ตอนที่ 90 ทวงคืนสินเดิมเกลี้ยงเรือนตระกูลอวิ๋น

ตอนที่หยวนเจียเยวี่ยถือกล่องผ้าแพรที่บรรจุหนังสือหย่าสามีเดินออกมาจากศาลกรมวัง นางยังคงอยู่ในอาการมึนงง

ทุกอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่จินตนาการไว้มาก

ไหนว่าเชื้อพระวงศ์จะหย่าขาดกันเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญมิใช่หรือ

นี่ก็ไม่เห็นจะรู้สึกว่ายากตรงไหนเลยสักนิด

จื๋อจวิ้นหวังกับรุ่ยอ๋องต่างแย่งกันส่งคนของตนเองติดตามคุ้มกันนาง

อ้างว่าเกรงตระกูลอวิ๋นจะยักยอกสินเดิมของนางเอาไว้ หรือลงไม้ลงมือทำร้ายนาง

บอกว่ามาเพื่อปกป้องนาง

ทว่า นางกลับรู้สึกแปลกพิลึกอยู่ตลอดเวลา

ตอนจะจากมา จื๋อจวิ้นหวังยังกำชับนางเป็นพิเศษว่าให้รีบกลับไปขนสินเดิมออกมาโดยไว

ส่วนคนอีกกลุ่มได้มุ่งหน้าไปส่งหนังสือหย่าที่จวนอวิ๋นแล้ว ได้ยินว่าเป็นฉู่หวังที่สั่งการให้คนไปส่งด้วยตนเอง

ตลอดทางยังตีฆ้องร้องป่าวอย่างเอิกเกริก อีกทั้งศาลกรมวังยังให้คนเขียนเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมด ปิดประกาศไว้ที่หน้าประตูศาลกรมวังอีกด้วย

พวกที่หูตากว้างขวางต่างพากันมารออยู่ที่หน้าประตูศาลกรมวังกันเรียบร้อยแล้ว

จื๋อจวิ้นหวัง: ซิงซิง เจ้ากลับกลายเป็นซิงซิงเช่นนี้ไปได้

รุ่ยอ๋อง: เสี่ยวซิงซิง เจ้ากลับกลายเป็นเสี่ยวซิงซิงเช่นนี้ไปได้

เมื่อหยวนเจียเยวี่ยกลับมาถึงจวนอวิ๋น เจ้าพนักงานที่มาส่งหนังสือหย่าก็กำลังถือรายการสินเดิม ตระเวนค้นหาสิ่งของไปทั่วทั้งจวนแล้ว

แม้แต่เรือนของไห่ซื่อก็ยังถูกรื้อค้นจนทั่ว

จะว่าไปแล้ว ข้าวของในรายการสินเดิมนั้น มีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีทางขาดหาย

ยังมีผู้คนที่มามุงดูความครึกครื้นอีกไม่น้อย ถึงกับสั่งให้บ่าวไพร่ขับรถม้าของตระกูลตนมาช่วยขนของ

คนใจดีเหล่านี้ ย่อมเป็นบรรดาญาติพี่น้องของผู้เคราะห์ร้ายในงานเลี้ยงวังหลวงนั่นเอง

เพลานี้หวังมามาเรี่ยวแรงเปี่ยมล้น นำคนกลุ่มหนึ่งไปขนข้าวของในเรือนของหยวนเจียเยวี่ยออกมาได้เกือบแปดเก้าส่วนแล้ว

แม้ของเหล่านี้จะไม่ได้อยู่ในรายการสินเดิม แต่ล้วนเป็นเงินที่หยวนเจียเยวี่ยควักกระเป๋าซื้อเองทั้งสิ้น จะปล่อยให้คนตระกูลอวิ๋นได้เปรียบไม่ได้เด็ดขาด!

พระชายาฉีอ๋องรักและเอ็นดูหยวนเจียเยวี่ยประหนึ่งบุตรสาวแท้ ๆ สินเดิมจึงล้วนเป็นของดีชั้นเลิศทั้งสิ้น

ตั้งแต่เตียงนอนหลังจากแต่งงานไปจนถึงโลงศพยามสิ้นชีพ ต่างก็เตรียมการไว้อย่างพร้อมสรรพ

ยังมีเครื่องเรือนไม้หวงฮวาหลีครบชุด ส่วนพวกภาพวาดอักษรและของประดับตกแต่งยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ไม่เพียงแต่เรือนของหยวนเจียเยวี่ย แม้แต่เรือนของอวิ๋นเจิง ข้าวของเกินกว่าครึ่งก็เป็นหยวนเจียเยวี่ยที่จัดหามา

เมื่อมีหวังมามาคอยคุม หน่วยยึดทรัพย์ (ขีดฆ่า) หน่วยขนสินเดิมก็เปรียบเสมือนเสือติดปีก

กระทั่งม่านประตูที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ยังถูกปลดลงมานำกลับไป แม้แต่ไม้ดอกไม้ประดับในลานเรือนก็ยังถูกขุดถอนไปจนถึงราก

บ่าวไพร่จวนอวิ๋นถูกคนของศาลกรมวังไล่ต้อนไปกองรวมกันอยู่อีกฝั่ง

พวกเขาถือเอกสารราชการอย่างเป็นทางการ การนำสินเดิมกลับคืนย่อมเป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมาย

คราวนี้กระทำกันกลางวันแสก ๆ

หน้าประตูมีคนมามุงล้อมอยู่เนืองแน่น คนบางส่วนที่อยากดูความครึกครื้นถึงกับเดินตามพวกเขาเข้าไปด้านใน กระตือรือร้นเสียยิ่งกว่าพวกเจ้าพนักงานเสียอีก

ในเวลาอันรวดเร็ว อวิ๋นเจิงก็ได้ครอบครองเรือนในสภาพเดียวกับน้องชายของตน

ภายในห้องถูกล้างจนเกลี้ยงเกลา สะอาดเอี่ยมเสียยิ่งกว่าฝูงตั๊กแตนบินผ่าน

เจ้านายทั้งสี่ของจวนอวิ๋น

อวิ๋นหรงไม่มีทางโผล่หน้าออกมา

อวิ๋นหมั่งยังไม่สร่างเมา ไม่มีใครกล้าไปปลุกเขาสักคน

ไห่ซื่อก้าวเท้าออกจากเรือนไม่ได้

อวิ๋นเจิงได้แต่มองดูผู้คนขนย้ายข้าวของตาปริบ ๆ ตัวเขาก็เมามายจนมึนงงไปหมด

ซ้ำยังถูกคนชนเข้าอย่างไม่ระวัง ร่างกลิ้งคลุกไปกับพื้นสองตลบจึงจะทรงตัวได้

เขาได้แต่หดตัวคุดคู้อยู่ตรงมุมห้อง เฝ้ามองผู้คนขนข้าวของในเรือนตนออกไปทีละชิ้นจนโล่งเตียน

กระทั่งผู้คนจากไปจนหมดสิ้น เด็กรับใช้ที่เดินเข้ามาเก็บกวาดความวุ่นวายจึงได้พบตัวเขา

ร่างกายเขาคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุรา ข้างกายยังมีกาเหล้าเปล่าระเกะระกะอยู่อีกหลายใบ

ต้องช่วยกันหลายคนจึงจะพยุงเขากลับเข้าไปในห้องได้

……

หลูจิ้งซูนั่งแทะเมล็ดแตงพลางฟังเด็กรับใช้เล่าข่าวคราวจากจวนอวิ๋น

เจ้าหนุ่มคนนี้มีพรสวรรค์ในการเล่านิทานไม่เบา เล่าเสียจนเห็นภาพมีชีวิตชีวา

คนหลายคนที่อยู่ตรงนั้นต่างฟังกันจนเพลิดเพลิน

ถูกแล้ว หลายคนจริง ๆ

หรงซื่อเจินกับหรงซื่อลวี่นั่งลงกับพื้นโดยตรง ตรงนั้นคือลานกิจกรรมพักผ่อนที่หลูจิ้งซูเพิ่งประดิดประดอยทำขึ้นมาใหม่

มีเบาะนวมนุ่ม ๆ มากมาย ทั้งยังมีโต๊ะเตี้ยอีกสองสามตัว จะใช้แยกกันก็ได้ หรือจะนำมาต่อรวมกันก็ดี

หรงซื่อลวี่เอนกายนอนเอกเขนกอยู่บนเบาะนวมหลายใบ ในมือถือผลส้ม คอยบิใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ เป็นระยะ

หรงซื่อเจินนั่งตัวตรงเป๊ะอย่างสำรวม ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ

นาน ๆ ครั้งจะหยิบขนมขึ้นมาละเลียดกินคำเล็ก ๆ

หรงจิ่นเหยากับหรงเจียซู่ขยับเข้าไปชิดกัน พลางกินขนมพลางกระซิบกระซาบข้างหู

อวี๋ซื่อกับลูกแฝดนั่งแยกอยู่อีกด้านหนึ่ง บนโต๊ะมีทั้งขนมขบเคี้ยวและของเล่นที่เตรียมไว้ให้เด็ก ๆ

นางเองก็ยังเอื้อมไปหยิบของกินจากโต๊ะของพวกหรงจิ่นเหยามากินด้วยเช่นกัน

หรงอวิ๋นเช่อกับคุณชายหมิงเยวี่ยนั่งเคียงข้างกัน ท่วงท่าของทั้งสองคนพร้อมเพรียงราวกับแกะพิมพ์เดียวกัน สีหน้าก็ดูลึกล้ำยากจะหยั่งถึงเหมือนกันไม่มีผิด

ทั้งสองคนเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็กลายเป็นทัศนียภาพอันงดงามตระการตาแล้ว

หลูจิ้งซูเอนกายพิงตั่งกุ้ยเฟยอยู่ข้าง ๆ มีจู๋ชิงคอยบีบนวดขาให้ และซิ่วจวี๋คอยนวดไหล่ให้

ชีวิตน้อย ๆ เช่นนี้ ช่างแสนสุขสบายดีแท้~

เมื่อเล่าเรื่องของจวนอวิ๋นจบแล้ว เด็กรับใช้ก็รับหน้าที่ใหม่แล้วล่าถอยออกไป

แน่นอนว่ายังได้รับรางวัลอย่างงามไปอีกก้อนหนึ่งด้วย

หลูจิ้งซูย่อมล่วงรู้ความคิดของบรรดาลูกหลานเหล่านี้ดี

หลูจิ้งซูจึงเอ่ยเตือนสติว่า "อย่าได้เห็นสภาพน่าเวทนาของตระกูลอวิ๋นแล้วเอาแต่ดีใจบนความทุกข์ของผู้อื่น เราต้องเอาเรื่องนี้มาเป็นบทเรียน คอยเตือนตนเองอยู่เสมอว่าให้ระวังวาจาและการกระทำ ทำความดีให้มาก ละเว้นความชั่วเสีย"

ทุกคนต่างเชื่อฟังคำสั่งสอนอย่างว่าง่าย พลางพยักหน้าไม่หยุด

หรงซื่อลวี่ก็พลอยผุดลุกขึ้นมานั่งตัวตรง แสร้งทำสีหน้าจริงจัง ก้มหน้าสำนึกผิดไปกับเขาด้วย

อันที่จริงหลูจิ้งซูกลับรู้สึกว่า นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ตราบใดที่ซูเฟยในวังหลังยังไม่สิ้นความโปรดปราน ตระกูลอวิ๋นก็ย่อมจะผงาดขึ้นมาใหม่ได้ไม่ช้าก็เร็ว

นางกำลังรอคอยให้กระแสเรื่องหนังสือบทละครเล่มนั้นปะทุขึ้นมาต่างหาก

ถึงตอนนั้นสิ ถึงจะเรียกว่าครึกครื้นอย่างแท้จริง

แขวะอย่างแนบเนียน ถากถางอย่างมีชั้นเชิง

ไม่ระบุชื่อ ไม่ระบุนามสกุล แต่ผู้ที่รู้เรื่องวงใน ย่อมจะโยงไปถึงได้ไม่มากก็น้อย

โบราณว่าไว้ ใต้หล้านี้ไม่มีเรื่องใดที่แปลกใหม่อย่างแท้จริง

สิ่งที่เจ้าเคยทำ ล้วนเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษเคยเล่นจนเบื่อแล้วทั้งสิ้น

ถึงกระนั้น หลูจิ้งซูก็ยังคงประเมินความชอบสอดรู้สอดเห็นของชาวเมืองหลวงต่ำไปอยู่ดี

เพียงแค่ห้าวัน หนังสือที่มิอาจเอ่ยนามเล่มนั้นก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอย กระทั่งอำเภอและมณฑลรอบนอกเมืองหลวงก็เริ่มมีคนหาซื้อกันแล้ว

ร้านหนังสือเจี่ยโยวขายฉบับพิมพ์แท้ย่อมเป็นธรรมดา แต่เมื่อมีคนอ่านมากขึ้น บรรดาฉบับคัดลอกด้วยลายมือสารพัดแบบก็ผุดขึ้นตามมาเป็นดอกเห็ด

ซ้ำยังมีบัณฑิตและนักปราชญ์จำนวนไม่น้อยเข้าร่วมวงวิพากษ์วิจารณ์ด้วย

ทุกวันร้านหนังสือเจี่ยโยวจะนำป้ายสรุปประเด็นถกเถียงล่าสุดมาปิดประกาศไว้ที่หน้าประตู

เกิดศึกวิวาทะด่าทอกันไม่ขาดสาย โรงสุราหลายแห่งที่เหล่าบัณฑิตชอบไปรวมตัวกัน ต่างก็เคยมีเรื่องวิวาทโต้เถียงกันเกิดขึ้น

ทว่าคนพวกนี้ใช้เพียงฝีปาก ไม่ได้ลงไม้ลงมือ จึงไม่เป็นที่สะดุดตาของทหารลาดตระเวนแต่อย่างใด

ร้านหนังสือเจี่ยโยวถึงขั้นปรับปรุงเนื้อหาอย่างต่อเนื่อง โดยนำบทวิจารณ์ชั้นยอดที่เพิ่งออกมาใหม่ใส่เพิ่มเข้าไปด้วย ออกเล่มใหม่ทุก ๆ สามวัน

ฉวยจังหวะกระแสนิยมระลอกนี้กอบโกยเงินทองจนอิ่มหนำสำราญ

คราวนี้หลงจู๊ปักใจเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่า ตนเองได้รับพรจากเซียนสวรรค์มาจริง ๆ

สำหรับเขาแล้ว นอกจากการอ่านตำรา ก็มีเพียงการหาเงินเท่านั้นที่เป็นความชอบเพียงหนึ่งเดียว

เวลานี้ เขาแทบจะเบิกบานจนตัวลอยอยู่รอมร่อ

ฝ่ายจื๋อจวิ้นหวังเองก็เบิกบานจนตัวลอยเช่นกัน

ขณะที่เขาเดินทอดน่องอยู่ในที่ว่าการ ได้เห็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตนกำลังแอบดูอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ พอมีคนเดินผ่านไปข้างกายก็จะรีบซ่อนไว้ทันที

จื๋อจวิ้นหวังตัดสินด้วยสัญชาตญาณทันทีว่า ต้องมีของดีแน่ ๆ!

ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ก็นิสัยเหมือนกับเขา เป็นพวกชอบเรื่องสนุกครึกครื้นเช่นกัน

ท่าทางเช่นนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เมื่อก่อนตอนที่เขาแอบดูหนังสือประเภทยี่เกเหลืองเวลาเรียนในวัง ก็มีสีหน้าท่าทางแบบนี้เป๊ะ

จื๋อจวิ้นหวังเล็งจังหวะเหมาะ อาศัยช่วงที่อีกฝ่ายกำลังดำดิ่งอยู่ในเนื้อหาจนผ่อนคลายความระมัดระวังลงอย่างสิ้นเชิง

เขาก้าวยาว ๆ ปรี่เข้าไปตรงหน้า แล้วกระชากหนังสือเล่มนั้นมาในพริบตา

"ฮึ่ม แอบดูอะไรอยู่น่ะ ไหนให้ข้าดูบ้างซิ!"

เขาพลิกไปดูหน้าปก แล้วอ่านออกเสียงทีละตัว

"ฮ่องเต้เผด็จการกับพระสนมสะคราญโฉม 'สามีขา ข้าไม่เอาแล้วนะเจ้าคะ'"

จื๋อจวิ้นหวังตีหน้าขรึมลงทันใด "นี่เจ้าฝ่าฝืนกฎระเบียบอย่างโจ่งแจ้ง เห็นแก่ที่เป็นความผิดครั้งแรก ครั้งนี้ข้าจะไม่ลงโทษเจ้า แต่หนังสือเล่มนี้ ต้องถูกยึด"

พูดจบยังไม่ทันรอให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปาก เขาก็คว้าหนังสือเล่มนั้นแล้วชิ่งหนีไปทันที

ผู้ใต้บังคับบัญชาอยู่รับใช้เขามากี่ปีแล้ว มีหรือจะไม่รู้ว่าผู้บังคับบัญชาของตนมีสันดานเช่นไร

ได้แต่ก่นด่าจื๋อจวิ้นหวังในใจไปหลายร้อยรอบ จากนั้นก็หันไปสั่งให้เด็กรับใช้ของตนรีบออกไปหาซื้อมาใหม่อีกเล่มหนึ่ง

กำลังอ่านถึงฉากสำคัญพอดี หนังสือดันมาถูกแย่งไปเสียได้

หากวันนี้ไม่ได้อ่านตอนจบ มีหวังนอนไม่หลับแน่

ตกลงแล้วแม่นางชุดแดงผู้นั้นตามหาชายคนรักเจอหรือไม่กันแน่

กระทั่งตกดึก เขาถือหนังสือฉบับคัดลอกที่เด็กรับใช้วิ่งหาซื้อมาหลายช่วงถนน แล้วอ่านรวดเดียวจนถึงตอนจบ

ทั้งร่างพลันรู้สึกปั่นป่วนจนแทบสิ้นสติ

แม่นางชุดแดงคนนั้น นาง! ตาย! แล้ว!

ซ้ำยังตายลงต่อหน้าชายคนรัก โดยที่ก่อนตายนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ชายคนรักอยู่ห่างจากนางเพียงแค่กำแพงกั้นเท่านั้น

จากนั้น ชายคนรักของนางที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ก็ตายตามไปด้วยเช่นกัน

ชายหญิงคู่ทุกข์คู่ยากคู่นี้ ทั้งที่ตายในวันเดียวกันแท้ ๆ อีกทั้งยังตายในสถานที่เดียวกันอีกด้วย

แต่กลับถูกคั่นกลางไว้ด้วยกำแพงเพียงแผ่นเดียว

เขาแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว!

มือของเขาคันยุบยิบจนทนไม่ไหว

อดรนทนไม่ได้ที่จะต้องเขียนอะไรระบายออกมาสักหน่อยแล้ว!

----------------------------------------