ตอนที่ 54 ยังมีอะไรทำให้คนลำพองได้มากกว่านี้อีก

คำสองคำนี้ทำให้ทุกคนพากันจินตนาการไปไกลทันที

คำว่าลำพอง โดยเนื้อแท้แล้วมีความหมายค่อนไปในแง่ลบอยู่บ้าง

การที่สวี่เยี่ยเลือกใช้คำนี้เป็นชื่อเพลง จึงกระตุ้นความสนใจของผู้ชมได้ในทันที

พอเหยียนมี่เห็นคำสองคำนี้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา

หลี่ซิงเฉินร้องเพลง "อึกทึก" ส่วนสวี่เยี่ยเป็นเพลง "ลำพอง" พอดี

ทั้งสองคนนี้ช่างประจวบเหมาะชนกันจริง ๆ

โทสะบนใบหน้าของสวีหนานเจียเลือนหายไปหมดแล้ว เธอเอ่ยอย่างร่าเริงว่า "พี่มี่ พี่หลินเกอ พวกพี่ห้ามกะพริบตานะคะ ตั้งใจดูให้ดีล่ะ!"

"ได้ ๆๆ พี่ชักอยากจะดูแล้วสิว่าโชว์ที่เธอกับสวี่เยี่ยซุ่มทำกันออกมาจะเป็นยังไง" หลินเกอยิ้มร่าพลางเอ่ย

หลินเกอไม่ได้มีนิสัยชอบเอาชนะชิงดีชิงเด่น ตอนนี้เขาอยู่ในวงการแบบกึ่งอำลา ไม่แก่งแย่งแข่งขันกับใคร

เขาไม่ได้สนใจผลแพ้ชนะ ขอแค่ทุกคนสนุกกับการทำเพลงก็พอแล้ว

เหยียนมี่ก็เอ่ยขึ้นเช่นกันว่า "ดูท่าทางเธอแล้ว ท่าจะมั่นใจมากเลยสินะ?"

สวีหนานเจียยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "พวกพี่ดูเดี๋ยวก็รู้เองค่ะ"

ตอนนั้นเอง แสงไฟบนเวทีพลันสว่างวาบ สาดส่องลงมายังบริเวณใจกลาง

สวี่เยี่ยยืนอยู่หน้าไมโครโฟนแบบขาตั้ง

ทันทีที่ลุคนี้ของเขาปรากฏสู่สายตา ทั่วทั้งฮอลล์ก็ระเบิดเสียงเฮลั่น

เหยียนมี่โดนสวี่เยี่ยเล่นเอาเหวอไปอีกรอบ

เสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายดอก กางเกงวอร์ม แถมด้วยแว่นกันแดดอีกหนึ่งอัน

สไตล์นี้มันจะหลุดโลกเกินไปแล้ว!

นายมาพักร้อนหรือมาแข่งกันแน่เนี่ย?

หลินเกอชี้ไปทางเวที สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

ชายวัยกลางคนคนนี้มารายการนี้ก็แค่อยากเห็นโชว์ของสวี่เยี่ยด้วยตาตัวเอง แล้วครั้งนี้เขาก็ได้เห็นสมใจ

"เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย!"

หลินเกอร้องอุทานออกมา ระดับเสียงสูงขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลับอึกอักพูดต่อไม่ออกไปพักใหญ่

ในที่สุด ดนตรีประกอบก็เริ่มบรรเลงขึ้น

ทันทีที่เสียงดนตรีดังขึ้น ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความครื้นเครง

ใช่แล้ว สนุกสนานเบิกบานใจจริง ๆ

เพลง "ลำพอง" พอฟังท่วงทำนองแล้วจะให้ความรู้สึกเช่นนี้ ราวกับมีคนยื่นโคล่าใส่น้ำแข็งเย็นเฉียบมาให้ท่ามกลางฤดูร้อนอันอบอ้าว ชวนให้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันใด

ขณะเดียวกัน แดนเซอร์ทั้งหกคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของเวที

พอแดนเซอร์ทั้งหกปรากฏตัว ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันอึ้งกิมกี่ไปหมด

"บรรลัยแล้ว! แดนเซอร์ก็พลอยบ้าตามไปด้วยอีกคนแล้ว!"

"งานวิจัยล่าสุดแห่งศตวรรษนี้ค้นพบว่า โรคจิตสามารถติดต่อกันได้"

"แม่ฉันเพิ่งเหลือบมาเห็นหน้าจอ แล้วถามว่าทำไมตอนนี้ถึงมานั่งดูเวทีลูกทุ่งชนบทล่ะเนี่ย"

ปฏิกิริยาของผู้ชมถือว่าปกติธรรมดามาก

เพราะเสื้อผ้าของแดนเซอร์เหล่านี้ไม่ใช่ชุดแสดงที่สั่งตัดพิเศษ แต่เป็นเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นแสนธรรมดา

รองเท้าที่ใส่ก็เป็นรองเท้าผ้าใบธรรมดา ๆ ทั่วไป

การแต่งกายแบบนี้ทุกคนคุ้นตากันดี มันคือลุคของคนทั่วไปในชีวิตประจำวันชัด ๆ

เข้าถึงง่ายจนติดดินสุด ๆ

จุดต่างจุดเดียวระหว่างพวกเขากับสวี่เยี่ยคือ สวี่เยี่ยใส่แว่นกันแดด ส่วนคนพวกนี้ไม่ได้ใส่

แดนเซอร์ทั้งหกตั้งแถวเรียงเดี่ยวเดินเข้ามาบนเวที คนข้างหลังวางมือสองข้างไว้บนบ่าของคนข้างหน้า

จังหวะที่เดินเข้ามา ร่างกายของพวกเขาก็โยกย้ายส่ายไปซ้ายขวาตามจังหวะดนตรี ดูแล้วครื้นเครงสุดขีด

เมื่อกลุ่มแดนเซอร์เข้ามาแล้ว ต่างก็ไปยืนประจำตำแหน่งอยู่ด้านหลังสวี่เยี่ย

ตอนนี้เอง สวี่เยี่ยจับไมโครโฟนขาตั้งตรงหน้า แล้วเริ่มเปล่งเสียงร้อง

ทันทีที่เขาอ้าปากร้อง ดวงตาของเหยียนมี่ทั้งสามคนก็เบิกกว้างขึ้นมาพร้อมกัน

สวี่เยี่ยร้องออกมาจริง ๆ แต่ไม่มีเนื้อร้องเลยสักคำ!

ท่อนอินโทรเปิดเพลง "ลำพอง" ใช้เทคนิคการร้องแบบยอเดล ไม่มีเนื้อร้อง มีเพียงเสียงเลียนธรรมชาติและสำเนียงเอื้อนเอ่ยต่าง ๆ เท่านั้น

เสียงเปล่งเหล่านั้นยังสลับสับเปลี่ยนระหว่างเสียงแท้กับเสียงหลบอย่างฉับไวด้วยจังหวะที่เร็วปรี่

แม้จะไม่มีเนื้อร้องเลยแม้แต่คำเดียว ทว่ากลับส่งผ่านความรู้สึกสุขใจมาให้อย่างน่าประหลาด

ไม่มีอะไรซับซ้อน มันคือความสนุกล้วน ๆ

ผู้ชมในสตูดิโอต่างพากันหัวเราะครืน

เพลงนี้มันชวนฮาจริง ๆ

ที่สำคัญคือลุคการแต่งตัวของสวี่เยี่ย พอบวกเข้ากับวิธีร้องแบบนี้ มันช่างเข้ากันได้อย่างไร้ที่ติ!

หลินเกอได้สติรู้ทันที

"นี่มันการร้องแบบยอเดลนี่!" เขาเอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

ทว่าไมโครโฟนของเขาปิดอยู่ คำพูดนี้จึงมีเพียงเหยียนมี่กับสวีหนานเจียเท่านั้นที่ได้ยิน

ท่อนร้องสไตล์ยอเดลยาวสิบกว่าวินาทีนี้ จุดบรรยากาศทั่วทั้งงานให้คึกคักพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างแท้จริง

ยิ่งสวี่เยี่ยยืนร้องบนเวทีด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมเท่าไร ผู้ชมก็ยิ่งรู้สึกขบขันมากขึ้นเท่านั้น

แดนเซอร์หกคนด้านหลังก็ร่วมแสดงด้วยความตั้งอกตั้งใจเต็มที่เช่นกัน

ท่าเต้นของพวกเขาช่างเข้ากับเพลงนี้ได้อย่างลงตัวเหลือเกิน

ในที่สุดท่อนฮัมเพลงก็สิ้นสุดลง และเข้าสู่ท่อนที่มีเนื้อร้องจริงเสียที

สวี่เยี่ยเริ่มขับขานท่อนแรก เล่าถึงจินตนาการไร้เดียงสาที่อยากจะเหินฟ้าขึ้นไปเลี้ยงแกะ แล้วเด็ดสายไหมบนก้อนเมฆมาป้อนให้พวกมันกิน

เขาร้องต่อไปถึงความคิดประหลาดที่อยากยืนบนผืนน้ำทะเลเพื่อช้อนเอาดวงจันทร์ดวงโตมาแขวนไว้บนหลังคาให้สว่างไสว

เพลง "ลำพอง" มีบรรยากาศโดยรวมที่รื่นเริงเบิกบานอย่างยิ่ง สิ่งที่มอบให้ผู้ฟังคือความสนุกสนานเพลิดเพลิน

ทันทีที่สวี่เยี่ยเอื้อนเอ่ยเสียงร้อง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเหล่าผู้ชมโดยไม่รู้ตัว

นี่คือมนต์เสน่ห์อันน่าอัศจรรย์ของเพลงนี้

"วิธีร้องแบบนี้มันสุดยอดไปเลยแฮะ" หลินเกอรำพึงออกมาด้วยความทึ่ง

ในฐานะนักร้องมืออาชีพ เขาย่อมสัมผัสได้ถึงเทคนิคแพรวพราวที่สวี่เยี่ยใส่ลงไปในการร้องท่อนนี้

เนื้อเพลงสองสามท่อนนี้ดูผิวเผินเหมือนเรียบง่าย ใครๆ ก็คงร้องได้

ทว่าหากนำมาร้องด้วยวิธีเปล่งเสียงแบบปกติทั่วไป รสชาติก็คงจะจืดชืดขาดหายไปไม่น้อย

จำเป็นต้องใช้การร้องสไตล์ยอเดลเท่านั้น ถึงจะดึงเสน่ห์เฉพาะตัวแบบนั้นออกมาได้เต็มเปี่ยม

บนคอมเมนต์วิ่งในห้องไลฟ์สด บรรดาผู้ป่วยต่างพากันฮือฮาตื่นเต้นยกใหญ่

"เพลงนี้น่าจะแต่งตอนท่านผอ. อาการกำเริบชัวร์!"

"ขึ้นไปเลี้ยงแกะบนฟ้า ยืนตักพระจันทร์กลางทะเล สุดจัดเลยว่ะ!"

"ตั้งแต่ดนตรีอินโทรดังขึ้นมา ฉันก็ขำไม่หยุดเลยเนี่ย!"

ไม่มีใครในโลกที่ไม่ชอบความสุข

เพลงก่อนหน้าของหลี่ซิงเฉินค่อนข้างหนักหน่วงและตึงเครียด พอมาถึงตาของสวี่เยี่ย จึงทำให้ทุกคนได้ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง

ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว จะมาดูรายการวาไรตี้คลายเครียดทั้งที อย่ามากดดันกันอีกเลย

ยุคนี้สมัยนี้ แค่ได้หัวเราะมีความสุขอย่างเต็มที่ก็ดีถมไปแล้ว

บนเวที สวี่เยี่ยยังคงขับร้องต่อไปอย่างต่อเนื่อง

เขาเปล่งเสียงร้องท่อนที่ประกาศความเอาแต่ใจและความดื้อรั้นของตัวเองอย่างไม่แคร์ใครหน้าไหน ท้าทายให้ทุกคนดูว่าจะมีใครทำอะไรเขาได้

เนื้อเพลงท่อนถัดมายังคงตอกย้ำความมั่นใจว่าตนจะไม่ลังเลหรือสับสนอีกต่อไป พร้อมถามกลับว่าจะมีอะไรทำให้คนเรารู้สึกลำพองใจได้มากไปกว่านี้อีก

ภายในคฤหาสน์หรู ซ่งเจิ้งฉีที่ได้ยินเนื้อร้องสองท่อนนี้ของสวี่เยี่ย สีหน้าพลันมืดมนลงทันตาเห็น

ลำพองเกินไปแล้ว!

มีใครทำอะไรแกได้งั้นเรอะ?

เนื้อเพลงของสวี่เยี่ยมันคือการยั่วยุพวกเขากันชัดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อเพลงสองท่อนนี้กลับเข้ากับตัวตนของสวี่เยี่ยได้อย่างน่าประหลาด

จุดนี้สวี่เยี่ยไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งขนาดนั้น

แต่ในสายตาของซ่งเจิ้งฉี นี่คือการเย้ยหยันถากถางพวกเขาเต็มๆ

ในขณะที่อีกฟากหนึ่ง หวังซวี่กำลังนั่งชมรายการพลางอุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน

พอสวี่เยี่ยร้องสองท่อนนั้นจบ ลูกสาวในอ้อมอกก็ดิ้นขลุกขลักลงมา จากนั้นก็ไปยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ขยับแข้งขยับขาเต้นตามพวกแดนเซอร์ทันที

แม้ท่วงท่าจะยังดูเก้งก้างงุ่มง่าม ทว่าหนูน้อยกลับตั้งอกตั้งใจเลียนแบบอย่างขะมักเขม้น

หวังซวี่หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี "เนื้อเพลงนี้ดีจริง แสบดี สนุกมาก!"

หลังจบท่อนนี้ ก็เข้าสู่ช่วงโชว์เสียงร้องสไตล์ยอเดลอีกระลอกหนึ่ง

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ในห้องพักต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกันไปหมด

ไอ้บ้าเอ๊ย เอ็งจะโชว์เหนือเกินเบอร์ไปแล้วมั้ง?

แค่ท่อนเมื่อกี้นี้ ในวงการทั้งหมดจะมีสักกี่คนที่ร้องออกมาได้แบบนี้?

ในที่สุด ช่วงเวลาแห่งการโชว์สกิลขั้นเทพก็จบลง

สวี่เยี่ยปลดไมโครโฟนออกจากขาตั้ง แล้วก้าวออกมายืนอยู่ตรงหน้านักเต้นทั้งหกคน

เขาเริ่มเต้นไปพร้อมๆ กับเปล่งเสียงร้องต่อไป

สวี่เยี่ยขับร้องท่อนใหม่ที่พรรณนาถึงความปรารถนาที่จะนั่งรับลมร้องเพลงบนยอดเขา รอคอยแสงแรกยามอาทิตย์อุทัยสาดส่องลงบนใบหน้า

เขาร้องถึงการออกเดินทางพเนจรไปแสนไกลด้วยเท้าของตนเพียงลำพัง และแม้จะก้าวต่อไปไม่ไหวก็ไม่คิดจะหวั่นไหวหรือตื่นตระหนก

จากนั้นเขาก็วนกลับมาร้องท่อนฮุกที่สะท้อนความเอาแต่ใจและไม่ยอมก้มหัวให้ใครอีกครั้ง

ช่วงถัดไปเป็นการร้องซ้ำท่อนเดิม ทว่าครั้งนี้ ท่าเต้นกลับมีรายละเอียดแตกต่างจากรอบก่อนเล็กน้อย

ครั้นเมื่อร้องมาถึงท่อนที่พูดถึงความรู้สึกอันแสนลำพองใจ

บนเวที ทั้งเจ็ดคนนำโดยสวี่เยี่ยต่างพร้อมใจกันย่างก้าวด้วยท่า "สเต็ปพันล้าน" ออกมาอย่างพร้อมเพรียง

ท่าทางกวนประสาทนี้ถูกผสานเข้ากับท่าเต้นได้อย่างกลมกลืน ดูแล้วไม่ขัดตาเลยสักนิด ซ้ำยังเข้ากับอารมณ์เพลงอย่างที่สุด

พอท่าเต้นนี้ปรากฏขึ้น คอมเมนต์บนหน้าจอไลฟ์สดก็ระเบิดความคลั่งออกมาอีกครั้ง

"พวกเรา ใครก็ได้ช่วยที ทำไมฉันอยากต่อยคนขึ้นมาวะเนี่ย?"

"ท่าทางสวี่เยี่ยตอนนี้มันน่าโดนบาทาเหลือเกิน ถ้าไม่ได้ซัดเขาสักเปรี้ยง ฉันนอนไม่หลับแน่!"

"กวนตีนชะมัด! แต่ฉันโคตรชอบเลย!"

"ฉันอยู่หน้าเวที รับจ้างต่อยคนแบบเดลิเวอรี่ คิดครั้งละห้าสิบหยวน!"

"ใครเป็นคนคิดท่าเต้นนี้ให้มันวะเนี่ย?"

ขณะที่ผู้ชมในสตูดิโอ บางคนถึงกับกำหมัดแน่นเข้าหากันด้วยความมันเขี้ยวแล้ว