ตอนที่ 84 หยวนเมิ่งเฉียวเยือนเรือนซานสุ่ยของพี่ชาย

หยวนเมิ่งเฉียวเคยคิดว่า ยามนี้นางสามารถเผชิญหน้ากับบิดามารดาเช่นนี้ได้อย่างสงบนิ่งแล้ว

แต่วันนี้ถึงได้พบว่า นางยังคงใส่ใจอยู่ดี

ช่างน่าขันสิ้นดี หยวนเมิ่งเฉียวเอ๋ย ลำบากมาทั้งชาติแล้ว ยังไม่หลาบจำอีกหรือ

ชาติก่อน นางเป็นตัวเปรียบเทียบของหยวนเมิ่งหนานมาโดยตลอด

หยวนเมิ่งหนาน สตรีสูงศักดิ์แห่งตระกูลใหญ่ผู้ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมจากมารดา เป็นดั่งขุนเขาใหญ่ที่กดทับอยู่บนตัวนางมาโดยตลอด

"เฮ้อ เมิ่งเฉียวช่างออกหน้าออกตาไม่ได้เลยจริงๆ จะไปเทียบกับแม่หนูหนานของข้าได้อย่างไร แม่หนูหนานที่น่าสงสารของข้า เหตุใดจึงไม่ใช่ลูกในไส้ของข้ากันนะ"

"คุณหนูห้าช่างเป็นแบบอย่างของสตรีชั้นสูงจริงๆ ส่วนคุณหนูหกผู้นี้ เฮ้อ..."

"เมิ่งเฉียว เจ้าเรียนรู้จากพี่สาวเจ้าให้ดีๆ หน่อย..."

"ไม่ได้ ข้าจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่านังเด็กบ้านนอกคนนี้เป็นลูกสาวแท้ๆ ของข้า ข้าทนอับอายขายหน้าเช่นนั้นไม่ไหว แม่หนูหนานต่างหากที่เป็นลูกสาวของข้า..."

"ของแท้แล้วอย่างไร ก็ยังสู้คุณหนูห้าไม่ได้อยู่ดี"

......

หยวนเมิ่งเฉียวก้าวเข้าไปในห้องเรือนเอก ก็เห็นสวี่ซื่อกำลังกุมมือหยวนเมิ่งหนานอยู่จริงๆ

สองแม่ลูกนั่งคุยกันอยู่ด้วยกัน

ครั้นเห็นหยวนเมิ่งเฉียวเดินเข้ามา ทั้งสองก็พลันเก้อกระดากรีบปล่อยมือจากกันทันที

สวี่ซื่อเอ่ยว่า "แม่หนูเฉียวกลับมาแล้วหรือ มานั่งสิ"

หยวนเมิ่งหนานเอ่ยทัก "น้องเฉียวกลับมาแล้วหรือจ๊ะ"

หยวนเมิ่งเฉียวคารวะ "คารวะท่านแม่ บ่ายนี้ลูกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง มื้อเย็นคงไม่ได้อยู่ปรนนิบัติท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ นี่เป็นของขวัญที่นำมาฝากท่านแม่กับพี่หนาน"

หยวนเมิ่งเฉียวกล่าวพลางให้สาวใช้วางกล่องเล็กสองกล่องลงบนโต๊ะ

รูปแบบเหมือนกับกล่องของขวัญที่ฉีซื่อได้รับในวันนี้ เพียงแต่สองกล่องนี้เล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด

สวี่ซื่อกล่าว "แม่หนูเฉียวมีน้ำใจนัก ในเมื่อเหนื่อยก็รีบไปพักผ่อนเถิด ทางท่านปู่ท่านย่าและท่านพ่อของเจ้าได้ส่งไปให้หรือยัง"

หยวนเมิ่งเฉียวตอบ "ท่านแม่โปรดวางใจ ส่งไปให้หมดแล้วเจ้าค่ะ"

หยวนเมิ่งหนานกล่าว "น้องเฉียวช่างมีน้ำใจ มิน่าเล่าท่านย่าถึงได้เอ็นดูเจ้านัก ไม่เหมือนพี่ที่ยังไม่ประสีประสาอยู่บ้าง"

สวี่ซื่อรีบเอ่ยสำทับ "พวกเจ้าต่างก็เป็นลูกสาวที่ดีของแม่ ดีทั้งคู่เลยจ้ะ"

หยวนเมิ่งเฉียวไม่อยากเสแสร้งแกล้งทำกับคนทั้งสอง จึงกล่าวตัดบทตรงๆ "ลูกยังมีธุระต้องไปหาพี่ชาย ขอตัวลาไปก่อนเจ้าค่ะ"

สวี่ซื่อกับหยวนเมิ่งหนานมิได้เหนี่ยวรั้ง ยิ้มส่งนางเดินพ้นประตูไป

สวี่ซื่อพูดขึ้นว่า "แม่หนูเฉียวช่างร่ำรวยเงินทองเสียจริง ดูท่าท่านย่าของเจ้าคงให้ของดีๆ แก่นางไปไม่น้อย แม่หนูหนาน เจ้าลองดูเร็วเข้า หากชอบใจ แม่จะยกกล่องนี้ให้เจ้าด้วยอีกอัน"

หยวนเมิ่งหนานกล่าว "ท่านแม่ นี่เป็นของที่น้องสาวมอบให้ท่านแม่ ลูกรับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นน้องสาวจะคิดมากเอาได้"

สวี่ซื่อว่า "จะคิดมากอันใดกันเล่า พวกเจ้าสองคนก็ไม่ได้พบหน้ากันบ่อยๆ เสียหน่อย"

มุมปากของหยวนเมิ่งหนานประดับรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ นัยน์ตาฉายแววพึงพอใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเอนกายซบลงในอ้อมอกของสวี่ซื่ออย่างออดอ้อน

เหอะ หยวนเมิ่งเฉียว เจ้าก็ยังสู้ข้าไม่ได้อยู่ดี

หยวนเมิ่งเฉียวนำสาวใช้มุ่งหน้าไปยังเรือนของพี่ชาย

พี่ชายของนาง หยวนจิงโม่

คนเพียงคนเดียวในบ้านหลังนี้ที่เชื่อใจนาง ช่วยเหลือนาง และปกป้องนางในชาติที่แล้ว

และยังเป็นคนที่เก็บศพให้นางในบั้นปลาย

ชาตินี้ นางจะปกป้องพี่ชายให้ดีเช่นกัน

เมื่อก้าวเข้าสู่เรือนซานสุ่ย หยวนเมิ่งเฉียวผู้ผ่านการขัดเกลามาหนึ่งชาติภพ ก็สามารถเผชิญหน้ากับสิ่งของสารพัดที่เกลื่อนกลาดเต็มลานเรือนได้อย่างไม่เปลี่ยนสีหน้าแล้ว

ไม่มีสิ่งใดอื่น พี่ชายผู้นี้เป็นคนพิลึกกึกกืออย่างแท้จริง ไม่ชอบอ่านตำรา ไม่ชอบฝึกยุทธ์ นิยมชมชอบอยู่เพียงอย่างเดียว

งานช่างไม้

ดอกไม้ต้นหญ้าในลานล้วนเป็นสิ่งที่เขาแกะสลักขึ้นมาเอง

แม้กระทั่งศาลาพักร้อนหลังนั้น พี่ชายก็ยังค่อยๆ ประกอบสร้างขึ้นมาทีละชิ้นด้วยตนเอง

ทันทีที่นางก้าวเท้าเหยียบลงบนแผ่นหินเขียวแผ่นแรก ก้อนหินกลมด้านข้างก็เริ่มกลิ้งขลุกขลัก

มันแล่นฝ่าอุปสรรคตามกลไกไปตลอดทาง กระทั่งกระแทกเข้ากับฆ้องทองเหลืองใบหนึ่งในที่สุด

หยวนเมิ่งเฉียวเอามืออุดหูโดยรู้จังหวะ เสียงใสสะท้อนก้องกังวานก็ดังลอยเข้าหูพอดี

ชั่วพริบตาต่อมา ชายหนุ่มท่าทางมอซอซอมซ่อคนหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากในห้อง

รอบริมฝีปากมีตอเคราเขียวครึ้มเพิ่งขึ้นใหม่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ได้โกนหนวดโกนเคราอย่างจริงจังมาหลายวัน

ขอบตาดำคล้ำ ผมเผ้ามัดไว้อย่างหลวมๆ สวมเสื้อคลุมสีดำกึ่งเก่ากึ่งใหม่ หากสังเกตดูให้ดีจะพบว่ามีรอยขาดทะลุอยู่หลายรู

บนรองเท้ายิ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษไม้และฝุ่นผง

อันที่จริงชายหนุ่มมีหน้าตาคมคายหล่อเหลาไม่น้อย ดวงตาคมปลาบเป็นประกาย รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ท่วงทีกิริยาทั่วร่างผิดแผกไปจากคุณชายตระกูลใหญ่ทั่วไป ดูคล้ายกับผู้เร้นกายสันโดษที่กำลังเก็บตัวฝึกวิชาเสียมากกว่า

หยวนจิงโม่แย้มยิ้มอย่างเปิดเผยรื่นเริง เผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ "ฮะๆ น้องสาว เจ้ากลับมาแล้วหรือ"

มีเพียงเขาคนเดียวที่เอ่ยปากเรียกหยวนเมิ่งเฉียวว่า "น้องสาว" อย่างสนิทสนม แม้กระทั่งกับหยวนเมิ่งหนานที่เติบโตมาด้วยกัน เขาก็ยังเรียกขานอย่างห่างเหินมีมารยาทเสมอมาว่า "น้องหนาน"

หยวนเมิ่งเฉียวรู้สึกว่านี่คือสายสัมพันธ์ที่ดลใจระหว่างพี่น้องโดยแท้

แต่หยวนจิงโม่รู้แก่ใจดีว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพราะน้องสาวคนนี้เป็นคนเพียงคนเดียวที่รู้ถึงความชอบของเขา แล้วไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ ยังคอยสนับสนุนเขาอย่างยิ่งอีกด้วย

น้องสาวคนนี้ คบหาได้แท้จริง!

หยวนเมิ่งเฉียวเอ่ยว่า "พี่ชาย ข้าไม่ได้มารบกวนท่านใช่หรือไม่ ข้านำของขวัญมาฝากท่านด้วย ท่านดูสิว่าชอบหรือไม่"

หยวนจิงโม่ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ จูงมือหยวนเมิ่งเฉียวเดินเข้าไปในห้องทันที

"ไป เข้าไปคุยข้างใน ประจวบเหมาะกับพี่เพิ่งทำของใหม่เสร็จพอดี เจ้ามาดูด้วยกันสิ"

แม้หยวนเมิ่งเฉียวจะไม่เข้าใจความชอบของพี่ชาย แต่เธอก็สนับสนุนเขาอย่างไร้เงื่อนไข อีกทั้งยังพร้อมจะเอ่ยปากชมเชยและยกย่องอย่างเต็มที่เสมอ

ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม

สิ่งที่พี่ชายทำ ย่อมยอดเยี่ยมที่สุด!

จากนั้น หยวนเมิ่งเฉียวก็เห็นพี่ชายหยิบหุ่นไม้รูปร่างเรียบง่ายมอซอตัวหนึ่งออกมา

ไม่รู้ว่าเขาไปกดโดนกลไกตรงไหน หุ่นไม้ตัวนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที แล้วเริ่มโขกศีรษะเสียงดังโป๊กๆ ไม่หยุด

หยวนเมิ่งเฉียว "..."

ภายใต้สายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวังของพี่ชาย หยวนเมิ่งเฉียวต้องเค้นเอาความรู้ทั้งหมดที่มีในชีวิต เพื่อหาจุดที่จะเอ่ยปากชมได้อย่างยากลำบาก

หยวนเมิ่งเฉียวพูดขึ้นว่า "ว้าว นี่ทำขึ้นมาได้อย่างไรกัน ทำไมการเคลื่อนไหวถึงได้คล่องแคล่วว่องไวเพียงนี้"

หยวนจิงโม่ส่งสายตาชื่นชมมาให้ทันที

พูดตามตรง หยวนเมิ่งเฉียวไม่ได้อยากได้สายตาชื่นชมแบบนี้สักเท่าไร

หยวนจิงโม่หัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ น้องสาวมีสายตาเฉียบแหลมจริงๆ นี่คือ 'ตัวแทนบุตรกตัญญูหลานผู้ภักดี' ที่พี่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ใช้เวลาวิจัยทำขึ้นมาถึงสามวันเต็ม มีเจ้าสิ่งนี้แล้ว ต่อไปแม้ข้าจะอยู่ไกลพันลี้ ก็ไม่กระทบกระเทือนการโขกศีรษะอวยพรปีใหม่ให้ท่านปู่ท่านย่าและท่านพ่อท่านแม่ ตอนเซ่นไหว้บรรพบุรุษก็ยังช่วยข้าโขกศีรษะแสดงความกตัญญูต่อบรรพชนได้ด้วย เช่นนี้แล้วท่านพ่อท่านแม่คงไม่ขัดขวางข้าเรื่องเร้นกายไปอยู่ในป่าเขาอีกต่อไป"

หยวนเมิ่งเฉียว "..."

พี่ ขืนทำแบบนี้ท่านจะโดนตีตายเอานะ!

หยวนจิงโม่ยังคงมองหยวนเมิ่งเฉียวด้วยสีหน้าคาดหวัง รอคอยการเห็นพ้องจากเธอ

หยวนเมิ่งเฉียว "..."

หยวนเมิ่งเฉียวพยายามเค้นเสียงของตนเองกลับมาได้อย่างยากเย็น "พี่ชาย ท่านคงยังไม่ได้เอาไปให้พวกท่านปู่ดูใช่หรือไม่"

หยวนจิงโม่ยืดอกภาคภูมิใจ "ยังเลย พวกเขาไม่เข้าใจข้าหรอก มีแต่น้องสาวคนเดียวที่เข้าใจข้า ของชิ้นแรกย่อมต้องให้เจ้าดูก่อนเป็นธรรมดา"

หยวนเมิ่งเฉียวรู้สึกว่าตนเองถูกพี่ชายดึงจนหลงทิศไปหมดแล้วจริงๆ

ยังต้องถามอีกหรือ!

หากพวกท่านปู่ได้เห็นเข้า อย่าว่าแต่หุ่นไม้ตัวนี้จะรักษาไว้ไม่ได้เลย แม้แต่พี่ชายของเธอก็คงต้องถูกทุบตีสั่งสอนยกใหญ่เสียก่อน แล้วค่อยโดนลากไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนเป็นแน่

พอนางกลับมาถึงก็คงได้แต่ต้องตามไปหาพี่ชายที่ศาลบรรพชนเท่านั้น

ไม่แน่ว่ามื้อเย็นยังต้องแอบส่งผ่านช่องประตูลับๆ ล่อๆ ให้เขาอีกต่างหาก

พวกท่านปู่คงถึงขั้นใจร้ายปล่อยให้เขาอดข้าวอดน้ำสักสองสามมื้อแน่

ต่อให้ท่านย่าจะรักและเอ็นดูเขาเพียงใดก็คงช่วยอะไรไม่ได้

หยวนเมิ่งเฉียวจึงเอ่ยขึ้นว่า "พี่ชายช่างดียิ่งนัก ต่อไปก็ต้องเป็นเช่นนี้นะ ท่านก็รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่มองว่าพี่หนานเป็นลูกสาวที่ดีของพวกเขามาโดยตลอด ส่วนท่านปู่ก็เป็นเพราะท่านย่าดีต่อข้า ถึงได้หันมาสนใจข้าบ้าง พี่ชาย นอกจากท่านย่าแล้ว ก็มีเพียงท่านที่ดีต่อข้า น้องสาวไม่ได้ขอให้ต่อไปท่านต้องทำเช่นนี้กับข้าตลอดไปหรอกนะ แต่เอาเป็นว่าถือเป็นข้อตกลงเล็กๆ ระหว่างเราสองคนเถิด ต่อไปหากทำสิ่งใดขึ้นมาได้ ต้องให้ข้าดูเป็นคนแรก จะได้หรือไม่"

หยวนเมิ่งเฉียวรู้สึกว่าเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของพี่ชายไว้ ตนเองยอมทุ่มเททุกสิ่งอย่างแล้วจริงๆ

หยวนจิงโม่จะทนรับสายตาแบบนั้นของน้องสาวได้อย่างไร เขารู้สึกเพียงว่าหัวใจของตนคล้ายถูกค้อนทุบลงมาอย่างจัง เดี๋ยวก็ปวดใจ เดี๋ยวก็สะท้อนใจ แล้วก็ยังแฝงด้วยความอิ่มเอมใจอยู่อีกนิดหน่อย

หยวนจิงโม่ตบอกดังปักๆ "วางใจได้เลยน้องสาว ต่อไปไม่ว่าจะทำสิ่งใดขึ้นมา พี่จะให้เจ้าได้ดูก่อนเป็นคนแรก จะไม่มีผู้ใดแซงหน้าเจ้าไปได้เด็ดขาด!"

หยวนเมิ่งเฉียว "..."

ให้ความรู้สึกเหมือนยกก้อนหินขึ้นมาทุ่มใส่เท้าตัวเองแท้ๆ

ชักจะเริ่มนึกเสียใจขึ้นมาแล้วสิ!

----------------------------------------