ตอนที่ 95 กัดฟันดื้อถือ

ซุนโหย่วอันพูดอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา "หุ้นขยับขึ้นลงแค่จุดเดียว ก็เป็นเงินที่คนธรรมดาทำงานทั้งชีวิตยังหาไม่ได้เลยนะ"

"ผมว่าน้องเฉียนจะทุ่มเทสมาธิขนาดนั้นมันก็สมควรอยู่หรอก"

"กลับเป็นพวกเราเสียอีก ตอนเล่นหุ้นไม่ได้จริงจังเท่าน้องเฉียนเลยสักนิด มันไม่น่าเอาอย่างเลย!"

"แต่ผมแค่ไม่ค่อยเข้าใจ ในเมื่อน้องเฉียนได้กำไรชัดๆ ทำไมเวลาจ้องหุ้นถึงทำหน้าเหมือนเห็นศัตรูฆ่าพ่อแบบนั้นล่ะ?"

ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ หุ้นพลังงานก็ดีดขึ้นมาอีกจุดหนึ่ง เป็นกำไรเพิ่มขึ้นมาเกือบสี่ล้านหยวน

เฉินจิ่งฝูยิ้มอย่างดีใจ "คุณว่าน้องเฉียนมีฝีมือจริงๆ หรือว่าอาศัยดวงกันแน่?"

ซุนโหย่วอันคิดนิดหนึ่งแล้วตอบว่า "ครั้งเดียวอาจเป็นดวง สองครั้งก็อาจยังเป็นดวงอยู่ รอดูกันต่อไปเถอะ!"

"แต่อย่างไรก็ตาม น้องเฉียนมีความกล้าที่จะซื้อสวนกระแส ได้กำไรปุ๊บก็ขาย สภาพจิตใจของเขานี่คนทั่วไปเทียบไม่ติดจริงๆ"

เฉินจิ่งฝูถามด้วยความสงสัย "ไม่ใช่เขาว่ากันว่า ถ้าอยากได้เงินก้อนโตจากหุ้น ต้องอาศัยการรอคอยหรอกหรือ?"

"ในตลาดหุ้นมีคำคมเด็ดอยู่ประโยคหนึ่ง เป็นมิตรกับกาลเวลา!"

"ดังนั้นคนที่ทำเงินก้อนโตจากตลาดหุ้นได้จริงๆ ล้วนเล่นรอบยาวกันทั้งนั้น"

"แต่น้องเฉียนกลับส่งคำสั่งซื้อขายทุกวัน จ้องหุ้นไม่ละสายตาแบบนี้ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าดูคล้ายๆ เม่ายังไงก็ไม่รู้?"

ซุนโหย่วอันใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ถ้าไม่ดูหุ้นที่เขาซื้อ ดูแค่อารมณ์สีหน้ากับลีลาการเทรดของเขานะ"

"น้องเฉียนก็ดูคล้ายเม่าจริงๆ นั่นแหละ"

"แต่เม่าตัวจริงควรจะเป็นหลิวเกาต๋ามากกว่า รายนั้นมึนตึ้บไปหมดแล้ว"

"น้องเฉียนภายนอกดูเหมือนเม่า แต่จริงๆ แววตาเฉียบคม ลงมือดุดัน ทุกกระบวนท่าดูเผินๆ เหมือนเม่า แต่แท้จริงแล้วคือเคียวต่างหาก"

พริบตาที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ก็ได้ยินเสียงร้องโอดครวญของหลิวเกาต๋าขึ้นมา

ทุกคนหันไปมอง เห็นเพียงหุ้นเหล้าขาวของหลิวเกาต๋า พอเขาซื้อเสร็จก็หักหัวดิ่งลง ร่วงกราวไม่หยุด

หลิวเกาต๋าทุบอกกระทืบเท้าอยู่ตรงนั้น สภาพช่างน่าเวทนายิ่งนัก

ทุกคนหันไปมองเฉียนจื้อหย่งบ้าง เห็นเพียงเฉียนจื้อหย่งนั่งนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น สายตาไร้ประกายและไม่มีจุดโฟกัสใดๆ

สภาพของทั้งสองคนช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ หลิวเกาต๋าขาดทุนยับเยินขนาดนั้น ส่วนเฉียนจื้อหย่งฟันกำไรเละเทะขนาดนั้น

ทิศทางหุ้นของทั้งสองคนตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

หลี่หยวนเหว่ยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยบอกหลิวเกาต๋า "เทขายทิ้งไปก่อนดีไหมครับ?"

"เงินของคุณไม่ได้เยอะมาก ผมให้ทางสถาบันช่วยเทขายให้ก่อนได้นะ!"

หุ้นใช้ระบบ T+1 กล่าวคือ ซื้อวันนี้ พรุ่งนี้ถึงจะขายได้

ทว่าทางสถาบันมีหุ้นอยู่ จึงขอยืมหุ้นจากสถาบันมาขายก่อนเพื่อให้กลายเป็น T+0 ได้

แต่ต้องเป็นหุ้นจำนวนน้อยเท่านั้นถึงจะทำแบบนี้ได้ อย่างหุ้นมูลค่าหลายร้อยล้านของเฉียนจื้อหย่ง ต่อให้เป็นสถาบันก็ไม่มีสต็อกให้ยืมมากขนาดนั้น

หลิวเกาต๋าส่ายหน้า "ไม่!"

"ผมไม่ขาย!"

"ถ้าขายตอนนี้ผมก็ขาดทุนเพิ่มอีกแสนหนึ่งสิ ถ้าขายทิ้งไป ต่อให้เปิดเลเวอเรจ แล้วเมื่อไหร่จะตามทุนคืนมาได้ล่ะ?"

หลิวเกาต๋าจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตาแดงก่ำ สีหน้าเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง

เฉินจิ่งฝูกับซุนโหย่วอันที่อยู่ข้างๆ ต่างลอบส่ายหน้า

นี่มันอาการของคนติดดอยแล้วไม่อยากยอมรับการขาดทุนชัดๆ!

เสียแล้วก็อยากได้ทุนคืน ติดดอยแล้วก็อยากจะกัดฟันดื้อถือไว้ อยากรอให้หุ้นดีดกลับขึ้นมา!

วันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว สภาพจิตใจของหลิวเกาต๋าและเฉียนจื้อหย่งย่ำแย่ตลอดทั้งวัน

เพราะหุ้นเหล้าขาวร่วงทั้งวัน ส่วนหุ้นพลังงานก็ขึ้นทั้งวัน

หุ้นเหล้าขาวร่วงไปสี่จุด หลิวเกาต๋าขาดทุนรวมหนึ่งแสนหกหมื่นหยวน

ส่วนหุ้นพลังงานก็พุ่งขึ้นมาสี่จุด รวมแล้วทำกำไรไปได้สิบสี่ล้านแปดแสนหยวน

เป็นส่วนของเขาแปดล้านสี่แสนกว่าหยวน ที่เหลือเป็นของเฉินจิ่งฝู

วันหนึ่งจบลงไปเช่นนี้

เช้าตรู่วันถัดมา หลิวเกาต๋าก็มานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ตีห้า เปิดดูหุ้นเริ่มวิเคราะห์วิจัย

จนกระทั่งเปิดตลาด หลิวเกาต๋าขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า สภาพจิตใจย่ำแย่ถึงขีดสุด

ใกล้จะเปิดตลาดแล้ว แต่เฉียนจื้อหย่งยังไม่ออกมา

เฉินจิ่งฝูกับซุนโหย่วอันสบตากัน

"ให้ผมไปเรียกน้องเฉียนดีไหม?"

"เมื่อคืนเขาอาจจะคิดเรื่องร้านชานมดึกไปหน่อยก็ได้" เฉินจิ่งฝูกล่าว

ซุนโหย่วอันส่ายหน้า "ผมว่าน้องเฉียนเขามีแผนในใจอยู่แล้ว ปล่อยให้เขานอนต่ออีกหน่อยเถอะ"

"ถ้าหุ้นมีความเคลื่อนไหวใหญ่ ค่อยปลุกเขาก็ยังไม่สาย"

ทุกคนเห็นว่าที่ซุนโหย่วอันพูดมามีเหตุผล

หุ้นเปิดตลาดแล้ว แต่เฉียนจื้อหย่งยังไม่มา หลี่หยวนเหว่ยจึงนั่งประจำที่ตำแหน่งหลักแทน

"ผู้จัดการหลี่ วันนี้หุ้นของผมจะดีดกลับขึ้นมาได้ไหมครับ" หลิวเกาต๋าเอ่ยถามอย่างประหม่า

หลี่หยวนเหว่ยชั่งใจครู่หนึ่งก่อนตอบ "ผู้จัดการหลิว คุณเองก็รู้นี่ครับว่าเรื่องหุ้นน่ะไม่มีใครบอกได้หรอก"

"มันอาจจะดีดกลับขึ้นมาก็ได้ หรืออาจจะไม่ดีดกลับขึ้นมาก็ได้เหมือนกัน"

หลิวเกาต๋า "..."

ฟังคำพูดไร้สาระไปหนึ่งประโยค เสียเวลาชีวิตไปหนึ่งนาทีเต็มๆ

พอเห็นสีหน้าของหลิวเกาต๋า หลี่หยวนเหว่ยก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องกำลังแอบด่าเขาในใจอยู่แน่

แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนี่นา

ถ้าเขาทำนายทิศทางหุ้นได้ จะมาเป็นคนคุมราคาทำซากอะไร สู้เล่นหุ้นหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองไม่ดีกว่าหรือ

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหุ้นจะขึ้นหรือจะลง!

บางทีคงมีแต่เทวดาเท่านั้นแหละที่รู้!

ไม่สิ ยังมีอีกคนหนึ่งที่อาจจะรู้ นั่นคือเฉียนจื้อหย่ง!

เฉียนจื้อหย่งเพิ่งจะลงมือไปแค่สองครั้ง ทว่าทุกครั้งล้วนซุ่มโจมตีได้อย่างแม่นยำเหลือเชื่อ ช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

ถ้าเป็นเพราะดวงก็แล้วไปเถอะ แต่ถ้าเป็นฝีมือจริงๆ ละก็ เฉียนจื้อหย่งต้องเป็นเซียนหุ้นรุ่นใหม่แน่นอน

มันคือดวง หรือว่าเป็นฝีมือกันแน่

ดูไม่ออกเลย!

ดูไม่ออกเลยจริงๆ!

หุ้นเปิดตลาดแล้ว ทุกคนต่างเงียบเสียงลง

หุ้นวันนี้ดุเดือดมาก พอเปิดตลาดก็สานต่อทิศทางของเมื่อวานทันที รุนแรงเกรี้ยวกราดสุดขีด

หุ้นสุราขาวดิ่งฮวบๆ ราวกับกินยาถ่ายเข้าไป

หุ้นพลังงานพุ่งกระฉูดรัวๆ เหมือนโดนฉีดเลือดไก่

ผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียว หุ้นสุราขาวก็ร่วงลงไปแล้วห้าจุด

หรือก็คือ ขอแค่ร่วงลงไปอีกจุดเดียว หลิวเกาต๋าจะถูกบังคับปิดสถานะทันที

ทันทีที่ถูกบังคับปิดสถานะ หลิวเกาต๋าจะต้องสูญเสียเงินต้นไปจนหมดตัว

หลิวเกาต๋าถึงกับมึนงงไปหมด มือของเขาสั่นระริก

ใต้นิ้วมือของเขาคือปุ่มสั่งขายหุ้น ขอเพียงกดลงไป ก็จะสามารถขายหุ้นทั้งหมดทิ้งได้ทันที

ยอมตัดขาดทุน?

หรือจะกัดฟันทนต่อไปดี?

ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หลี่หยวนเหว่ยรับสาย เป็นสายที่โทรมาจากบริษัทหลักทรัพย์

"ผู้จัดการหลิว พวกเขาถามว่าคุณจะเติมเงินเข้าพอร์ตไหมครับ" หลี่หยวนเหว่ยเอ่ยถาม

การเติมเงินเข้าพอร์ตก็คือการใส่เงินเข้าไปเพิ่ม

ถ้าไม่เติมเงินเข้าไป แล้วขาดทุนเพิ่มอีกนิดเดียว บริษัทหลักทรัพย์ก็จะบังคับปิดสถานะหุ้นของหลิวเกาต๋าทันที

"ไม่... เติม!" หลิวเกาต๋าเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟัน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเติม

เขาไม่อยากยอมรับการขาดทุน

แต่เขาไม่มีเงินแล้ว!

นอกจากเงินค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันหนึ่งแสนหยวนแล้ว เขาก็ไม่มีเงินเหลืออยู่อีกเลยจริงๆ!

เลี้ยงลูกแฝดสี่คน เดือนหนึ่งต้องใช้เงินถึงหนึ่งแสนหยวนเชียวนะ

ตอนแรกกะว่าจะหากำไรสักหน่อยเพื่อมาช่วยจุนเจือครอบครัว แต่ตอนนี้... จบเหง้าแล้ว!

ตูม...

หลิวเกาต๋าเห็นหุ้นสุราขาวดิ่งลงไปอีกจุดหนึ่ง หุ้นของเขาก็ถูกบังคับปิดสถานะไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อมองเศษเงินไม่กี่พันหยวนที่เหลืออยู่ในบัญชี หลิวเกาต๋าก็อยากจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด

ทุกคนต่างรู้สึกเห็นใจหลิวเกาต๋า

เฉินจิ่งฝูถอนหายใจพลางกล่าว "หุ้นมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ"

เขาไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาปลอบ จึงได้แต่ตบไหล่หลิวเกาต๋าเบาๆ แล้วเบนสายตากลับไปมองหุ้นพลังงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

หุ้นพลังงานยังคงพุ่งขึ้นอย่างแข็งแกร่ง ไม่นานก็แตะระดับหกจุด

เมื่อเห็นว่าราคาพุ่งขึ้นไปถึงหกจุดแล้วด้วยกรอบการปรับขึ้นที่มหาศาลขนาดนี้ เฉินจิ่งฝูก็รีบไปปลุกเฉียนจื้อหย่งทันที

ความจริงแล้วเฉียนจื้อหย่งตื่นตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริง จึงเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ออกมา

พอได้ยินเสียงเคาะประตูของเฉินจิ่งฝู เขาก็เปิดประตูห้องออกไป แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "หุ้นตกไหมครับ"

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินจิ่งฝู หัวใจของเฉียนจื้อหย่งก็หล่นวูบลงไปทันที มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีแล่นเข้ามาเกาะกุมในใจ