ตอนที่ 65 ทำไมยังเป็นเพลงครึ่งเดียวอีกแล้ว

ไม่นานนัก ผลการสุ่มรางวัลก็ปรากฏออกมา

สวี่เยี่ยชำเลืองมอง ดวงของเขาครั้งนี้ก็ยังคงเหมือนครั้งก่อน

สุ่มสิบครั้ง ได้มาถึงห้าอย่าง

อัตราการสุ่มได้นี้สูงกว่าเกมบางเกมตั้งเยอะ

แถมสุ่มสิบครั้งยังได้ลดตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วย

สวี่เยี่ยเริ่มกลุ้มใจขึ้นมาอีกรอบ

บริษัทของสวีหนานเจียไม่ได้อยู่ที่อานเฉิง พออัดรายการเสร็จเธอก็ต้องไปแล้ว

วันหน้าถ้าจะสุ่มรางวัลแต่ละทีคงต้องถ่อไปหาสวีหนานเจีย

สวี่เยี่ยลองใคร่ครวญดู ก็รู้สึกว่ายังมีหวังอยู่

รายการนี้จบไปก็ยังมีรายการหน้าอีกไม่ใช่เหรอ

สวี่เยี่ยกดความคิดในหัวลงไปแล้วเอ่ยว่า "ครูครับ ลายมือครูไม่ได้เปลี่ยนไปจากคราวก่อนเลย หน้าที่การงานในอนาคตของครูต้องราบรื่นมากแน่ๆ ครับ"

สวี่เยี่ยอ้าปากโม้ไปเรื่อย

สวีหนานเจียดีใจพลางถาม "จริงเหรอคะ"

"แน่นอนสิครับ ผมจะหลอกครูได้ยังไง"

"จะยอมเชื่อไปก่อนแล้วกันค่ะ"

สวีหนานเจียแพ้ทางเรื่องพวกนี้มาก โดยเฉพาะเวลาที่มีคนชม

อันที่จริงคนเราก็ชอบฟังคำพูดเพราะๆ กันทั้งนั้น เหมือนเวลาได้รับคำอวยพรนั่นแหละ ไม่ต้องสนหรอกว่าจริงหรือปลอม ขอแค่ได้ฟังก็มีความสุขแล้ว

อย่างน้อยฟังแล้วก็สบายใจดี

พอคุยกับสวีหนานเจียเสร็จ สวี่เยี่ยก็หันไปตรวจสอบของรางวัลที่ได้มาในรอบนี้

[ผลรูปโฉม*1]

[ผลพละกำลัง*1]

ผลรูปโฉมเขาเคยได้มาแล้ว สวี่เยี่ยจึงกลืนมันลงท้องไปทันที

[ผลพละกำลัง: หลังโฮสต์บริโภค จะช่วยปรับปรุงสภาพร่างกาย เสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย และเพิ่มความอดทน]

ผลไม้นี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่ก็นับว่าเป็นของดี

การเป็นดารา ความสามารถทางวิชาชีพก็ส่วนหนึ่ง สมรรถภาพทางกายก็อีกส่วนหนึ่ง

โดยเฉพาะพวกที่หน้าตาหล่อเหลา

สุขภาพร่างกายต้องฟิตปั๋งเข้าไว้!

สวี่เยี่ยหยิบผลพละกำลังออกมา มันคือผลไม้สีเขียวลูกหนึ่ง

หลังจากกลืนลงไป สวี่เยี่ยก็สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง

พอกระแสนั้นจางหายไป ร่างกายทั้งร่างก็ดูเหมือนจะเบาหวิวขึ้นไม่น้อย

ยุคนี้มีผู้ใหญ่ไม่กี่คนหรอกที่ร่างกายจะแข็งแรงสมบูรณ์เต็มร้อย แต่ตอนนี้สวี่เยี่ยกลับรู้สึกว่าร่างกายของตนแข็งแรงมาก มีแรงล้นเหลือจนใช้ไม่หมด

สวี่เยี่ยตรวจดูรางวัลชิ้นต่อไป

[เพลง "Young For You"]

พอเห็นรางวัลนี้ ดวงตาของสวี่เยี่ยก็เป็นประกาย

เพลงนี้เขาเคยฟังมานับครั้งไม่ถ้วน

นี่คือเพลงภาษาอังกฤษที่แต่งโดยวง GALA บนโลก

ถึงจะบอกว่าเป็นเพลงภาษาอังกฤษ แต่สำเนียงเวลาร้องออกมากลับแปลกประหลาดพิลึก

มีชาวเน็ตสายฮาเคยคอมเมนต์ไว้ว่า ไม่ว่าคนประเทศไหนมาฟังเพลงนี้ ต่างก็คิดว่าเป็นภาษาต่างประเทศกันทั้งนั้น

ช่างเข้ากับคาแรกเตอร์ของระบบจริงๆ

ระบบจะแจกเพลงปกติธรรมดาได้อย่างไร

ไม่ปกตินี่แหละถึงจะถูก

"ยังไงฉันก็ยังสอบอังกฤษระดับสี่ไม่ผ่าน ร้องเพลงสากลไม่ชัดก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ"

เพลงนี้สวี่เยี่ยเอาแน่!

ต้องเป็นเขาร้องเองเท่านั้น

สวี่เยี่ยอ่านต่อลงไป

[โน้ตเพลงและดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กเพลง "บินอย่างเสรี"]

พอเห็นรางวัลนี้ สวี่เยี่ยก็เกิดเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

มันยังไงกันเนี่ย

ล้อเล่นกันหรือเปล่า

ได้มาแค่ครึ่งเพลงอีกแล้วเหรอ

"ระบบ อย่าให้มาแต่ทำนองสิ เนื้อเพลงล่ะ"

ระบบเลิกส่งเสียงเตือนไปนานแล้ว ตอนนี้จึงเงียบกริบไร้การตอบสนองตามคาด

"นี่มัน... แล้วจะให้ฉันร้องยังไงล่ะเนี่ย"

ถ้าจะพูดถึงความดังของเพลง "บินอย่างเสรี" ล่ะก็ บอกเลยว่าดังถล่มทลายแน่นอน

เพลงนี้ขับร้องโดยวงเฟิ่งหวงฉวนฉี สวี่เยี่ยย่อมจำได้ดี

ท่อนฮิตติดหูที่ร้องถึงการโบยบินอย่างอิสระเสรีในหัวใจ สวี่เยี่ยยังพอฮัมตามได้

แต่ถ้าเป็นเนื้อเพลงทั้งเพลงแบบครบถ้วน สวี่เยี่ยย่อมจำไม่ได้อยู่แล้ว

สวี่เยี่ยจ้องมองเนื้อเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" กับดนตรีเพลง "บินอย่างเสรี" ในคลังระบบแล้วก็รู้สึกเซ็งจนแทบจะซึมเศร้า

ครึ่งเพลงของคนอื่นหมายถึงเพลงท่อนครึ่ง

แต่ครึ่งเพลงของเขาดันกลายเป็นมีแต่เนื้อครึ่งหนึ่ง ดนตรีครึ่งหนึ่งเนี่ยนะ

"ช่างเถอะ ดูชิ้นต่อไปดีกว่า"

[ตำราทักษะสั่วล่า: หลังโฮสต์ใช้งานจะได้รับทักษะดังกล่าว ทักษะนี้อยู่ในระดับ A โฮสต์สามารถพัฒนาให้สูงขึ้นได้ผ่านการฝึกฝน]

พอเห็นตำราทักษะเล่มนี้ สวี่เยี่ยก็เริ่มสนใจขึ้นมา

ของดีอีกแล้วนี่!

สั่วล่าได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งเครื่องดนตรี

ผีผาพันปี กู่เจิงหมื่นปี ซอเอ้อร์หูสีทั้งชีวิต พอเสียงสั่วล่าดังขึ้น ทุกสิ่งก็ปิดฉากลงบริบูรณ์

คราแรกที่ได้ยินยังเยาว์วัยไม่ประสา ครั้นฟังอีกคราตนก็กลายเป็นคนในโลงเสียแล้ว

ตอนอยู่บนโลก สวี่เยี่ยชอบเปิดดูคลิปในปีลีปีลี บนนั้นมีคลิปเป่าสั่วล่าอยู่เยอะแยะ

ต้องยอมรับเลยว่า เครื่องดนตรีชนิดนี้มีเสน่ห์น่าสนใจมาก

บางคนคิดว่าสั่วล่าดูบ้านๆ เชยๆ แต่มันขึ้นอยู่กับว่าคุณเป่าอย่างไรต่างหาก

ในหลายๆ สถานการณ์ หากหยิบเครื่องดนตรีชิ้นนี้ออกมาใช้ ก็จะสร้างผลลัพธ์อันสุดแสนพิเศษได้

สวี่เยี่ยจึงใช้หนังสือทักษะเล่มนี้อย่างไม่ลังเล

เขาเปิดแผงสเตตัสขึ้นมาตรวจสอบดู

[โฮสต์: สวี่เยี่ย]

[อายุ: 20 ปี]

[รูปโฉม: 91]

[ออร่า: 81]

[ทักษะที่เชี่ยวชาญในปัจจุบัน]

[การขับร้อง: 88]

[การเต้น: 76]

[การแสดง: 71]

[ศิลปะการต่อสู้ขั้นพื้นฐาน: 73]

[การร้องเพลงสไตล์โยเดล: 90]

[สั่วล่า: 81]

[วิชาดาบขั้นพื้นฐาน: ระดับ A]

[พรสวรรค์: การประสานงานของร่างกาย]

[แต้มคะแนน: 36]

ส่วนในคลังของระบบ ตอนนี้มีผลดำดิ่งหนึ่งผล เนื้อเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ดนตรีประกอบเพลง "บินอย่างเสรี" และเพลง "Young For You" ฉบับสมบูรณ์

รวมทั้งยังมีบัตรแลกเพลงอีกหนึ่งใบ

ในช่วงเวลานี้ ค่าสเตตัสต่างๆ ของสวี่เยี่ยพัฒนาขึ้นไม่น้อย แถมยังได้เรียนรู้ทักษะการแสดงมาจากคลาสการแสดงซูเปอร์สตาร์อีกด้วย

เรื่องที่ค่าออร่าเพิ่มขึ้นนั้น สวี่เยี่ยไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ

เขาเดาว่านี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าความดังเสริมราศี

พอคนเรามีชื่อเสียงโด่งดัง ออร่าและบรรยากาศรอบตัวก็จะเปลี่ยนไป

ออร่าของเขาในตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาและเปล่งปลั่งกว่าเมื่อก่อนมาก

หลังตรวจสอบรางวัลเสร็จ สวี่เยี่ยก็กลับไปทุ่มเทให้กับการถ่ายทำรายการต่อ

พองานไลฟ์สดของรายการสิ้นสุดลง ทุกคนก็แยกย้ายกันไป

ช่วงบ่าย สวี่เยี่ยต้องตามทีมงานไปถ่ายภาพโปรโมต ถ่ายวิดีโอสั้น และถ่ายโฆษณาให้กับบรรดาสปอนเซอร์

ในสัญญาที่เซ็นตอนเข้าร่วมรายการระบุไว้ชัดเจน โฆษณาสปอนเซอร์พวกนี้ไม่นับเป็นพรีเซนเตอร์ และสามารถนำไปใช้ได้เฉพาะภายในรายการเท่านั้น

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นขั้นตอนที่จำเป็นต้องทำ

กระทั่งถึงเวลาทุ่มตรง สวี่เยี่ยก็ได้รับสายจากคนที่ไม่คาดคิด

คนผู้นี้คือหม่าเฉียง อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาในมหาวิทยาลัย

เขาเป็นชายวัยสามสิบปี ปกติแล้วจะสวมแว่นตากรอบทอง ทำงานละเอียดรอบคอบไม่มีตกหล่น และแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กทุกวัน

เจ้าของร่างเดิมต้องสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ก่อนเข้าเรียน พอหม่าเฉียงทราบเรื่องราวครอบครัว จึงคอยดูแลเอาใจใส่เขาเป็นพิเศษ

ต่อมาตอนที่เจ้าของร่างเดิมคิดจะดรอปเรียนเพื่อไปลุยในวงการบันเทิง หม่าเฉียงก็เคยเปิดอกคุยกับเขาตามลำพัง

ต้องรู้ก่อนว่า มหาวิทยาลัยที่สวี่เยี่ยเรียนอยู่นั้นคือมหาวิทยาลัยอานเฉิง

สถาบันแห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมากในหัวเซี่ย การจะสอบเข้าได้นั้นยากเย็นแสนเข็ญ ทั้งยังมีเบื้องหลังอันทรงพลัง และผลิตเสาหลักของชาติออกมามากมายนับไม่ถ้วน

สำหรับคนธรรมดาที่สอบติดมหาวิทยาลัยนี้ ขอเพียงตั้งใจเรียน แม้ชีวิตภายภาคหน้าอาจไม่ถึงกับร่ำรวยมหาศาล แต่อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าจะอยู่ดีกินดีไม่มีอดอยาก

ทว่าเมื่อสวี่เยี่ยตัดสินใจแน่วแน่ หม่าเฉียงก็ไม่ได้ฝืนรั้งเอาไว้

เขาเพียงเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

"ถ้าไปดิ้นรนข้างนอกแล้วไม่ไหว มหาวิทยาลัยยินดีต้อนรับเธอกลับมาเสมอ"

สวี่เยี่ยกดรับสาย เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากปลายสาย

"สวี่เยี่ย ตอนนี้ไม่ยุ่งแล้วใช่ไหม" หม่าเฉียงถาม

"อาจารย์หม่า ตอนนี้ผมว่างแล้วครับ"

หม่าเฉียงหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ย "เส้นทางของเธอในตอนนี้ครูเห็นหมดแล้วนะ ถือว่าดีมากเลย เพียงแต่ว่า..."

ประโยคหลังจากนั้นหม่าเฉียงไม่ได้พูดต่อ

สาเหตุหลักก็เพราะสไตล์การปฏิบัติตัวของสวี่เยี่ยมันหลุดโลกเกินไปจริงๆ

ใครเคยเห็นดาราแบบนี้กันบ้างล่ะ

หม่าเฉียงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที "กระแสบนอินเทอร์เน็ตครูเห็นหมดแล้ว วันนี้พวกผู้บริหารของมหาวิทยาลัยได้ประชุมหารือกัน และตัดสินใจว่าจะออกแถลงการณ์ตอบโต้ ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยของเรา ทางมหาวิทยาลัยก็จะไม่นิ่งดูดายเด็ดขาด"