------------------------------------