ตอนที่ 94 สวนกระแสซื้อหุ้น

เขาต้องการปิดสถานะ ต้องการตัดขาดทุน

หลี่หยวนเหว่ยตอบสนองเร็วมาก พอหลิวเกาต๋าบอกให้ปิดสถานะ เขาก็รีบช่วยขายปิดสถานะให้ทันที

ขาดทุนจนเหลือแค่สี่แสนหยวนแล้ว ต่อให้ใช้เลเวอเรจสิบเท่า ก็มีแค่สี่ล้านหยวน

เงินสี่ล้านหยวนคิดจะถอนตัวออกมา ไม่จำเป็นต้องทยอยขายเลย แค่กดเทขายทีเดียวก็ออกได้สบายๆ

พอกดขายเสร็จ หลิวเกาต๋ามองดูเงินที่เหลืออยู่เพียงสี่แสนหยวนในบัญชี ก็แทบอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาออกมาทันที

เฉียนจื้อหย่งที่อยู่ด้านข้าง ก็มองเห็นบัญชีของหลิวเกาต๋าเช่นกัน

เขาตบไหล่หลิวเกาต๋าเบาๆ พลางถอนหายใจยาว "คนตกยากร่วมชะตากรรม หัวอกเดียวกันแท้ๆ!"

ตลาดหุ้นช่างโหดร้ายกับพวกเขาเหลือเกิน

คลื่นลูกเดียวกวาดเงินของหลิวเกาต๋าไปถึงหกแสนหยวน แต่กลับหอบเงินมาประเคนให้เขาพันกว่าหมื่นหยวน

ช่างเป็นกับดักแท้ๆ!

นี่มันแค่วันเดียวเองนะ

ตลาดหุ้นช่างอันตรายจริงๆ ด้วย

มิน่าล่ะถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่า การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรใช้ความระมัดระวังก่อนเข้าสู่ตลาด

"จื้อหย่ง" หลิวเกาต๋าเงยหน้าที่ซีดเผือดขึ้นมา พลางตัดพ้อทั้งน้ำตาแห้งเหือด "ฉันควรทำยังไงดี"

"เงินของฉัน!"

"เงินที่ฉันเหนื่อยยากหามานะ!"

เมื่อก่อนเขาทำงานรับจ้างรายวัน ได้มากสุดวันละสองร้อยหยวน ทำงานแทบตายทั้งเดือนก็ได้แค่หกพันหยวน

แต่ตอนนี้ กลับขาดทุนพรวดเดียวหกแสนหยวน ต้องไม่กินไม่ใช้ถึงหนึ่งร้อยเดือนเชียวนะ ถึงจะหาเงินมากขนาดนี้ได้

ยังดีที่มีจื้อหย่ง

เฉียนจื้อหย่งให้เงินเดือนเขาสูงมาก!

เฉียนจื้อหย่งนี่แหละคือผู้ช่วยชีวิตตัวจริงของเขา!

"พ่อบุญธรรม ฉันรู้สึกว่าตลาดหุ้นไม่เหมาะกับฉันหรอก ฉันจะตั้งใจบริหารร้านชานม ต้องเปิดร้านชานมให้ทั่วเมืองเซินซื่อให้ได้เลย!"

ขาดทุนในตลาดหุ้น เขาก็ต้องไปเอาคืนจากทางอื่น

กลับไปทำงานรายวันเหรอ?

นั่นต้องใช้เวลาสิบปีถึงจะหาคืนมาได้

ตามพ่อบุญธรรมไปนี่แหละพึ่งพาได้ที่สุด

พ่อบุญธรรมให้เงินเดือนเขาเดือนละแสนหยวน ครึ่งปีก็หาคืนมาได้หมดแล้ว

แต่พอคิดว่า ต่อให้ได้เงินเดือนแสนหยวน ก็ยังต้องใช้เวลาตั้งครึ่งปีกว่าจะได้เงินก้อนนี้คืนมา สีหน้าของหลิวเกาต๋าก็ยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก

เฉียนจื้อหย่งเองก็ไม่รู้จะปลอบเขาอย่างไรดี

ตัวเขาเองก็น่าอนาถไม่แพ้กันเลย

"ถอนตัวทันเวลาน่ะถูกแล้ว" เฉียนจื้อหย่งถอนหายใจ

เขาก็อยากถอนตัวเหมือนกัน

แต่เขาไม่ยอมแพ้

อยู่ดีๆ ก็โดนยัดเงินใส่มือมาสิบสองล้านหยวนแบบไม่ทันตั้งตัว

เฉียนจื้อหย่งยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

สุภาษิตว่าไว้ ยอมทนชั่วครู่ยิ่งคิดยิ่งแค้น ถอยก้าวหนึ่งยิ่งคิดยิ่งขาดทุน

ล้มลงตรงไหน ก็นอนแผ่มันตรงนั้นแหละ

เฉียนจื้อหย่งไม่เชื่อหรอกว่า คนอย่างเขาจะขาดทุนไม่เป็น!

ขอแค่ผลาญเงินที่ได้กำไรมาให้หมด เขาก็จะเลิกเล่นทันที!

ในที่สุด สายตาของเฉียนจื้อหย่งก็ไปจับจ้องที่หุ้นพลังงาน

ยังดีที่หลิวเกาต๋าเทขายได้เร็ว ตอนนี้มันร่วงลงไปอีกสามจุดแล้ว!

ถ้าหลิวเกาต๋าไม่เทขาย ป่านนี้คงขาดทุนจนเหลือแค่สองแสนหยวนแหงๆ

อย่างน้อยหลิวเกาต๋าก็หนีเร็ว ยังเหลือตั้งสี่แสนหยวน!

"หรือว่าหุ้นพลังงานจะเป็นดาวนำโชคของฉันกันแน่?" เฉียนจื้อหย่งลังเลอยู่ชั่วครู่

เมื่อเห็นหุ้นพลังงานกำลังดิ่งลงอย่างบ้าคลั่ง เขาก็ตบโต๊ะดังฉาด

เอาหุ้นพลังงานนี่แหละ!

ในเมื่อตัดสินใจได้แล้ว เฉียนจื้อหย่งก็ไม่ลังเล มองหุ้นพลังงานด้วยสายตาเปี่ยมจิตสังหาร ก่อนจะตะโกนเสียงดัง "ซื้อหุ้นพลังงานให้หมด!"

"ได้ครับ!" หลี่หยวนเหว่ยพยักหน้าแล้วถาม "ซื้อเท่าไรครับ"

"ออล! อิน!" เฉียนจื้อหย่งเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก

หลี่หยวนเหว่ยหันกลับไปมองทางเฉินจิ่งฝูอีกครั้ง

เฉินจิ่งฝูพยักหน้าอย่างสุขุมเยือกเย็น "ตามนั้น เอาเงินทั้งหมดซื้อหุ้นพลังงาน!"

เมื่อได้รับคำสั่ง หลี่หยวนเหว่ยก็เริ่มกว้านซื้อหุ้นพลังงานทั้งหมดทันที

เงินทุนของเฉินจิ่งฝูคือสิบหกล้านหยวน พอคูณเลเวอเรจแล้วก็กลายเป็นหนึ่งร้อยหกสิบล้านหยวน

เงินทุนของเฉียนจื้อหย่งคือสองร้อยล้านหยวน รวมกับกำไรสิบสองล้านหยวนที่เพิ่งได้มาก่อนหน้านี้ ก็เป็นสองร้อยสิบสองล้านหยวน

นี่คือเงินที่หักค่าธรรมเนียมแล้ว และยังมีเศษอีกไม่กี่หมื่นหยวน แต่ไม่ว่าจะในสายตาของเฉินจิ่งฝูหรือเฉียนจื้อหย่ง เศษเงินไม่กี่หมื่นนั้นก็ไร้ความสำคัญสิ้นดี

ทั้งสามคนลงมืออย่างรวดเร็ว เพียงแค่ชั่วโมงเดียว เงินทั้งหมดก็ถูกนำไปกว้านซื้อหุ้นพลังงานจนเกลี้ยง

หลิวเกาต๋ายืนดูอยู่ด้านหลังตลอดเวลา

การได้เห็นเงินทุนก้อนแล้วก้อนเล่าแปรเปลี่ยนเป็นหุ้น เหมือนกับกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกยิงถล่มเข้าใส่ตลาดหุ้นลูกแล้วลูกเล่า

ความรู้สึกของการใช้เงินเหมือนสายน้ำ สั่งการชี้ชะตาทุกสิ่งเช่นนี้ มันช่างชวนให้เคลิบเคลิ้มหลงใหลเหลือเกิน

เพียงแต่ หุ้นพลังงานเนี่ยสิ...

หลิวเกาต๋าเกลียดหุ้นพลังงานตัวนี้เข้าไส้

หุ้นพลังงานนี่มันหุ้นผีสิงชัดๆ อัตราการร่วงดิ่งของมันรวดเร็วเกินไปแล้ว!

เดิมทีหลิวเกาต๋าคิดจะวางมือแล้ว ทว่าเงินทุนมหาศาลก้อนนี้ของเฉียนจื้อหย่ง กลับถูกเทลงไปในตลาดหุ้นแบบนี้เลย

ยิ่งดูก็ยิ่งทำให้เขาเลือดลมสูบฉีด

เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง

"ผู้จัดการหลี่ ช่วยเอาเงินสี่แสนของผมลงในหุ้นสุราขาวให้หมดเลยครับ!" หลิวเกาต๋าเอ่ยเสียงดัง

"หือ?" หลี่หยวนเหว่ยประหลาดใจเล็กน้อย

หลิวเกาต๋าไม่ใช่เพิ่งบอกไปหรอกหรือว่าจะไม่แตะต้องหุ้นอีก แล้วกลับไปตั้งใจบริหารร้านชานมให้ดี?

ไฉนถึงลืมคำพูดตัวเองไปชั่วพริบตาเสียได้?

ทว่าเมื่อเห็นแววตาอันเร่าร้อนของหลิวเกาต๋า หลี่หยวนเหว่ยก็พลันเข้าใจได้ในทันที

นี่แหละคือเสน่ห์ของตลาดหุ้นล่ะ!

ทำไมนักลงทุนรายย่อยมากมายถึงขาดทุนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในตลาดหุ้น แต่ก็ยังคงเทเงินใส่เข้าไปไม่หยุดหย่อน?

นั่นก็เพราะตลาดหุ้นมีพลังมนตร์สะกดที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลงอย่างไรล่ะ!

หลิวเกาต๋าเองก็ถูกตลาดหุ้นดึงดูดเข้าให้แล้วเช่นกัน

"คุณแน่ใจแล้วเหรอครับ?" หลี่หยวนเหว่ยถามย้ำกลับไป

หลิวเกาต๋าพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมแน่ใจครับ!"

"ใส่เลเวอเรจให้ผมสิบเท่า เอาสี่ล้านทั้งหมดลงในตลาดหุ้นไปเลย!"

หลี่หยวนเหว่ยใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเตือน "ถ้าใช้เลเวอเรจสิบเท่า ขอแค่ร่วงลงไปสิบเปอร์เซ็นต์ เงินทั้งหมดก็จะเกลี้ยงบัญชีเลยนะครับ"

หลิวเกาต๋าพยักหน้าพลางกล่าว "ถ้าไม่ใช้เลเวอเรจสิบเท่า แล้วอยากได้เงินที่ผมขาดทุนไปคืนมา มันต้องพุ่งขึ้นถึงร้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ!"

"ด้วยความเร็วในการปรับขึ้นที่เชื่องช้าเป็นเต่าคลานของหุ้น ผมคงต้องรอไปอีกหลายปี หรืออาจจะไม่มีวันได้เห็นวันนั้นเลยด้วยซ้ำ!"

"เอาเลเวอเรจสิบเท่านี่แหละ!"

"ขอแค่ขึ้นไปสักสิบห้าเปอร์เซ็นต์ เงินที่ผมเสียไปก็จะได้คืนมาทั้งหมดแล้ว!"

หลี่หยวนเหว่ยไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่ออีก เขาเคาะคำสั่งซื้อเพียงสองครั้ง ก็เปลี่ยนเงินสดสี่ล้านให้กลายเป็นหุ้นจนหมด

ตัวที่ซื้อคือหุ้นสุราขาวที่กำลังปรับตัวสูงขึ้นอยู่

เวลานี้ไม่ว่าจะเป็นเงินในบัญชีหุ้นของเฉียนจื้อหย่ง หรือของหลิวเกาต๋า ต่างก็ถูกนำไปซื้อหุ้นจนหมดสิ้นแล้ว

วันนี้ไม่สามารถทำการซื้อขายหุ้นได้อีก ต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้เท่านั้น

แม้จะซื้อขายต่อไม่ได้แล้ว แต่หลี่หยวนเหว่ยก็ยังคงตื่นเต้นตึงเครียดอย่างยิ่ง

นี่คือเม็ดเงินเกือบสี่ร้อยล้านหยวนเชียวนะ!

ทุกคนจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้แต่หนิงซวงที่ยืนอยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกประหม่าขึ้นมาในเวลานี้

เงินทุนสี่ร้อยล้านหยวน เป็นจำนวนเงินที่คนกี่คนต่อกี่คนหาทั้งสิบชาติก็ไม่มีวันได้สัมผัส?

หุ้นขยับทีละช่องก็เป็นเงินหลักหลายแสนหยวน ซึ่งเท่ากับรายได้ครึ่งค่อนชีวิตของคนธรรมดาคนหนึ่งแล้ว

"ขึ้นแล้ว!" จู่ๆ หลี่หยวนเหว่ยก็ตะโกนลั่นออกมา

เขาเห็นว่าหุ้นพลังงานกำลังปรับตัวขึ้น แถมยังขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งขยับขึ้นมาหนึ่งเปอร์เซ็นต์เต็มๆ แล้ว

แม้จะเป็นแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ แต่นั่นก็คือกำไรเกือบสี่ล้านหยวน

ที่สำคัญที่สุดคือ มันให้ความรู้สึกที่ดีอย่างยิ่ง

หุ้นพลังงานที่ร่วงลงเมื่อครู่ จู่ๆ ก็หยุดดิ่งแล้วดีดตัวกลับขึ้นมา นี่มันสัญญาณมงคลชัดๆ!

ทุกคนต่างพากันดีอกดีใจ

เฉินจิ่งฝูหยิบแชมเปญออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะเอ่ยว่า "พวกเราดื่มกันสักหน่อยดีไหม?"

"ยังไงเงินก็เข้าไปอยู่ในตลาดหุ้นหมดแล้ว คิดจะขยับก็ขยับไม่ได้อยู่ดี"

"วันนี้ทำการซื้อขายไม่ได้แล้ว ทำไมไม่ผ่อนคลายกันสักหน่อยล่ะ?"

พูดพลาง เฉินจิ่งฝูก็เทเหล้าให้ทุกคน

บอสใหญ่เป็นฝ่ายรินเหล้าให้ด้วยตัวเอง หลี่หยวนเหว่ยประคองแก้วเหล้าด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ทว่าสีหน้าของเฉียนจื้อหย่งกลับดูไม่สู้ดีนัก ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย

มองเห็นได้ชัดว่าในแววตาของเฉียนจื้อหย่งมีจิตสังหารแฝงอยู่

เฉินจิ่งฝูกระซิบกับซุนโหย่วอันที่อยู่ข้างๆ "นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นคนเล่นหุ้นเหมือนกำลังออกรบแบบนี้"

"ฉันสัมผัสได้ถึงความกล้าหาญของนักรบจากตัวเฉียนจื้อหย่งเลยจริงๆ เห็นแววตาประเภทที่ไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งนั่นเลยล่ะ!"