ตอนที่ 87 ความเข้าใจผิดของไป๋เหยียนชวนในจวนสกุลหลู

ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่มนุษย์มนาเลย ต่อให้เป็นสิงโตหินสองตัวหน้าประตูก็คงโดนท่านพ่อตาฟาดจนแหลกเป็นแปดเสี่ยง

แต่งงานมาหลายปี ไป๋เหยียนชวนรักษาเนื้อรักษาตัวมาโดยตลอด คนพวกนั้นพอได้ยินว่าเขาเป็นลูกเขยของหลูเจิ้นหนาน เวลาคิดจะส่งสาวงามให้ก็พร้อมใจกันมองข้ามเขาไปเองโดยอัตโนมัติ

เขากับหลูหมิงฉี่แต่งงานกันมาหลายปี อยู่กินกันอย่างราบรื่นปรองดอง

ท่านพ่อตาผู้นี้ นับว่ามีความดีความชอบอันยิ่งใหญ่!

วันนี้ ท่านพ่อตาคนที่คอยข่มขู่เขาลับหลังทุกครั้งที่เจอหน้า

กลับเปิดเรือนโถงใหญ่ที่สุดของจวนสกุลหลูเพื่อต้อนรับเขา

หรือว่าจะไม่ให้เขาอยู่รอดไปถึงปีใหม่หน้าแล้ว?

วันนี้พอกลับไปแล้ว เขาจะยังพาภรรยากับลูกกลับไปด้วยได้หรือไม่

คงไม่ใช่ว่าก้าวเท้าเข้าไปแล้วจะเจอหนังสือปลดสามีหรอกนะ

เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

ไป๋เหยียนชวนเดินตัวสั่นงันงกเข้าไป พอท่านพ่อตาพยักหน้าให้แล้วถึงได้ค่อยๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง

หลูเจิ้นหนาน "เหยียนชวนเอ๋ย เจ้าก็ไม่ได้เพิ่งเคยมาครั้งแรก เหตุใดถึงยังเกรงใจอยู่อีก นั่งลงสิ อยากกินอะไรก็หยิบเอาเอง"

ไป๋เหยียนชวนคิดในใจ ท่านพ่อตา ท่านกล้าวางกริชในมือลงก่อนแล้วค่อยคุยกับข้าหรือไม่

ฉีซื่อ "ท่านพี่ เทศกาลปีใหม่แท้ๆ ท่านเอากริชออกมาทำอะไรกัน?"

หลูเจิ้นหนานค่อยๆ เสียบกริชกลับเข้าฝัก "ขึ้นปีใหม่อีกปีแล้ว เอาออกมาขัดสีฉวีวรรณให้มันสักหน่อย"

ไป๋เหยียนชวน "..."

ท่านพ่อตากำลังพูดถึงกริชหรือ นั่นมันพูดถึงข้าชัดๆ

ถึงปีใหม่แล้ว ได้เวลามาขึงหนังข้าให้ตึงสินะ

หลูหมิงฉี่ไม่ได้คิดซับซ้อนขนาดนั้น พอเข้ามาก็เอ่ยถามตรงๆ "ท่านพ่อ ท่านแม่ วันนี้ทำไมถึงนึกอยากใช้ห้องนี้ขึ้นมาได้ล่ะเจ้าคะ? ครั้งก่อนที่เปิดก็คงเป็นตอนที่ข้าออกเรือนกระมัง"

ฉีซื่อรับสัญญาณจากสามี จึงไม่ได้ดึงผ้าผืนน้อยที่ใช้ปิดบังความอายของตาเฒ่าออกไป ได้แต่เอ่ยปากอย่างขอไปที "อยู่แต่ที่เดิมทุกปีมันน่าเบื่อ ปีนี้เปลี่ยนบ้างจะได้แปลกใหม่ขึ้นมาหน่อย"

ไป๋เหยียนชวน "..."

ท่านแม่ยายก็ไม่ช่วยปกป้องข้าแล้ว

นี่หรือคือเบื่อห้องรับรอง ชัดเจนว่าเบื่อข้าต่างหาก

คิดอยากจะเปลี่ยนสามีใหม่ให้ฉี่เอ๋อร์แล้วสินะ

ต่อไปเขาคงกลายเป็นสามีที่ถูกทิ้งเสียแล้ว คิดถึงตรงนี้ไป๋เหยียนชวนก็มองไปยังภรรยาด้วยสายตาน่าเวทนา

หวังว่าจะปลุกจิตใต้สำนึกอันหลับใหลของนางขึ้นมาได้

น่าเสียดายที่หลูหมิงฉี่ไม่ได้รับสัญญาณจากเขาเลยแม้แต่น้อย

นางกำลังชื่นชมชุดเครื่องประดับชิ้นใหม่ของฉีซื่ออยู่

ทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ไม่สนใจบรรยากาศประหลาดพิกลระหว่างพ่อตากับลูกเขยเลยสักนิด

จบกัน คราวนี้ภรรยาก็ตัดหางปล่อยวัดเขาไปอีกคนแล้ว

ตัวเขา ไป๋เหยียนชวน กำลังจะกลายเป็นบุรุษคนแรกของปีใหม่ที่ถูกปลดส่งตัวกลับบ้านเดิม

หลูเจิ้นหนานเองก็นั่งไม่ติดที่เช่นกัน

เขากำลังคิดถึงน้องสาวที่จะมาเยือนในวันนี้ ไม่ทันคิดเลยว่าท่าทีของตนเองจะสร้างแรงกดดันให้ลูกเขยมากมายเพียงใด

...

ในขณะที่ไป๋เหยียนชวนร้อยเรียงเรื่องราวดราม่าในใจไปหลายพันคำจนสติแทบจะพังทลาย สาวใช้ก็เดินเข้ามารายงาน

"นายท่าน ฮูหยิน คนจากจวนเจิ้นกั๋วกงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"

ฉีซื่อเห็นสีหน้าของสามีที่เย็นชาลงฉับพลัน ก็เอ่ยขัดขึ้นทันที "จวนเจิ้นกั๋วกงอะไรกัน นั่นคือกูเหนียงของจวนเรากลับมาต่างหาก ยังไม่รีบไปเชิญเข้ามาอีก"

เอาละ เรือนโถงใหญ่พลันเปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นแจ่มใสทันตา

หลูเจิ้นหนานดีใจ

ไป๋เหยียนชวนดีใจ

หลูหมิงฉี่ดีใจ

หลูหวยหย่วนที่กำลังเล่นกับหลานชายหลานสาวตัวน้อยก็พลอยดีใจไปด้วย

ฉีซื่อเดิมทีตั้งใจจะออกไปต้อนรับถึงหน้าประตูใหญ่ ทว่ามีตาเฒ่าคนหนึ่งยอมลดทิฐิลงไม่ได้

นางจึงยอมถอยหนึ่งก้าว พาลูกหลานออกไปรอรับที่หน้าประตูเรือน

ส่วนใครบางคน ก็ปล่อยเขาไปเถอะ

คนทั้งสองกลุ่มตั้งแต่พบหน้าจนถึงคารวะทักทายกัน พอเสร็จสิ้นความวุ่นวาย หลูจิ้งซูก็จูงมือพี่สะใภ้คนใหม่เดินเข้ามาในเรือนโถงใหญ่

พอเข้าไปก็เห็นบุรุษร่างกำยำ (ฉบับวัยกลางคนค่อนไปทางชรา) คนหนึ่งยืนเอามือไพล่หลังหันหลังให้ทุกคน

รูปร่างสูงเก้าฉื่อ ทรงกายกำยำบึกบึน ในห้องมีอ่างไฟวางไว้หลายใบ อบอุ่นยิ่งนัก

ชายผู้นั้นสวมเพียงเสื้อนวมตัวบางสีน้ำเงินเข้ม จากแขนเสื้อที่ตึงแน่น พอมองเห็นแนวกล้ามเนื้อที่ปูดนูนขึ้นมาได้อย่างเลือนราง

ผมขาวแซมดำเกล้าขึ้นด้วยรัดเกล้าทองคำ คงเป็นเพราะช่วงปีใหม่ สายรัดเอวจึงเป็นสีแดงสด

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังรอให้หลูจิ้งซูเอ่ยปากก่อน

หลูจิ้งซู แน่ใจแล้ว ความรู้สึกคุ้นเคยแบบนี้

ทุกคนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าเกรงขามของหลูเจิ้นหนาน จึงพากันชะงักอยู่ที่หน้าประตู อย่าว่าแต่นั่งลงเลย แม้แต่ก้าวไปข้างหน้าก็ยังไม่กล้า

ฉีซื่อทอดถอนใจในอก ตาแก่นี่ ไม่รู้จักจบจักสิ้นจริงๆ

พอนางกำลังจะเอ่ยปากคลี่คลายบรรยากาศตึงเครียด ก็ได้ยินหลูจิ้งซูเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือ คล้ายแฝงเสียงสะอื้นไห้

"ใช่... ใช่พี่รองหรือไม่เจ้าคะ พี่รอง ในที่สุดข้าก็ได้พบท่านแล้ว ฮือๆ"

เอ่ยพลางหลูจิ้งซูก็ปล่อยมือจากฉีซื่อ แล้วสาวเท้าก้าวเร็วรี่มุ่งหน้าไปหาตาเฒ่าผู้ดื้อรั้นคนนั้นทันที

นางเดินเข้าไปคว้าแขนของคนผู้นั้นไว้ทันที

สัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อที่แขนของตาเฒ่ายิ่งเกร็งแข็งขึ้นกว่าเดิม

ฉีซื่อนึกชื่นชมตัวเองเหลือเกินว่าช่างฉลาดปราดเปรื่องกระไรเช่นนี้ ตอนที่จัดเก็บกวาดห้องโถงใหญ่เสร็จ นางยังสั่งให้คนไปจัดเตรียมโถงบุปผาข้างๆ ไว้ด้วย

เวลานี้เมื่อเห็นท่าทีของสองพี่น้อง นางจึงรีบพาทุกคนล่าถอยไปยังโถงบุปผาอย่างรวดเร็ว

ไม่มีผู้ใดกล้าอยู่รอดูเรื่องสนุกแม้แต่คนเดียว

ไม่ว่าจะเป็นหลูเจิ้นหนานหรือหลูจิ้งซู อำนาจบารมีและความน่าเกรงขามในจวนของตนเองล้วนชวนให้ผู้คนขวัญผวา

เมื่อเจอเรื่องเช่นนี้ ปฏิกิริยาแรกของทุกคนย่อมเป็นการหลบไปให้พ้นหน้า

เรื่องสนุกบางเรื่องก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะเข้าไปสอดรู้สอดเห็นได้

หลูจิ้งซูใช้หางตาเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็เห็นคนทั้งหลายกำลังพากันย่องก้มตัวถอยกรูดออกไป

นางจึงรีบเบือนสายตาหนีทันที

ท่าทางของพวกเขาน่าขันเกินไป จนนางเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

หากหัวเราะออกมาตอนนี้ พี่ชายชราผู้นี้มิใช่จะอับอายจนกลายเป็นโทสะหรอกหรือ

ยามที่หลูจิ้งซูคว้าแขนของหลูเจิ้นหนาน ตาเฒ่าก็ยอมคลายมือที่ไพล่หลังออกแล้ว

เช่นนี้จึงช่วยให้หลูจิ้งซูจับได้ถนัดมือขึ้น

ทว่าตาเฒ่ายังคงดื้อรั้นหันหน้าหนี ไม่ยอมแลมองนาง

หลูจิ้งซูรุกคืบต่อไป "พี่รอง ท่านไม่อยากพบข้าหรือเจ้าคะ หลายปีมานี้ไม่เคยมาหาข้าเลยสักครั้ง ท่านช่างใจร้ายใจดำเหลือเกิน"

หลูเจิ้นหนานทนแบกรับความผิดนี้ไม่ไหว จึงหันขวับกลับมา ถลึงตาใส่หลูจิ้งซูด้วยความเดือดดาล

ทั้งที่ขยับตัวแรงและออกแรงสะบัดถึงเพียงนั้น แต่กลับมิได้สะบัดมือของหลูจิ้งซูที่เกาะแขนตนอยู่ออกไปเลย

"ข้าไม่ไปหาเจ้า แล้วเจ้าเคยมาหาข้าบ้างหรือไม่! ข้าใจดำหรือเป็นเจ้าที่ใจดำกันแน่"

หลูจิ้งซูน้ำตาคลอเบ้า สุ้มเสียงเจือสะอื้น "ท่านนั่นแหละ ท่านนั่นแหละ เป็นท่านแท้ๆ ข้าเกือบจะตายอยู่แล้ว คิดหวังว่าจะได้พบหน้าท่าน แต่สุดท้ายท่านก็ไม่มา... ฮือๆ ข้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว ท่านรู้บ้างหรือไม่"

ในนั้นมีเศษเสี้ยวความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ของร่างเดิมอยู่จริงๆ

นางมิได้พบหน้าพี่ชายของตนเองอีกเลยจริงๆ

หยาดน้ำตาร่วงเผาะ ตกลงบนกำปั้นที่กำแน่นของหลูเจิ้นหนาน

ความร้อนผ่าวของหยดน้ำตาทำให้เขาร่างแข็งทื่อไปทั้งตัว

เขาเตรียมใจที่จะทะเลาะกับน้องสาวอย่างดุเดือดไว้แล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับร้องไห้ออกมาเสียดื้อๆ?

คุณพระช่วย!

ชาตินี้เขาเคยเห็นน้องสาวเป็นเช่นนี้เสียที่ไหน

อีกอย่าง อะไรคือเกือบตาย?

ผู้ใดเกือบตาย?

เหลวไหลสิ้นดี!

หลูจิ้งซูเฉียบไวยิ่งนัก สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของตาเฒ่าทันที จึงเร่งเค้นอารมณ์หนักขึ้นไปอีก "พี่รอง ท่านหมอบอกว่าอาการบาดเจ็บเก่าของข้ากำเริบ ส่งผลต่ออายุขัย คงอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว ข้าเหลือเวลาอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้วแท้ๆ ท่านยังคิดจะตัดพ้อต่อว่าข้าต่อไปอีกหรือเจ้าคะ"

หลูเจิ้นหนานอยากจะแผดเสียงตะโกนออกมาดังๆ นัก

เขาอัดอั้นตันใจเหลือเกิน!

ตกลงว่าใครกันแน่ที่หาเรื่อง!

ใคร! กัน! แน่!

เป็นนังเด็กตัวแสบอย่างเจ้าต่างหากที่ตัดขาดกับข้าแต่เพียงฝ่ายเดียว ซ้ำยังประชดประชันไม่ยอมมาเหยียบเรือนตั้งหลายปี กระทั่งในงานศพของน้องเขยยังหลบหน้าไม่ยอมให้ข้าพบ!

ทว่าเขากลับพูดไม่ออก ในหัวมีแต่เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มไปหมด

เหตุใดน้องสาวถึงมีเรื่องกระทบต่ออายุขัยได้เล่า?

ไฉนถึงอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว?

เหตุใดเขาถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน?

หมอเถื่อนที่ไหนเป็นคนตรวจ!

หลากอารมณ์ตีรวนปะปนกันจนสมองของเขาหยุดทำงานไปโดยปริยาย

ปากก็ไม่ยอมฟังคำสั่ง อ้าพะงาบๆ อยู่หลายคราก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใดดี

ตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ไปทั้งร่าง

หลูจิ้งซูคอยสังเกตอาการของหลูเจิ้นหนานอยู่ตลอดเวลา

พอเห็นเช่นนี้ก็รู้ว่าได้จังหวะเวลาพอเหมาะแล้ว

หลูจิ้งซูประคองเขาไปนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน แล้วรินน้ำชาถ้วยหนึ่งยื่นส่งให้

แม้หลูเจิ้นหนานจะตอบสนองช้าไปบ้าง แต่ก็ยื่นมือออกไปรับไว้

หลูจิ้งซูผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง "พี่ชาย รับชาไปแล้ว พวกเราก็ห้ามโกรธเคืองกันอีกนะเจ้าคะ วันเวลาหลังจากนี้ พวกเราคืนดีกันเถิด ดีหรือไม่"

เริ่มจากถูกก่นด่ากล่าวโทษ ต่อด้วยถูกเรื่อง 'อยู่ได้อีกไม่นาน' ขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ

ตบท้ายด้วยการถูกเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน หลูเจิ้นหนานในยามนี้...

สมองพร่าเลือนจนกลายเป็นโคลนตมไปหมดแล้ว

ปากเวลานี้ในที่สุดก็ยอมขยับตามการสั่งการ

ทว่ากลับไวกว่าสมองนัก จึงเอ่ยรับคำออกไปทันที

"อืม"

----------------------------------------