ตอนที่ 85 หุ่นไม้ชวนปวดหัวฝีมือหยวนจิงโม่

หยวนเมิ่งเฉียวพลันตระหนักถึงอานุภาพทำลายล้างของพี่ชายขึ้นมาทันที

มิน่าเล่าชาติก่อนเขาถึงล้มคนทั้งตระกูลได้ด้วยตัวคนเดียว แถมยังเอาตัวรอดมาได้โดยไร้รอยขีดข่วน

กระทั่งนางเองยังแทบรับมือไม่ไหว เกือบจะรักษาภาพลักษณ์สาวน้อยใสซื่อเอาไว้ไม่อยู่

หยวนเมิ่งเฉียวขอบตารื้นน้ำตา "ท่านพี่ ท่านดีจริง ๆ"

ไม่รู้เพราะเหตุใด นางถึงอยากจะร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ

เสแสร้งบีบน้ำตามาตั้งหลายหน ครั้งนี้แหละที่จริงใจและมีอารมณ์ร่วมที่สุดแล้ว

กระทั่งตัวนางเองยังแทบแยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จ!

หยวนจิงโม่เห็นน้องสาวร้องไห้ก็เริ่มลนลาน

"น้องหญิง... น้องหญิง เจ้าอย่าร้องสิ"

จากนั้นเขาก็เกาหัว กัดฟันแน่น

"เอาอย่างนี้แล้วกัน หุ่นตัวแทนลูกหลานกตัญญูตัวนี้ข้ายกให้เจ้าก่อน ประเดี๋ยวค่อยทำตัวใหม่ วันไหนเจ้ารู้สึกอึดอัดคับข้องใจก็หยิบมันออกมา ให้มันโขกศีรษะให้เจ้าสักที คิดเสียว่าพวกคนที่รังแกเจ้ากำลังคุกเข่าโขกศีรษะขอขมาเจ้าอยู่ก็แล้วกัน"

"เด็กดีของพี่ อย่าร้องเลยนะ"

หยวนเมิ่งเฉียว: ...

น้ำตาหยดแหมะลงมาจริง ๆ คราวนี้ร้องไห้จริงแท้แน่นอน

พี่ชายคนนี้ดีกับนางจริง ๆ แต่ก็ชวนปวดเศียรเวียนเกล้าจริงแท้เช่นกัน!

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอนาคตข้างหน้าช่างมืดมนเหลือเกิน

สุดท้ายแล้ว หยวนเมิ่งเฉียวก็ไม่ได้เอา "หุ่นตัวแทนลูกหลานกตัญญู" กลับไปด้วย

นางนึกขอบคุณสวรรค์อย่างยิ่งที่ตนเองไปเจอชุดมีดแกะสลักครบชุดที่หอเจินเป่าแล้วซื้อมอบให้พี่ชาย

ถึงได้มีข้ออ้างปฏิเสธของขวัญของเขาได้

หยวนเมิ่งเฉียว "ท่านพี่ อย่างไรน้องก็เป็นสตรี หุ่นไม้ตัวนี้ดูหยาบไปสักหน่อย น้องอยากได้ตัวที่ประณีตงดงามกว่านี้ ท่านพี่จะได้ลองใช้ของขวัญที่น้องให้ว่าถนัดมือหรือไม่ด้วย น้องอยากได้ตัวงาม ๆ ไม่ต้องคุกเข่า แค่ประสานมือคารวะได้ก็พอ ส่วนหน้าตาก็เอาตามแบบ..."

คำว่า "ตัวน้องเอง" ยังไม่ทันได้เอ่ยพ้นปาก

หยวนจิงโม่ก็ชิงต่อให้เสร็จสรรพ "ตามแบบของหยวนเมิ่งหนานสินะ"

หยวนเมิ่งเฉียว: ไม่จำเป็นถึงเพียงนั้นก็ได้

หยวนเมิ่งเฉียว "ท่านพี่ ทำเช่นนั้นคงไม่ดีกระมัง อย่างไรนางก็เป็นพี่สาว หากท่านแม่รู้เข้าต้องโกรธแน่"

หยวนจิงโม่ "เจ้ากับนางแทบไม่ได้เจอกันเสียหน่อย นางจะมารู้ได้อย่างไรว่าในห้องเจ้ามีอะไร วางใจเถอะ พี่รู้ขอบเขตดี แค่ทำหน้าตาให้ละม้ายคล้ายคลึงเท่านั้นเอง!"

หยวนเมิ่งเฉียว: ชักจะใจเต้น ฟังดูแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว

ด้วยเหตุนี้ สองวันต่อมาหยวนเมิ่งเฉียวจึงได้รับหุ่นไม้ขนาดเท่าฝ่ามือ แขนขาขยับเขยื้อนได้หมด ไม่เพียงคุกเข่าได้ แต่ยังประสานมือคารวะได้อีกด้วย

หน้าตาดูไปดูมา มีส่วนคล้ายหยวนเมิ่งหนานอยู่บ้าง

แล้วก็ยังมีส่วนคล้ายมารดาแท้ ๆ ของพวกเขาด้วยงั้นหรือ?!

ชักไม่แน่ใจแล้วสิ!

ขอดูอีกทีซิ!

ท่านพี่ ท่านช่างบ้าระห่ำไม่กลัวตายจริง ๆ!

เมื่อมีพี่ชายคนนี้อยู่ ความคิดดำมืดในใจของหยวนเมิ่งเฉียวก็สลายไปเกินครึ่ง

ประหนึ่งเห็ดตัวน้อยอมทุกข์ที่ซ่อนตัวพ่นไอดำอยู่ในซอกมุม

ดันมาเจอกับแมวลายเสือสติไม่ค่อยดีตัวหนึ่งที่เอาแต่เดินอวดเบ่งวางก้าม

แล้วเห็ดน้อยก็ถูกมันลากออกไปตากแดดเปรี้ยง ๆ เสียอย่างนั้น

ขณะนอนผึ่งแดด เจ้าแมวลายเสือก็ยังแหกปากร้องลั่น

เข้ามาเลย ข้าจะพุ่งชนทุกคนให้ตายไปข้างหนึ่ง!

เจ้าเห็ดน้อยจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาเร่งโตอย่างเอาเป็นเอาตาย และคอยขัดขวางสุดชีวิต

เพื่อไม่ให้เจ้าแมวทึ่มตัวนี้ถูกคนตีตาย

เวลานี้นางรู้สึกว่าทั้งท่านพ่อท่านแม่ ทั้งหยวนเมิ่งหนาน ล้วนเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

ทำอย่างไรจะรักษาชีวิตน้อย ๆ ของพี่ชายไว้ได้ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด

มิน่าเล่าชาติก่อนหยวนเมิ่งหนานถึงได้หลบเลี่ยงเขาแทบไม่ทัน

พี่ชายนาง ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้จริง ๆ!

หยวนเมิ่งเฉียวกลัดกลุ้มเรื่องพี่ชายตัวเองจนนอนไม่หลับ

ทางด้านหลูจิ้งซูก็เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจประจำวัน และกำลังเตรียมตัวเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน

ในฝันนางถูกก้อนกลมดำมะเมื่อมตัวหนึ่งวิ่งไล่ตามพลางตะโกนเรียกท่านแม่

เหลวไหลสิ้นดี!

นางจะไปคลอดลูกอัปลักษณ์ปานนั้นออกมาได้อย่างไร

ที่สำคัญคือมันเป็นลูกกลม ๆ เชียวนะ

นางไม่ใช่มารดาของนาจาเสียหน่อย!

ด้วยเหตุนี้เอง หลูจิ้งซูจึงโมโหจนสะดุ้งตื่น

พอนางเลิกม่านหน้าต่างดูก็เห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว จึงตัดใจลุกขึ้นมาเสียเลย

วันนี้เป็นเวรเฝ้ากลางคืนของจู๋ชิงกับซิ่วจวี๋ เมื่อเห็นหลูจิ้งซูลุกขึ้น ทั้งสองก็รีบเข้ามาประคอง

อย่างไรเสียในยุคโบราณ หลูจิ้งซูก็นับว่าอายุมากแล้ว

แม้นางจะรู้สึกว่าร่างกายตนแข็งแรงขึ้นทุกวัน ทว่าคนรอบข้างก็ยังคงระมัดระวังเป็นที่สุด

ทุกฤดูหนาวมักมีคนชราล้มหายตายจากไปด้วยสารพัดสาเหตุ

ประกอบกับสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายของหลูจิ้งซูตลอดสองปีที่ผ่านมา คนในบ้านจึงพากันเป็นห่วงยิ่งนัก

สาวใช้ข้างกายจากที่เคยเฝ้ากลางคืนคนเดียวก็เพิ่มเป็นสองคน

พวกหรงอวิ๋นเช่อยิ่งต้องมาคารวะถามไถ่แต่เช้าตรู่ทุกวัน

คำถามประจำวัน

ท่านแม่ยังอยู่ดีหรือไม่

ท่านย่ายังอยู่ดีหรือไม่

ฮูหยินผู้เฒ่ายังอยู่ดีหรือไม่

หลูจิ้งซู: อยู่! อยู่!! ยังอยู่ว้อย!!!

แน่นอนว่าคงไม่มีใครเอ่ยถามทื่อ ๆ เช่นนั้น เพียงแต่ทุกครั้งที่พบหน้าจะกวาดตามองหลูจิ้งซูตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนหนึ่งรอบ จากนั้นค่อยแอบดูว่านางกินข้าวได้มากน้อยเพียงใด

แล้วค่อยไปกระซิบถามสาวใช้ของหลูจิ้งซูอีกทีว่าเป็นอย่างไรบ้าง

หลูจิ้งซูแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เพื่อไม่ให้บั่นทอนความกระตือรือร้นของพวกเด็ก ๆ

นางกำลังรอ

รอให้ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางไปยังจวนสกุลหลู

และยังรอคนผู้หนึ่งอยู่อีกด้วย

หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกประเดี๋ยวเขาก็คงกลับมาแล้ว

เป็นจริงดังคาด ผ่านไปเพียงราวหนึ่งก้านธูป เงาดำสายหนึ่งก็กระโดดข้ามกำแพงลานเรือนเข้ามา ก่อนจะเคาะเบา ๆ ที่ใต้หน้าต่างเรือนหลัก

หน้าต่างเปิดออก เงาดำนั้นก็กระโดดผลุงเข้ามาในห้องทันที

ที่นี่คือห้องหนังสือของหลูจิ้งซู ซึ่งบังเอิญมีหน้าต่างบานหนึ่งอยู่ในมุมลับตาพอดี

ผู้ที่มาคือเยี่ยเจิง หลานชายภรรยาของพ่อบ้านเฉียน

อีกทั้งยังเป็นยอดขุนพลผู้จับได้เรื่องความสัมพันธ์สลับซับซ้อนหลายเส้าของถานเหยา เพราะเขามีวรยุทธ์แล้วเกิดนึกสนุกขึ้นมาแอบหมอบอยู่บนหลังคาห้องของถานเหยา เรื่องราวหลังจากนั้นจึงตามมาเป็นพรวน

บัดนี้เขาติดตามหลูจิ้งซู คอยทำงานบางอย่างที่ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้แทนนาง

ยกตัวอย่างเช่น

การช่วยต่อเติมเสริมแต่งวงการวรรณศิลป์ของราชวงศ์ยง

เทียบกับการตั้งรับอย่างเฉยเมยแล้ว หลูจิ้งซูชอบเป็นฝ่ายรุกก่อนมากกว่า

แม้เรื่องในงานเลี้ยงคืนส่งท้ายปีเก่า ฮ่องเต้จะมีรับสั่งเด็ดขาดห้ามแพร่งพรายออกไป ทว่าก็มิได้บอกนี่นาว่าห้ามปล่อยข่าวลือมั่วซั่วเสียหน่อย

เมื่อคืนหลังจากกลับมา หลูจิ้งซูก็หลบเข้าไปในไป่เฉ่าถัง เขียนบทความออกมาต่างกันสิบกว่าฉบับรวดเดียว

วิเคราะห์จากสารพัดแง่มุม ซ้ำยังตั้งนามปากกาให้ตนเองตั้งหลายชื่อ

แต่ละชื่อต่างวิเคราะห์ปัญหาจากมุมมองของตนเอง และยังมีบางชื่อที่เปิดศึกปะทะคารมกันเองอีกด้วย

เน้นกลยุทธ์ด่าตัวเองเป็นหลัก

ทำเช่นนี้ย่อมไม่มีผู้ใดนึกสงสัย

ว่าคนเหล่านี้ แท้จริงแล้วเป็นคนคนเดียวกัน

เรื่องใช้กระแสสังคมปั่นกระแสลมกระแสน้ำเนี่ย

ในราชวงศ์ยงนี้

หากหลูจิ้งซูออกปากว่าเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าอ้างตัวเป็นที่หนึ่งหรอก!

ก็แค่สงครามแฟนคลับกับแอนตี้แฟนไม่ใช่รึไง

เข้ามาสิ ใครกลัวใครกัน!

เมื่อคืนหลูจิ้งซูยิ่งเขียนก็ยิ่งคึกคัก เกือบจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเสียแล้ว

ไม่ได้ใช้นาน ฝีมือตกไปจริง ๆ ด้วย

สมัยก่อนตอนปั้นดารานักแสดง ช่วงแรกเริ่มมีเพียงนางตัวคนเดียว ต้องเป็นทั้งผู้จัดการทั้งผู้ช่วย

ตัวนางเองด้านหนึ่งต้องแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มแฟนคลับคอยโบกธงส่งเสียงเชียร์ศิลปิน

อีกด้านหนึ่งก็ต้องแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มแอนตี้แฟน ยุยงให้ทุกคนยกพวกไปด่ากันในโลกออนไลน์

ตัวเองยังต้องคอยช่วยเขียนเรียงความสั้นแก้ต่างให้ศิลปิน

แถมยังส่งเนื้อหาให้บรรดาบัญชีปล่อยข่าวซุบซิบอีกหลายเจ้า

สองสามบทความแรกยกยอปอปั้นเสียเลิศเลอขึ้นสวรรค์

อีกสองสามบทความถัดมาสับเละเทะจนแทบจมดิน

ดึงกระแสบวกกระแสลบให้สมดุล ถือขันน้ำไว้ให้ระนาบตรงกันพอดีเป๊ะ

ไม่ได้โม้หรอกนะ ช่วงแรกนั้น นางคนเดียวทำงานได้เทียบเท่ากับทีมงานทั้งทีมเลยทีเดียว

เสียดายที่ดันไปเจอคนเนรคุณเข้า...

ช่างเถอะ ไม่พูดถึงแล้ว

ภายหลังพอมีทีมงานประชาสัมพันธ์ มีบริษัทรับทำการตลาดหลากหลายรูปแบบ นางก็ไม่ต้องเล่นละครสลับบทจนแทบเป็นบ้าเป็นหลังเช่นนั้นอีก

แต่วันนี้ นางกลับได้ความรู้สึกแบบวันวานเหล่านั้นคืนมา

ข่าวที่ให้นายเยี่ยเจิงกระจายออกไปก็คือ บัณฑิตสองสามคนออกเดินทางท่องยุทธภพแล้วได้หนังสือบทละครเล่มหนึ่งมา

ครั้นอ่านจบก็บังเกิดความอัดอั้นตันใจ หากไม่ได้ระบายออกมาคงอกแตกตาย

ลำพังเพียงวิพากษ์วิจารณ์กันเองยังไม่หนำใจ ยังนำไปแจกจ่ายให้แก่สำนักศึกษาโดยไม่คิดเงิน เพื่อดึงคนเข้ามาร่วมวงให้มากขึ้นอีกด้วย

มาช่วยกันพูดมาช่วยกันตัดสินสิว่า แท้จริงแล้วฝ่ายใดถูกฝ่ายใดผิด

เป็นที่รู้กันดีว่า บรรดาผู้คงแก่เรียนและกวีทั้งหลาย มักนิยมใช้บทความและบทกวีในรูปแบบต่าง ๆ มาเสียดสีวิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์บ้านเมือง

มองทะลุเรื่องใหญ่ผ่านเรื่องเล็ก

กระดาษบาง ๆ เพียงไม่กี่แผ่น กลับร้อยเรียงเรื่องราวความรักอันซาบซึ้งตรึงใจสะเทือนอารมณ์ขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

ความหมายโดยสังเขปก็คือ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในแคว้นที่มีชื่อว่าแคว้นเมิ่ง มีสามีภรรยาคู่หนึ่งให้กำเนิดบุตรสาว

บุตรสาวผู้นี้มีชาติตระหนกผิดแผกแต่กำเนิด ฉลาดปราดเปรื่องรู้ความตั้งแต่แรกคลอด

กาลต่อมาได้ช่วยเหลือบิดาของตนจนค่อย ๆ ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีทีละขั้น

ส่วนตัวนางเองก็ได้ขึ้นเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน เป็นพระราชินีผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน

ราชวงศ์ยงมิเคยมีคำเรียกขานเช่นนี้ ผู้เขียนจึงมีน้ำใจเขียนคำอธิบายกำกับไว้ท้ายเรื่องอย่างใส่ใจ

ยามอ่านรอบแรก บัณฑิตผู้นั้นยังชื่นชอบอยู่ไม่น้อย

ทว่าพออ่านซ้ำอีกรอบ เขากลับเริ่มตระหนักได้ถึงกลิ่นอายความผิดปกติบางอย่าง

???

----------------------------------------