ตอนที่ 91 นิยายพาป่วนจนจื๋อจวิ้นหวังต้องนอนเดียวดาย

จื๋อจวิ้นหวังเองก็สภาพไม่ได้ดีไปกว่าเขาสักเท่าใด

เขานึกชื่นชมท่านอ๋องผู้ชอบเขียนหนังสือนิยายในเรื่องคนนั้นยิ่งนัก

แค่ก ๆ ความชอบนี้ช่างเหมือนกับเขาราวกับแกะ

นี่คือสหายร่วมอุดมการณ์ เป็นคนรู้ใจ เป็นผู้รู้ทำนองแท้จริง

น่าแค้นใจนักที่คนผู้นี้เป็นเพียงตัวละครในหนังสือ มิอาจพบหน้าค่าตากันได้

ทว่าขอเพียงอีกฝ่ายได้ใช้ชีวิตอย่างเสเพลผึ่งผายอยู่ในหนังสือ ก็นับว่าไม่เสียทีที่ทั้งสองได้รู้จักกันรอบหนึ่งแล้ว

จื๋อจวิ้นหวังอ่านต่อไปด้วยความรู้สึกอันอธิบายไม่ถูก

จากนั้น ท่านอ๋องผู้นั้น...

ก็ตายแล้ว!

ตายแล้วเนี่ยนะ!

แล้ว!

!

เหตุใดกัน จื๋อจวิ้นหวังเอ่ยถามกระแทกจิตวิญญาณ

เขาก็เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ตัวน้อย ๆ ที่ชอบอ่านชอบเขียนหนังสือนิยาย ไปหาเรื่องข้องแวะกับใครกัน

ถึงกับถูกคนแทงตายด้วยกระบี่เดียวเสียอย่างนั้น

ผู้ใดเป็นคนทำ

ด้วยโทสะอันพลุ่งพล่านเช่นนี้ จื๋อจวิ้นหวังจึงรีบอ่านหนังสือจนจบอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดก็พบสาเหตุจากบทสนทนาระหว่างบุตรชายของนางเอกกับพระสนมเอกในตอนท้าย

เจ้าหลานชายที่ได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ผู้นี้ มันกล่าวว่า

มันบอกว่า มันแค่ขัดหูขัดตาที่มีคนใช้ชีวิตว่างงานสุขสบายถึงเพียงนั้น

ถึงได้ส่งคนไปจัดการฆ่าทิ้งเสีย

อ๊ากกกกก

เจ้าสารเลวเอ๊ย!

คนเขาอยู่ของเขาดี ๆ ซื่อตรงตามประสา เพียงเพราะเหตุผลวิปริตพรรค์นี้

เจ้าก็ฆ่าเขาแล้วรึ

สภาพเช่นนี้ยังริอ่านเป็นฮ่องเต้ มิน่าเล่าราชวงศ์เมิ่งของพวกเจ้าถึงได้ล่มจม

สมควรแล้ว!

จื๋อจวิ้นหวังโกรธจนผมชี้ชัน

จื๋อจวิ้นหวังเดือดดาลสุดจะระงับ

จื๋อจวิ้นหวังกระโดดโลดเต้นไปมา

เขาคว้าหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาแล้วตรงดิ่งไปหาหวังเฟยทันที

หวังเฟยคือคนรู้ใจของเขา ทุกครั้งที่เขาเขียน (ขีดทิ้ง) ซื้อหนังสือนิยายเล่มใหม่มา ก็จะนำมาแบ่งปันกับหวังเฟยเป็นคนแรกเสมอ

จุดเริ่มต้นที่เขาได้พบกับหวังเฟยก็คือที่ร้านหนังสือแห่งหนึ่ง

นั่นคือสถานที่ซึ่งความรักของเขาเริ่มต้นขึ้น

เมื่อมีคนรู้ใจมาร่วมรับฟัง จื๋อจวิ้นหวังก็รู้สึกว่าตนเองมิได้เดือดดาลถึงเพียงนั้นแล้ว

เพราะว่า เขาต้องปลอบใจฮูหยิน

ฮูหยินของเขาชอบสตรีผู้มีความมุ่งมั่นจะเขียนตำราประวัติศาสตร์คนหนึ่งในเรื่อง ตอนที่เขาอ่านถึงสตรีผู้นี้ก็ประทับใจมากเช่นกัน

ทว่าผลลัพธ์คือ เด็กคนนี้กลับถูกลูกพี่ลูกน้องของตนวางแผนเล่นงาน บิดามารดาถูกสังหาร ส่วนตนเองต้องแต่งให้ลูกพี่ลูกน้องไปเป็นอนุ ซ้ำยังถูกภรรยาเอกข่มเหงรังแก

มือคู่นั้นที่เคยเขียนอักษรข่ายซูตัวบรรจงงดงาม กลับถูกคนทำลายจนแหลกลาญอย่างโหดเหี้ยม สุดท้ายยังต้องมาคลอดลูกยากจนตายตกไปทั้งแม่ทั้งลูก

หวังเฟยสติแตกไปแล้ว!

นางทั้งร้องไห้ทั้งด่าทอไปพร้อมกัน

โดยเฉพาะเรื่องการคลอดลูกยากนี้ ยิ่งทิ่มแทงใจดำของนางอย่างจัง

นี่ก็เป็นแผลใจของจื๋อจวิ้นหวังเช่นกัน แท้จริงแล้วเขากับหวังเฟยมักมิได้มีเพียงบุตรสาวคนเดียว

พวกเขาเคยมีบุตรชายอยู่คนหนึ่ง ทว่าหวังเฟยคลอดลูกยาก เด็กคลอดออกมาก็หมดลมหายใจเสียแล้ว

หวังเฟยเองก็ตกเลือดหลังคลอดอย่างหนัก จนไม่อาจมีบุตรได้อีกต่อไป

เมื่อไร้หนทาง เขาจึงต้องรับอนุภรรยาเข้ามา ชายารองผู้นั้นก็รู้ความยิ่งนัก เข้ากับหวังเฟยได้เป็นอย่างดี สนิทสนมกันยิ่งกว่าเขากับนางเสียอีก

บุตรคนแรกที่คลอดออกมา ฮ่องเต้ทรงเวทนาที่เขาไร้ทายาทสืบสกุลมาหลายปี จึงอนุญาตให้ลงบันทึกไว้ใต้ชื่อของหวังเฟยโดยตรง ให้นับเป็นบุตรสายตรง

บุตรชายผู้นี้ก็คือบิดาของหยวนจื่อเสวี่ย

ต่อมาชายารองก็ให้กำเนิดบุตรชายหญิงอีกอย่างละคน ล้วนเป็นหวังเฟยกับชายารองช่วยกันอบรมสั่งสอน

บางคราที่เขาออกไปปฏิบัติราชการนอกจวน ชายารองยังมานอนเป็นเพื่อนหวังเฟย ด้วยเกรงว่านางอยู่คนเดียวแล้วจะไม่ชิน

จื๋อจวิ้นหวังรู้สึกแปลกพิลึกอยู่บ้าง แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

ช่างเถิด ไม่พูดถึงนางแล้ว

เพลานี้ ปลอบฮูหยินสำคัญที่สุด

ใครจะไปรู้ว่า หวังเฟยกลับรังเกียจว่าเขาไม่เข้าใจหัวอกสตรี แล้วหอบหนังสือนิยายตรงดิ่งไปหาชายารองเสียอย่างนั้น

จากนั้น คืนนั้นหวังเฟยก็ไม่กลับมาอีกเลย

จื๋อจวิ้นหวังต้องนอนเดียวดายเฝ้าห้องหับอันว่างเปล่า

วันรุ่งขึ้น จื๋อจวิ้นหวังจึงพกหนังสือเล่มนั้นไปยังตำหนักรุ่ยอ๋องเพื่อหารุ่ยอ๋อง

หนังสือเล่มนี้เขาสั่งให้คนสนิทรีบไปกว้านซื้อมาตั้งแต่เช้าตรู่

ซ้ำยังยอมควักเงินจ่ายถึงห้าเท่าซื้อมาจากพ่อค้าเร่ขายหนังสืออีกต่างหาก

คนสนิทของจื๋อจวิ้นหวังยังแอบนำปึกกระดาษหนาเตอะไปส่งที่โรงหนังสือเจี่ยโยว มอบให้แก่ผู้ดูแลที่รับผิดชอบเรื่องรับต้นฉบับข้างในนั้น

ทั้งหมดล้วนเป็นผลงานที่จื๋อจวิ้นหวังระบายอารมณ์เขียนขึ้นมากลางดึกทั้งสิ้น

รุ่ยอ๋องนึกเสียใจยิ่งนักที่วันนี้ยอมปล่อยให้เสี่ยวจื๋อเข้ามา

สำนักราชสกุลของพวกเขาล้วนทำงานตามระเบียบขั้นตอน ผู้เป็นใหญ่ทั้งสามคนจึงว่างงานอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะรุ่ยอ๋องที่จะเข้าที่ว่าการก็ต่อเมื่อมีเรื่องสนุกให้ดูเท่านั้น ในแต่ละวันเขาเอาแต่จิบชาชมดอกไม้ เพลิดเพลินกับเสียงดนตรีและการละเล่นกายกรรมอยู่ที่บ้าน ช่างมีความสุขเหลือเกิน

แล้วเหตุใดต้องไปหลงเชื่อคำล่อลวงของเสี่ยวจื๋อจนเปิดหนังสือเล่มนั้นอ่านด้วยเล่า

ผู้เฒ่าถึงกับบอกว่า ตนเองโกรธขนาดนี้ครั้งล่าสุด ก็คือตอนโกรธครั้งล่าสุดนั่นแล!

พลันนั้นเอวก็ไม่เคล็ดขาไม่ปวดขึ้นมาทันตา ไม่ต้องให้ใครมาคอยพยุง เขาสาวเท้าฉับ ๆ เดินกลับห้องหนังสือด้วยตนเอง

เขาจะระเบิดอารมณ์!

เขาต้องระบายออกมา!

มือเขาคันยิบ ๆ แล้ว!

ในหนังสือเล่มนั้นมีท่านจวิ้นหวังเฒ่าคนหนึ่งที่มีชีวิตอยู่มาถึงเก้าสิบเก้าปี วันเวลาช่างสุขสำราญดีแท้

เสเพลผึ่งผายยิ่งกว่าเขาเสียอีก

ทว่าผลสุดท้าย ก่อนถึงวันงานฉลองอายุครบหนึ่งร้อยปี กลับถูกคนวางยาพิษตายเสียได้!

ผู้ใดมันจะว่างงานปานนี้กัน!

คนแก่อายุร้อยปีจะไปทำอะไรได้!

ไยต้องวางยาพิษเขาด้วยเล่า!

รุ่ยอ๋องรู้สึกว่าไม่ใช่ท่านจวิ้นหวังเฒ่าผู้นั้นที่ถูกวางยาพิษ แต่เป็นตัวเขาเองต่างหากที่ถูกวางยาพิษ!

ถุย ถุย ถุย!

ท่านจวิ้นหวังเฒ่าถูกวางยาพิษตายเพราะขนมชิ้นหนึ่ง!

รุ่ยอ๋องไม่มีความชอบอื่นใด ชอบเพียงของอร่อยเท่านั้น

โดยเฉพาะขนมหวาน

เสี่ยวจื๋อยังบอกอีกว่า นี่เป็นหนังสือโบราณที่โรงหนังสือคัดลอกมาเล่มหนึ่ง

หนังสือโบราณวางอยู่ในตู้จัดแสดงของโรงหนังสือ ยืนยันได้ว่าเป็นของเมื่อหลายร้อยปีก่อน

รุ่ยอ๋องยิ่งปวดใจเข้าไปใหญ่ ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นเรื่องจริงก็ได้

ฮือๆๆ

ท่านจวิ้นหวังเฒ่าผู้น่าสงสารเอ๋ย!

พออ่านต่อไปเรื่อยๆ เขาก็ยิ่งโมโห สาเหตุที่ถูกวางยาพิษช่างชวนให้ระเบิดอารมณ์สิ้นดี

เพียงเพราะตัวเอกหญิงที่ได้เป็นไทเฮา รู้สึกว่าตนเองคงมีชีวิตอยู่ไม่ถึงร้อยปี จึงไม่อยากให้ผู้อื่นมีโอกาสมีชีวิตอยู่ถึงร้อยปีเช่นกัน

เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร

ประสาทกลับไปแล้วหรือ!

ไทเฮาบ้านไหนจิตใจคับแคบปานนี้กัน!

อ๊ากกกกก!

นังหญิงสารเลวผู้นี้!

นังสารเลว!

อะแฮ่ม เพราะท่านจวิ้นหวังเฒ่ามีส่วนคล้ายกับตนเองอยู่หลายจุด ยามที่รุ่ยอ๋องอ่าน จึงเผลอเอาตัวเองเข้าไปแทนที่โดยไม่รู้ตัว

คนทั้งตระกูลของท่านจวิ้นหวังเฒ่าต่างเตรียมงานเลี้ยงฉลองอายุครบหนึ่งร้อยปีกันอย่างคึกคัก ผู้เขียนบรรยายการเตรียมงานเลี้ยงเอาไว้ได้อย่างมีชีวิตชีวายิ่งนัก

รุ่ยอ๋องเฝ้ารอคอยจนแทบทนไม่ไหว

ทว่าผลลัพธ์เล่า!

ไม่เหลืออะไรสักอย่าง!

กลายเป็นงานศพไปในพริบตา!

อัปมงคลเกินไปแล้ว อ๊ากกก!

รุ่ยอ๋องก่นด่าไทเฮาผู้นั้นเสร็จ ก็ถือโอกาสด่าจื๋อจวิ้นหวังไปอีกยกใหญ่

ออกคำสั่งให้จื๋อจวิ้นหวังเขียนบทความให้เขาเดี๋ยวนั้นห้าบท บรรยายถึงความรันทดของท่านจวิ้นหวังเฒ่า และก่นด่าพฤติกรรมไร้ยางอายของไทเฮาจากหลากหลายแง่มุม

จื๋อจวิ้นหวัง "..."

เขาไม่กล้าขัดขืน จึงเขียนจนเสร็จแต่โดยดี

โทษฐานที่มือบอน เรื่องของภรรยาเมื่อวานยังไม่จำอีกหรือไร

ทีนี้รู้ซึ้งแล้วใช่หรือไม่!

จื๋อจวิ้นหวังที่โดดงาน กลับต้องยุ่งยิ่งกว่าตอนไปทำงานที่ทำการเสียอีก

บทความทั้งห้าบทถูกแก้แล้วแก้อีก รุ่ยอ๋องถึงค่อยพอใจขึ้นมาบ้าง

แถมยังวิพากษ์วิจารณ์ลายมือของเขาเสียจนไม่มีชิ้นดี

ช่วยไม่ได้ ลายมือของรุ่ยอ๋องนับเป็นหนึ่งไม่เป็นสองในบรรดาเชื้อพระวงศ์ทั้งหมด

ลายมือของจื๋อจวิ้นหวัง ย่อมไม่อาจเข้าตาท่านผู้เฒ่าได้เลยแม้แต่น้อย

สุดท้าย จื๋อจวิ้นหวังต้องสูญเสียนิยายที่ได้มาอย่างยากลำบากไป แต่ได้กระดาษที่เขียนตัวอักษรเต็มพรืดกลับมาปึกใหญ่แทน

ทั้งยังมีการบ้านคัดลายมือวันละห้าแผ่นอีกด้วย

จื๋อจวิ้นหวังนึกเสียใจจนอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด

คนดีๆ ที่ไหนอายุจนป่านนี้เป็นปู่คนแล้วยังต้องมาคัดลายมือกันเล่า!

ช่างขายหน้าสิ้นดี!

ทว่าเขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ

จื๋อจวิ้นหวังลากฝีเท้าอันหนักอึ้งกลับมาถึงจวน ก็ถูกสาวใช้ที่รออยู่นานแล้วพาตัวไปยังเรือนเอกทันที

ภรรยาของตนกับชายารองของนาง ทั้งสองคนตาบวมเป่ง กำลังจ้องมองเขาเขม็ง

จื๋อจวิ้นหวังถูกสายตาสองคู่จับจ้อง ในใจก็เริ่มหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมา

ใบหน้าของจื๋อจวิ้นหวังประดับด้วยรอยยิ้มประจบประแจง ค่อยๆ ก้าวเท้าขยับเข้าไปในห้อง "ฮูหยิน พวกเจ้าเป็นอะไรกันหรือ"

ขณะที่เอ่ยปาก เขาก็ไม่ลืมที่จะสังเกตการณ์รอบตัว หากท่าไม่ดี จะได้เผ่นหนีได้ทันท่วงที

น่าเสียดาย เพิ่งจะก้าวพ้นประตู ประตูด้านหลังก็ปิดลงเสียแล้ว

นี่มันปิดทางรอดของเขาชัดๆ!

วันนี้ชีวิตเขาต้องมาจบลงที่นี่แล้วหรือ

อย่านะ!

แน่นอนว่าจื๋อจวิ้นหวังย่อมไม่ได้จบชีวิตลงที่นี่

จิตวิญญาณของเขาได้รับการยกระดับ และมีความเข้าใจต่อชะตากรรมของสตรีอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ขณะเดียวกันก็ตั้งมั่นในความคิดของตนว่า ต่อไปจะต้องไม่ทำให้ภรรยาทั้งสองโมโหโดยเด็ดขาด เด็ดขาด เด็ดขาด

จวิ้นหวังเฟยเข้าใจเขาดีเพียงใด สั่งให้เขาเขียนนิยายฉบับใหม่ขึ้นมาสองฉบับให้พวกนางอ่านภายในสองวันทันที

โดยยึดเอาตัวละครที่พวกนางชื่นชอบเป็นหลัก มอบตอนจบที่กลมเกลียวงดงามให้แก่พวกนาง

แม้จื๋อจวิ้นหวังจะลำบากใจ แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี

เพราะตัวเขาเองก็อยากเขียนเช่นกัน!

จึงตัดสินใจเขียนขึ้นมาใหม่อีกเล่มตามความคิดของตนเอง

หลังจากให้ภรรยาทั้งสองตรวจดูแล้ว ก็ส่งคนนำไปส่งที่ร้านหนังสือเจี่ยโยว

ไม่นานนัก บรรดานักอ่านทั้งหลายก็รู้ข่าว

เซียนอวิ๋นเค่อออกหนังสือเล่มใหม่แล้ว!

ผู้คนต่างยินดีปรีดาทั่วหล้า!

----------------------------------------