ตอนที่ 89 หยวนเจียเยวี่ยตีกลองร้องทุกข์หน้ากรมราชสกุล

หวังมามาฟังจบก็น้ำตาคลอพลางยิ้มกล่าว "ได้เจ้าค่ะคุณหนู ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร มามาจะอยู่เคียงข้างท่านเสมอ"

ลูกชายลูกสาวของนางต่างเติบใหญ่หมดแล้ว สามีก็ด่วนจากไปแต่เนิ่นๆ หลายปีมานี้คอยปรนนิบัติหยวนเจียเยวี่ยมาตลอด จนผูกพันมองอีกฝ่ายเป็นลูกของตนเองไปนานแล้ว

หยวนเจียเยวี่ยเอื้อมมือไปซับน้ำตาให้หวังมามา "มามา มีท่านอยู่ด้วยช่างดียิ่งนัก ต่อไปข้ากับลูกจะดูแลท่านยามแก่เฒ่าเอง"

หวังมามายังคงยิ้มทั้งน้ำตา ก้มมองหน้าท้องที่ยังไม่นูนเด่นของหยวนเจียเยวี่ย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ได้เจ้าค่ะ ข้าจะรอวันนั้น"

อวิ๋นหมั่งเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องของอนุภรรยา คืนวันชูอีก็เรียกให้อนุสองคนมานั่งดื่มสุราเป็นเพื่อน

จนถึงเที่ยงวันก็ยังไม่สร่างเมา

หยวนเจียเยวี่ยพาหวังมามาไปด้วยแล้ว ยังกวาดสาวใช้และบ่าวชายสินเดิมที่ตนพามาจากบ้านเดิมไปด้วยจนหมด

ทั้งยังเก็บรวบรวมเงินส่วนตัว ขนเอาทรัพย์สินมีค่าจัดใส่หีบขึ้นรถม้า

ต่อให้วันนี้จะหย่าไม่สำเร็จ นางก็ไม่คิดจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกแล้ว

สินเดิมส่วนใหญ่คงยังขนออกไปในทันทีไม่ได้ แต่ของมีค่าชิ้นไหนที่หยิบฉวยง่าย นางก็สั่งให้คนขนขึ้นรถม้าไว้ก่อน

เดิมทียังกังวลว่าจะมีคนเข้ามาขัดขวาง แต่ผลลัพธ์กลับราบรื่นไร้อุปสรรคตลอดทาง

เจ้านายในจวน มีสามคนที่เมาหัวราน้ำ อีกหนึ่งคนก็ถูกสั่งกักบริเวณ

ไม่มีใครสนใจไยดีเลยสักนิดว่าหยวนเจียเยวี่ยจะออกไปที่ใด อีกทั้งวันนี้เป็นวันชูสอง นางจะกลับไปจวนฉีอ๋องก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

วันนี้เป็นวันที่สองของเทศกาลปีใหม่ ที่ศาลากลางกรมราชสกุลมีเพียงเสมียนเฝ้าเวรอยู่ไม่กี่คน

หยวนเจียเยวี่ยสั่งให้บ่าวไพร่ขับรถม้าที่บรรทุกข้าวของเต็มคัน มุ่งหน้าไปยังไร่นาสินเดิมของตนเอง

ส่วนตัวนางพาหวังมามากับสาวใช้อีกสองคนไปคุกเข่าอยู่หน้าประตูศาลากลางกรมราชสกุล

ก่อนจะคุกเข่าลง ยังได้ลั่นกลองร้องทุกข์หน้าประตูอีกด้วย

ความเคลื่อนไหวทางนี้ดึงดูดผู้คนให้มารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

กรมราชสกุลก็รีบส่งคนไปแจ้งข่าวที่จวนของเหล่าใต้เท้าทันที

ใต้เท้า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว รีบมาเร็วเข้า!

กรมราชสกุลมีหน้าที่จัดการเรื่องราวของเชื้อพระวงศ์ ที่ทำการจึงตั้งอยู่ไม่ไกลจากวังหลวง

จื๋อจวิ้นหวังดำรงตำแหน่งอัครบริหารราชสกุลเบื้องขวา จวนอยู่ใกล้ที่สุด จึงรุดมาถึงเป็นคนแรก

จื๋อจวิ้นหวังเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา รีบร้อนออกมาจนไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดขุนนาง เพียงสวมชุดคลุมสีแดงรับปีใหม่ ดูเปี่ยมไปด้วยความเบิกบานมีชีวิตชีวา

เขาไปร่วมงานเลี้ยงในวังย่อมรู้เรื่องราวของตระกูลอวิ๋นเป็นอย่างดี พอได้ยินว่าสตรีเชื้อพระวงศ์ที่แต่งเข้าตระกูลอวิ๋นมาปรากฏตัว คนในบ้านก็แทบจะช่วยกันส่งเขาออกมาถึงหน้าประตูจวน

ช่วยไม่ได้ คนที่บ้านต่างรอให้เขากลับไปเล่าข่าวใหม่ล่าสุดให้ฟังกันทั้งนั้น

ตัวเขาเองก็ใคร่รู้ว่าหลานสาวคนนี้คิดจะทำสิ่งใดกันแน่

ฮิๆ การที่จื๋อจวิ้นหวังยอมมารับตำแหน่งในกรมราชสกุล ก็เพราะนิสัยส่วนตัวที่ชอบมุงดูเรื่องสนุกนั่นเอง

เรื่องชาวบ้านร้านตลาดเขารู้ไปหมด นับประสาอะไรกับเรื่องในราชวงศ์

ด้วยเหตุนี้จึงถูกอดีตจักรพรรดิผู้มีสายตาเฉียบแหลมแต่งตั้งให้เข้ามาอยู่ในกรมราชสกุล

แบบนี้จะต่างอะไรกับเอาหนูไปปล่อยไว้ในถังข้าวสาร

ทุกครั้งที่กรมราชสกุลมีคดีความ จื๋อจวิ้นหวังจะวิ่งนำหน้ามาเป็นคนแรกเสมอ

ต่อให้เขาไม่อยากมา พระชายาก็คงเตะโด่งเขาออกมาอยู่ดี!

จื๋อจวิ้นหวังย่อมรู้ว่าหยวนเจียเยวี่ยกำลังตั้งครรภ์ พอเห็นหน้านางก็รีบบอกให้นางลุกขึ้นก่อน

หากคุกเข่าจนเป็นอะไรขึ้นมา เขาคงอดดูเรื่องสนุกกันพอดี!

จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปนั่งรอในศาลากลาง

ช่วยไม่ได้ กฎของกรมราชสกุลระบุไว้ว่า การจะพิจารณาคดีความจำต้องมีเชื้อพระวงศ์อยู่ร่วมด้วยอย่างน้อยสามคน

คนที่สองที่มาถึงคือรุ่ยอ๋อง คนอายุเกือบจะเก้าสิบปี ทว่าก้าวเท้าไวยิ่งกว่าคนหนุ่มสาวเสียอีก

พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งผู้ว่าการกรมราชสกุล ตำแหน่งนี้ตามปกติมักให้ผู้มีอาวุโสสูงสุดในราชสกุลเป็นผู้ครอง ทำหน้าที่เหมือนสิ่งมงคลประดับที่ทำการเท่านั้น

ส่วนอัครบริหารราชสกุลเบื้องซ้ายคือพี่สามของฮ่องเต้ นามฉู่หวังหยวนอวี้ซิง ตั้งแต่วัยเยาว์ก็เป็นคนเจ้าระเบียบเคร่งครัด พอโตขึ้นเข้าสู่ราชสำนักก็ถูกอดีตจักรพรรดิจับมัดรวมส่งมาเคี่ยวกรำที่กรมราชสกุล

หากไม่มีอะไรผิดพลาด เขานี่แหละคือผู้ว่าการกรมราชสกุลคนถัดไป

ฉู่หวังหยวนอวี้ซิงเป็นบุรุษวัยกลางคนใบหน้าเหลี่ยม สวมชุดขุนนางสีเข้ม ดูเข้มงวดดุดันและเข้าถึงได้ยากยิ่ง

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ทั้งจื๋อจวิ้นหวังและรุ่ยอ๋องต่างก็รีบหุบรอยยิ้มบนใบหน้าลงทันที

พยายามปั้นสีหน้าให้ดูเคร่งขรึมและสุขุมขึ้นมาอีกหลายส่วน

ช่วยไม่ได้ เจ้าหมอนี่พอเห็นหน้าพวกเขาสองคนทีไรเป็นต้องเทศนาไม่หยุดหย่อนทุกที

วันนี้พวกเขาทั้งสองคนตั้งใจมาดูเรื่องสนุก ไม่มีเวลามานั่งฟังเทศน์หรอกนะ

ทำตัวสงบเสงี่ยมไว้ จะได้ดูเรื่องสนุกอย่างสบายใจ!

คุ้มค่าจะตายไป!

ประกายตาของชายชราและชายวัยกลางคนวาววับขึ้นมาพร้อมกัน นี่คือแสงแห่งสติปัญญาโดยแท้

ฉู่หวังเองก็ไม่ได้เพิ่งรู้จักสองคนนี้เป็นวันแรก พูดกันตามตรง

แค่สองคนนั้นขยับตัว เขาก็รู้ไส้รู้พุงหมดแล้วว่าคิดจะทำอะไร

เพียงแต่ในช่วงเทศกาลปีใหม่เช่นนี้ เขายังต้องรีบกลับไปกินข้าวพร้อมหน้าครอบครัว ลูกสาวคนเล็กอุตส่าห์เดินทางกลับมาจากต่างเมือง

เขายังชื่นชมหลานนอกชายหญิงไม่หนำใจเลยด้วยซ้ำ!

เพราะถูกลากตัวมาทำงานล่วงเวลา ร่างกายของฉู่หวังจึงแผ่รังสีเย็นเยียบออกมาเป็นระลอก

นั่นคือแรงแค้นจากการต้องทำงานนอกเวลาของคนหาเช้ากินค่ำ

ยิ่งขับให้เขาดูน่าเกรงขามชวนขนลุกขึ้นไปอีก

คนในห้องพลันเงียบกริบลงไปอีก ทุกคนต่างผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบา

ด้วยกลัวเหลือเกินว่าหากหายใจแรงไปแม้แต่เฮือกเดียว จะถูกฉู่หวังหน้าตายผู้นี้โยนออกไปข้างนอก

ถึงตอนนี้ ความกล้าหาญที่หยวนเจียเยวี่ยรวบรวมมาแต่แรกแทบจะมลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

ภายใต้สายตาจับจ้องของคนทั้งสาม นางจึงพูดสิ่งที่ต้องการออกมาจนจบด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

จากนั้นก็คุกเข่าก้มหน้าอยู่กับพื้นอย่างสงบเสงี่ยม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

เพราะหวาดกลัวจนเกินไป น้ำตาจึงรินไหลออกมาไม่ขาดสาย หวังมามาและสาวใช้ทั้งสองก็พากันหลั่งน้ำตาเช่นกัน

ไม่นานนัก บนพื้นไม้ตรงที่ทั้งสี่คนคุกเข่าอยู่ก็ปรากฏรอยเปียกชื้นอย่างเห็นได้ชัดสี่หย่อม

ฉู่หวัง : ข้ายังไม่ได้เอ่ยปากสักคำ จะร้องไห้ทำไมกัน

จื๋อจวิ้นหวัง : เจ้าซิงน่ากลัวเกินไปแท้ๆ ทำเด็กเขาร้องไห้ตกใจกลัวขนาดนี้!

รุ่ยอ๋อง : เจ้าหนูซิงน่ากลัวเกินไปแท้ๆ ทำคนเขาร้องไห้หมดแล้ว!

ฉู่หวังจับสายตาตำหนิจากทั้งสองคนได้ จึงกระแอมเบาๆ ทว่ายังไม่ทันอ้าปากพูด ก็พบว่าสตรีทั้งสี่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นสะดุ้งโหยงขึ้นพร้อมกัน

ฉู่หวัง : ...เกิดมาหน้าดุ มันความผิดข้าหรือไร

ฉู่หวัง : "แค่กๆ หยวนเจียเยวี่ย เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะขอหย่าขาดกับบุตรชายคนโตตระกูลอวิ๋น"

ร่างบอบบางของหยวนเจียเยวี่ยสั่นสะท้านขึ้นมา นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เจ้าค่ะ หากไม่อาจหย่าขาดได้ จะขับไล่ข้าออกจากตระกูลก็ได้เช่นกัน ภายภาคหน้าข้าจะขอบวชชีถือศีลอยู่หน้าตะเกียงและพระพุทธรูป ไม่แต่งงานใหม่อีกต่อไป"

ได้ยินเช่นนั้น จื๋อจวิ้นหวังก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

จื๋อจวิ้นหวัง : "ซิง... แค่กๆ ท่านจงเจิ้ง ให้นางหลานสาวของข้าลุกขึ้นก่อนเถอะ ดูร่างผอมบาง

ฉู่หวังถลึงตาใส่เขาหนึ่งที เด่นนักนะเจ้านี่

จื๋อจวิ้นหวังเห็นหยวนเจียเยวี่ยลุกขึ้นแล้วจึงเอ่ยต่อ "หลานสาวคนโต เจ้าว่ากระไรนะเมื่อครู่ หากไม่หย่าขาดด้วยดีก็จะขับไล่เจ้าออกจากตระกูลรึ"

หยวนเจียเยวี่ยพยักหน้าอย่างระมัดระวัง ตอบเสียงแผ่ว "เจ้าค่ะ"

จื๋อจวิ้นหวังตบโต๊ะฉาดหนึ่ง สุ้มเสียงดังก้องปานระฆัง "อวิ๋นเจิงมันวิเศษวิโสมาจากไหน ตัวเองทำผิดแท้ๆ ยังมีหน้ามาขับไล่ภรรยาอีกรึ หลานสาวคนโตเจ้าฟังข้า พวกเราไม่ยอมหย่าด้วยซ้ำ แต่เราจะปลดสามีทิ้งเสียเลย!"

รุ่ยอ๋องหัวเราะร่าอยู่ข้างๆ พลอยเอ่ยสำทับ "ฮะๆ เสี่ยวจื๋อพูดถูก ตาแก่อย่างข้าก็สนับสนุนเจ้า ปลดสามีทิ้งเสีย!"

เห็นตระกูลอวิ๋นซวยเช่นนี้ เขามีแต่จะดีใจจนเนื้อเต้น ในงานเลี้ยงวังหลวงคราวนั้น หลานชายหลานสาวแสนรักของเขาล้มพับไปตั้งหลายคน ทำเอาตาแก่อย่างเขาปวดใจแทบตาย!

ตระกูลอวิ๋นบัดซบเอ๊ย ยังกวาดเก็บหางตนเองเสียเกลี้ยงเกลา ไม่ทิ้งหลักฐานไว้แม้แต่น้อย

ฮึ่ม!

ฉู่หวัง: พวกท่านสองคนนี่ช่างยุให้เรื่องบานปลายเสียจริง!

หากเป็นตามขั้นตอนปกติ พวกเขาจะต้องนำตัวอวิ๋นเจิงมา แล้วสอบถามความประสงค์ของทั้งสองฝ่าย

จากนั้นค่อยไกล่เกลี่ยประนีประนอม อย่างไรเสีย รื้อวัดสิบแห่งยังดีกว่าทำลายงานมงคลหนึ่งคู่

ทว่าเมื่อนึกถึงบุตรสาวคนเล็กและหลานชายคนโตที่หมดสติไม่ฟื้นในงานเลี้ยงวังหลวง เขาก็ไม่อยากทำเช่นนั้นเลย

ปลดสามีก็ปลดสามีสิ มิใช่เรื่องใหญ่อะไรนักหนา จะให้ทนดูคนในครอบครัวไปตายได้อย่างไร

ไม่เห็นหรือว่าหลานสาวที่ไม่เคยพบหน้าผู้นี้แทบจะทนมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว

ผอมลงไปถึงเพียงนี้!

ต้องโดนกดขี่ข่มเหงมาไม่น้อยเป็นแน่

พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่คู่นั้นก็ดันเป็นเสียอย่างนั้น...

ช่างเถอะ ไม่เอ่ยถึงพวกเขาสองคนดีกว่า นึกถึงทีไรก็โมโหทุกที

ฉู่หวัง "หยวนเจียเยวี่ย เจ้าแน่ใจนะว่าจะปลดสามี"

แม้หยวนเจียเยวี่ยจะรู้สึกว่าไม่เหมือนกับความคิดเมื่อครู่ แต่ดูไปแล้วก็คล้ายจะไม่ต่างกันเท่าใดนัก

หยวนเจียเยวี่ยพยักหน้าอย่างระมัดระวังอีกครั้ง ตอบเสียงแผ่ว "เจ้าค่ะ"

ฉู่หวัง "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ดี คนมา ร่างหนังสือ ประทับตราลงลายมือชื่อ"

จื๋อจวิ้นหวัง: ซิงซิง เจ้าเก่งจริงเชียว!

รุ่ยอ๋อง: เสี่ยวซิงซิง เจ้าทำได้ดีมาก!

หยวนเจียเยวี่ย/หวังมามา: ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ

----------------------------------------