ตอนที่ 93 น้ำตาขององค์รัชทายาทสะเทือนพระทัยฮ่องเต้

ฮ่องเต้เองก็นึกไม่ถึงว่าวิชาข่มอารมณ์ที่บำเพ็ญมาหลายปี กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับหนังสือเพียงเล่มเดียว

ภาพที่พรรณนาไว้ในนั้นสมจริงเกินไป จนทำให้พระองค์เผลอคิดเปรียบเทียบกับตัวเองอยู่เรื่อย

ยิ่งพอหันไปมองโอรสที่กำลังมองมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย พระองค์ก็พลอยนึกถึงองค์ชายน้อยที่ถูกคนลอบสังหารในเรื่องขึ้นมาอีก

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!

องค์รัชทายาทเองก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่า เสด็จพ่อของตนจะอ่านหนังสือเล่มหนึ่งแล้วโมโหได้ถึงเพียงนี้ ตอนแรกเขายังแอบคิดว่าเป็นหนังสือ...กระแอม...พรรค์นั้นเสียอีก

ฮ่องเต้ส่งสัญญาณบอกว่าตนไม่เป็นไร ก่อนจะทอดพระเนตรนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง แล้วเปิดหนังสือนั้นออก

พระองค์ยังอ่านไม่จบ รู้สึกคันยุบยิบในพระทัยราวกับถูกแมวข่วน

ทว่าตอนท้ายกลับเต็มไปด้วยบทร้อยกรองและข้อเขียนต่อยอดจากผู้คนหลากหลาย มีทั้งวิเคราะห์ตัวละคร แสดงความเสียดาย ทวงความเป็นธรรมแทนพวกเขา แล้วก็สาปแช่งไทเฮากับฮ่องเต้องค์ใหม่พวกนั้น

แต่กลับไม่มีผู้ใดเรียกร้องความเป็นธรรมให้อดีตฮ่องเต้เลยสักคน!

หรือเป็นเพราะเขาไม่คู่ควรกันเล่า?

ทางฝั่งองค์ชายน้อยกลับมีคนเขียนถึงไม่น้อย แต่ละคนต่างแสดงความสงสารเวทนาเขาเป็นอย่างยิ่ง

ฮ่องเต้อ่านจบแล้วในพระทัยรู้สึกค้างคาอึดอัด จึงยื่นหนังสือเล่มนั้นให้องค์รัชทายาทไป แล้วหยิบฉบับที่ลูกพี่ลูกน้องของตนเขียนขึ้นมาอ่านแทน

เพียงพลิกดูไม่กี่หน้า พระองค์ก็เริ่มพลิกเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ที่ลูกพี่ลูกน้องเขียนล้วนเป็นเรื่องรักใคร่เพ้อฝัน แถมยังเอาตัวเองไปเป็นต้นแบบตัวเอก หน้าหนาไม่มียางอายสิ้นดี!

ไม่มีเนื้อหาสาระอันใดให้พินิจพิเคราะห์ พอเปิดดูผ่าน ๆ พระองค์ก็วางลง

คนที่เขียนหนังสือเล่มแรกนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ผู้อ่านแต่ละคนล้วนสามารถหาจุดที่สะเทือนอารมณ์ตรงกับใจตนได้ทั้งสิ้น

องค์รัชทายาทอ่านจบแล้วก็เกิดความรู้สึกสะเทือนใจอย่างลึกซึ้งเช่นกัน

จากนั้น

เขาก็ร้องไห้

องค์รัชทายาทดึงแขนเสื้อของฮ่องเต้พลางสะอึกสะอื้น "เสด็จพ่อ ลูกทรมานใจเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ"

การแสดงออกนี้มีทั้งเล่นละครครึ่งหนึ่ง และรู้สึกสะเทือนใจจริง ๆ อีกครึ่งหนึ่ง

แม้ตนจะอายุแปดขวบแล้วมาร้องไห้งอแงจะดูน่าขายหน้าไปบ้าง แต่ท่านยายเคยบอกไว้ ขอเพียงร้องไห้ให้ดูน่าเอ็นดูและร้องไห้ให้เกิดคุณค่า

เช่นนั้นก็ไม่นับว่าขายหน้า

องค์รัชทายาทเอ่ยว่า "เสด็จพ่อ พอลูกคิดว่าองค์ชายน้อยจะไม่มีวันได้พบท่านพ่อของเขาอีกแล้ว ลูกก็รู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก เขาต้องเฝ้ารอคอยให้ท่านพ่อกลับมาหาทุกวันเป็นแน่ ก่อนสิ้นใจเขาก็ยังหวังว่าเสด็จพ่อผู้เก่งกล้าสามารถจะกลับมาช่วยชีวิตเขาได้"

ฮ่องเต้ฟังจบก็ถูกสะกิดแผลใจขึ้นมาเช่นกัน

ในหนังสือเล่มนั้น องค์ชายน้อยก่อนสิ้นลมหายใจยังคงแหงนหน้ามองไปทางทิศใต้ไม่วางตา และทิศนั้นก็คือทิศที่ฮ่องเต้นำทัพออกศึกไปมิใช่หรือ

ช่างแทงใจดำเหลือเกิน!

เมื่อก้มมองโอรสที่น้ำตานองหน้าจนปลายจมูกเริ่มแดงก่ำ

องค์รัชทายาทหมดสติไปถึงสามวันกว่าจะฟื้น ช่วงไม่กี่วันนี้ฮองเฮาผ่ายผอมลงไปมาก แม้แต่ใบหน้าขององค์รัชทายาทก็ซูบตอบลงไปรอบหนึ่งเช่นกัน

ยามเพ่งมองริมฝีปากที่ยังคงซีดขาวของโอรส พลันหวนนึกถึงสภาพที่นอนหมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราวเมื่อหลายวันก่อน ฮ่องเต้ก็ยิ่งรู้สึกปวดใจ

ลูกชายคงเอาตัวเองเข้าไปเปรียบกับตัวละครนั้นเป็นแน่ ช่วงสามวันที่หมดสติไป เขาคงจะหวาดกลัวมากทีเดียว

ฮ่องเต้ตรัสปลอบ "ไม่ร้องแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องแต่ง เสด็จพ่ออยู่นี่แล้ว"

องค์รัชทายาทเอ่ย "เสด็จพ่อ ลูกไม่เป็นรัชทายาทนี้แล้วก็ได้ ขอเพียงวันหน้าได้อยู่เคียงข้างเสด็จพ่อตลอดไป พระองค์เสด็จไปที่ใดลูกก็จะตามไปที่นั่น ฮือๆ..."

ฮ่องเต้ดุเบา ๆ "พูดจาเหลวไหลอันใด วันหน้าห้ามพูดเช่นนี้อีก เจ้าเป็นถึงรัชทายาทแห่งราชวงศ์ยง จะมาทำตัวงอแงเป็นเด็กเล็กได้อย่างไร"

องค์รัชทายาทสะอื้น "ฮือๆ เสด็จพ่อ ลูกแค่อยากเป็นลูกของพระองค์ สิ่งอื่นใดล้วนไม่ต้องการทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้เห็นโอรสเป็นเช่นนี้ก็ตัดใจตำหนิไม่ลง เดิมทีพระองค์ก็ทรงรู้สึกผิดในใจเรื่องที่องค์รัชทายาทถูกวางยาพิษคราวก่อนอยู่แล้ว

ซูเฟยกำลังตั้งครรภ์ อีกทั้งยังมีใจรักมั่นต่อพระองค์เพียงผู้เดียว นางเป็นคนจิตใจซื่อตรง ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ พระองค์จึงไม่อาจตัดใจดึงนางเข้ามาพัวพันด้วยได้

ทว่าทางด้านฮองเฮาและลูกทั้งสองกลับไม่เคยเอ่ยปากตัดพ้อแสดงความไม่พอใจแม้แต่ครึ่งคำ ตรงกันข้ามกลับยิ่งไว้วางใจในตัวพระองค์อย่างเปี่ยมล้น

นั่นยิ่งทำให้พระองค์รู้สึกละอายใจหนักขึ้นไปอีก

พระองค์มักรู้สึกอยู่เสมอว่าตนเองเข้มงวดกับแม่ลูกทั้งสามคนนี้เกินไป วันหน้าจะต้องปฏิบัติต่อพวกเขาให้ดียิ่งขึ้น

เป็นรัชทายาทแล้วอย่างไรเล่า เพิ่งจะแปดขวบ ยังเด็กนัก

อย่างมากวันหน้าพระองค์ก็คอยปกป้องให้มากขึ้นหน่อยก็สิ้นเรื่อง

อย่างไรเสียราชวงศ์ยงก็เข้มแข็งเกรียงไกร ขอเพียงรัชทายาทเรียนรู้วิธีรักษาแผ่นดินไว้ให้มั่นคงก็เพียงพอแล้ว

ช่างเถิด

หลังจากถูกพิษคราวนั้น องค์รัชทายาทคงจะขวัญเสียตกใจกลัวอย่างมาก ช่วงหลายวันนี้ถึงได้ติดพระองค์เป็นพิเศษ หากคลาดสายตาไปก็จะไม่ร่าเริง แม้แต่ข้าวปลาก็กินได้น้อยลง

ร่างกายเดิมทีก็บอบช้ำจำเป็นต้องบำรุงรักษาอย่างดี ไม่กินข้าวปลาเช่นนี้จะใช้ได้อย่างไร

ฮ่องเต้จึงทำได้เพียงพาเขาติดสอยห้อยตามไว้ข้างกายทุกวัน องค์รัชทายาทจะคอยชำเลืองมองพระองค์อยู่เป็นระยะ เพื่อให้แน่ใจว่าพระองค์ยังคงประทับอยู่ข้าง ๆ

แม้แต่ยามค่ำคืนที่นอนหลับก็ยังละเมอ ละล่ำละลักบอกให้ท่านพ่อช่วยชีวิต

ให้ตายสิ

พอนึกถึงตรงนี้ พระองค์ก็รู้สึกว่าการลงโทษตระกูลถังคราวก่อนนั้นยังเบามือเกินไป

งานเลี้ยงในวังคราวที่แล้วเป็นเพียงการให้คำตอบแก่ฝ่ายผู้เสียหายเท่านั้น แต่ความจริงแล้วช่วงหลายวันนี้ ศาลฎีกาและสำนักช่างกงยังคงไต่สวนบรรดาผู้มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่อย่างต่อเนื่อง

เมื่อวานนี้ทางศาลฎีกาก็มารายงานว่าได้ความคืบหน้าครั้งใหญ่แล้ว

ฮ่องเต้ทรงทราบดีว่าเพียงตระกูลถังตระกูลเดียวย่อมไม่อาจก่อคลื่นลมใหญ่โตเพียงนี้ได้ เบื้องหลังย่อมต้องมีผู้บงการอยู่อีกแน่

พระองค์ทรงกุมอำนาจในราชสำนักไว้อย่างเบ็ดเสร็จ ย่อมทำให้มีคนไม่น้อยถูกจำกัดอำนาจ

การที่คิดจะใช้วิธีการบางอย่างมาคานอำนาจพระองค์ จึงนับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

เพียงแต่ไม่รู้ว่า คนที่อยู่เบื้องหลังนั้นเป็นขั้วอำนาจฝ่ายใดกันแน่

ทางด้านนี้ ฮ่องเต้ทรงพาพระโอรสที่กำลังร้องไห้กระซิกๆ ไปนอนกลางวัน ร่างกายของเด็กน้อยอ่อนแอยิ่ง หมอหลวงบอกว่าต้องนอนหลับพักผ่อนให้มากๆ จึงจะฟื้นตัวได้เร็ว

ฮ่องเต้จึงคอยอยู่เคียงข้างให้พระโอรสได้พักผ่อนทุกวัน

รอจนกล่อมคนให้หลับแล้วจึงค่อยไปสะสางราชกิจอื่น

อย่าได้ถามว่าเหตุใดเด็กแปดขวบแล้วยังต้องคอยกล่อมให้นอนอีก

หากจะถาม คำตอบก็คือ ฮ่องเต้ทรงเต็มพระทัย องค์รัชทายาททรงโปรดปราน!

ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรดูลมหายใจของพระโอรสที่ค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้น จึงค่อยเสด็จออกจากตำหนักข้างอย่างเงียบเชียบ

ที่นี่กลายเป็นที่ประทับแห่งที่สองขององค์รัชทายาทไปแล้ว แม้แต่คนรับใช้ก็เป็นฮ่องเต้ที่ทรงคัดเลือกมาด้วยพระองค์เอง เพื่อคอยดูแลความเป็นอยู่ขององค์รัชทายาทโดยเฉพาะ

อาจเป็นเพราะวัยล่วงเลยมาถึงจุดนี้ หัวใจอันเปี่ยมด้วยความรักของคนเป็นพ่อจึงได้ตื่นขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างกะทันหัน

คนในตำหนักจื่อเฉินตั้งแต่บนลงล่างต่างรู้ดีว่า เวลานี้องค์รัชทายาทคือดวงใจของฝ่าบาท

ได้รับความโปรดปรานแซงหน้าองค์หญิงสองในช่วงก่อนหน้านี้ไปแล้ว

ฮ่องเต้เพิ่งเสด็จกลับมาถึงห้องทรงอักษร หยางจินสี่ก็เข้ามารายงานว่า เจ้ากรมศาลฎีกาขอเข้าเฝ้า

ปีใหม่ปีนี้ของเจ้ากรมศาลฎีกาช่างไร้รสชาติสิ้นดี

ขุนนางคนอื่นต่างอยู่พร้อมหน้าครอบครัว ส่วนเขาต้องจับคน

ขุนนางคนอื่นไปเยี่ยมเยียนญาติมิตร ส่วนเขาต้องไต่สวนคน

ขุนนางคนอื่นบำเพ็ญตบะพักผ่อนหย่อนใจ ส่วนเขาต้องโบยคน

เทศกาลปีใหม่แท้ๆ แต่กลับมีเรื่องชวนใจหายใจคว่ำประดังประเดเข้ามาไม่หยุดหย่อน

แม้เขาจะรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่ก็ไม่นึกว่าจะขุดคุ้ยพบเรื่องราวมากมายถึงเพียงนี้

เคราะห์ดีที่มีเหล่านางกำนัลขุนนางจากสำนักช่างกงร่วมไต่สวนด้วย มิฉะนั้น เขาก็ชักจะสงสัยแล้วว่าเมื่อรู้เรื่องราวมากมายปานนี้แล้ว ตนเองจะยังมีชีวิตรอดกลับไปได้อย่างครบสามสิบสองหรือไม่

บรรพบุรุษของตระกูลถังผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นคนแคว้นซีเหลียง

สายตระกูลของพวกเขาในคราวนั้นได้จากบ้านเกิดเมืองนอน ข้ามมายังแคว้นยง และแฝงตัวอยู่เกือบหนึ่งร้อยปี

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาใช้สารพัดวิธีในการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับบรรดาขุนนางชนชั้นสูง แม้แต่ในหมู่เชื้อพระวงศ์เองก็มีคนไม่น้อยที่มีสายเลือดซีเหลียง

ทายาทของตระกูลถังไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนเป็นเพียงเบี้ยหมากในการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล

หลายคนเปลี่ยนชื่อแซ่และซ่อนตัวอยู่ในแคว้นยง

มิใช่เพียงแคว้นยงเท่านั้น ทางเป่ยเซียงและหนานฉีก็ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ด้วย

ได้ยินมาว่า ราชสำนักเป่ยเซียงถูกปั่นป่วนจนวุ่นวายโกลาหล พระสนมเอกที่ล่อลวงจนฮ่องเต้เป่ยเซียงหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นผู้นั้นก็เป็นคนแคว้นซีเหลียง ฮ่องเต้เป่ยเซียงถึงขนาดยอมทอดทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากและพระโอรสของตนเองเพื่อพระนาง

ตระกูลของฮองเฮาถูกกวาดล้างจนสิ้น ส่วนองค์ชายวัยสามขวบก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย

ช่าง... สร้างบาปสร้างกรรมแท้ๆ!

ส่วนว่าเจ้ากรมศาลฎีกาทราบเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรน่ะหรือ

เขาก็ไม่ได้อยากรู้เลยสักนิด แต่พวกนักโทษเหล่านั้นดูเหมือนจะพร้อมใจกันทุบหม้อข้าวแตก ไม่คิดเอาตัวรอดกันอีกต่อไปแล้ว

แต่ละคนต่างกระตือรือร้นและให้ความร่วมมือในการสารภาพความผิดเป็นอย่างยิ่ง

เรื่องที่สารภาพออกมา แต่ละเรื่องยิ่งมายิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ

พระสนมคนโปรดของอดีตฮ่องเต้ในกาลก่อนก็มีสายเลือดตระกูลถัง หากมิใช่เพราะฝ่าบาทพระองค์ปัจจุบันทรงห้าวหาญเหนือผู้ใด เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญแล้วล่ะก็

แคว้นต้าหยงของพวกเขาก็คงตกเป็นของในกำมือของแคว้นซีเหลียงไปแล้วเป็นแน่

พระสนมเอกผู้นั้นมีฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก ขนาดตัวตายไปแล้วก็ยังทิ้งสายสืบไว้ในวังหลวงอีกไม่น้อย

คนจากสำนักจัดหานายหน้ามากมายถึงเพียงนั้นสามารถเข้ามาทำงานในวังหลวงได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีผู้ใดระแคะระคาย ย่อมต้องอาศัยความช่วยเหลือจากคนพวกนี้อย่างแน่นอน

ชิงเหอที่อยู่ข้างกายองค์รัชทายาท ดูภายนอกคล้ายเป็นคนของตระกูลถัง แต่แท้จริงแล้วเป็นคนแคว้นซีเหลียง มารดาของนางเป็นบุตรสาวของมามาข้างกายพระสนมเอกของอดีตฮ่องเต้ และถูกเลี้ยงดูอยู่นอกวังมาโดยตลอด

ภายหลังจึงค่อยอาศัยช่องทางของตระกูลถังส่งตัวเข้ามาในวัง

เป้าหมายของพวกเขา ก็เพื่อให้ฝ่าบาท

ไร้ทายาทสืบสกุล

----------------------------------------