ตอนที่ 92 นิยายโรงหนังสือเจี่ยโยวทำฮ่องเต้ทรงลำบากใจ

ไม่เพียงแต่เสียนอวิ๋นเค่อเท่านั้น แม้แต่นักเขียนอีกหลายท่านที่วางพู่กันไปนานก็ยังมีผลงานใหม่

สำหรับหนอนหนังสือแล้ว นี่นับเป็นสิ่งใดเล่า

มันคืองานเลี้ยงอันโอชะชัดๆ!

บางคนถึงขั้นแกะรอยจากหนังสือเล่มโปรด จนสาวไปถึงต้นฉบับดั้งเดิมได้

หนังสือของร้านหนังสือเจี่ยโยวจึงขายหมดเกลี้ยงอีกคำรบ

เพราะชื่อหนังสือเล่มนั้นมันช่าง... เอ่อ น่ากระดากอายไปสักหน่อย

ดังนั้นคนที่ไปซื้อ ต่างพุ่งตรงไปที่โต๊ะคิดเงินเพื่อกระซิบถามหลงจู๊

"เล่มนั้นน่ะ เท่าใด เอามาเล่มหนึ่ง!"

"หลงจู๊ เอ่อ... เล่มนั้นน่ะ มีหรือไม่"

เรื่องนี้ย่อมมีคนนำไปรายงานต่อฮ่องเต้ และพระองค์ก็ทรงทราบดีว่าจื๋อจวิ้นหวังผู้เป็นพระญาติ มีความชอบเล็กๆ น้อยๆ ที่มิได้สร้างความเดือดร้อนให้ผู้ใด

ตราบใดที่ไม่ก่อเรื่อง พระองค์ก็ไม่ทรงเข้าไปก้าวก่าย

ทว่าครานี้ได้ยินว่าแม้แต่รุ่ยอ๋องก็ยังเข้าร่วมด้วย ฮ่องเต้จึงทรงเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาบ้าง

จึงได้นำหนังสือเล่มนั้นมาเปิดดู

ตอนที่เปิดอ่าน องค์รัชทายาทก็ประทับอยู่ข้างๆ เดิมทีฮ่องเต้ก็มิได้คิดว่าจะมีอะไร

แต่ครั้นชื่อหนังสือปรากฏสู่สายตา ฮ่องเต้ก็ทรงรู้สึกกระดากจนแทบอยากจะเอาปลายเท้าจิกพื้น

นิ้วเท้าในฉลองพระบาทขยับเกร็งอย่างควบคุมไม่อยู่

"ฮูหยินอ่อนโยนจับใจ ท่านอ๋องเหน็ดเหนื่อยทุกทิวา"

พระญาติรังเกียจว่าชื่อหนังสือเดิมไม่สุภาพ

แต่เล่มของตัวเองก็หาได้สุภาพกว่าสักเท่าใดไม่

เดิมทีพระองค์กะจะอ่านเล่มที่พระญาติเขียนก่อน มาถึงขั้นนี้ สู้ไปอ่านคัมภีร์โบราณเล่มนั้นก่อนดีกว่า

อย่างไรเสียก็เป็นตำราโบราณ สำนวนภาษาย่อมนุ่มนวลสำรวมกว่าเป็นแน่

ฮ่องเต้กระแอมไอเบาๆ รีบโยนหนังสือเล่มนั้นไปด้านข้าง แล้วหยิบอีกเล่มขึ้นมา

"จักรพรรดิเผด็จการกับพระสนมโฉมงาม 'ท่านพี่ ข้าไม่เอาหรอกนะเจ้าคะ'"

ฮ่องเต้แทบอยากจะขว้างหนังสือเล่มนี้ทิ้งไปให้พ้นพระเนตรทันที

คนที่เป็นจักรพรรดิตัวจริงเท่านั้น ถึงจะเข้าใจอานุภาพทำลายล้างของชื่อเรื่องพรรค์นี้

พระองค์ทรงมีอารมณ์ชั่ววูบที่อยากจะสั่งทำลายหนังสือเล่มนี้ทิ้งให้สิ้นซาก ทว่าไม่อาจทำได้

มิเช่นนั้นผู้คนจำนวนมากคงพากันคาดเดาว่า หนังสือเล่มนี้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับพระองค์หรือไม่

หาไม่แล้ว ไฉนจึงต้องใส่พระทัยถึงเพียงนี้

ลองคิดถึงบรรพบุรุษพระองค์หนึ่งของพระองค์ดูเถิด ครั้งนั้นเพราะทนเห็นหนังสือเล่มหนึ่งไม่ได้ จึงมีรับสั่งให้ทำลายทิ้ง

หนังสือถูกทำลายไปแล้วก็จริง แต่ข่าวลือกลับยิ่งกระพือจนกลายเป็นเรื่องจริงไปเสียฉิบ

จวบจนทุกวันนี้ยังคงมีคนหยิบยกเรื่องราวความรักใคร่เสน่หา ระหว่างบรรพบุรุษพระองค์นั้นกับหนุ่มรูปงามคนหนึ่งมาพูดคุยกันอยู่เลย

ทำเอาบรรพบุรุษพระองค์นั้นทรงพิโรธจนก่อนสวรรคตยังทิ้งพินัยกรรมไว้ ว่าต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพระองค์ให้จงได้

ผลปรากฏว่า ด้วยเรื่องบังเอิญบางประการในตอนนั้น ยิ่งตอกย้ำเรื่องนี้เข้าไปใหญ่ เมื่อบรรพบุรุษสวรรคต ชายหนุ่มรูปงามผู้นั้นก็บังเอิญล้มป่วยตายตามไปพอดี

คราวนี้เลยกลายเป็นว่า...

รักแท้ที่โลกิยะไม่ยอมรับ เช่นนั้นเราไปพบกันในอีกภพภูมิเถิด

มิขอเกิดวันเดือนปีเดียวกัน ขอเพียงตายวันเดือนปีเดียวกัน

ช่างลึกซึ้งตรึงใจเสียนี่กระไร!

นับแต่นั้นมา พวกเขาจึงได้ตระหนักถึงอานุภาพทำลายล้างของข่าวลือ

และไม่เข้าไปก้าวก่ายการแพร่กระจายของข่าวลือสุ่มสี่สุ่มห้าอีก เพราะเรื่องพรรค์นี้ ยิ่งแก้ก็เหมือนยิ่งกลบเกลื่อน ยิ่งอธิบายก็ยิ่งแปดเปื้อน

ฮ่องเต้ทรงสังเกตเห็นว่า สายตาที่โอรสแสนดีมองมานั้นเริ่มพิลึกพิลั่นขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับกำลังสงสัยว่า เหตุใดเสด็จพ่อผู้เก่งกล้าองอาจของตนถึงได้ชอบของพรรค์นี้ พระองค์จึงอยากหาเหตุผลมาแก้ต่างให้ตนเอง

พลันได้ยินองค์รัชทายาทเอ่ยขึ้นว่า "เสด็จพ่อ ลูกเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อต้องการเข้าใจความคิดของราษฎรผ่านหนังสือนิยายชาวบ้านใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ทรงต้องการสั่งสอนลูกว่า การอ่านหนังสือมิอาจดูเพียงชื่อเรื่อง แต่ต้องดูที่เนื้อหาภายใน เปรียบดั่งการดูคน ที่มิอาจตัดสินเพียงรูปลักษณ์ภายนอก ทว่าต้องมองทะลุเปลือกนอกไปให้เห็นถึงคุณธรรมความประพฤติ ลูกขอน้อมรับคำชี้แนะพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ "...ถูกแล้ว เจาเอ๋อร์ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก เข้าใจสิ่งที่พ่อคิดได้กระจ่างแจ้งแท้ๆ"

องค์รัชทายาทแย้มยิ้มอย่างเขินอาย แววตาเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสศรัทธา "ฮิๆ ล้วนเป็นเพราะเสด็จพ่อทรงอบรมสั่งสอนมาดีพ่ะย่ะค่ะ ช่วงนี้ได้ติดตามเสด็จพ่อ ลูกรู้สึกว่าตนได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย ทั้งยังมองสิ่งใดได้กระจ่างชัดยิ่งขึ้น เสด็จพ่อทรงปราดเปรื่องยิ่งนัก"

ความเทิดทูนเลื่อมใสของบุตรชายทำให้ฮ่องเต้ทรงรู้สึกพองโตอยู่ในพระทัย

ฮ่องเต้ "อืม เจาเอ๋อร์ขยันหมั่นเพียรใฝ่รู้ ข้าปลื้มใจยิ่งนัก หนังสือเล่มนี้..."

องค์รัชทายาทดึงแขนเสื้อของฮ่องเต้แล้วเอ่ยว่า "เสด็จพ่อ ลูกยังมีบทเรียนที่ยังทำไม่เสร็จ หากเสด็จพ่ออ่านจบแล้ว เล่าให้ลูกฟังโดยตรงได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ดีหรือไม่"

ฮ่องเต้กำลังทรงกลัดกลุ้มอยู่พอดีว่าจะหาทางไล่องค์รัชทายาทออกไปอย่างไร เพราะพระองค์เองก็ไม่แน่พระทัยว่า เนื้อหาข้างในจะมีเรื่องเอ่อ... พรรค์นั้นหรือไม่

องค์รัชทายาทเพิ่งจะพระชันษาเท่าใดกัน!

นึกไม่ถึงว่า ลูกเราจะรู้ความถึงเพียงนี้!

ระยะนี้ การแต่งกายและการวางตัวขององค์รัชทายาทกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ

ฮ่องเต้ทรงรู้สึกเพียงว่า โอรสแสนดีทั้งน่ารักทั้งเอาใจใส่ รูปโฉมก็ยิ่งดูสง่างามขึ้นเรื่อยๆ วาจาที่เอ่ยก็ล้วนทำให้พระองค์ทรงพระเกษมสำราญ

ยามนี้หากวันใดมิได้พาองค์รัชทายาทติดสอยห้อยตามไปด้วย พระองค์จะทรงรู้สึกว่ารอบกายขาดอะไรไปสักอย่าง

องค์รัชทายาทแทบจะแย่งหน้าที่ของหยางจินสี่ไปจนหมดแล้ว

การปรนนิบัติยกน้ำชาส่งของว่างล้วนถูกจังหวะเวลาพอดิบพอดี ทั้งยังคอยจูงพระหัตถ์ฮ่องเต้เดินเล่นผ่อนคลายในตำหนักเป็นระยะๆ อีกด้วย

นี่เป็นคำกำชับของหมอหลวง ที่ให้ฝ่าบาททรงพักผ่อนเป็นระยะ

องค์รัชทายาทจดจำไว้อย่างใส่ใจ ทั้งยังปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

หากหยางจินสี่ทำ ย่อมเป็นเพียงหน้าที่ตามปกติ

แต่เมื่อองค์รัชทายาทเป็นผู้ทำ นั่นคือความใส่ใจและความกตัญญู

แต่ก่อนฮ่องเต้มิเคยรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับบรรดาลูกๆ มีสิ่งใดผิดแผก

ทว่านับแต่องค์หญิงรองและองค์รัชทายาทเริ่มเปิดฉากรุกเข้าหา พระองค์จึงได้ทรงล่วงรู้ว่า ความสุขในครอบครัวแท้จริงแล้วเป็นเช่นนี้นี่เอง

พระองค์เองทรงสูญเสียพระมารดาไปแต่ยังเยาว์ พระมารดาเลี้ยงก็ทรงเอาพระทัยใส่เพียงตามหน้าที่ ทุกอย่างดำเนินไปตามกฎระเบียบ พระองค์เองก็ปฏิบัติตามกฎระเบียบ จึงมิเคยรู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ

คนในราชวงศ์มิใช่เป็นเช่นนี้กันหมดดอกหรือ

ทว่าบัดนี้ พระองค์กลับทรงรู้สึกกะทันหันว่า วันคืนเช่นนี้น่าลุ่มหลงยิ่งนัก

ลูกที่รู้ความและน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ พระองค์มีถึงสองคนเชียวนะ!

ด้วยอารมณ์ชื่นมื่นเยี่ยงคนเป็นพ่อ ฮ่องเต้จึงค่อยๆ เปิดหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่าน

จากนั้น...

พระองค์ก็ระเบิดลง!

ฮ่องเต้ในเรื่องนี้น่ะหรือ นอกจากตนเองจะปรีชาสามารถเก่งกาจแล้ว ยังมีโอรสน้อยที่ทั้งน่ารักและกตัญญูอีกคนหนึ่ง

คู่พ่อลูกคู่นี้ทำให้พระองค์อดมิได้ที่จะทาบเงาเข้ากับตนเอง

แม้จะมีจุดต่างอยู่มาก ทว่าล้วนเป็นฮ่องเต้เหมือนกัน พระองค์จึงรู้สึกอินตามเป็นอย่างยิ่ง

ยามเห็นฮ่องเต้กอบกู้แผ่นดินที่สูญเสียไปกลับคืนมา พระองค์ก็ทรงตื่นเต้น ทรงปลาบปลื้ม พระทัยเปี่ยมล้นด้วยความฮึกเหิมหาญกล้า

สักวันหนึ่ง พระองค์ก็จะต้อง...

ทว่ายังมิทันได้ดีใจจนสุด ฮ่องเต้ที่ยกทัพกลับมาระหว่างทางกลับได้ยินข่าวร้าย โอรสของเขา...สิ้นใจแล้ว!

เด็กคนนั้นที่ก่อนออกศึกยังดึงแขนเสื้อเขาไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทั้งยังบอกว่าจะเติบโตไปร่วมออกศึกด้วยกันแท้ๆ

เพียงแค่เป็นไข้สูงครั้งเดียว ก็จากไปเสียดื้อๆ!

???

จากนั้น ฮองเฮาผู้อ่อนโยนเปี่ยมเมตตาก็สิ้นพระชนม์ไปอีกคน

ฮ่องเต้เพิ่งมารู้ในภายหลังว่า ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของพระสนมผู้นั้น

เจ้าทำลงไปได้อย่างไรกัน

ฮ่องเต้คนนี้มันไร้ประโยชน์หรือไร ลูกเมียโดนคนฆ่าตายยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอีกหรือ

นี่ยังจะไปมีลูกกับฆาตกรอีกรึ

ช่างเถอะ เขาอาจต้องคำนึงถึงผลกระทบทางการเมือง หากภายหลังสามารถกอบกู้ดินแดนรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้ ก็พอจะให้อภัยได้อยู่

แล้วจากนั้น ฮ่องเต้ก็ตายเนี่ยนะ

ตายมันกลางทางระหว่างออกศึกนั่นเลย...

เรื่องนี้ยังพอทำเนา

แต่แล้ว ผลงานหยาดเหงื่อแรงกายของเขากลับถูกไอ้ลูกระยำนั่นชุบมือเปิบไปจนหมด

บันทึกของคนรุ่นหลังไม่เอ่ยถึงเลยสักคำก็ช่างเถอะ

ยังเสือกเอาความชอบที่แต่เดิมเป็นของผู้เป็นพ่อมาสวมใส่บนหัวตนเองอีก

ที่น่าแค้นที่สุดคือ ไอ้ลูกระยำนี่พอแก่ตัวกลับโง่เขลาเบาปัญญา ทำดินแดนที่พ่ออุตส่าห์ตรากตรำกอบกู้มาได้สูญหายไปอีก!

อ๊ากกก!

ไอ้ตัวบัดซบพรรค์นี้ก็เป็นฮ่องเต้ได้ด้วยรึ

มันคู่ควรหรือ!

@#￥@%%￥@#%￥%￥@#￥

องค์รัชทายาทที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำการบ้านอยู่ พลันเห็นพระบิดาของตนลุกพรวดขึ้นมา แล้วเดินวนไปเวียนมาในห้องด้วยโทสะ

ทั้งยังสบถด่าอะไรบางอย่างไม่หยุดปาก

มีทั้งคำว่าไอ้ลูกระยำ ไอ้ตัวบัดซบสารพัด

และยังมีถ้อยคำอีกมากมายที่มิอาจเขียนออกมาได้

องค์รัชทายาทเพิ่งเคยเห็นเสด็จพ่อเป็นเช่นนี้เป็นครั้งแรก

พระองค์ทรงเป็นโอรสแสนดีที่รู้ใจที่สุดนะ เวลานี้จะมัวชักช้าอยู่ได้อย่างไร ต้องรีบออกโรงแล้ว

องค์รัชทายาทรีบยกน้ำชาถ้วยหนึ่งเดินเข้าไปหาทันที

องค์รัชทายาทพลางยื่นถ้วยน้ำชาพลางเอ่ยปลอบ "เสด็จพ่อ พระองค์ทรงเป็นกระไรไปหรือพ่ะย่ะค่ะ อย่าได้กริ้วจนเสียสุขภาพเลย ทรงจิบน้ำชาให้ใจเย็นลงก่อนเถิด เสด็จพ่อ พระองค์บอกลูกมาเถิดพ่ะย่ะค่ะว่าผู้ใดทำให้ทรงขุ่นเคือง ลูกจะไปทุบตีมันผู้นั้นระบายโทสะให้พระองค์เดี๋ยวนี้เลย"

ฮ่องเต้รับน้ำชามาดื่มรวดเดียวหมด ทรงทอดพระเนตรมองโอรสแสนดีที่มีสีหน้าห่วงใยเต็มเปี่ยม แล้วหวนนึกถึงไอ้ลูกทรพีที่ชวนให้ปวดประสาทในหนังสือนั่น

ฮ่องเต้ทรงรู้สึกว่าพระองค์ยังคงมีความสุขยิ่งนัก

โอรสแสนเชื่องของพระองค์ ย่อมไม่มีทางทำเรื่องอกตัญญูใจคอโหดเหี้ยม เลวทรามต่ำช้าเยี่ยงสุนัขสุกรพรรค์นั้นเป็นแน่

และพระองค์ก็ไม่มีทางให้กำเนิดไอ้ลูกเวรตะไลไร้มโนธรรมสิ้นดีเช่นนั้นออกมาได้หรอก

----------------------------------------