ตอนที่ 55 อยากซัดหน้ามันชะมัด!

ท่าทางการเดินมีร้อยแปดพันเก้า แต่ท่าเดินของสวี่เยี่ยบนเวที มันชวนให้คันไม้คันมืออยากต่อยหน้าเป็นพิเศษ

บนที่นั่งกรรมการ เหยียนมี่กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

เธอเอามือปิดปากหัวเราะกิ๊ก หัวแทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะ

ส่วนหลินเกอลุกขึ้นยืนทันที แล้วเริ่มเลียนแบบท่าทางของสวี่เยี่ย

ลุงคนนี้เซนส์วาไรตี้จัดว่าแรงไม่เบา

มีเพียงสวีหนานเจียคนเดียวที่ยืนเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

ท่าเต้นนี้น่ะ ฉันเป็นคนคิดเองเชียวนะ!

ในมุมมองของเธอ โชว์ช่วงนี้บนเวทีเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ท่าทางของสวี่เยี่ยกับแดนเซอร์พร้อมเพรียงกันอย่างยิ่ง แฝงไว้ด้วยความงามที่ชวนขบขัน

"แต่ฉันก็ชักอยากจะต่อยคนขึ้นมาแล้วสิ ทำไงดีเนี่ย!"

สวีหนานเจียทนดูสีหน้าของสวี่เยี่ยไม่ไหวจริงๆ

สีหน้าหยิ่งผยองกวนประสาทแบบนั้น มันน่าหมั่นไส้เกินไปแล้ว

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ในห้องส่งก็พากันไปไม่เป็นกับการแสดงของสวี่เยี่ย

ในบรรดาแขกรับเชิญเหล่านี้ มีทั้งนักวิจารณ์เพลงและผู้เชี่ยวชาญในแวดวงดนตรี ซึ่งต่างก็เป็นขาประจำของรายการวาไรตี้กันทั้งนั้น

อะไรบ้างล่ะที่พวกเขาไม่เคยเจอ

แต่โชว์แบบสวี่เยี่ยเนี่ย สาบานได้ว่าไม่เคยเจอจริงๆ!

"ฉันเห็นคนในเน็ตบอกกันตั้งนานแล้วว่าสวี่เยี่ยไม่ค่อยปกติ วันนี้ได้เห็นกับตา เป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย!"

"ฉันขอเสนอให้ทีมงานตรวจสุขภาพจิตผู้เข้าแข่งขันทุกคนแบบบังคับเถอะ!"

"ฉันดันรู้สึกว่าโชว์ของสวี่เยี่ยมันเจ๋งดีเฉยเลย ฉันผิดปกติไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย"

บรรดาแขกรับเชิญกระซิบกระซาบคุยกันไม่หยุด

ใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

เพลงนี้พอมาจับคู่กับท่าเต้นแบบนี้ มันบันเทิงเกินต้านจริงๆ

บนเวที การแสดงของสวี่เยี่ยยังคงดำเนินต่อไป

เขาเต้นไปกับเหล่าแดนเซอร์อยู่ครู่หนึ่ง ก็ร้องเพลงต่อ

เนื้อเพลงท่อนถัดมาเป็นการร้องซ้ำท่อนฮุก

สวี่เยี่ยร้องท่อนฮุกที่ตอกย้ำถึงความลำพองใจวนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้ายิ่งฉายแววกวนประสาทชวนให้โดนซัดหนักขึ้นไปอีก

ผู้ชมด้านล่างเวทีลุกขึ้นยืนกันเป็นแถวแล้ว

ในที่สุด จังหวะของดนตรีประกอบก็ค่อยๆ ชะลอช้าลง

เห็นได้ชัดว่าเพลงนี้เดินทางมาถึงช่วงท้ายแล้ว

ท่าเต้นของทุกคนบนเวทีหยุดลงพร้อมเพรียงกัน

เสียงร้องท่อนสุดท้ายดังขึ้นมา

สวี่เยี่ยขับร้องท่อนเพลงที่เอ่ยถึงความผิดหวังในตัวเองและความโศกเศร้าที่ต้องเผชิญในบางครา

เขาร้องออกมาอย่างช้าๆ

เขากับแดนเซอร์ต่างย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นหม่นหมองผิดหวัง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เข้ากับเนื้อเพลงสองท่อนนี้พอดิบพอดี

ทุกคนทุ่มเทแสดงกันอย่างเต็มที่

"ไม่ถูกสิ ไม่ใช่แล้ว! ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเขากำลังกลั้นขำกันอยู่ล่ะ!"

"นั่นน่ะสิ แสดงดีนะ แต่ทำไมรู้สึกขัดหูขัดตายังไงชอบกล!"

"ทำหน้าตาแบบนั้นมาแสดงความเศร้า คิดว่าคนดูจะเศร้าลงเหรอถามจริง"

คอมเมนต์วิ่งบนจอในห้องไลฟ์สดเริ่มรัวเป็นพายุ

แม้บรรยากาศของเนื้อเพลงจะดิ่งและอึดอัด รวมถึงท่าทางบนเวทีจะสอดคล้องกันก็ตาม

แต่ทุกคนต่างรู้สึกแปร่งๆ

เพลงที่สนุกสนานขนาดนี้ ขืนมาทำอารมณ์ดิ่งตอนท้าย มันจะไปน่าสนใจอะไร

ตอนนี้เอง สวี่เยี่ยก็ร้องมาถึงท่อนสุดท้าย

สวี่เยี่ยเอ่ยคำร้องเปิดท่อนสุดท้ายออกมาสองคำ

พอยิงคำร้องออกมา สวี่เยี่ยก็ยัดไมโครโฟนใส่กระเป๋ากางเกงทันที พร้อมกับถอดแว่นตากันแดดยัดลงกระเป๋าตามไปด้วย

เขาเดินเคียงข้างไปกับเหล่าแดนเซอร์มุ่งหน้าสู่ขอบเวทีด้านหน้าสุด

ทั้งเจ็ดคนค่อยๆ ย่อตัวลงครึ่งหนึ่งพร้อมกัน แล้วแบมือผายออกทั้งสองข้าง

ความเศร้าสร้อยหรือผิดหวังอะไรนั่น หายวับไปหมดสิ้น

เหลือเพียงสีหน้าเดียวเท่านั้นบนใบหน้า

สีหน้านั้นเรียกได้คำเดียวว่า ระรื่นจนน่าหมั่นไส้

แก๊งเต้นที่มีสวี่เยี่ยเป็นหัวโจกพากันโยกหัวส่ายหน้า ได้ใจระรื่นจนไม่รู้จะระรื่นยังไง

ท่ามกลางเสียงดนตรี ท่อนจบของบทเพลงก็ดังขึ้นมาพร้อมกับการเคลื่อนไหวของทุกคน

มันเป็นท่อนเนื้อเพลงที่ถามหยามหน้าอย่างกวนโทสะว่าจะมีใครทำอะไรตัวเขาได้

ทั้งสีหน้า ท่าทาง ผนวกกับเสียงร้อง บอกเลยว่าระดับการเยาะเย้ยถากถางพุ่งทะลุปรอท

ในวินาทีนั้นเอง คอมเมนต์วิ่งในห้องไลฟ์สดระเบิดตูมทันที

"เชี่ย! ไม่ทนแล้วโว้ย ตอนนี้ฉันจะไปดักหน้าประตูอพาร์ตเมนต์ซูเปอร์สตาร์ วันนี้ต้องหักขามันสักข้างให้ได้!"

"กรี๊ดดด! แม่จ๋า! ทำไมหนูมาดูรายการวาไรตี้แล้วต้องโดนผู้เข้าแข่งขันเยาะเย้ยใส่ด้วยเนี่ย!"

"สวี่เยี่ย แกมันกวนส้นตีนชะมัด!"

ผู้ชมเดือดพล่านกันไปทั้งบาง

เคยเห็นแต่คนขึ้นเวทีมาเก๊กหล่อ โชว์ทักษะเทพๆ แต่ไม่เคยเจอใครกวนประสาทชวนโดนกระทืบแบบสวี่เยี่ยมาก่อนเลย

สีหน้าตอนจบนี่มันสุดยอดจริงๆ!

ภายในห้องพักรอของผู้เข้าแข่งขัน

พลันที่หลี่ซิงเฉินเห็นสีหน้านี้ของสวี่เยี่ย ก็โกรธจนเจ็บแปลบที่หน้าอกขึ้นมาทันที

เรื่องที่ชิงเหนี่ยวเอนเตอร์เทนเมนต์ทำลงไปนั้นเขาก็รู้ดี ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งความนิยมของสวี่เยี่ยที่พุ่งทะยานขึ้นไปเรื่อยๆ ได้อยู่ดี

หลังจากได้ยินเนื้อเพลงท่อนนี้ของสวี่เยี่ย ภายในใจเขากลับสับสนวุ่นวายอย่างที่สุด

"แล้วพวกนายจะทำอะไรฉันได้ล่ะ"

สวี่เยี่ยราวกับยืนอยู่บนเวที ชี้หน้าทุกคนแล้วตะโกนลั่นว่า "ผมไม่ได้เจาะจงใครเป็นพิเศษนะ แต่ผมหมายถึงทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นพวกขยะน่ะ"

ที่สำคัญคือเขาทำได้จริงเสียด้วย

"โคตรอยากต่อยคนเลยว่ะ แต่เสือกสู้ไม่ไหวเนี่ยสิ"

หลี่ซิงเฉินนึกถึงความจริงที่ว่าสวี่เยี่ยเป็นวรยุทธ์ขึ้นมาได้ ก็จำต้องยอมล้มเลิกไป

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ก็มีสภาพไม่ต่างจากหลี่ซิงเฉินเท่าไรนัก ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย

บริษัทเบื้องหลังของผู้เข้าแข่งขันบางคนก็ใช่ว่าจะไม่ได้ขัดขาสวี่เยี่ย เพียงแต่ไม่ได้เล่นใหญ่โตโจ่งแจ้งก็เท่านั้น

ตอนนี้ทุกคนต่างรู้สึกเหมือนโดนสวี่เยี่ยเย้ยหยันเข้าให้แล้ว

อีกฝ่ายถึงกับยืนร้องเพลงและเต้นรำอยู่บนเวทีเพื่อเยาะเย้ยพวกตนโดยเฉพาะ

ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งหนึ่ง

มือของซ่งเจิ้งฉีวางทาบอยู่บนเรียวขาของเลขาฯ สาว ตอนแรกหลังจากเห็นการแสดงของหลี่ซิงเฉิน เขาก็ยังลูบไล้อยู่สองสามที สัมผัสถึงความเรียบเนียนนุ่มลื่นจากเรียวขาของเลขาฯ สาว

ทว่าพอดูการแสดงของสวี่เยี่ยจบ ถุงน่องบนต้นขาของเลขาฯ สาวก็ขาดวิ่นไปหมดแล้ว โดนเล็บจิกข่วนจนเป็นรูพรุนไปหลายจุด

"ใจกล้าดีนี่! ใจกล้าจริงๆ!"

ซ่งเจิ้งฉีสีหน้ามืดครึ้ม เค้นคำพูดไม่กี่คำนี้ออกมาจากปาก

"ท่านประธานซ่งคะ ดื่มชาก่อนค่ะ อย่าเพิ่งลูบเลยค่ะ"

เลขาฯ สาวรีบยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาส่งให้

เธอไม่ได้นึกเสียดายที่ถุงน่องขาดอะไรหรอก แต่ประเด็นสำคัญคือขาโดนบีบจนเจ็บระบมไปหมดแล้ว

เธอกะดูแล้วว่าค่ำคืนนี้คงต้องมีศึกดวลปากดวลลิ้นอันดุเดือดอีกรอบแน่

ไฟโทสะของท่านประธานซ่งในตอนนี้ ช่างรุนแรงเหลือเกิน

การแสดงบนเวทีจบลงแล้ว

พลันที่เสียงดนตรีสงบลงโดยสิ้นเชิง เสียงปรบมือกึกก้องก็ดังสนั่นขึ้นจากด้านล่างเวทีในชั่วพริบตา

กล้องในห้องไลฟ์สดหันจับภาพไปทางที่นั่งผู้ชม ทุกคนมองเห็นผู้ชมสองสามคนกำลังพุ่งตัวตรงไปยังเวทีด้วยตาตนเอง

สีหน้าท่าทางของผู้ชมพวกนั้นดูดุร้ายถมึงทึงเอาเรื่องเลยทีเดียว

ยังดีที่จางกวงหรงเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจัดกำลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบนายมาคอยเฝ้าจับตาดูอยู่นานแล้ว

ผู้ชมตั้งหนึ่งพันคน เกิดมีพวกอารมณ์ร้อนขวางหูขวางตาสวี่เยี่ยจนอยากจะพุ่งขึ้นไปจริงๆ ขึ้นมาจะทำอย่างไร

ภาพฉากนี้ ปรากฏสู่สายตาผู้ชมทุกคนอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ฮ่าๆๆ! พี่ๆ รปภ. พวกนั้นเหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดเรื่อง ถึงได้จ้องเป้าไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!"

"ตามฉันมาเลย! พวกเราร่วมมือกันบุกเข้าไป รปภ. ขวางไม่อยู่หรอก!"

"พวกพี่น้องทั้งหลาย ลืมไปแล้วหรือไงว่าท่านผอ. ของพวกเราเป็นวรยุทธ์น่ะ?"

"อ้าวเหรอ? งั้นพวกนายลุยไปก่อนเลยแล้วกัน!"

บนโต๊ะกรรมการ กรรมการทั้งสามคนต่างก็ปรบมือให้เช่นกัน

เหล่าแขกรับเชิญผู้วิจารณ์ทางด้านนั้นเมื่อเห็นดังนี้ก็เริ่มปรบมือตาม

ทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อความสนุกสนาน คำวิจารณ์ของกรรมการไม่ได้ส่งผลต่อคะแนนโหวต และก็ไม่ได้คิดจะเหยียบคนหนึ่งเพื่อยกย่องอีกคนอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แม้การแสดงของสวี่เยี่ยรอบนี้จะหลุดโลกไปบ้าง แต่ในแง่ของคุณภาพกลับยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง

พิธีกรเดินขึ้นมาบนเวทีในเวลานี้พร้อมกับกล่าวว่า "ต่อไปขอเชิญผู้ชมในห้องส่งทุกท่าน เริ่มลงคะแนนโหวตให้กับเพลง 'ลำพอง' ของสวี่เยี่ยได้เลยครับ!"

พอการโหวตเสร็จสิ้นลง พิธีกรก็หันมองไปยังโต๊ะกรรมการ

เขาจงใจหาเรื่องปั่นกระแสขึ้นมา ถามว่า "น้องหนานเจียครับ ผมจำได้ว่าคุณเป็นเมนเทอร์ประจำรายการของสวี่เยี่ยในรอบนี้ ถ้าอย่างนั้นท่าเต้นที่สวี่เยี่ยแสดงในวันนี้ เป็นคุณที่ช่วยออกแบบให้ใช่ไหมครับ?"

สวีหนานเจียรู้สึกราวกับมีสัญญาณไฟฉุกเฉินสีแดงสว่างวาบขึ้นบนหัว

อันตราย อันตราย อันตรายขั้นสุด!