ตอนที่ 88 หลูเจิ้นหนานผู้หวงแหนน้องสาวสุดหัวใจ

พอฉีซื่อพาทุกคนกลับมาถึงห้องโถงใหญ่ ก็เห็นสองพี่น้องนั่งอยู่เคียงกัน

ขอบตาของหลูจิ้งซูแดงเรื่อ

ขอบตาของหลูเจิ้นหนานก็แดงเรื่อเช่นกัน

ให้ตายสิ ตากระเฒ่าร้องไห้หรือนี่

จริงหรือเท็จกันแน่

คงไม่ใช่โดนด่าจนร้องไห้หรอกนะ

ทว่าหลูเจิ้นหนานกลับคิดว่าตนยอมถูกน้องสาวด่าจนร้องไห้ ดีกว่าต้องมารับรู้ว่า น้องสาวของเขา...ฮือๆๆ...

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาดั่งพยัคฆ์ของหลูเจิ้นหนานก็เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาอีกครา

ยามนี้ หลังจากซักไซ้จนแน่ใจรอบแล้วรอบเล่า เขาก็จำต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายว่าหลูจิ้งซูจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

ด้านหลูจิ้งซูกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกในใจ

นี่ก็เป็นความจริงเสียหน่อย รอพ้นช่วงนี้ไปค่อยไปหาหมอข้างนอกมาสักสองสามคน ปั้นภาพลักษณ์ให้กลายเป็นหมอเทวดา

แล้วก็รักษาตัวให้หายเงียบ ๆ ก็สิ้นเรื่อง

พอถึงตอนนั้น หากหลูเจิ้นหนานรู้เข้าก็คงมีแต่จะซาบซึ้งในบุญคุณของหมอเทวดาเหล่านั้น ไม่มีทางสงสัยนางเลยสักนิด

หลังจากลอบสังเกตและหยั่งเชิงอยู่พักหนึ่ง หลูจิ้งซูก็พบเรื่องน่าประหลาดใจ

ที่แท้พี่ชายวัยดึกคนนี้แอบมีนิสัยคลั่งรักน้องสาวซ่อนอยู่ด้วย

นี่มันช่าง...

ยอดเยี่ยมจริง ๆ!

ดูจากท่าทีของพี่ชายวัยดึกผู้นี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นคนคำไหนคำนั้นในจวนแห่งนี้

ขอเพียงได้เขา...แค่ก ขอเพียงได้แรงสนับสนุนจากเขา ก็เท่ากับได้แรงสนับสนุนจากจวนสกุลหลูทั้งจวน

เจ้าของร่างเดิมคิดบ้าอะไรอยู่นะ

มีญาติที่ดีปานนี้ เหตุใดต้องตัดขาดความสัมพันธ์กันด้วย

เพราะอะไรกัน!

ในสายตาของหลูเจิ้นหนานตอนนี้ หลูจิ้งซูเปรียบเสมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ (ฉบับวัยกลางคนค่อนไปทางชรา)

แม้ยามสนทนากับพวกเด็ก ๆ สายตาของเขาก็ยังคงเหลือบมองมาทางนี้อยู่ตลอดเวลา

ราวกับว่าหากคลาดสายตาไปแม้แต่แวบเดียว หลูจิ้งซูก็จะอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา

ทุกครั้งที่เขามองมา หลูจิ้งซูก็จะส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา

และนั่นก็ยิ่งทำให้สายตาของหลูเจิ้นหนานทวีความเวทนาสงสารและเอ็นดูยิ่งขึ้นไปอีก

ฉีซื่อลอบสังเกตท่าทางของสามีและน้องสามีมาโดยตลอด

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว มีอันใดที่นางจะไม่เข้าใจอีก

ปราดเดียวก็ดูออกว่าตาเฒ่าโดนกุมชะตาไว้จนอยู่หมัดเสียแล้ว

ยังดีที่ระยะนี้ได้ยินเรื่องราวของน้องสามีมาไม่น้อย ล้วนแต่เป็นเรื่องดี ๆ ทั้งสิ้น

นางคิดว่าหากตาเฒ่าของนางได้คลุกคลีกับน้องสามีให้มากหน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะฉลาดขึ้นมาบ้างก็เป็นได้

แน่นอนว่าคำพูดเช่นนี้ นางย่อมไม่เอ่ยปากออกมาตรง ๆ

นอกจากนั้น คนที่ดีใจที่สุดก็คือไป๋เหยียนชวน เขาพบว่าตนเองคิดมากไปเองทั้งสิ้น

ความผิดปกติของท่านพ่อตาในวันนี้ ล้วนมีสาเหตุมาจากท่านอาหญิงผู้นี้คนเดียว

ฮ่าๆๆๆๆๆ

ครอบครัวของเขายังอยู่ดี

เขาไม่ต้องกลายเป็นสามีที่ถูกทอดทิ้งแล้ว~

หลูหมิงฉี่เองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของสามี ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูก็เริ่มกระวนกระวาย ตามด้วยหวาดกลัว มาตอนนี้กลับตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น?

แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจอันใด สามีของนางเป็นคนชอบคิดมากกังวลโน่นนี่มาแต่ไหนแต่ไร รอให้เขาคิดตกเองก็หาย

ล้วนเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วทั้งนั้น

เรื่องใหญ่ของวันนี้คือ ในที่สุดท่านอาหญิงก็ยอมยกโทษให้ท่านพ่อเสียที

ช่างน่ายินดียิ่งนัก!

จากนี้ไปนางก็ไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนทุกครั้งที่เอ่ยถึงท่านอาหญิง เพราะกลัวจะไปสะกิดหัวใจอันเปราะบางของท่านพ่ออีกแล้ว

เขาหลงคิดว่าตนเองซ่อนความรู้สึกเก่ง เฮ้อ ใครบ้างจะดูความคิดเขาไม่ออก

ป่านนี้ตาเฒ่าคงดีใจจนสติเลอะเลือนไปแล้วกระมัง

นางมองลูกสาวของตนยังไม่ทะนุถนอมหวานซึ้งเท่านี้เลย แต่สายตาของท่านพ่อกลับคอยชำเลืองมองท่านอาหญิงอยู่แทบตลอดเวลา

เป็นอะไรไป คิดจะชดเชยเรื่องในอดีตทั้งหมดให้หมดภายในวันเดียวหรืออย่างไร

ตาเฒ่าคนนี้ช่างน่าขายหน้าจนทนดูไม่ได้จริง ๆ!

มื้อกลางวันของตระกูลหลูผ่านไปด้วยความชื่นมื่น ทั้งเจ้าบ้านและแขกต่างเปี่ยมสุข

ยามหลูจิ้งซูจะกลับ หลูเจิ้นหนานถึงกับเดินออกไปส่งด้วยตนเองถึงนอกประตู ยืนมองจนรถม้าแล่นไปไกลลับตาจึงค่อยตัดใจเดินกลับเข้าบ้านอย่างอาลัยอาวรณ์

การปฏิบัติเยี่ยงนี้ แม้แต่หลูหมิงฉี่เองก็ยังไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง

พอกลับถึงเรือน หลูหมิงฉี่ก็มุดตัวเข้าห้องเก็บของเพื่อเลือกของขวัญทันที ในเมื่อท่านอาหญิงมาเยือนถึงเรือนแล้ว นางในฐานะรุ่นหลาน ปีนี้ย่อมต้องไปอวยพรปีใหม่ที่จวนเจิ้นกั๋วกงให้จงได้

เพียงแต่เห็นสามีดูตื่นเต้นยิ่งกว่านางเสียอีก

ไม่รู้ว่าเจ้าตัวแอบคิดฟุ้งซ่านอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่อีก

หลูจิ้งซูเดินสายเยี่ยมญาติเสร็จสิ้นเสียที ในที่สุดก็ได้พักผ่อนอย่างสงบ

นางสั่งให้บ่าวรับใช้ที่ฉลาดปราดเปรียวที่สุดในบรรดาสี่คนออกไปสืบข่าวคราวของจวนตระกูลอวิ๋น

บ่าวไพร่พวกนี้ย่อมมีช่องทางหาข่าวสารเป็นของตนเอง

อีกทั้งมิได้ต้องการล่วงรู้ความลับสำคัญอันใด เพียงแค่เรื่องเล็กน้อยทั่วไปเท่านั้น

ขอแค่จ่ายเงินให้มากพอ ย่อมมีคนคอยช่วยสืบข่าวให้อยู่แล้ว

ปีใหม่ปีนี้ของจวนตระกูลอวิ๋นช่างเงียบเหงาวังเวงเป็นที่สุด

หยวนเจียเยวี่ยยังคงกลับมาอยู่ที่จวนตระกูลอวิ๋น

ฎีกาของฉีอ๋องยังมิได้ยื่นเข้าวัง ด้วยเป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ ผู้ใดย่อมมิใช่คนโง่เขลาที่จะทำเช่นนั้น

ฐานะบุตรสาวของท่านอ๋องของนางยังคงอยู่ แม้ในใจจะตื่นตระหนกเพียงใด แต่ภายนอกยังคงแสร้งทำเป็นสงบเยือกเย็น

อย่างไรเสียนางก็เป็นสตรีเชื้อพระวงศ์ที่กำลังตั้งครรภ์ พี่เจิงไม่มีทางหย่านางแน่นอน

ทางด้านอวิ๋นเจิงนั้น เพราะความเคราะห์ร้ายที่เกิดขึ้นในบ้าน ทำให้เขาจมอยู่กับความสิ้นหวังและท้อแท้อย่างยิ่ง

ยามเห็นนางกลับมา เขาก็ไร้ซึ่งปฏิกิริยาอันใด ได้แต่หลบไปนั่งดื่มสุราดับทุกข์อยู่ตามลำพังในห้องหนังสือต่อไป

ได้ยินว่าเรือนของอวิ๋นหรงเพิ่งหามคนตายออกไปอีกคน ในช่วงเทศกาลปีใหม่อย่างนี้แท้ ๆ ช่างไม่ถือสาเอาเสียเลย

นางเองก็เพิ่งมารู้หลังจากแต่งเข้ามาว่า แท้จริงแล้วครอบครัวนี้กลับเป็นเช่นนี้

พ่อสามีชอบวิ่งเต้นประจบสอพลอทว่าไร้ความสามารถ หากมิใช่เพราะโชคช่วย มีหรือจะได้นั่งในตำแหน่งปัจจุบัน

ยามนั้นนางพานพบพี่เจิงบนท้องถนน ตกหลุมรักแรกพบ ไม่ฟังคำคัดค้านของเสด็จพ่อและคำทัดทานของท่านแม่ ตัดสินใจแต่งเข้ามาอย่างเด็ดเดี่ยว

สุดท้ายแล้ว... นางคิดผิดจริง ๆ

อวิ๋นเจิงชอบอ่านตำรา นิสัยซื่อตรงทื่อมะลื่อ ถึงตอนนี้นังเป็นแค่อาลักษณ์สำนักฮั่นหลินขั้นเจ็ด หากไร้แรงหนุน ต่อไปเกรงว่าจะต้องทนดักดานอยู่ที่นี่ไปตลอด

นางเองก็เพิ่งรู้หลังแต่งงานว่า ความรักหวานชื่นในจินตนาการนั้นจำเป็นต้องมีฟืนข้าวสารน้ำมันเกลือมาค้ำจุน

เสด็จพ่อของนางแม้ไม่เป็นที่โปรดปราน แต่ก็ยังเป็นถึงชินอ๋อง

ยามแต่งมาที่นี่ ไม่ว่าอาหารการกิน เสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม หรือที่อยู่อาศัย ล้วนทำให้นางรู้สึกถึงความแตกต่างราวฟ้ากับเหว

และนี่... เพิ่งเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

วันเวลาข้างหน้า ยังอีกยาวไกลนัก

นางแต่งเข้ามาห้าปี ปีนี้ถึงเพิ่งตั้งครรภ์ สามีกับแม่สามีร้อนใจกันมานานแล้ว

หากมิใช่เพราะมีเสด็จพ่อคอยค้ำไว้ ป่านนี้คงเตรียมการรับอนุภรรยาเข้าเรือนไปนานแล้ว

หากพี่เจิงรู้ท่าทีของเสด็จพ่อแล้ว จะเป็นอย่างไรเล่า

ไห่ซื่อถูกฮ่องเต้มีราชโองการให้สำนึกตนอยู่แต่ในเรือน ทั้งยังมีมามาที่วังหลวงประทานมาคอยจับตาดู

เรื่องราวในจวนจึงจำต้องตกมาอยู่บนบ่าของหยวนเจียเยวี่ย

เมื่อก่อนเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นแม่สามีกับน้องสะใภ้ถังซื่อคอยจัดการ

โดยอ้างว่ากลัวนางจะเหน็ดเหนื่อย

ครั้นหยวนเจียเยวี่ยได้มาจัดการเองถึงได้รู้ว่า จวนตระกูลอวิ๋นไม่มีเงินทองสักเท่าใด ที่ให้ถังซื่อดูแลเรือน

ก็แค่เพื่อหลอกเอาสินเดิมของนางมาอุดรอยรั่วเท่านั้น

บัดนี้ พวกเขายังคิดจะให้นางเอาสินเดิมมาอุดรอยรั่วนี้อีกหรือ

หวังมามาแม่นมข้างกายหยวนเจียเยวี่ยเป็นคนที่พระชายาฉีอ๋องคัดเลือกมาด้วยตนเอง สายตาและประสบการณ์ย่อมมีพร้อม

เมื่อเห็นท่าทีของคุณหนูของตนเริ่มคลอนแคลน

ยามนี้ทางตำหนักอ๋องก็กลายเป็นเช่นนั้น นางจึงไม่มัวพะวงสิ่งใดอีก กล่าวออกมาตรง ๆ ว่า "คุณหนู ท่านจะเลอะเลือนไม่ได้นะเจ้าคะ ลองดูสภาพของจวนนี้ แล้วดูสภาพของท่านเขยเถิด ท่านไม่คิดถึงตนเอง ก็ต้องคิดถึงนายน้อยในท้องบ้างนะเจ้าคะ"

"คราวนี้ถือว่าล่วงเกินเหล่าขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงไปจนหมดสิ้น แม้ฝ่าบาทจะไม่เอาความ คนอื่น ๆ ก็ไม่มีทางปล่อยตระกูลอวิ๋นไปแน่ ทั้งท่านอ๋องและพระชายาก็ยัง... คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเฝ้ามองท่านเติบโตมา ไม่อยากเห็นท่านต้องลงเอยด้วยจุดจบอันน่าเวทนาเลย"

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านต้องเด็ดเดี่ยวมีสติได้แล้วเจ้าค่ะ"

หยวนเจียเยวี่ยถูกแม่นมพูดใส่เช่นนี้ก็พลอยลนลานขึ้นมาบ้าง

เมื่อความรักเผชิญหน้ากับความจริง จะมีสักกี่คนที่ยังคงหนักแน่นไม่สั่นคลอน

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงความผูกพันอันเปราะบางระหว่างหยวนเจียเยวี่ยกับอวิ๋นเจิงเลย

หยวนเจียเยวี่ยร้องไห้สะอึกสะอื้น "มามา ข้าควรทำอย่างไรดี ท่านแม่ก็ตายแล้ว เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ก็ไม่ต้องการข้าแล้ว"

หวังมามารีบปลอบโยน "คุณหนู อย่าร้องนะเจ้าคะ มามายังอยู่ตรงนี้ หากท่านเชื่อฟังแม่นม พวกเราจงไปที่ศาลราชสกุล ขอร้องให้ท่านผู้ดูแลศาลราชสกุลช่วยตัดสิน ให้ท่านได้หย่าขาดเจ้าค่ะ"

"ท่านก็บอกไปว่าเป็นสตรีเชื้อพระวงศ์ ไม่อาจทนเกลือกกลั้วกับตระกูลพรรค์นี้ได้ ต่อให้บั้นปลายต้องอยู่อย่างเดียวดายไปชั่วชีวิต ก็จะไม่ขอทนใช้ชีวิตร่วมกับคนพวกนี้อีก"

"หากท่านตัดสินใจแน่วแน่แล้ว มามาจะไปเป็นเพื่อนท่านเอง หากพวกเขาไม่ยินยอม พวกเราก็จะคุกเข่าจนกว่าจะยอม นี่เป็นการแสดงความเด็ดเดี่ยวให้คนภายนอกได้เห็น พวกเขาถึงจะไม่พาลโกรธแค้นมาถึงท่านและลูกในท้อง"

"เพียงแต่คุณหนูและนายน้อยจะต้องลำบากทนทุกข์แล้วเจ้าค่ะ"

คืนเดียวนี้หยวนเจียเยวี่ยผ่านเรื่องราวมามากเหลือเกิน ผนวกกับรู้ว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ ในใจจึงบังเกิดความกล้าหาญขึ้นมาอย่างประหลาด

มิใช่เพียงเพื่อลูกในท้องเท่านั้น แต่ยังเพื่อมามาและเหล่าสาวใช้ของนางด้วย

วันข้างหน้า พวกนางคงทำได้เพียงพึ่งพาอาศัยกันเองแล้ว

คิดถึงตรงนี้ หยวนเจียเยวี่ยก็ยกมือปาดน้ำตา แล้วกุมมือของหวังมามาไว้แน่น

"มามา ข้าคิดตกแล้ว พวกเราไปศาลราชสกุลกันเดี๋ยวนี้เลย"

----------------------------------------