ตอนที่ 93 ตัดขาดทุนเถอะ

มื้อเที่ยงทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขมาก

เฉินจิ่งฝูได้กำไรมาสามล้าน จึงเลี้ยงอาหารทุกคนอย่างดีเลิศ

เป๋าฮื้อ ล็อบสเตอร์ตัวโต มีครบครันทุกอย่าง

ทุกคนต่างก็แฮปปี้

ยกเว้นเฉียนจื้อหย่งกับหลิวเกาต๋า

หลิวเกาต๋าขาดทุนไปสามแสน ต่อให้อาหารดีเลิศแค่ไหนก็กลืนไม่ลง ไร้รสชาติสิ้นดี

เฉียนจื้อหย่งเองก็ใจลอย ซึมกะทือไร้ชีวิตชีวา

จนกระทั่งตลาดเปิดช่วงบ่าย เฉียนจื้อหย่งถึงค่อยฟื้นตัวกลับมาได้บ้าง

บ่ายเปิดตลาด เฉียนจื้อหย่งกับหลิวเกาต๋าต่างอกสั่นขวัญแขวน

ผลปรากฏว่าแนวโน้มช่วงบ่ายยังคงลากยาวมาจากช่วงเช้า

หุ้นเหล้าขาวพุ่งขึ้นต่อ หุ้นพลังงานร่วงลงต่อ

พอถึงเวลาปิดตลาด หุ้นเหล้าขาวบวกขึ้นรวมสี่เปอร์เซ็นต์ ส่วนหุ้นพลังงานร่วงลงไปห้าเปอร์เซ็นต์

หุ้นพลังงานดุดันกว่าจริงๆ ไม่ว่าจะขาลงหรือขาขึ้น ล้วนรุนแรงกว่าเหล้าขาวทั้งนั้น

แน่นอนว่า หลิวเกาต๋ายิ่งขาดทุนยับเยินกว่าเดิม

เขาลงเงินไปหนึ่งล้าน เพราะใช้เลเวอเรจสิบเท่า ผ่านไปแค่วันเดียว ขาดทุนจนเหลือเงินแค่ห้าแสน

เฉียนจื้อหย่งมองพอร์ตหุ้นของตัวเอง จากสามร้อยล้านกลายเป็นสามร้อยสิบสองล้าน หัวใจแทบหลั่งเลือด

นี่มันได้กำไรเยอะกว่าทำธุรกิจเสียอีก!

แถมยังเป็นการตัดสินใจของเขาเองทั้งหมด อยากจะโยนความผิดให้คนอื่นยังหาเป้าไม่ได้เลย

หลังปิดตลาด ทุกคนกระปรี้กระเปร่า มีเพียงหลิวเกาต๋ากับเฉียนจื้อหย่งที่เหนื่อยล้าอิดโรย

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน!" เฉียนจื้อหย่งโบกมืออย่างหมดแรง แล้วเดินจากไปด้วยอารมณ์หดหู่

หลิวเกาต๋าคอตกเดินตามหลังไป

วันนี้เขาจะค้างที่นี่

ที่นี่มีห้องว่างเยอะมาก เฉินจิ่งฝูเอ่ยปากชวนให้เขาพักค้างคืนแล้ว

เงินยังติดดอยอยู่ พรุ่งนี้ต้องหลุดดอยให้ได้

......

หลิวเกาต๋านอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

พอนึกถึงเงินห้าแสนที่อันตรธานหายไปในวันเดียว เขาก็แทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด

เมื่อก่อนเขาหัวถึงหมอนก็หลับ แต่ตอนนี้นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง ยังไงก็นอนไม่หลับ

กว่าจะข่มตาหลับลงได้ ก็สะดุ้งตื่นจากฝันร้ายอีก

หลังตื่นขึ้นมา หลิวเกาต๋าเหงื่อท่วมตัว พอนึกถึงเงินห้าแสนที่หายไป เขาก็อยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดอีกรอบ

"รู้อย่างนี้ ฉันน่าจะซื้อหุ้นเหล้าขาวตามจื้อหย่งซะก็ดี!" หลิวเกาต๋าเสียใจภายหลังจนแทบคลั่ง

อีกด้านหนึ่ง เฉียนจื้อหย่งถือโทรศัพท์ไว้ในมือ แต่ไม่มีกะจิตกะใจจะเล่นเกมเลยสักนิด

เมื่อก่อนซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงทำเงินให้เขาเดือนละยี่สิบล้าน เขาก็รู้สึกเหมือนหายนะมาเยือน รู้สึกว่าการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตมันช่างทำเงินได้มากเกินไปจริงๆ

แต่ตอนนี้ เฉียนจื้อหย่งกลับรู้สึกกะทันหันว่า พลังทำลายล้างของตลาดหุ้นนี่สิถึงจะร้ายกาจของจริง

เมื่อเทียบกับหุ้นแล้ว ไม่ว่าจะซูเปอร์มาร์เก็ตหรือร้านหม้อไฟ ล้วนเป็นแค่น้องน้อยทั้งนั้น

วงการการเงินไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเข้ามาเล่นได้จริงๆ

ในใจเขาได้แต่ภาวนาไม่หยุด พรุ่งนี้เหล้าขาวต้องร่วงนะ

......

วันรุ่งขึ้น เฉียนจื้อหย่งกับหลิวเกาต๋าตื่นสายมาก พวกเขาทั้งสองคนนอนไม่หลับทั้งคู่

จนกระทั่งถึงเวลาแปดโมงสี่สิบนาที ตลาดหุ้นใกล้จะเปิดแล้ว ทั้งสองคนถึงได้โผล่หน้ามาพร้อมกับผมยุ่งเป็นรังนกและขอบตาดำคล้ำเป็นวงกว้าง

ทุกคนเห็นสภาพของทั้งสองแล้วต่างก็ตกใจยกใหญ่

หลิวเกาต๋าดูร่อแร่ขนาดนี้ พวกเขายังพอเข้าใจได้

แต่เฉียนจื้อหย่งฟันกำไรไปแปดล้าน ทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะ?

เฉียนจื้อหย่งโบกมืออย่างหมดแรง แล้วหาข้ออ้างส่งเดชไปว่า "เมื่อคืนคิดเรื่องร้านชานมไปหน่อย เลยไม่ได้นอนทั้งคืน"

ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

อย่างไรเสียร้านชานมก็มีศักยภาพสูงมาก ในอนาคตไม่แน่อาจกลายเป็นธุรกิจระดับหมื่นล้านหรือแสนล้านเลยก็ได้

เฉียนจื้อหย่งให้ความสำคัญกับร้านชานมมาก นอนไม่หลับทั้งคืนก็เป็นเรื่องปกติ

ตลาดหุ้นใกล้จะเปิดแล้ว เฉียนจื้อหย่งนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน หลิวเกาต๋านั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องข้างๆ

คนคุมราคาทั้งสามคนประจำอยู่หน้าคอมพิวเตอร์คนละเครื่อง เตรียมพร้อมรับมืออย่างเคร่งเครียด

คนอื่นๆ ยืนอยู่ด้านหลังเฉียนจื้อหย่ง

หลี่หยวนเหว่ยเอ่ยถามอย่างนอบน้อม "เถ้าแก่ครับ วันนี้จะลุยยังไงดีครับ?"

เฉียนจื้อหย่งครุ่นคิดแล้วกล่าว "ถ้าวันนี้เหล้าขาวขึ้นต่อ ก็ขายมันทิ้งซะ!"

"แต่ถ้ามันร่วง ก็ช่างหัวมัน!"

"เอ๋?" หลี่หยวนเหว่ยชะงักไป

ร่วงขาดทุนกลับปล่อยทิ้งไว้ แต่ตัวที่ทำกำไรกลับให้เทขายเนี่ยนะ?

นี่มันตรงกันข้ามกับวิชาคุมราคาที่เขาเรียนมาอย่างสิ้นเชิงเลยไม่ใช่หรือไง!

"รับทราบครับ!" หลี่หยวนเหว่ยไม่ได้โต้แย้ง เขาเป็นคนคุมราคามืออาชีพ แม้คำสั่งของเถ้าแก่จะหลุดโลกแค่ไหน ก็ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

นี่คือจรรยาบรรณในวิชาชีพของเขา

ไม่นานตลาดหุ้นก็เปิดทำการ แต่เช้าตรู่หุ้นเหล้าขาวยังคงสานต่อแนวโน้มจากเมื่อวาน พุ่งทะยานอย่างรุนแรง

ขึ้น ขึ้น แล้วก็ขึ้น......

เมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์กระโดดขึ้นหนึ่งที พอร์ตของตัวเองก็เพิ่มขึ้นมาอีกหลายแสน หัวใจของเฉียนจื้อหย่งก็เต้นระทึกตามไปด้วยทุกจังหวะ

นี่มันขึ้นเร็วเกินไปแล้วมั้ง!

"เทขายเลย รีบเทขายเร็วเข้า!"

"ตัดขาดทุนออกจากตลาด!"

เฉียนจื้อหย่งร้อนรนจนทนไม่ไหว

เดิมทีเขายังคิดว่า ถ้าวันนี้หุ้นเหล้าขาวไม่ขึ้นแต่ร่วงลง ก็จะได้เอากำไรที่ได้เมื่อวานคืนกลับไป

แต่ดูท่าทางตอนนี้สิ นี่กะจะพุ่งไปจนฟ้าดินสลายเลยหรือไง!

ตอนนี้ไม่ตัดขาดทุนแล้วจะรออะไรอีกล่ะ?

ตัด!

ได้ยินคำสั่งของเฉียนจื้อหย่ง หลี่หยวนเหว่ยก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

เทรดเดอร์อีกสองคนก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

หลี่หยวนเหว่ยเอ่ยเตือนว่า "เถ้าแก่ครับ ตัดขาดทุนหมายถึงขายหุ้นตอนขาดทุนนะ พวกเรากำลังขายทำกำไรล้างพอร์ต น่าจะเรียกว่าขายทำกำไรมากกว่าครับ"

เฉียนจื้อหย่งพยักหน้า "งั้นก็ตัดขาดทุนนั่นแหละ รีบๆ เทขายไปเถอะ"

กลัวว่าจะพูดไม่เข้าใจ เฉียนจื้อหย่งจึงย้ำอีกรอบ "เอาเป็นว่า ขายหุ้นทิ้งให้หมด ทั้งหมดเลย!"

ได้ยินดังนั้น หลี่หยวนเหว่ยก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เริ่มลงมือเคาะแป้นพิมพ์รัวๆ ร่วมกับเทรดเดอร์อีกสองคน

ไม่นาน พวกเขาก็เทขายหุ้นทั้งหมดออกไป

"เถ้าแก่เฉียน กำไรหกเปอร์เซ็นต์ รวมเป็นสองร้อยสิบสองล้านหยวนครับ!" หลี่หยวนเหว่ยหัวเราะร่า

แล้วหันไปมองเฉินจิ่งฝูที่อยู่ข้างหลัง "เถ้าแก่ กำไรหกล้านหยวนครับ!"

เนื่องจากเฉินจิ่งฝูใช้เลเวอเรจสิบเท่า หุ้นขึ้นหกเปอร์เซ็นต์ จึงเทียบเท่ากับได้กำไร 60%

ขณะเดียวกัน ถ้าขาดทุนหกเปอร์เซ็นต์ ก็จะเสียเงินหกล้านหยวนทันที

ถ้าขาดทุนสิบเปอร์เซ็นต์ ก็จะถูกบังคับปิดสถานะทั้งหมด

และถ้าขาดทุนเกินสิบเปอร์เซ็นต์จนระบบบังคับปิดสถานะไม่ทัน ก็คือพอร์ตแตก

ไม่เพียงแต่เงินต้นที่ลงไปจะหมดเกลี้ยง ยังจะกลายเป็นหนี้ และต้องหาเงินมาเติมพอร์ตเพื่อชดใช้คืนอีกด้วย

การใช้เลเวอเรจ ความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนก็สูงเช่นกัน

เพียงแค่วันเดียว เฉินจิ่งฝูใช้เงินน้อยแลกเงินมาก อาศัยพลังของเลเวอเรจ ทำกำไรเหนาะๆ ไปหกล้านหยวน

พอได้ยินว่าตัวเองทำเงินได้หกล้านหยวน เฉินจิ่งฝูก็ตบไหล่เฉียนจื้อหย่งอย่างอารมณ์ดี "ยอดเยี่ยม พยายามต่อไป!"

แล้วหันไปพูดกับหลี่หยวนเหว่ยว่า "เพิ่มเลเวอเรจให้ฉันต่อเลย ระดมทุนเป็นหนึ่งร้อยหกสิบล้านหยวน!"

เมื่อได้ยินว่าเฉินจิ่งฝูยังจะให้ตัวเองช่วยเล่นหุ้นต่อ เฉียนจื้อหย่งก็ร้อนรนแทบแย่ "พี่ใหญ่ ครั้งนี้มันฟลุกจริงๆ นะครับ"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมดวงตัวเองถึงได้ซวยขนาดนี้"

"พี่อย่ามาลงเงินกับผมอีกเลย!"

เฉินจิ่งฝูยิ้มพลางกล่าวว่า "น้องเฉียน นายเนี่ยดีทุกอย่างเลย มีเสียอยู่อย่างเดียว"

"ถ่อมตัวเกินไป!"

"คนหนุ่มถ่อมตัวน่ะเป็นเรื่องดี แต่ถ้าถ่อมตัวเกินไป คนอื่นเขาจะนึกว่านายไม่มีฝีมือเอานะ"

"วางใจเถอะ ต่อให้เจ๊งหมดก็ไม่เป็นไรหรอก"

"ฉันไม่ได้พึ่งพาเงินพวกนี้ประทังชีวิตสักหน่อย เจ๊งก็เจ๊งสิ!"

เฉียนจื้อหย่งทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนปัญญา

อีกด้านหนึ่ง หลิวเกาต๋าตาแดงก่ำ ตะโกนลั่นว่า "ตัด ตัดเลย! ผู้จัดการหลี่ คุณช่วยผมตัดขาดทุนที!"

เขามัวแต่ลังเลมาตลอดว่าจะตัดขาดทุนออกจากตลาดดีไหม แต่พอคิดว่าถ้าตัดขาดทุนตอนนี้ ตัวเองจะเหลือเงินแค่ห้าแสนหยวน เขาก็ทำใจตัดไม่ลง

ทว่าเปิดตลาดวันนี้ หุ้นพลังงานกลับนิ่งสนิท แถมตอนนี้ยังปักหัวดิ่งลง ร่วงไปหนึ่งเปอร์เซ็นต์แล้ว

ตอนนี้เขาขาดทุนไปตั้งหกเปอร์เซ็นต์แล้วนะ!

เลเวอเรจสิบเท่า ก็เท่ากับขาดทุนไปหกสิบเปอร์เซ็นต์ ขาดทุนเต็มๆ 60%

ถ้าขาดทุนต่อไปอีก เงินทั้งหมดคงหมดตัวแน่!