ตอนที่ 86 แผนการปลอมแปลงบันทึกเก่าของหลูจิ้งซู

ของพรรค์นี้หากมองจากมุมของตัวเอกก็นับว่าดีอยู่หรอก แต่ว่านะ บรรดาตัวประกอบพวกนี้มันช่างน่าเวทนาเกินไปแล้วกระมัง

ภรรยาเอกผู้นั้นยังไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิดก็ถูกปองร้ายจนตายงั้นหรือ

องค์ชายน้อยที่แสนน่ารักผู้นั้น ก็ตายไปแบบนี้น่ะหรือ

องค์หญิงน้อยผู้เย่อหยิ่งผู้นั้น แต่งงานไปแดนไกลแล้วก็ยังต้องตายอีกหรือ

แล้วยังมีพี่ชายที่เคยทำนกไม้ให้น้องสาวผู้นั้น ก็ตายด้วยหรือ

ยังมีขันทีน้อยหน้ากลมผู้นั้นอีกเล่า

สาวใช้น้อยที่ทำกับข้าวเป็นผู้นั้นอีกล่ะ

คุณหนูที่ทั้งงดงามและเพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาทผู้นั้น นางแทบจะเป็นหญิงในฝันของเขาเลยเชียวนะ

ก็! ตาย! ด้วย!

แม้กระทั่งจักรพรรดิเมิ่งผู้นั้นก็ยังตาย แถมยังตายระหว่างทางออกศึกครั้งสุดท้าย ห่างจากความสำเร็จในการครองแผ่นดินเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

บัณฑิตผู้นั้นรู้สึกว่า ตัวเขาเองก็อยู่ห่างจากความตายเพียงก้าวเดียวเช่นกัน

สรุปก็คือ นอกจากสองสามคนที่อยู่ข้างกายตัวเอกหญิงที่รอดชีวิต คนอื่นล้วนไม่ตายก็ม้วย ไม่ม้วยก็วอดวาย ตายเกลี้ยงไม่เหลือซาก

คนเขียนคนนี้สติไม่ดีหรืออย่างไรกัน!

ในเมื่อคนเหล่านั้นจะต้องตายหมด แล้วเจ้าจะบรรยายเสียละเอียดยิบย่อยไปเพื่ออะไร ถึงขนาดที่คนอ่านอย่างเขายังจำรายละเอียดของทุกคนได้ขึ้นใจ

แม้แต่องครักษ์ข้างกายองค์ชายน้อยชอบกินลูกอมรสส้มเขายังจำได้เลย

แต่ทว่า คนเหล่านั้น

ล้วน!

ตาย!!

หมด!!!

ถึงแม้ทั้งเรื่องจะมีแต่ความรักความแค้นพัวพันกันระหว่างตัวเอกหญิงกับบุรุษพวกนั้นก็เถอะ แต่คนพวกนี้ทำอะไรผิดเล่า

พวกเจ้าสองสามคนอยากจะพัวพันอะไรกันก็เชิญสิ คนอื่นเขาก็ไม่ได้ไปขัดขวางพวกเจ้าสักหน่อย

พระราชินียังใจกว้างถึงขนาดยอมสละตำแหน่งด้วยตัวเอง เพียงเพื่อจะรักษาชีวิตของลูกๆ เอาไว้

ไอ้คนบัดซบสมควรตายนั่น กลับลงมือฆ่าพวกเขาต่อหน้าต่อตาพระราชินีเนี่ยนะ

อ๊ากกกก!

เรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย เขาทนไม่ไหวแล้วโว้ย!

เขาจะต้องเขียนเรื่องนี้ออกมา ให้ผู้คนมาร่วมตัดสินความยุติธรรมกันให้มากกว่านี้

ทั้งหมดข้างต้นคือบันทึกความรู้สึกหลังอ่านของบัณฑิตผู้หนึ่งนามว่าเจี่ยเหรินลู่

บรรทัดสุดท้าย ลายมือยุ่งเหยิงสะเปะสะปะ เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของผู้เขียนในตอนนั้นพลุ่งพล่านเพียงใด

ถัดมาเป็นข้อเขียนของบัณฑิตนามว่าสิงเจ่อซุน

เขาไม่เห็นด้วยกับทัศนะของเจี่ยเหรินลู่ เขารู้สึกว่าคนพวกนี้ตายได้อย่างสมควรแล้ว

สมควรตายทุกคน

ตัวเอกหญิงนี่แหละยอดเยี่ยมที่สุด เก่งกาจที่สุด

จากนั้นตามด้วยคำเยินยอยกย่องเลียแข้งเลียขาขนาดยาวเต็มหนึ่งหน้ากระดาษ

แม้แต่เส้นผมของตัวเอกหญิงก็ยังถูกชมจนหมด

ทั้งยังลากคนที่ตายไปแล้วสองสามคนขึ้นมาสับประจานซ้ำเป็นพักๆ บอกว่าตรงนั้นตรงนี้สู้คนนั้นคนนี้ไม่ได้

มีหรือที่เจี่ยเหรินลู่จะยอม ย่อมเขียนด่าสวนกลับไปใต้บทความของอีกฝ่ายทันที

ก่นด่าสิงเจ่อซุน ด่าตัวเอกหญิง ด่าลูกชายของตัวเอกหญิง

และยังไม่ลืมที่จะชื่นชมคนที่ตายไปแล้วแต่ยังมิวายถูกด่าพวกนั้น

……

ทั้งสองคนผลัดกันด่าไปมาจนหนาเป็นปึก

ต่อมาก็มีคนที่ใช้นามว่าอวี่กู้จื่อออกมาวิเคราะห์จากมุมมองเรื่องกลอุบายของตัวเอกหญิง

และยังมีอีกหลายคนมาร่วมถกเถียงกับเขาบนกระดาษ เขียนกันยืดยาวอีกเป็นปึกเช่นกัน

หลูจิ้งซูใช้ฝีมือที่นับวันยิ่งเชี่ยวชาญทำกระดาษพวกนี้ให้ดูเก่า

ทั้งยังใส่ใจสร้างร่องรอยของกาลเวลาให้มีหลายยุคหลายช่วงสมัย

จัดการทำเป็นฉบับย้อนหลังไปหลายร้อยปีก่อนเลยทีเดียว

ส่วนเรื่องลายมือนั้น ฮิๆ ต้องขอบพระคุณบารมีของหรงอวิ๋นเช่อที่เป็นขุนนางกรมโยธา นางจึงได้เรียนรู้อักษรโบราณมาไม่น้อย

นางเลือกรูปแบบอักษรของเมื่อหลายร้อยปีก่อน

เพราะราชวงศ์นั้นมีตำราตกทอดมามากมาย จึงเป็นอักษรที่เหล่าบัณฑิตแห่งราชวงศ์ยงต้องร่ำเรียนเพื่อสอบขุนนาง

อักษรของราชวงศ์ยงเองก็มีวิวัฒนาการมาจากอักษรยุคนั้นเช่นกัน

สุดท้าย หลูจิ้งซูก็ใช้อักษรของราชวงศ์ปัจจุบันเขียนบทวิจารณ์ลงไปอีกไม่น้อย

นี่คืออะไรน่ะหรือ

นี่ก็คือเว็บบอร์ดไป่ตู้ฉบับโบราณแบบข้ามยุคอย่างไรเล่า

หากไม่ใช่เพราะนางไม่รู้ภาษาต่างประเทศละก็ มีหวังนางคงเขียนฉบับภาษาต่างด้าวเพิ่มไปอีกสองสามบทความแน่

เมื่อเรื่องราวใดมีคนเข้ามาร่วมวงมากเข้า เรื่องเท็จก็กลายเป็นเรื่องจริงได้

เพราะจะมีผู้คนนับไม่ถ้วนใช้จินตนาการและความทรงจำที่คลาดเคลื่อนของตนเองมาช่วยอุดช่องโหว่เหล่านั้นจนเต็ม

ณ ร้านหนังสือเจี่ยโยว ร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง

แม้จะเป็นวันที่สองของเดือนอ้าย แต่ที่นี่ก็ยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

หลงจู๊ว่างเว้นจากงานจึงนอนจิบชาอยู่ในห้องห้องหนึ่ง

ในมือยังถือหนังสือนิยายที่เพิ่งออกใหม่เล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังแปะ

คล้ายมีสิ่งใดตกกระทบพื้น หลงจู๊มองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน

นึกว่าตนเองหูฝาดไป จึงคิดจะอ่านหนังสือนิยายต่อ

ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นห่อผ้าดิบห่อหนึ่งโผล่มาอยู่บนพื้นข้างหน้าต่าง

หลงจู๊ลุกขึ้นไปดู พบว่าด้านนอกก็ไม่มีใครเดินผ่านไปมาเช่นกัน

เขาเอาไม้เขี่ยๆ ดูห่อผ้า ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

เขาจึงค่อยใจกล้าหยิบห่อผ้านั้นขึ้นมา

ตัวเขาเองก็เป็นหนอนหนังสือตัวยง ชื่นชอบเรื่องแปลกประหลาดอัศจรรย์ใจเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นผู้เฒ่าเซียน หรือวิชาพิสดารตกจากฟ้า

หรือว่าในวันนี้เขาจะได้พบกับวาสนาครั้งใหญ่เข้าแล้ว

หลงจู๊เปิดห่อผ้าออกด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ครั้นเห็นสิ่งของข้างใน

ก็ยิ่งตื่นเต้นทวีคูณ

ร้านหนังสือของเขามีตำราโบราณอยู่ไม่น้อย สายตาในการดูของพรรค์นี้เขายังพอมีอยู่

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเก่าแก่มากทีเดียว

ฮ่าๆๆ

ดูท่าจะเป็นผู้วิเศษประทานวาสนามาให้เขาจริงๆ เสียแล้ว

หลงจู๊พลิกดูอย่างทะนุถนอม ในที่สุดก็พบเล่มที่ดูเก่าแก่ที่สุด

ด้านบนยังคงเป็นอักษรโบราณ

แต่นั่นไม่ได้ยากเกินความสามารถของเขาเลย

พอแปลความหมายออกมาได้ เขาก็เผลออ่านออกเสียงมาโดยไม่รู้ตัว

"ฮ่องเต้จอมบงการกับพระสนมแสนซน 'ท่านพี่ ข้าไม่ยอมนะเจ้าคะ'"

พออ่านจบ หลงจู๊ก็รู้สึกว่าตัวเองแทบจะเสียสติไปแล้ว

คนโบราณเปิดเผยตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ไม่ใช่คัมภีร์เซียน เขาผิดหวังเป็นอย่างมาก

ทว่า มือเจ้ากรรมกลับควบคุมไม่อยู่ อยากจะเปิดอ่านต่อเสียอย่างนั้น

จากนั้น ก็เตลิดเปิดเปิงจนกู่ไม่กลับ

พออ่านหนังสือจบ เขาก็หยิบต้นฉบับลายมือเหล่านั้นมาอ่านทีละแผ่น

หลงจู๊รู้สึกเหมือนมีกองเพลิงลุกโชนอยู่ในอก

เขาอยากจะระเบิดอารมณ์ออกมา

เขาอยากจะแผดเสียงคำราม

เขาต้องการระบาย

น่าโมโหนัก จะให้เขาโมโหอยู่คนเดียวไม่ได้เด็ดขาด!

คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบเอาผ้าขี้ริ้วห่อหนังสือไว้ตามเดิม แล้วอุ้มห่อผ้ามุ่งหน้าขึ้นชั้นบนทันที

สหายเก่าไม่กี่คนของเขาในวันนี้ล้วนอยู่ที่นี่กันพร้อมหน้า

เสพสุขคนเดียวหรือจะสู้ร่วมสุขกับมิตรสหาย

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม ภายในห้องส่วนตัวของร้านหนังสือเจี่ยโยวก็มีเสียงก่นด่าด้วยความโกรธเกรี้ยวดังแว่วออกมา

"พวกหน้าด้านไร้ยางอาย!"

นับจากนั้นเป็นต้นมา เสียงด่าทอในห้องส่วนตัวก็ไม่เคยหยุดลงเลย คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็เกาศีรษะด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนใจจะขาด

ห้องส่วนตัวแห่งนี้คือสถานที่ลึกลับที่สุดของร้านหนังสือ ทุกครั้งที่มีหนังสือชั้นยอด ย่อมต้องส่งให้แขกในห้องส่วนตัวได้ยลโฉมก่อนเสมอ

ครั้งล่าสุดที่ห้องส่วนตัวมีความเคลื่อนไหวเช่นนี้ ก็คือตอนที่กระแอมๆ นั่นแหละ

ก็คือตอนที่คนรุ่นหลังของคนผู้นั้นในเมืองหลวงบังเอิญไปพบกับกระแอมๆ เข้า

อีกไม่นานพวกเขาก็จะได้อ่านเรื่องราวใหม่ๆ กันแล้ว

ตอนที่พิมพ์ชุดแรกออกมา คนในห้องส่วนตัวก็ตื่นเต้นฮือฮากันมากเช่นกัน

แต่ก็ยังเทียบกับคราวนี้ไม่ได้

ถ้าเช่นนั้น แปลว่าพวกเขากำลังจะมีเรื่องสนุกเรื่องใหม่ให้ได้ชมกันอีกแล้วน่ะสิ

แถมยังเป็นเรื่องสนุกครั้งใหญ่เสียด้วย!

ภายใต้คำแนะนำของสหายเก่าสองสามคน หลงจู๊ก็สั่งให้คนคัดลอกหนังสือเล่มนั้นข้ามคืน ทั้งยังคัดลอกบทวิจารณ์ของคนรุ่นหลังลงไปอย่างครบถ้วนไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

สหายเก่าเหล่านั้นยังถึงขั้นเกณฑ์บ่าวไพร่ของตนมาช่วยกันคัดลอกด้วย

ช่วยไม่ได้ ช่วงเทศกาลปีใหม่ บัณฑิตคัดตำราในร้านหนังสือต่างพากันลากลับบ้านไปเสียมาก

กำลังคนจึงไม่เพียงพอ

หลงจู๊ถึงกับต้องเกณฑ์หลานชายวัยสิบขวบกับหลานสาววัยสิบสองขวบของตนมาช่วยลงแรง

คนกลุ่มใหญ่สาละวนกันอยู่ทั้งคืน ถึงได้มาเพียงสามสิบเล่มเท่านั้น

หลูจิ้งซูไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้แม้แต่น้อย พอนางพบเยี่ยเจิงเสร็จ ก็พาทั้งครอบครัวมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลหลูทันที

พาทั้งครอบครัวไปจริงๆ

เดิมทีคิดว่าจะพาเด็กๆ ไปเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ทว่าอวี๋ซื่อกลับบอกว่าตนเองสมควรไปคารวะด้วยเช่นกัน

หรงอวิ๋นเช่อก็เอ่ยขึ้นมาว่าตนเองไม่ได้พบหน้าท่านน้ามานานมากแล้ว คิดถึงยิ่งนัก

หลูจิ้งซู: ...

หลายปีมานี้ไม่เห็นจะคิดถึง ปีนี้กลับนึกอยากจะคิดถึงขึ้นมาเสียอย่างนั้นหรือ

อยากจะตามไปด้วยก็ช่างเถอะ

อวี๋ซื่อยังคงจัดการเรื่องราวได้รอบคอบ ส่งคนไปแจ้งข่าวที่จวนสกุลหลูล่วงหน้าก่อนว่าทุกคนในบ้านต่างก็คิดถึงพวกท่านมาก จึงเตรียมจะเดินทางไปพร้อมกันทั้งหมด

คราวนี้ ศาลาดอกไม้เล็กที่ฉีซื่อเตรียมไว้แต่แรกจึงไม่พอรองรับ ต้องวุ่นวายจัดแจงกันใหม่ยกใหญ่ กว่าจะจัดห้องโถงใหญ่ที่สุดเสร็จเรียบร้อย

ครอบครัวของหลูหมิงฉี่ บุตรสาวคนรองของเขาที่มาถึงก่อน ต่างก็รู้สึกปลาบปลื้มจนเกินคาดคิด

โดยเฉพาะไป๋เหยียนชวน เขาเป็นบัณฑิต ย่อมมีความเกรงกลัวและเคารพยำเกรงต่อท่านพ่อตาของตนมาโดยตลอด

ลองเป็นใครก็ตามที่เห็นชายร่างกำยำล่ำสัน หมัดใหญ่เท่ากระสอบทราย กำลังส่งยิ้มอย่างเมตตาอารีให้เจ้า แต่ในมือกลับค่อยๆ บดก้อนหินจนแหลกเป็นผง

ก็คงสร้างแผลในใจให้ไม่น้อยเลยทีเดียว

อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย แม้แต่บิดามารดาของเขาก็ยังยำเกรงท่านพ่อตาผู้นี้ยิ่งนัก

กฎระเบียบในบ้านมีมาก มารดาของเขาก็ชมชอบการวางท่าเป็นแม่สามี

ทว่าพออยู่ต่อหน้าภรรยาของเขา กลับอ่อนโยนมีเมตตายิ่งนัก อย่าว่าแต่เรื่องตั้งกฎสั่งสอนเลย

หลังจากพวกเขาทั้งสองแต่งงานกัน ผ่านไปสามปีก็ยังไม่มีบุตร มารดาของเขาก็ได้แต่แอบดึงตัวเขาไปถามไถ่เงียบๆ เพียงไม่กี่คำ

พอไปอยู่ต่อหน้าภรรยา กลับไม่กล้าเอ่ยถามแม้แต่ครึ่งคำ

ด้วยกลัวเหลือเกินว่าหากไม่ทันระวัง ภรรยาจะร้องไห้วิ่งกลับบ้านเดิมไป

จากนั้น ท่านพ่อตาก็คงจะบุกมาถึงเรือนเพื่อเอาเรื่องเป็นแน่

----------------------------------------