ตอนที่ 83 มื้อค่ำหลากรสชาติกับบททดสอบของหรงอวิ๋นหลาน

หลูหวยหย่วนที่หิวจนไส้กิ่วทำได้เพียงแทะขนมดื่มน้ำชาประทังหิว ในที่สุดก็ได้นั่งลงที่โต๊ะกินข้าวเสียที

หากเป็นยามปกติเขาคงโอดครวญโวยวายไปนานแล้ว แต่วันนี้กลับเงียบสงบเป็นพิเศษ

ฉีซื่อที่อารมณ์ดีอย่างยิ่งคีบปีกไก่ชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเขา

ฉีซื่อ "รีบกินเข้า หิวแย่แล้วล่ะสิ เจ้าเด็กคนนี้นี่ซื่อตรงจริงเชียว"

"จริงหรือไม่ ท่านพี่"

หลูเจิ้นหนานไม่กล้าเงยหน้าสบตาฉีซื่อแม้แต่น้อย ได้แต่ก้มหน้าก้มตาพุ้ยข้าวเข้าปากลูกเดียว

ข้าวกินไปแล้วสามชาม ทว่ากับข้าวยังไม่แตะต้องเลยสักคำ

ฉีซื่อเองก็นับถือตัวเองนัก ที่อุตส่าห์มองเห็นริ้วแดงระเรื่อบนใบหน้าที่มีหนวดเครารกรุงรังของสามีได้

ตาแก่นี่ ยังรู้จักขวยเขินกับเขาด้วยหรือ

ฉีซื่อเกิดนึกสนุกขึ้นมา หรี่ตามองผู้เป็นสามี

"ท่านพี่ อย่าเอาแต่กินข้าวสิเจ้าคะ กินกับข้าวบ้าง"

หลูเจิ้นหนานก้มหน้า ตอบเสียงอู้อี้ "อืมๆ กินอยู่ กำลังกินอยู่นี่ไง"

หลูหวยหย่วนรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่พิลึกชอบกล

คล้ายกับคุณชายเจ้าสำราญกับแม่นางน้อยผู้อ่อนช้อยในสมุดนิทานอย่างไรอย่างนั้น

ท่านแม่ของเขาคือคุณชายเจ้าสำราญงั้นหรือ

ส่วนท่านพ่อของเขาคือ... แม่นางน้อยผู้อ่อนช้อยเนี่ยนะ???

ไม่ถูกสิ!

ไม่ถูกเด็ดขาด!!

ไม่มีทางถูกแน่ๆ!!!

เขาต้องโดนท่านพ่อทุบตีจนสมองเลอะเลือนไปแล้วแน่ ถึงได้มีความคิดวิปลาสพรรค์นี้ผุดขึ้นมา!

มื้ออาหารมื้อเดียว คนสามคนกลับกินจนได้ความรู้สึกสามแบบ

คนหนึ่งอิ่มเอมเปรมปรีดิ์

คนหนึ่งงุนงงสับสน

คนหนึ่งกินเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง ไร้รสชาติสิ้นดี

……

อาหารค่ำที่เรือนปี้ปัวกลับคึกคักกว่ามากนัก

คนในครอบครัวทั้งเด็กและผู้ใหญ่นั่งล้อมโต๊ะตัวเดียวกัน

นอกจากกับข้าวร้อนๆ แล้ว วันนี้ฟางต้าเสายังเตรียมหม้อไฟเนื้อแพะเอาไว้อีกด้วย

ใช้น้ำแร่ธรรมชาติเคี่ยวต้มเนื้อลูกแพะสดใหม่

เนื้อแพะชนิดนี้ไม่มีกลิ่นสาบ ตรงกันข้ามกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนดั่งน้ำนม

เมื่อตุ๋นในหม้อดินนานถึงสองชั่วโมง เนื้อและไขมันก็แทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน

เนื้อสัมผัสนุ่มละมุน มันแทรกสลับเนื้อแดง ยามได้ซดน้ำแกงแพะร้อนๆ โรยหน้าด้วยต้นหอมและผักชีสักชาม

ช่างอุ่นสบายท้องและชวนให้สำราญใจยิ่งนัก!

……

หรงอวิ๋นหลานที่อยู่ในเรือกสวนชนบท วันนี้นับว่าโชคดีที่ไม่ได้โดนซ้อม

ผู้ดูแลเซี่ยให้เขาแบกหินเต็มย่าม วิ่งจากหัวเรือกสวนฝั่งตะวันออกไปจนสุดฝั่งตะวันตก

ด้านหลังยังมีคนจูงสุนัขล่าเนื้อคอยวิ่งไล่กวด

ทุกคราที่หรงอวิ๋นหลานชะลอฝีเท้าลง สุนัขล่าเนื้อก็จะอ้าปากกว้างแยกเขี้ยวหมายจะงับให้ทัน

หลายต่อหลายครั้งเกือบจะงับเข้าที่ก้นของเขาอยู่รอมร่อ

กระทั่งวิ่งมาถึงจุดที่ผู้ดูแลเซี่ยกำหนดไว้ได้ในที่สุด

หรงอวิ๋นหลานก็รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างมิใช่ของตนเองอีกต่อไปแล้ว

ผู้ดูแลเซี่ยนั่งอยู่ข้างกองไฟ มือคอยพลิกกลับบางสิ่งเป็นระยะ

หรงอวิ๋นหลานเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่ากำลังย่างไก่อยู่

หรงอวิ๋นหลานปลดย่ามลงมา ข้างในเป็นหินก้อนใหญ่หนึ่งก้อนและหินก้อนเล็กสองก้อน

จัดวางตามคำสั่งของผู้ดูแลเซี่ย

หรงอวิ๋นหลานถึงเพิ่งรู้ว่า ของพวกนี้ที่แท้เขาให้แบกมาทำเป็นโต๊ะกับเก้าอี้

หรงอวิ๋นหลานผ่านการเคี่ยวกรำมาหลายเดือน

ก็มิใช่คนโง่เง่าเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

ต่อให้ในใจอยากจะก่นด่าเพียงใด ปากก็ยังคงปิดสนิทแน่นิ่ง

ผู้ดูแลเซี่ยใช้บทลงโทษครั้งแล้วครั้งเล่าสั่งสอนให้เขาจำใส่ใจ

หากพูดไม่เป็นก็จงพูดให้น้อย หรือไม่ก็หุบปากไปเสียเลย

เซี่ยเหลียงหยิบจอกและกาเหล้ามาวางบนโต๊ะหิน ทั้งยังหยิบห่อกระดาษสองห่อออกมาจากตะกร้าสานข้างกาย

เมื่อเปิดออกดูจึงเห็นว่าเป็นถั่วลิสงกับเนื้อเค็มตากแห้ง

แล้วยังหยิบกล่องสี่เหลี่ยมออกมาอีกใบ ข้างในมีกับแกล้มสี่อย่าง

เซี่ยเหลียงมองคนที่ยืนนิ่งทื่ออยู่ด้านข้างด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ "ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ นั่งสิ"

หรงอวิ๋นหลาน "อ้อ อา ได้ขอรับ"

เซี่ยเหลียง "..."

เจ้านี่ช่างย่อคำได้เก่งนัก ดูเหมือนไม่ได้พูดอะไร แต่ความจริงตอบครบทุกคำ

ยิ่งบวกกับสีหน้าเซ่อซ่าแบบนั้นเข้าไปอีก

เขาก็ต้องยอมรับตามตรง

นี่คือศิษย์ที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่เขาเคยสั่งสอนมา

ไม่มีใครเทียบได้เลยแม้แต่คนเดียว

ยังคงเป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่มีสายตายาวไกล เพียงสั่งให้เขาฝึกเจ้าหมอนี่ให้มีความคล่องตัวขึ้น รู้ว่ายามใดควรพูด ยามใดควรหุบปากก็พอแล้ว

หากจะให้เขาสั่งสอนเหมือนลูกศิษย์คนก่อนๆ

ต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่ามอบเงินให้มากกว่านี้ เขาก็ไม่มีวันตอบตกลงเด็ดขาด

จะเอาชื่อเสียงอันดีงามที่สะสมมาหลายปีไปแลกกับเงินทองเพียงหยิบมือไม่ได้

ถึงจะเป็นเพียงเท่านี้ เขาก็ไม่อยากให้ใครล่วงรู้ว่าเจ้าหมอนี่เป็นศิษย์ของเขาอยู่ดี

ทำกันอย่างเงียบๆ ก็พอ

คนรู้น้อยเท่าใดยิ่งดีเท่านั้น

เซี่ยเหลียงวางไก่ย่างสุกลงบนกระดาษไข ฉีกน่องไก่ออกมาตอนที่ยังร้อนๆ

แล้วยื่นไปให้ภายใต้สายตาละห้อยน้ำลายสอของหรงอวิ๋นหลาน

เซี่ยเหลียง "มองอะไร รับไปสิ!"

เป็นถึงคุณชายตระกูลโหวผู้สูงศักดิ์แท้ๆ กลับทำตัวเหมือนคนไม่ได้กินข้าวมาแปดร้อยปี

แค่มองน่องไก่ข้างเดียวก็ถึงกับน้ำลายหก

เขามานึกดูตนเองก็มิได้ทารุณหรือกักตุนอาหารการกินของอีกฝ่ายเสียหน่อยมิใช่หรือ

หรงอวิ๋นหลานมือสั่นระริกยื่นไปรับน่องไก่ น้ำเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณผู้ดูแลเซี่ยขอรับ"

เมื่อเห็นเจ้าเด็กนี่ซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ เซี่ยเหลียงก็รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่แม้จะโง่เง่าไปบ้าง แต่ก็ยังมีข้อดีให้พอมองเห็นอยู่

เด็กมันว่าง่ายจริงๆ และก็ทนไม้ทนมือดีจริงๆ

เซี่ยเหลียง "ยังจะเรียกผู้ดูแลอะไรอีก เรียกอาจารย์"

หรงอวิ๋นหลานยิ่งตื่นเต้นตื้นตัน คำว่า "อาจารย์" ที่ร้องเรียกออกมาทำเอาเซี่ยเหลียงขนลุกชันไปทั้งตัว

พลางมองดูหรงอวิ๋นหลานที่ยืนเซ่อทื่ออยู่กับที่

เซี่ยเหลียงยอมใจเขาเลยจริงๆ

เซี่ยเหลียง "เปลี่ยนคำเรียกแล้ว ยังไม่รีบคารวะอาจารย์อีก?"

หรงอวิ๋นหลาน "หา? อ้อ... อ่า!"

สิ้นเสียงสุดท้าย เขาก็โยนน่องไก่ลงบนโต๊ะ คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะลงเสียงดังปังปังปังสามทีติดกัน

"อาจารย์อยู่เบื้องบน โปรดรับการคารวะจากศิษย์ด้วยขอรับ"

เซี่ยเหลียงยื่นมือไปพยุงเขาขึ้นมา "ลุกขึ้นเถอะ"

เจ้าหนุ่มคนนี้ นอกจากช่วงแรกๆ ที่เอาแต่ร้องไห้กระซิกกระซี้ทุกวันแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ทำงานที่เขาสั่งจนลุล่วงได้เสมอ

แม้ระดับความยากจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ก็ยังคงกัดฟันอดทนไม่ยอมถอย

ความทรหดอดทนเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง

แม้สมองจะยังไม่เปิดโล่ง ทว่าเรื่องการเดินทัพจับศึกกลับมีสัญชาตญาณอันเฉียบคมติดตัวมาแต่กำเนิด

อาศัยเพียงสัญชาตญาณก็สามารถตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง

ซ้ำยังว่านอนสอนง่าย

เส้นทางที่ฮูหยินผู้เฒ่าวางไว้ให้เขา ช่างเหมาะสมกับเขาอย่างแท้จริง

ยามนี้ เหลือเพียงรอคอยโอกาสสักคราเท่านั้น

หรงอวิ๋นหลานไม่เข้าใจความคิดของอาจารย์หมาดๆ ผู้นี้เลยสักนิด

เขารู้สึกเพียงว่าฝีมือทำอาหารของอาจารย์ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก

น่องไก่นี่หอมเหลือเกิน!

......

หลังจากหยวนเมิ่งเฉียวกลับมาถึงจวนจิ้งจวิ้นหวัง นางก็ยืนอยู่หน้าประตูเรือนเอกของมารดา พลางสูดหายใจเข้าลึก

นางไม่อยากเข้าไปด้านใน และไม่อยากพบหน้ามารดาในเวลานี้เลย

แม้บิดาของนางจะเป็นบุตรภรรยาเอก แต่ด้านบนยังมีพี่ชายร่วมอุทรอีกสองคน ทั้งยังมีพี่น้องต่างมารดาที่เป็นบุตรอนุอีกเป็นโขยง

เมื่อเทียบกับบิดาแล้ว ท่านปู่ของนางกลับโปรดปรานลูกๆ ที่เกิดจากชายารองมากกว่า

ก่อนที่บิดากับมารดาจะแต่งงานกัน บิดาก็มีบุตรชายคนโตและบุตรสาวคนโตที่เกิดจากอนุอยู่ก่อนแล้ว

ก่อนที่พี่ชายร่วมอุทรของนางจะลืมตาดูโลก บรรดาอี๋เหนียงก็ให้กำเนิดน้องชายและน้องสาวออกมาอีกไม่น้อย

ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ยงทรงออกกฎหมายเพื่อรักษาความชอบธรรมของสายหลักไว้ว่า หากบุตรอนุจะสืบทอดบรรดาศักดิ์ จะต้องถูกลดขั้นบรรดาศักดิ์ลงมา

ทว่าสำหรับครอบครัวที่ไม่มีบรรดาศักดิ์ให้สืบทอด ฐานะของบุตรและธิดาของอนุภรรยาก็นับว่าสูงมิใช่น้อย

บุตรสาวที่เพิ่งถูกรับตัวกลับมากลางคันอย่างนาง สำหรับพ่อแม่แล้วจึงดูเหมือนรอยด่างพร้อยเสียมากกว่า

มารดาตำหนิว่านางเย็นชากับน้องสาว

บิดามองว่านางเติบโตมาในชนบท ไม่อาจนำออกงานเชิดหน้าชูตาได้

นางยังจำได้ดีว่าในชาติก่อน ยามที่ตนเองถูกพากลับมายังจวนจวิ้นหวังนั้น นางตื่นเต้นดีใจเพียงใด

นางตั้งใจซักเสื้อผ้าชุดที่สมบูรณ์ที่สุดจนสะอาดหมดจด ทั้งยังอาบน้ำสระผม และถักเปียอย่างประณีตเรียบร้อยก่อนมา

นางเฝ้าคิดว่าในที่สุดตนเองก็จะได้พบหน้าบิดามารดาผู้ให้กำเนิดเสียที

นางกำลังจะมีบ้านเป็นของตนเองแล้ว

นางเคยเห็นเสี่ยวหงในหมู่บ้านเดียวกันถูกผู้เป็นแม่อุ้มกอดไว้ในอกคอยปลอบประโลม คอยออดอ้อนขอกินลูกกวาด

นางก็เคยวาดฝันว่าบางทีสักวันหนึ่ง ตนเองก็คงมีวันเวลาเช่นนั้นบ้าง

พ่อแม่ของนางก็คงจะทะนุถนอมประหนึ่งไข่มุกและแก้วตาดวงใจ

ทว่าพอได้ก้าวเข้าสู่จวนจวิ้นหวังอันโอ่อ่าหรูหราแห่งนี้ นางกลับได้เห็นเพียงสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ของพ่อแม่

พวกเขาเพียงมองหน้านางแค่แวบเดียว ก็สั่งให้คนพานางออกไปทันที

จนถึงบัดนี้นางยังจำได้ดี สตรีผู้แต่งกายหรูหราวิจิตรคนนั้น มารดาผู้ให้กำเนิดของนาง กล่าวประโยคแรกยามพบหน้านางว่าอย่างไร

"ไอ้หยา นี่มันตัวอะไรกัน ดูมอมแมมสกปรกราวกับขอทาน รีบพานางออกไปล้างเนื้อล้างตัวให้ดี บนตัวคงไม่มีตัวหมัดตัวเรือนติดมาหรอกนะ"

ผู้เป็นแม่ที่รูปลักษณ์งดงามราวกับนางสวรรค์คนนั้น

ถ้อยคำที่เปล่งออกจากปาก กลับเย็นยะเยียบยิ่งกว่าสายน้ำในเหมันต์

สาดรดลงมาจนหัวใจของนางเหน็บหนาวไปถึงกระดูก

----------------------------------------